Toen Reinhilde en Otto, daags na haar 27ste verjaardag eindelijk waren getrouwd geraakt, was er aan Otto, haar kersverse man, geen houden meer aan. Beiden waren al sinds haar 18de verjaardag in kennis en hadden sindsdien aan het begrip "hoofse liefde" een nieuwe betekenis gegeven. Al lang genoeg had Otto dus node de hand aan zichzelf geslagen. Soms had hij er wel eens aan gedacht om andere - minder kuise - wegen te bewandelen. Maar zijn opportunistische visie inzake de rooskleurige financiële vooruitzichten die het gezond bedrijf van zn schoonvader in spé boden, hadden hem doen zwichten voor de verliefde blikken van Reinhilde, die helaas van verdere charmes weinig gespeend bleek. Ze zag er echt uit als de dochter van de slachter, die ze was.
Tijdens deze negen lange jaren had haar vader er geen twijfel over laten bestaan dat als hij, de vuile nietsweerd, ooit ene vinger zou uitsteken naar de dochter van zijn vrouwmens vóór ze getrouwd waren of er nog maar aan dacht van ooit de dochter van zijn vrouwmens te bedriegen, ging het zijnen besten keer niet zijn daarbij vervaarlijk zwaaiend met een angstaanjagende machine waarmee hij kadavers in twee placht te zagen.
Deze minder subtiele wijze om zaken naar voren te brengen, had aan duidelijkheid niets meer te wensen over gelaten, vooral sinds het spijtige voorval waarbij zijn vrouwmens ongelukkigerwijze in aanraking was gekomen met zulk gereedschap, tijdens een echtelijk doch onschuldig meningsverschil. Hetgeen van Reinhilde dan ook prompt een halve wees en van haar vader een hele weduwnaar had gemaakt, welke erop stond dat zij, de dochter van zijn vrouwmens - behoudens de vleselijke plichten - alle huishoudelijke taken van zijn vrouwmens op zich zoude nemen, tot haar vader zich een ander vrouwmens had gevonden, dat voldoende in het eigen, alsook genoeglijk aan zijn vlees zou zitten.
Die vrijdagavond was het dan eindelijk zover Kort na hun openingsdans - een paardans, tijdens dewelke Otto zich ternauwernood net niet twee maal na elkaar spontaan zelf had bevlekt - kon hij het niet meer houden. Hij ritste de autosleutels uit de vest van zijn kersverse schoonvader, terwijl die met zijn vers veroverde, goed in het vlees zittende, voormalig gewezen ex-boerin, de dansvloer alsook de omringende tafels onveilig maakte en sleurde zijn bruid mee, naar de parking. Daar aangekomen, opende hij de achterdeur van s mans bestelwagen, duwde zijn Reinhilde tegen dek en daar gingen zij alras van bil, daarbij nauwelijks rekening houdende met de anatomische verschillen inzake lichaamsopeningen, noch met de ijselijke temperaturen die daar heersten. Luttele minuten later, rechtten zij zich om hun kleding te fatsoeneren en stelden vast dat de deur achter hen in het slot was gevallen. De motor van de koelgroep sloeg aan...
Jaren later, zou dit verhaal aan het begrip cool sex een totaal nieuwe betekenis geven. Al kunnen Otto en Reinhilde dit helaas niet meer zelf bevestigen.
28-01-2008 om 00:00
geschreven door Frelis
03-03-2007
briefje
Lieve ...
Een mens doet al eens wat water in de wijn voor zijn en/of haar huisgenoten. Zo komt het dat hier op dit ogenblik 4FM opstaat. Nogal licht verteerbare popmuziek, niet slecht, weinig gebabbel en voorwaar af en toe pop van het "betere" genre... Eens wat anders dan Klara, waar ik sinds enkele weken bijna klokvast naar luister, bij het pendelen tussen woon- en werkplaats. Nadat onze (heftig puberende) dochter mij wist te vertellen dat haar vriendin haar had verteld dat ik een saaie vader was ("ha ja, want ik heb haar verteld dat jij naar Klara luistert en haar papa luistert tenminste naar Studio Brussel, en dat is véééél koeler, hé vake") kan ik makkelijker weerstaan aan de drang om een andere radiozender te kiezen, als er weer eens "muzak" weerklinkt door de huiskamer. Ik betrap mezelf erop dat ik - net als mijn vader vroeger trouwens - al eens makkelijker de uitdrukking "zet dat lawaai (of tjingel tjangel dan wel ketelmuziek, afhankelijk van...) eens wat stiller " in de mond neem.
Vergeef me dat ik je weinig of niet heb opgezocht, niet gebeld, noch enig ander teken van (virtueel) leven heb gestuurd. Het was niet van niet willen. Eerder van niet kunnen. Hoewel... waar een wil is, schijnt een weg te zijn. En toch... Ik had daar eigenlijk geen behoefte aan; het was stil in mij. Eerlijk gezegd genoot en geniet ik er zelfs van om helemaal te kunnen opgaan in mijn nieuwe werk. Ik ben als het ware tijdelijk even workoholic geworden. Het lijkt wel of ik even dien te compenseren, voor de lange periode van hangerige landerigheid en haast geforceerde "positieve ingesteldheid" die ik mezelf oplegde. Of is het een vlucht? Nader zelfonderzoek leert me immers dat er mogelijk ook enige vorm van midlife-crisis mee te maken kan hebben. Maar genoeg over mezelf gereflecteerd.
Met de huisgenoten gaat het prima. (naar ik meen te weten althans, want mijn nazaten eigenen zich hoe langer hoe meer hun "eigen" leven toe en proberen dingen uit, zonder hun ouders in alles te betrekken.) Met andere woorden, kleine kinderen worden groot. En zo is het goed natuurlijk. Gelukkig kan er op tijd en stond nog een knuffel af voor hun ouders, dus dat zit wel snor, vermoeden wij.
Al klinkt dit briefje misschien melig of weemoedig, zo voel ik me niet. Al is dat maar een stukje van de waarheid; in het woord weemoedig zit immers ook het woordje "moe"; En zo voel ik me dan weer wel. Wintergevoel? Verlangen naar de zon? Midlife crisis? Het zal me worst wezen. Ik voel wat ik voel en ik ben wat ik ben. "Niet over nadenken... gewoon doorleven en op naar het volgende paragraafje van mijn levensboekje" zeg ik mezelf maar weer.
Laat je eens iets van je horen?
Hartelijke groeten
03-03-2007 om 13:04
geschreven door Frelis
28-02-2007
samenwonen
zijn huis....
ik voelde me er al thuis, maar nu
nu wordt het echt van ons samen...
zijn eethoek
mijn bankstel
zijn antieke radio staat op mijn dressoir
mijn planten vinden hier een plekje
onze handdoeken door elkaar in het kastje in de gang
twee messenblokken op het aanrecht
mijn koffiezetapparaat naast zijn waterkoker
mijn ontbijtbordjes
zijn bestek
twee wasdrogers
geen wasmachine
(want die ene die we hadden gehouden
heeft het binnen een week begeven)
mijn bureautje op de kamer van zijn kids
het vertrouwde geluid van mijn telefoon
in zijn huis
zijn huis....
... dat steeds meer ook het mijne wordt
ik geniet!!!
liefs
Esha
28-02-2007 om 09:59
geschreven door esha
25-02-2007
mijn verdriet
Ze is niet gekomen
Vandaag ging ze komen
Al mijn hoop, mijn droom
Ze kam niet, zonder schroom
In haar plaats kwamen 2 mannen
Eentje sprak enkel Frans Ze kwamen iets halen
Binnen de 10 dagen komen ze terug
De hele dag wachtte ik
Ik wachtte op een teken
Een teken van uitleg
Waaruit haar reden had gebleken
Nu, het belspel is al bezig
Ik wacht nog steeds tevergeefs
De troostende fles leeg
Het glas op een slok na
Zal ze ooit nog komen
Ik weet het niet
Misschien beter niet
Wie zal het zeggen
Ik nu niet
Zij blijkbaar dit weekend ook niet.
25-02-2007 om 02:16
geschreven door Batu
23-02-2007
Uren zit ik ernaar te kijken, naar mijn 2 sjarels
De éne langer dan de andere.
Bij de geboorte zijn ze nochtans op gelijke voet begonnen, diep ingeworteld in de warmte waar ze nu uit steken, soms loodrecht omhoog, dan weer slapjes richting wortel ..
Eentje is dikwijls vochtig, druppeltjes rollen van de top
De andere heeft het liever droog, maar moet daardoor wel aan lengte inboeten.
Zou Mozart dat ook gekend hebben, dat gevoel?
Ik weet het niet en ik kan het ook niet vragen aan mijn sjarels.
Ik zou toch geen antwoord krijgen van mijn boompjes
Mijn 2 trotse baobabs, baobabben, baobaben, ???
23-02-2007 om 13:59
geschreven door Batu
18-02-2007
jammer....
hoi,
er zijn soms dingen jammer
het initiatief van Frelis leek me zo leuk allemaal knipoogjes op één log
ieder op zijn manier mopjes verhalen gedichten
series waar men reageert op elkaar en samen het verhaal maakt (Net als lang geleden Julie)
Nu heb ik het zelf momenteel beredruk dus schrijven lukt lang niet altijd en dat geldt vast voor velen maar als ik dan op knipoogjes kom denk ik...
jammer het leek zo leuk maar lijkt toch niet te werken
nauwelijks nieuwe knipoogjes op dit log
dag dag liefs Esha
18-02-2007 om 13:04
geschreven door esha
03-02-2007
HP 15C
Het is alweer een tijdje geleden dat ik tijd (lees eigenlijk vooral ook "zin") had om een min of meer deftige bijdrage te leveren met mijn gebeuzel, aan dit blogje. Soms zweven er ideetjes door mijn moede hoofd en vliegen vage beelden voor mijn geestesoog. En ja, af en toe roepen ze zelfs enige gevoelens op, die erom vragen om in lettervorm te worden gegoten. Maar dan is daar de vermoeidheid. Dan is daar de immer aanwezige zelfrelativering die maakt dat zulke inspiraties verdwijnen als wegschuifelende schimmen in de mist van mijn brein.
Edoch, deze middag, om 12u39 om precies te zijn, was daar opeens een opflakkering. Een herinnering, een beeld, hoe triviaal ook, waardoor ik plotseling de niet bedwingbare drang kreeg om een blogje te plegen en wel hierover:
Voor de niet ingewijden onder u; de HP 15C is een zakrekenmachine. Niet zomaar een zakrekenmachine. Bezoek http://hp15c.org/hp15c.php en gij zult begrijpen. "Hoe kan een mens emotioneel raken door een rekenmachine?" hoor ik menig lezer zich al afvragen. Ik weet het ook niet. Maar wees gerust dat de tranen mij in de ogen sprongen toen ik deze webstek ontdekte. U moet weten dat ik ooit over zulke wonderlijke machine beschikte. Dat ze op een dag zou worden gestolen, samen met de laptop waarop ook een aantal - voor immer verloren - foto's stonden en zo, kon ik niet vermoeden toen ik mijn HP 15C - na langdurig sparen - zelf had gekocht.
Sinds deze jammerlijke gebeurtenis - ik heb de daders lange tijd verwenst en ben er node in geslaagd deze te vergeven - mis ik dit machientje nog dagelijks; werken met zo'n HP uit die tijd was immers niet voor de "gewone" mens. Het duurde even voor je gewend was aan het werken met de "enter"-toets en het "stapelregister" maar eens je de superefficiënte logica van het systeem doorhad, kon je het moeiteloos opnemen tegen gelijkwelke andere conventionele rekenmachine en dat voor de meest ingewikkelde berekeningen.
Mijn gezond verstand zegt dat het zo goed als onzin is, maar toch heb ik mijn naam opgegeven op de petitie om HP ertoe te bewegen dit wonderbaarlijke vernuftige ding opnieuw op de markt te brengen...
Hoop doet leven...
(Of misschien is daar wel een sympathieke lezer die - uit schier medelijden en/of empathie - zo'n toestelletje voor Frelis veil heeft?)
Op het jaarlijkse feestje op het paleis, zit Fabiola poepeloere aan de
tafel.
Plotseling springt zij op de tafel en begint een striptease.
Als ze aan haar slipje is trekt zij het uit en roept: "Voila, de
Boudewijnsluis!"
Albert giert zich te pletter en zegt tegen Paola dat zij dat zeker nóg
beter kan .
En een witte wijn of zes later kruipt Paola op tafel en begint ook aan
de stripact.
Ook zij vlamt haar slip er af en roept: "En nu, het Albertkanaal!"
Filip, die van zattigheid al zijn achternaam niet meer kent, begint te
roepen: "Mathilde, on the floor! Mathilde, on the floor!" En het duurt
niet
lang of gans de familie roept mee.
Omdat zij niet anders durft, gaat ze voorzichtig op de tafel staan en
begint blozend aan haar act.
Na een kwartiertje komt zij aan haar slipje, laat dat voorzichtig zakken
en zegt: "Astoeblief, hier ligt Drogenbosch"
Albert besterf het bijna van het lachen en zegt "allee Laurant nu moet
uw femme
op de taffel veur den act"
Laurant zegt " allee mijne epousse nu kgij de groote final" , zij een
beetje schuchter
op de tafel maar de genuttigde wijn doet zijn werk en de schroom valt
weg en met
wulpse bewegingen rukt ze zich de kleren van het lijf, trekt haar tanga
van haar
billen en roept " aanskhouw den spaarpot van de Marine "
17-01-2007 om 15:56
geschreven door Femke
14-01-2007
Noodkreet van Bart!!!
Afscheid van Bart....
Gisteren stond hij daar opeens Ik stond te beven en te trillen terwijl hij naderde Zou het nu al voorbij zijn?
We moeten nog wachten op de eerste sneeuw, riep ik met een schreeuw! En koningen moeten komen, wel drie, met hun stank Onwetend van poolijs en tanende tradities liep de communicatie mank
Gevoelloos ontkleedde hij me en propte me in een veel te kleine doos zo bruut en gevoelloos dat het leek alsof hij vergeten was
ik ben geen stuk synthetisch kapitalisme
zou ik volgend jaar nog toonbaar zijn? een triest gevoel overvalt me een gevoel van pessimisme
Bart
14-01-2007 om 20:43
geschreven door Batu
12-01-2007
Bladvulling
Eén geknakte verlichtingspaal die al een jaar staat weg te roesten, langs een eenzame weg, ergens in Wallonië.
Twee verlepte hanggeraniums in twee kurkdroge, verloren gezette bloempotten.
Drie rijstroken op een drukke autosnelweg die slechts voor twee derden gevuld wordt. Te beginnen van links.
Vier kussen van een Franse dame - met hoge piepstem - die haar collega's een "Bonne Année" wenst.
Vijf zinnen op een blogje die ergens een gevoel trachten te verwoorden.
Zes uur zaterdag 's morgen: ik mag nog minsten drie uur blijven liggen.
Zeven uur, tijd om met dit blogje te stoppen.
Frelis, moe maar goed.
12-01-2007 om 19:10
geschreven door Frelis
11-01-2007
Ik voel me goed
De prinsen moeten ook gaan werken... Laurent zal alles terugbetalen, zegt Verhofstadt... Onkelinckx wist weer eens van niets... Bush zend nog eens 20.000 extra soldaten naar Irak... Eindelijk werden de wrakstukken van de Boeing gevonden in Indonesië... Tien jaar cel voor Belgische mensensmokkelaars... Clijsters in de finale in Sydney... Oma haar tanden zijn spoorloos... Buiten giert een felle zuidwestenwind...
En ik... ik voel me goed en vind het leven leuk.
11-01-2007 om 23:52
geschreven door Bi Bi
10-01-2007
afscheid van...
.... mijn huis....
Het is zover.
Ik ga samenwonen met mijn lief, in het witte huis met de groene luiken.
De tijd van latten is bijna voorbij. Dat voelt goed. Ik ben gelukkig.
Straal glunder grijns.
En daarom zet ik mijn huis te koop...
Blij ben ik
... maar ook een beetje verdrietig.
Ik neem afscheid van mijn huis.
Ik heb er meer dan 14 jaar gewoond,
en nu ga ik het verkopen.
We beslissen wat er moet gebeuren om het er zo goed mogelijk uit te laten zien.
In het rommelkamertje, trek ik het beertjesbehang van de muur.
Ruim 14 jaar geleden met zorg uitgekozen, die beertjes. Mijn zoon heeft er lang geslapen, op dat kleine kamertje.
Zijn kamer nu, daar moet ook wel wat gebeuren. Eén wand vertoont een scheur. Ook daar gaan we behangen.
Maar nu nog even niet. Ik laat het even zo, want ach, mijn knul heeft het nu moeilijk. Hij moet er aan wennen dat er van alles gaat veranderen. Hij moet wennen aan het idee dat zijn huis, zijn kamer, zijn plekkie verkocht gaat worden.
Ook hij moet afscheid nemen.
Van alles gaat er door mijn handen. Wat neem ik mee naar mijn nieuwe stek? Wat is voor een vriend of familielid nog interessant? Wat gaat naar de stort?
Van alles door mij handen...Af en toe met een gevoel van nostalgie en een beetje pijn in mijn hart. Als ik een boterham smeer aan het aanrecht schieten ineens de tranen in mijn ogen. De keuken en de badkamer, met zorg gekozen, met zorg opgeknapt. Ik heb er zo van genoten, maar kan het niet met me meenemen.
Huis te koop...
Ik ben zielsgelukkig...
... maar heb af en toe verdriet.
Liefs
Esha
10-01-2007 om 10:05
geschreven door esha
07-01-2007
Het zat er aan te komen. Al een paar dagen kwamen er rare gorgelende geluiden uit de afvoer van de douche telkens de wasmachine water wegpompte. Het gaf de indruk dat er ergens een halve verstopping zat maar de vraag was waar?. Mijn eega dus aan de slag met vloeibare ontstopper. Nu ben ikzelf daar niet zon voorstander van maar het leek mij toch een zinnig idee het te proberen alvorens aan breekwerk te beginnen. Het leek te helpen de eerste twee dagen maar..... je raad het al. Toen iemand een douche nam en de wasmachine werkte liep de berging bijna onder water. Het inspectieputje daar liep over. Vrijdagavond en je zit net op gemak met de krant en de pijp op de sofa en dan gebeurt er dit. En de zonen beginnen zagen.Ik heb gepland om uit te gaan en ik kan niet douchen en de andere ja maar ik moet morgen werken ik kan toch ook niet met een vette kop daar zitten Ontstoppingsdienst bellen was een optie doch dat is duur na 18u savonds en zeker in het w.e.. Een van de zonen opperde zelfs om bij te leggen als we onmiddellijk iemand belden.(Zo belangrijk was dat proper zijn voor hem blijkbaar. Of was het een vriendinnetje?) Mijn doe-het-zelf ego zit dan natuurlijk in de weg. Dus dan maar ons werkpak aangetrokken en de eerste hulp kist uitgehaald voor ontstoppingswerk. Die bestaat uit een hogedrukreiniger met rioolrat en een manuele onstopper(zon ding dat veel weg heeft van een lange veer met een kurkentrekker op het ene eind en een zwengel aan het andere eind) en net als een echte veer springt het alle kanten op en is moeilijk te sturen. Bij het openleggen van het putje leek er precies niks aan de hand. Een emmer water er in gegooid en dat leek makkelijk weg te stromen. Eerst dan toch maar de zwengel er ingedraaid die leek geen probleem te hebben doch na een metertje niks, geen beweging in te krijgen. Dan maar de rioolrat er in. Het was natuurlijk een gehannes om dat ding aan te sluiten (half het kraanwerk moeten afbreken om dat ding aan te sluiten) en als je tenslotte de boel draaiende hebt spuit je eerst de muren lekker onder omdat de hogedrukspuit nog aangeschakeld stond. Niet echt van slimmigheid blakende positioneerde ik toen het ding voor de opening van de put en drukte de schakelaar in. Het resultaat was een fontein van goor afvalwater van de wasmachine en de douche die in het rondvloog op alles wat daar stond.(het putje zelf was blakend schoon) In die paar seconden dat ik de schakelaar van off op on weer op off het gezet was het al gebeurd. De vrouwe kwam even poolshoogte nemen gealarmeerd door mijn gevloek, overzag het slagveld en zei toen heel lief als het gerepareerd geraakt dan geeft het niet. De aanblik van mijzelf incluis met besmeurde brillenglazen en verzopen haar zal wel milderend gewerkt hebben. Mijn tweede poging was iets slimmer van uitvoering (een mens moet leren uit zijn fouten) en ik had de waterstofzuiger bij de hand voor het geval dat. En onwillig maar toch ijverig aangespoord door de opgevoerde druk van het water boorde de rioolrat zich een weg door de buis. Aan het aantal meters darm die mee de buis inging kon ik zien waar ongeveer het uiteinde zich bevond. En toen ... bleef ze stille staan. Geen millimeter bewoog ze nog. Aan de lengte wist ik nu dat ze aan het knooppunt zat dat buiten het gebouw lag en dat het inderdaad niet verder kon. Als de verstopping zich daar bevond zou het toch nog breek en hakwerk worden. En nu zo midden in de winterperiode spreekt met dat niet echt aan. Dus toch maar even gecheckt met de wasmachine de geplande was te laten starten en de jongens aangespoord om nu toch maar een douche te nemen. Tot mijn opluchting bleek alles te functioneren. Toen heb ik alle materiaal weer in zijn verpakking geplaatst en als een echte werkman mij op de bank geparkeerd met een stevige pint. Het weze gezegd dat ik mij wel eerst heb gedoucht want een echte man mag dan al eens ruiken maar stinken, daar valt geen enkele vrouw voor.
07-01-2007 om 13:16
geschreven door Rikske
02-01-2007
mopje
Een man ontsnapt uit de gevangenis, waar hij de laatste 15 jaar heeft gezeten.
Op zijn vlucht vindt hij een huis en hij breekt in om te zoeken naar wapens en geld.
Het enige wat hij vindt is een jong echtpaar in bed.
Hij beveelt de man uit bed te komen en bindt hem vast op een stoel.
Vervolgens bindt hij de jonge vrouw aan het bed vast, gaat bovenop haar liggen en kust haar in de nek.
Dan staat hij op en gaat naar de badkamer.
Terwijl hij daar is, fluistert de man tegen zijn vrouw op het bed :"Luister, die vent is een ontsnapte gevangene. Kijk maar naar zijn kleren. Hij heeft waarschijnlijk heel lang in de gevangenis gezeten en al die jaren geen vrouw gezien. Ik zag hoe hij jou in je nek kuste. Als hij seks met je wil, stribbel dan niet tegen, klaag niet, doe gewoon wat hij je vraagt. Stel hem tevreden. Hij is gevaarlijk en als hij kwaad wordt, vermoordt hij ons. Wees sterk schat, ik hou van je."
De jonge vrouw antwoordt :'Hij kuste me niet in mijn nek. Hij fluisterde in mijn oor. Hij vertelde dat hij homo was, dat ie jou heel leuk vond en hij vroeg me of er soms vaseline in de badkamer stond. Wees sterk schat, ik hou ook van jou .....".
02-01-2007 om 10:22
geschreven door Mamiek
01-01-2007
Nieuwjaar
Net naar het traditioneel nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker gekeken. "An der schönen Blauen Donau" werd dansend uitgevoerd... Schitterend! Het was een gewervel van wijde paarse rokken in de zalen van Schloss Schönbrunn.
Dit was dus genieten vanaf dag 1.
01-01-2007 om 14:43
geschreven door Bi Bi
31-12-2006
Voor allen ... geen grote woorden maar
365 nieuwe dagen
om te dromen,
te gaan en te komen,
te ontvangen en te geven,
en tussenin ...
gezond en gelukkig te leven!
Warme Eindejaarsfeesten en
een gelukkig Nieuwjaar
31-12-2006 om 13:57
geschreven door Swanske
Daar gaan we weer!
Voor het komende jaar wens ik jullie:
adembenemende zonsondergangen, de geur van stoofpeertjes op het vuur, belastingmeevallers, eigen gebakken appeltaart met slagroom, innerlijke kracht, onzinnige uitvindingen, aha-erlebnissen, het deodorant dat wél zweetlucht tegengaat, een ophokplicht voor gevel-kerstmannen, onverwachte weerziens met oude bekenden, barbecuefeestjes, eindelijk nog eens herhalingen van F.C. De Kampioenen, optimisme, namiddagen op een terrasje, goed gezelschap, bruine boterhammen met plattekaas, babytjes om even op de schoot te hebben, koude chablis, sportieve topprestaties, luie zondagen, kippenvelmomenten, geen wet van Murphy, een remedie tegen zinloos geweld, soepele spieren, vallende sterren en glimwormen, warme sokken als je het koud hebt, veel bloemen om je heen, engelengeduld, een nachtegaal die elke zomeravond jouw tuin uitkiest, de ontdekking van een vaccin tegen verzuring en racisme, zoete dromen, gezond verstand voor de wereldleiders, koffie met een vers croissantje op zondagmorgen, goede vrienden, bingo op de lotto, toename van het aantal berggorillas, de nobelprijs voor vriendelijkheid, het geluid van een zomerbuitje op je tent, een serenade voor jou alleen, de verrukkelijke smaak van water als je heel dorstig bent, een weekendje Parijs, verse aardbeien van de volle grond, salsa, zonnebloemen, verdraagzaamheid, de geur van de tuin na een onweersbui, geslaagde grappen, waterzooi van vis en schaaldieren, weer kunnen kijken met de ogen van een kind, gegrilde parelhoentjes, geen autopech, dat gevoel als je s avonds na het werk je schoenen uitdoet, hutspot met lamskarbonaadjes, roze champagne, een ideale game bij het bowlen, dat de dokter niet meer weet wie je bent, geroosterde pijnboompitjes met olijfolie en balsamico, een badkamer met prima akoestiek, inspiratie, tomaten met feta en verse basilicum, fijne vakanties, dat er zomaar onverwacht iets leuks bij je wordt thuisbezorgd, het einde van alle wellness- bevallings- idool- en temptationondingen, lange dagen op zee met de wind in de zeilen, levensvreugde, kaartjes voor welke finale dan ook, appeltjes voor de dorst, ballonvaarten, sterretjes in je ogen, een weekje zonder gsm, een toastje met een zachtgekookt scharreleitje, iemand die je even op de rug krabt als je er even niet bij kunt, strandwandelingen bij windkracht 9, vlinders in je buik, een nieuwe cd van je favoriet, een warmhartige warme bakker, endorfinekicks, avonden met je familie rond spelletjesborden, dankbaarheid, verlaging van de brandstofprijzen, Italiaanse ijsjes, uitbreiding van je postzegelverzameling, het definitieve einde van de slankelijn- en diëtenonzin, verse vruchtensapjes met een heleboel versierseltjes op je glas, warme berenknuffels, de geur van versgebakken brood in je keuken, diepgaande gesprekken met mensen die je lief zijn, een rist centuries bij het snookeren, gratis toegankelijk internet, nog eens schommelen als een kind, een violist aan je tafeltje in het restaurant, rozengeur, een vlekkeloos werkende fietsdynamo, een avondje luisteren naar blues, de wind in je haren in een Bretoens haventje, aaitjes, pannenkoeken met siroop, knipogen, avonden bij het kampvuur met gitaar en gezang, begrip, gezonde lucht, mogen zijn wie je bent, sneeuwpret, goede gezondheid, waarnemingen van het monster van Loch Ness, de Verschrikkelijke Sneeuwman en een klad UFOs, geslaagde feesten, dat je bed nog warm is als je s nachts naar het toilet bent geweest, vers geperst sinaasappelsap, files die altijd net zijn opgelost als jij daar arriveert, een groot relativeringsvermogen, onbedwingbare binnenpretjes, een schitterend boek, hoop, ontelbare keren de slappe lach, verbondenheid met Moeder Aarde, warme nachten in Toscane, een draadloze koptelefoon, welgemeende kussen, financiële meevallers, vergevensgezindheid, uitgebreide rijsttafels bij de Chinees, de uitvinding van het geluidloze vliegtuig, een positieve grondhouding, lieve vriendinnen, respect, lavendelolie in een warm bad, ontmoetingen met de Grote Smurf, Mr. Bean, Madame Tussaud, Pippi Langkous, de paashaas en Sinterklaas, meer weekeinden dan weken, een buitenhuis in Zuid-Frankrijk, kleine poesjes bij de buren, zwoele zomeravonden, dat geen enkel concert waar je heen wil uitverkocht is, kristalheldere sterrenhemels, wolken met een zilveren randje, een goed-in-je-vel-gevoel, koude dompelbaden na de derde ronde in de sauna, dagelijks een warm welkom, stipt openbaar vervoer, ongelooflijk goeie seks, mooie schilderijen aan je muur, blikken van verstandhouding, een onvergetelijk gesprek met een oude wijze indiaan, dat je altijd een pen, een schaar, paperclips, elastiekjes en condooms kunt vinden als je ze nodig hebt, een hééééle snelle modem, het verdwijnen van alle reclame, nog eens touwtjespringen en knikkeren en hinkelen, hoffelijke medemensen in het verkeer, tevredenheid, aces bij tennis, badminton of squash, zalig klaarkomen, wind mee als je terug naar huis fietst, vreedzame winteravonden met kaarslicht, echte liefde, warme douches, altijd een parkeerplaats als je die nodig hebt, tijd genoeg om elke dag de krant te lezen, het afscheidsoptreden van George Dubya & The Warlords, geurende kopjes cappuccino, romantiek, mooie herinneringen maar nog mooiere vooruitzichten, een aardige tandarts, ontbijten op bed, complimentjes, schoudermassages, speciale blogervaringen, gevoelens van samenhorigheid, onweer als je vanuit je bed naar de bliksem kunt kijken, verwennerijtjes, dat je gelijk krijgt, leuke collegas, déjà vus, vriendelijk horecapersoneel, lange e-mails en cadeautjes met een strik erom.
31-12-2006 om 09:25
geschreven door Tatanka Yotanka
29-12-2006
zo maar gewoon, maar zo bijzonder
Hoi,
Het is vakantie,
Zijn kinderen zijn thuis, net als bij iedereen
Hij neemt eens de tijd om zelf brood te bakken
Ik studeer af en toe een paar uurtjes
We zijn een middag in een overdekte kinderspeeltuin te vinden
De kinderen hebben lol
Hij leest de krant, ik een boek
Die knul van mij is sinds gisteren ook thuis
Vandaag zijn we met zijn allen gaan zwemmen,
Dat vinden we allemaal leuk
De jongste overwint vandaag zijn watervrees
Zomaar van de glijbaan, en door de stroomversnelling
