ARBAHK WERD OOK WEL EENS DE STAD DER TIMING GENOEMD. Alles werd er tot op de seconde geregeld. Op het moment dat je geboren werd, was je hele leven al uitgestippeld tot aan het moment dat je stierf. Elke morgen kreeg je een dagplanning voorgeschoteld die je dan strikt moest volgen. Elke seconde vertraging werd streng bestraft. Vrije tijd was er taboe. Kinderen werden vanaf hun geboorte tien uur per dag naar school gestuurd. En dat zeven dagen op zeven. Daardoor konden ze als ze zes jaar waren al naar de middelbare school. Op tienjarige leeftijd gingen ze naar de universiteit, waar ze, als ze twaalf waren, afstudeerden. De hele bevolking was afgesteld om zo veel mogelijk te produceren op zo weinig mogelijk tijd. En in die stad woonde ik. Ik was geboren uit Baarmoeder n° 64 en kreeg de naam Kiara.

Ik was amper vijftien en was nu al drie jaar afgestudeerd als Portier. In Arbahk moest je voor alles studeren. Of je nu Dokter wilde worden of Straatveger, je moest er even lang voor leren. En ik was niet echt een briljante student. Ik wilde niets weten over Arbahk, ik wilde iets weten over de wereld daarbuiten. Daarom werd ik op mijn twaalfde Portier. Dat hield in dat ik de hele tijd bij een deur moest staan om die op bepaalde tijdstippen open te doen voor iemand. Oersaai.

Wanneer ik de deur niet moest open doen voor een of andere Hoge Piet of Moneymakelaar, die gehaast langs kwam gelopen, las ik over andere gebieden in Thylbalië. Ik verslond boeken over het Slüb-moeras. Ik verdwaalde in mijn gedachten in het Balumba-woud. Ik scheerde in mijn fantasie rakelings over de besneeuwde toppen van de Qualmak, de reusachtige bergketen in het midden van Thylbalië. Ik ging kopje onder in de Flynn, de rivier die zich dwars door Thylbalië slingerde.

Toen ik ongeveer alles wist wat daarover te weten viel, stortte ik me vol goede moed op de geschiedenis van Thylbalië. Ik zag steden ten onder gaan en weer herrijzen. Ik stond zij aan zij met Thylbalische soldaten in alle grote veldslagen. Ik won oorlogen of verloor ze net. Samen met de grote ontdekkingsreizigers verkende ik de hele wereld. Ik keek toe wanneer uitvinders uitgelachen werden om grootse ontdekkingen, terwijl anderen geprezen werden om de meest nutteloze prullen. Ik zag resten van de verloren beschaving van de Oer-Thylbaliërs, de oorspronkelijke bewoners van Thylbalië.

Nadat ik ook de volledige geschiedenis van Thylbalië kende, schakelde ik over naar de Thylbalische fauna en flora. Ellenlange lijsten van planten met hun wetenschappelijke naam, hun uitzicht en hun eigenschappen gleden onder mijn ogen door. Ik las over alle levende wezens in heel het land. Ik kende hun karaktereigenschappen, hun leefgewoonten en beheerste vlot hun talen. Zo wist ik dat een Sprog, in tegenstelling tot zijn uiterlijk, een zeer vreedzaam dier was dat een eigenaardig taaltje sprak dat Gorps genoemd werd.

Na drie jaar tijd kon ik mij terecht de geleerdste persoon in Arbahk noemen. Ik wist meer dan de gemiddelde Arbahkaanse Universiteitprofessor. Maar met al deze kennis kon ik helemaal niets doen. Terwijl ik zowat alles wist over heel Thylbalië, stond ik nog elke dag bij een deur te wachten om die open te doen voor een of andere gestresseerde, hersenloze Zakenmaker, die als een kip zonder kop het gebouw kwam binnen lopen. Ik wist trouwens niet eens wat voor een gebouw het was. Daar keek ik nooit naar. Het kon een hotel zijn, een kantoorgebouw of zelfs een bordeel, het kon me geen barst schelen.