Toch even aan oma denken wanneer ik in Bomarsund was. Hier liggen de resten van wat ooit een gigantisch ommuurde leefgemeenschap was die de Finnen hier rondstreeks 1830 gesticht hadden. Niet ommuurd genoeg want nog geen 12 jaar later kwamen de Russen het vernielen om de Finnen onder hun gezag te onderwerpen. Net als al de andere bezienswaardigheden van Aland is dit mooi gerenoveerd. Hier hebben ze het geld ervoor want Aland mag zijn eigen belastingen heffen daarom komen vele rijke Scandinaviërs hier een optrekje kopen en die betalen dan allemaal hun inkomstenbelastingen aan Aland. Beetje monaco in het noorden dus.
Omdat Aland uit verschillende grote en kleine eilandjes bestaat hebben ze hier veel bruggen en veerdiensten om de buitenwereld voor iedereen bereikbaar te maken. Op de foto zie je het belangrijkste brug van Aland omdat het de 2 grootste eilanden met elkaar verbind. Ter ere van de brug hebben ze een uitkijktoren gebouwd, vandaar hebben we de foto getrokken. Het water dat je ziet is niet zoet maar zout, het is de Oostzee dat de grillige vormen van het eiland bepaald heeft.
Onze eerste bezienswaardigheid was kasteel Kastelholm niet ver van Marienhamn waar we aanmeerden. Het kasteel met slotgracht dateert van de middeleeuwen en is het grootste van Aland. Het was dan ook eeuwenlang een strategisch verdedigingspunt daardoor sneuvelden vele duizende soldaten. Wie Aland wou bemachtigen moest Kastelholm bezetten.
Het is weer een effe geleden dat ik iets heb neergeblogt.
Net op het moment dat ik donderdagavond een weekverslagje typen wou kreeg ik
van mijn Duitse kamerkameraden een
aantrekkelijk voorstel. Zij hadden voor dit een trip naar Turku en Aland Island
gepland in navolging van de groep die vorige week met positieve reacties
terugkwamen van daar. Chauffeur en gids zou Kristof zijn, een Duitser die de
trip vorige week al had gedaan. 1 plaats die overschoot in Kristofs Peugeotje,
die kon ik niet onbemand laten. Een weekend weg dus daarmee dat ik al mijn werk
voor het weekend heb gedaan en bijgevolg geen tijd voor blog heb gehad. Vrijdag om16u30 scheurden we weg richting Helsinki waar ons
een 10-uur-durende ferrytrip naar Marienhamn (hoofdstad Aland) op ons wachtte. Naarmate
het vertrekuur van de ferry naderde groeide het besef dat we hem wel eens
missen zouden. De Duitsers dachten dat Lahti-Helsinki 80 kilometer was
aangezien ze die afstand afgelegd hadden voor naar Ikea Helsinki te gaan. De
waarheid is dat er Ikea zich nooit vestigt in stadcentra en dat het traject 20 kilometer meer was.
Met behulp van Tobias zijn GPS vlamden we tegen de tijd Helsinki city in. We
waren 2 minuten te laat en zagen de ferry voor onze neus van wal steken. Daar
ging ons plan al lelijk de mist in gelukkig was er een B. We reden naar Turku,
zo een 3 uur verder en doorkruisten zo het hele zuidwesten van Finland. De
countrysite van Finland is echt mooi maar na 50 kilometer wel wat
eentonig. Grappig zijn al de postbussen die naast elkaar langs de weg staan.
Dat komt omdat de afstanden tussen de huizen hier enorm zijn en het dus voor de
post niet betaalbaar zou zijn elk huis apart te bedienen. Het was al donker
toen we aankwamen maar gelukkig was er nog plaats in de jeugdherberg. Het mooie
Turku vormde het decor voor een avondje oktoberfesten met de Duitsers (foto). De Uusi
apteekki is een klassieke bar met ballen die perfect is om de avond mee te
starten http://www.uusiapteekki.fi/home.html
. Als Belg voel je je er meteen in je nopjes tussen de tientallen biersoorten
die er geserveerd worden. Het aanbod Belgische bieren is indrukwekkend. Van het
vat kon je er Primus Haacht, Kriek Lindemans en Wittekerke drinken. Uit het
flesjes Duvel, Tongerlo, Rochefort, Westmalle, Chimay, . Daarna doken we het
uitgebreide nachtleven van de havenstad in. Het was dan ook een pijnlijk
ontwaken om 7 uur sochtends om op de ferry te raken al goed dat in Finland
alle drankgelegenheden verplicht moeten sluiten om 4 uur (voor de rest haat ik
die wet). Niet verwondelijk dat ik de 5 uur tussen Turku en Marienhamn
hoofdzakelijk slapend doorgebracht heb. De volgende ochtend werd ik wakker van
het vrolijke geschreeuw van tientallen gokmachines. Om de prijs te drukken
namen we geen cabine en ben ik dan maar achter een slotskast in slaap
gesukkeld. Die ferryschepen zijn in feite drijvende Las Vegassen. Het aanbod
taxfree drankshops en gokhallen is duivels. Er is zelfs een disco met een
buitenwipper en tegenwoordig een café in heuse Oktoberfeststijl. De stank van
zatte Finnen joeg me naar het dek, waar ik mijn ogen de kost kon geven aan een
zee bezaaid met honderden eilandjes gaande van een rots tot eentje met één huis
op(google earth 60.099261, 19.922386). Na 5 uur zee parkeerde de zeekolos zich
in de haven van Marienhamn. Daar begonnen we aan onze dolle rit kris kras door
het eiland.
