Onze gesteunde projecten













Bezoek onze gouden sponsors !!!

Bezoek onze sponsors!
IDEA reclame
Brakelsesteenweg 66
9400 Ninove

 

 


Bezoek onze sponsors!
Adviesbureau Walravens
Albertlaan 200
9400 Ninove

 

 



Moto's Van Rossom nv
Edingsesteenweg 416
9400 Denderwindeke

 

 

Bezoek onze zilveren sponsors !!

Bezoek onze sponsors!
RICHA
Westerring, 27
9700 Oudenaarde

 

 


 

 

U kunt ons kosteloos steunen
door gebruik te maken van onze
Trooper pagina:

 

 

Desertlions 2016
A daring challenge to Tadzjikistan & Mongolië

10-09-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 29 : Tabas


SMS
19 : 20 Het eerste deel van operatie Desert Storm zit er op, na 370 km door de hete maar wonderbaar mooie woestijn en een paar hectoliters zweet, kampeer ik deze avond in de tuin van het moskee complex, in de oase van Tabas.
Het decor kan niet mooier en de temperatuur niet hoger :)

Reisverhaal


Operatie Desert Storm


Ik start op tijd want er staat een uitdagende rit op de planning vandaag.
Maar terwijl ik door de stad mannouvreer verschiet ik me plots een bult als er ineens een groot gestalte in manteau en met hoofddoek van onder de helm flapperend,
 op een goed uitgeruste adventure bike  met nederlandse Nr plaat, naast me opduikt en teken doet om  opzij te gaan.

Ik verschiet nog wat harder als het een jonge dame  blijkt te zijn die zich voorsteld als Noortje,
de -Tje mag je er voor mijn part aflaten want de Noortje meet zeker twee meter.
Ze is al vier maand onderweg en haar einddoel is Pakistan.
Het is een klein wonder dat we elkaar net hier ontmoeten, nu ik juist van plan was om terug richting noorden af te buigen.
Zij kwam via Tadjikistan en volgde zowat de route die ik in omgekeerde richting gepland heb, en zo kom ik aan wat recente informatie over de toestand in het Pamyr gebergte.
Volgens haar uitleg lijkt het er nog niet te veel veranderd te zijn sinds we zes jaar terug zelf het gebied doorkruisten.
ze is een opgewekte jonge dame en ze kletst maar raak op haar typisch Hollandse manier.
Plots haalt ze een paar stapeltjes Turkmeense en Tadjikse bankbiljetten ter waarde van zo'n 30€ boven en stopt ze in mijn hand.
Ik kan er niets meer mee aanvangen zegt ze, vul jij er maar een paar keer je tank mee.
Ik wil ze nog omwissellen in dollars maar daar wil ze niets van weten en zegt blij te zijn dat ze er nog iemand mee te kunnen helpen en doet ze me cadeau.
En zeggen dat er mensen zijn die denken dat  Hollanders gierig zijn.:)
We rijden even samen het stadscentrum door en het doet eigenlijk wel goed om terug eens een reisgezel te hebben,
 al is het maar voor even want algauw splitsen onze wegen zich terug en rijd Noortje Zuidwaards en ik Noordwaards verder.

Niet dat ik er gebrek aan heb maar de ontmoeting met Noortje geeft mijn zelfvertrouwen opnieuw een boost en het is fijn om te weten
dat ik niet de enige ben die hun dromen omzetten in werkelijkheid en hun comfort zone inruilen tegen puur avontuur op twee wielen.
We wuiven nog eens naar elkaar terwijl ik terug de woestijn in rijd richting Noord - Oost.
Ik kom meteen terug op de vlaktes terecht en het lijkt wel of ik vorige nacht door aliens ontvoerd ben en op Mars gedropt werd.
Het landschap met grote uitgestrekte zandvlaktes en grillige bergen in zowat alle woestijntinten die er bestaan hebben niets gemeen met wat we gewend zijn.
De Iraanse woestijn is onvoorstelbaar mooi en verandert constant van gedaante, bergketens, vlaktes en heuvelachtige taferelen volgen elkaar in snel tempo op,
 zodat het nooit gaat vervelen .
Het is een onbeschrijflijk gevoel om hier door te rijden en ik neem de ondragelijke hitte er graag als last bij.

Deze morgen nam ik twee ingevroren flessen water mee maar tegen de middag zijn ze beiden al terug vloeibaar geworden,maar toch nog fris genoeg om van te drinken.
Het water in mijn jerrycan bereikt ondertussen zowat het kookpunt en is enkel nog bruikbaar om direct thee mee te zetten.
Het kleine honda blokje word tot het uiterste van zijn kunnen gedreven en kreunt onder de hitte.
Ik heb geen thermometer bij en durf ook geen schatting maken want het lijkt wel of ik in een warmelucht oven rijd.

Er is dan ook nergens enige beschutting tegen de genadeloze zon, en bij de minste pauze die ik neem gutst het zweet me uit de poriën, en moet ik meteen terug verder.
Dikwijls zie ik restanten van oude stopplaatsen waar eeuwen geleden de kamelen karavanen halt hielden.
Ze zij allen verlaten en takelen stilaan verder af onder de extreme omstandigheden.
Het is een uiterst onherbergzaam gebied en nergens is ook maar één spoor van leven te ontdekken.
Een wegwijzer heeft aan dat de eerste stad meer dan 300km verder ligt, een peulschil als je er al zoveel doorgedraaid hebt ondertussen.
Ik houd mijn vizier en zonnescherm ten allen tijden gesloten om de hitte buiten te houden.
Her en der zie ik kleine windhosen slierten woestijn zand omhoog stuwen, en van ver zien ze er allemaal onschuldig uit
 tot ik plots uit het niets door eentje aangevallen wordt.
Ik word samen met mijn motor door elkaar geschud terwijl ik een lading zand tegen mijn vizier geprojecteerd
krijg en de adrenaline schiet me even door het lichaam.
Gelukkig rijd ik aan een " verstandig tempo " en controleer geregeld de warme banden spanning.
Ik heb in het verleden al eens onder gelijkaardige omstandigheden mijn lesje geleerd en ben vastberaden om het niet nog een keertje over te doen.
In Yazd vertelde me iemand dat ik onderweg enkele restanten van Amerikaanse helikopters en vliegtuigen zou treffen,
 die er na een Amerikaans -Iraanse onenigheid in het verleden gecrasht zijn en achtergelaten.
Volgens hem waren de Amerikanen te bang om ze te komen bergen en liggen ze daar nog steeds.
En inderdaad plots merk ik ze in de verte op en neem even de tijd om ze te gaan bestuderen en wat foto's te maken.
Zelfs nu ng is Amerika staatsvijand Nr één en waarschijnlijk gebruikt de Iraanse regering deze artifacten om de bevolking hieraan te herinneren.

Nu is het niet dat ik me zorgen maak maar ik ben wel benieuwd wat ik in de woestijnstad Tabas zal treffen,na een ganse dag in een kurkdroog landschap,
maar als ik een heuvel overrijd kan ik mijn ogen nauwelijks geloven , in de verte zie ik een groene oase met wuivende palbomen waar hoge minaretten boven uitsteken.
naarmate ik dichter kom word het enkel maar mooier en ik rijd tot voor het grote moskee complex en vraag achter een campeer plaats voor de nacht,
dit mag gewoon in de tuinen van het heiligdom en ik plaats mijn tentje onder één van de vele palmbomen.

Nadat ik mijn kamp heb opgesteld is het bijna tijd voor het avondgebed en ik slenter samen met de gelovigen naar het prachtige binnenplein.
De grote moskee is helemaal in mooie tegels opgetrokken en wordt omringt door een ongelooflijk park met palmbomenn en bijgebouwen.
Op elke hoek van het ommuurd terein staan hoge puntige minaretten van waarop de oproep voor het gebed weerklinkt.
Ik zet me op één van de marmeren bankjes en sla het gebeuren met veel interesse van op een afstand gade .
Mannen en vrouwen komen ut alle richtingen geslenterd en verdwijnen achter de zware gordijnen van de moskee poorten.
Het mooi onderhouden binnenplein ademt een zekere rust en sereniteit uit en ik kom volledig tot rust terijl ik luister naar het klaagzang van de Iman.
Eke keer als ik denk dat ik het mooiste meegemaakt het overtreft Iran zichzelf en deze avond is daar nogmaals een levend bewijs van.
Het bankje waar ik op zit is de ganse dag door de zon opgewarmd en voelt aan als een verwarmings- radiator en de warme woestijnlucht waait rustig over het binnenplein.
van koude voeten zal ik blijkbaar geen last hebben deze nacht.


10-09-2016 om 00:00 geschreven door Sabine


09-09-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 28 Yazd


SMS
22 :25  Na een dagje zand slikken in de Iraanse woestijn, ben ik in de historische woestijnstad  Yazd aangekomen, en de waarschuwingen die ik meekreeg onderweg bleken niet overdreven te zijn, it is HOT in Yazd ;) 


Reisverhaal

...


09-09-2016 om 22:57 geschreven door Sabine


08-09-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 27: Isfahan


SMS
21:20 : ...


Reisverhaal

Silk route

Na mijn monster rit van gisteren heb ik geslapen als een roos.
Mijn gids voor vandaag is Mohsen de 26 jarige zoon van de familie.
Het is een vlotte jonge kerel en hij spreekt voldoende Engels om het aangenaam te maken om mee op te trekken.

Eerst ontbijten we met gans de familie, de tuin is de belangrijkste plaats voor hen,
hier speelt het Iraanse leven zich af en ontmoeten ze vrienden en komen er rusten.
Het is echt een rustgevend plekje tussen het groen, en ik voel me er volledig in mijn nopjes,
en zeker als Mohsen zijn internet router installeert kan het helemaal niet meer stuk.
Facebook is net als vele andere westerse sites verboden in Iran,
gelukkig heeft de Iraanse jeugd daar al een oplossing voor gevonden en zijn zij beter met mobiele telefoons dan ik.

Ze installeren een speciale filter op mijn gsm en daarmee kan ik de blokkering van de Iraanse staat omzeilen en berichten posten.
Daarna springt hij bij mij achterop de motor en loodst me het drukke stads centrum door tot bij een historische brug.
de brug is afgesloten voor alle verkeer en enkel open voor voetgangers,
maar mijn makker gaat even een praatje slaan met de politie en krijgt het wonderbaarlijk voor elkaar dat wij  per uitzondering  met de mmotor de brug mogen oversteken.
De verbaasde blikken van de voetgangers nemen we er graag bij en we genieten van het privilege.
het Iraanse verkeer lijkt wel een caleidoscoop van voertuigen, en alles rijdt zowat in alle richtingen door elkaar.
maar toch blijkt het systeem op een miraculeuze wijze te werken
en heb ik er mij ondertussen al aan aangepast en draai vlot mee met de duizenden 125cc brommers en de rest van de weggebruikers.
We brengen een bezoek aan de imposante Ali Qapou Edifice complex.
het is een eeuwenoude bazaar die een belangrijk deel uitmaakt van de zijderoute, en waar de koningen van het Perzische Rijk toestemming gaven
aan handelaren om hun goederen te slijten in de overdekte bazaar die het immense binnenplein omringt.
We wippen even binnen en laten ons betoveren door de muurschilderingen en wandtegels van de koninklijke vertrekken.
de bazaar met zijn duizenden kleine winkeltje zijn een echte belevenis, de geuren , de kleuren en klanken , vermengen zich met de mensen massa.
De gesluierde vrouwen en hun exotische gewaden , het hand werk en de kleurrijke kruiden doen je wegdromen naar sprookjes uit duizend en één nacht.
In de grote moskee spreekt een vriendelijke Iman me aan in perfect Frans, hij nodigt me uit voor een, zoals hij het noemt, gesprek met wederzijds respect en zonder vooroordelen.
het is een aangename persoonlijkheid en na onze korte gedachte wissel gaan we nog even samen op de foto.

Voor de eerste maal tijdens deze reis kruis ik westerlingen op mijn pad, het zijn twee Duitse koppels die een georganiseerde rondreis doen door het land en we slaan even een babbel, het doet raar na zo'n lange tijd nog even Europeanen te spreken, en ze prijzen me voor mijn zin voor avontuur en doorzet vermogen om per motor tot hier te rijden.
Als ik zeg dat mijn eind doel nog even verder " down the road " in Mongolië ligt vallen ze bijna stijl achterover en wensen me hoofdschuuddend een goede reis toe.
Op het grote binnenplein hangt een onvervalste vakantie sfeer, iedereen loopt ijsjes likkend en fanta slurpend tussen de vijvers en fonteinen van het complex
Buiten Irak kunnen Iraanse mensen bijna onmogelijk naar buitenlandse vakantie oorden reizen en daar door is de historische stad Isfagan zo'n grote toeristische attractie in eigen land.
tegen de middag gaan we terug naar ons " base kamp " voor het middagmaal.
de Iraanse keuken is super lekker maar weinig gevarieerd en kip met rijst zijn steeds wederkerende ingrediënten.
Laat dit nu net als "wannabee vegetarian ", mijn favoriete schotel zijn en het is duidelijk dat ik het mij nu ook weer laat smaken.
 


08-09-2016 om 00:00 geschreven door Sabine


07-09-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 26 Onderweg naar Isfahan


SMS
20:23 : Na 600 lange km's op Iraanse wegen, ben ik om 22u30 aangekomen in Isfahan en logeer in een prachtige ommuurde tuin van een vriendelijke Iraanse familie. De theepot staat al te koken en het avondmaal komt er aan, het was de helse rit waard !!


Reisverhaal



The wide open road

Vandaag staan er terug kilometers op de planning...
Ik start vroeg want ik wil deze avond tot in Isfahan geraken, een ambitieus plan,  maar ik ben er helemaal klaar voor.

De asfalt kwaliteit is redelijk goed en het verkeer valt ook wel mee in het binnenland van Iran.
Per kilometer dring ik steeds dieper binnen in het oude Perzische Rijk, en de moslim wereld.
Zware trucks en kleine pick up's zijn het favoriete transport middel voor goederen.
De kleine pick up's van Iraanse makelij worden allen torenhoog vol gestapeld met allerhande goederen en ik vraag me dikwijls af hoe het mogelijk is dat zo'n gevaarte niet omverkantelt op de soms hobbelige wegen.
De oude Amerikaanse en mercedes trucks uit de jaren zeventig pompen allen dikke zwarte rookpluimen naar buiten
waarmee ze per dag een gat in de ozon laag kunnen branden ter grootte van enkele voetbal velden, maar daar ligt hier niemand wakker van.

Het duurt soms lang voor ik ze kan voorbij steken,en ondertussen snuif ik massa's roet binnen tot men ogen beginnen te tranen.
Maar de hete Iraanse berg lucht zal dat wel compenseren hoop ik.
De steden lijken allen een beetje op elkaar met honderden stalletjes naast en op de straat waar van alles verhandeld wordt;
Ik reageer zo weinig mogelijk op de verzoeken van mensen om even te stoppen en tracht geen oogkontact te  maken door m'n zonnescherm dicht te houden
Toch slaagt een jongeman op een brommer er in me te klissen en me door de stad te begeleiden,
eigenlijk ben ik hem wel dankbaar want door de steden navigeren is niet altijd simpel, wegwijzers zijn schaars en vaak enkel in 't Perzisch.
Als ik stop om te tanken is hij me net te snel voor geweest, en heeft hij vlug mijn rekening betaald achter mijn rug om.
Ik probeer uit alle macht om hem terug te betalen, maar zonder succes, vanaf nu zijn we vrienden zegt hij,
enkele minuten later nemen we na een selfie voor altijd afscheid, het blijft nog steeds moeilijk te begrijpen voor mij waarom mensen zo opkijken naar westerlingen.

Ik stop even in de schaduw van een rij bomen aan de ingang van een "open marmer mijn" voor een vlugge pick- nick.
Al vlug word ik opgemerkt en moet mee naar binnen voor thee, en fruit.
De twee broers die er werkzaam zijn komen uit Irak en zijn Bagdad ontvlucht voor de oorlog.
Het zijn Iraakse Koerden,leggen ze me uit en ik moet me verzetten  tegen hun aanbod om te blijven overnachten, want ik wil vandaag een beetje opschieten.
Ik zie de zon langzaam wegzakken in mijn achteruitkijk spiegel maar rijd door tot de avond valt over het uitgestrekte binnenland.
Gelukkig is het verkeer al wat geluwd tegen dat ik de rand van Isfahan binnen rijd.

Het is er een drukte van jewelste, de weg is afgezoomd met kleine handelszaken de hun waren aanprijzen nmet flitsende lichtreclames in alle kleuren van de regenboog.
Het lijkt eindeloos te duren eer ik na een 600km lange etappe eindelijk het stads centrum bereik.
het is niet mijn gewoonte om ALLE steden te bezoeken tijdens mijn reis,
maar de historische stad op de eeuwenoude zijderoute kan ik moeilijk laten links liggen.
Ik zie wegwijzers naar het centrale  ' birds park ' en volg ze tot ik het grote park uiteindelijk bereik aan de andere kant van de stad.
plots stopt er een man op een brommer met zijn vrouw achterop, hij stelt voor om in zijn tuin te komen overnachten ipv in het park, ik kan je een kamer, toilet en eten aanbieden zegt hij.
Ik ben doodop na deze monster etappe en neem het aanbod aan.

het is een prachtig ommuurde tuin met bloemen, groenten en fruit .
Het terras is overgroeid met wijnranken, en in een mum van tijd staat de theepot te koken en brengt zijn vrouw eten en koude dranken.
We kletsen nog tot een uur of twaalf door, waarna ik me verontschuldig en mijn bed voor deze nacht induik,
want mijn lichaam heeft het hard te verduren gehad vandaag en zelfs geen lucifers kunnen mijn ogen nog openhouden .

 


07-09-2016 om 00:00 geschreven door Sabine


06-09-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 25 Senna ( Sanandaj )- Malayer (Hamadan)


SMS
21:20 : Na méér dan 48 uur hebben mijn vrienden van Moalem Company, me een verzekering kunnen bezorgen. Met veel spijt in mijn hart heb ik moeten afscheid nemen van mijn Koerdische "broers en zussen". Deze avond kampeer ik in het peoples park van Malayer en kreeg ik ondertussen al een berichtje toegestuurd om te zeggen dat zij mij ook al missen : "Hi dear Alain, it's Ali of Moalem insurance, where are you ? we really miss you, take care !


Reisverhaal

Afscheid:


Het was terug een korte nacht.
We zijn gisteren pas na 01:00u gaan slapen en om 06:15 komt m'n gast heer me al opnieuw wakker maken, want hij moet om 07:00u op kantoor zijn.Onderweg pik ik nog vlug m'n motorfiets op die bij één van mijn nieuwe vrienden op de afgesloten binnenkoer stond.
Het lijkt wel of ik één van de nieuwe collega's van het kantoor ben, ik kan ondertussen gans de bende en word net als de rest door iedereen goedemorgen gewenst.
Er is  geen zekerheid dat ik vandaag nog aan een verzekering zal geraken, maar Ali beloofd me om na ons gezamenlijk ontbijt, gans zijn crew terug in te schakelen.
Hijzelf moet even weg omdat hij vijftig dagen geleden een aanvraag verstuurde om van internet provider te veranderen,
en ondertussen heeft de oude provider hun afgesloten, en zitten ze al twee dagen zonder internet verbinding.
Niet echt een ideale situatie voor een verzekerings kantoor natuurlijk, maar de normaalste zaak van de wereld in Iran, naar hun zeggen.
Het enige dat niet van belang is in hun land is tijd, grapt hij, hier moet je voor alles geduld hebben.
Ik pas me aan, aan mijn nieuwe habitat en laat de rest over aan de professionals
Overal hoor ik mijn naam vallen aan de telefoon, en iedereen is druk in de weer met het fax toestel.
Mijn volledig dossier word doorgestuurd naar Teheran, en daarna moeten we geduldig afwachten en hopen op een gunstig antwoord.
Ondertussen bekijken we nog wat foto's uit België op de laptop en ketsen de dag aan elkaar, niemand heeft echt veel te doen,
 want zonder internet verbinding ligt zowat alles stil op het kantoor.
We gaan nog even de stad in naar Mrs Bagrani's winkel om met mijn laptop in te loggen op het internet.

Maar achter elke glimlach schuilt wel een traan, zo is ze al jaren verdrietig omdat haar zoontje haar werd ontnomen.
In Iran hebben vrouwen weinig rechten.
Ze was getrouwd met een man die aan drugs verslaafd was, bij een scheiding worden de kinderen altijd aan de man toegewezen tot hun zevende jaar.
Omdat haar ex man een drugsverslaving heeft werd haar zoontje aan zijn ouders toegewezen en kan zij hem slechts twee dagen per maand zien, tot dat hij zeven wordt .
Ondanks dit groot verdriet blijft de jonge vrouw steeds optimistisch en vol levenslust.
Als we iets na de middag terug komen, springt zowat iedereen me om de hals, en het hoeft geen betoog dat het gelukt is.
Mijn vrienden zijn net zo opgetogen als ikzelf, en ik bedank iedereen uitbundig, maar ze wimpelen mijn bedankingen weg
en zeggen dat zij zeer blij zijn dat ze mij kunnen helpen hebben.

Hun hoofdkantoor in Teheran heeft blijkbaar een deal gesloten met een andere maatschappij, die me wél kunnen verzekeren op mijn Belgische nr plaat en adres.
Als ik de vraag stel hoeveel het me gaat kosten, antwoorden ze me in groep dat dat allemaal al geregeld is.
Ik dring aan om hun terug te betalen maar daar wil niemand iets van horen, jij bent onze gast zeggen ze en het is onze plicht om voor je te zorgen.
Ik doe nog een poging, maar zonder succes, en ik kom ook niet te weten wie de premie uiteindelijk betaald zou hebben.
Er loopt nog iemand een paar blokken verder mee tot bij het kantoor waar ik eindelijk mijn verzekeringsbewijs kan afhalen.

Ik was daar gisteren ook al over de vloer geweest en de mensen herkennen me meteen en feliciteren me, het is echt een dolle situatie, zowat de ganse stad was betrokken bij deze operatie.
eens terug in ons" hoofdkwartier is het tijd voor de gezamenlijke lunch, iedereen is een beetje triest omdat ik beslist heb om nog deze namiddag door te reizen,
en natuurlijk had ik zelf ook nog langer willen blijven maar dat kan nu eenmaal niet .
Ik kan het niet verklaren maar de Koerden hebben een geheim talent waarmee ze je betoveren, en je meteen het gevoel geven dat je thuis bent bij hen.
ze kijken me triest aan terwijl ik mijn spullen bij elkaar raap en mijn motor begin te pakken.
Ondertussen komen ze nog met allerhande cadeautjes aandraven, knopen nog  een vlagje van hun bedrijf aan m'n motor
En als ik me excuseer omdat ik niets terug kan geven antwoorden ze dat ikzelf het grootste geschenk ben dat ze ooit mogen ontvangen hebben.
Iedereen komt om me heen staan en terwijl ik hun nogmaals bedank word ik innig omhelst en gekust en moet ik beloven om volgend jaar terug te komen met Sabine zodat ze ook haar  eens kunnen ontmoeten,
want alle meisjes op kantoor zijn vol lof over die mooie Belgische dame op de foto's die ik hun liet zien.(bloos, bloos)

Ik snap nogal tijd niet waarom ikzelf zoveel lofzang verdiende, en moet me bedwingen om niet in tranen uit te barsten wanneer ze zeggen dat god me gestuurd heeft en dat ik hun Belgische broer ben.
Nadat ik vraag om nog een laatste foto te nemen van de ganse groep, springt iedereen in zijn beste pak en poetst nog even zijn schoenen.
We nemen enkele officiële foto's, ééntje met de mannen, en ééntje met de meisjes apart,in Iran is dit nog steeds een algemene regel,
dat mannen en vrouwen gescheiden eten op kantoor en gescheiden zitten op  bussen ...
Als ik de foto later bekijk ziet het er allemaal heel erg koel en officieel uit,
maar ikzelf weet dat achter deze serieuze blikken de warmste mensen mensen schuilen die je je  maar kan inbeelden.
Met een krop in de keel rijd ik het steegje uit en zie iedereen uitbundig wuiven in mijn achteruitkijk spiegel.
Ik verlaat de stad en beklim de omringende bergen, en stop  nog even op de top.
Daar beneden in de vallei zie ik een stad liggen waar duizenden mensen gewoon hun dagelijks gangetje gaan,
maar weet dat een handvol van hen vrienden voor het leven geworden zijn en ik hen nooit meer zal vergeten.
Ze zullen net als hun Stad voor altijd in mijn geheugen gegrift blijven staan.

Als ik een carwash passeer onderweg doet een man me teken om te stoppen en gebaart met zijn water slang dat hij mijn motor zal wassen,
maar ik weet  genoeg welke scenario's hieruit zullen voortvloeien en rijd neen knikkend verder

Als ik even later mijn benzinetank vol gooi, wil  de pomp bediende geen geld van me  aanvaarden en doet  teken dat ik mag doorrijden,
maar ik dring aan en slaag er toch in om mijn rekening te betalen.
Bij twee check points onderweg tonen de militairen steeds meer interesse  in mij en m'n motor i.p.v mijn documenten ,en krijg ik thee aangeboden.

In mijn hoofd smeed ik een sluw plan, ik ga trachten om wat tijd in te halen en doorrijden tot de avond valt,
 om zo in de anonimiteit van de duisternis het stadje Malayer onopgemerkt binnen te rijden.Mijn plan blijkt te werken en ik glip stiekem het stadsppark binnen langs de achterzijde en sla m'n tentje op .
Het is een prachtig park met vijver, pergolaatjes en een kitscherig verlichtte moskee.
de mannen zijn gezamenlijk bezig voor de moskee met het avond gebed en kinderen lopen uitbundig te krijsen,
terwijl de vrouwen tapijten uitgooien en het avondmaal klaar zetten.
Ondertussen kreeg ik een sms van Ali : Hi Alain,it's clerk of moallem insurance, where are you ? We really miss u dear and take care .
Ik word er terug even stil van en stuur een berichtje terug.

Ik hoor luide Koerdische muziek in de verte en ga even op verkenning ,
het blijkt een traditionele Koerdische trouwpartij te zijn met de bijhorende ceremonie en dans.
Ik blijf er een half uurtje gefacinneerd naar kijken en keer terug naar mijn kampplaats.
Van in de verte zie ik zo'n twintig mensen rond mijn motor staan en foto's nemen .
als ik arriveer kan ik niet aan de verplichte selffies onderuit en word overladen met fruit .
het neemt belachelijke vormen aan,i edereen komt aangelopen met grote hoeveelheden  druiven, appelen en perziken, meer dan ik ooit kan opeten.
Ik tracht hen te stoppen maar ze lachen mijn protest weg en deponeren een ganse fruitwinkel voor mijn tent.
tenslotte brengt een oudere dame me nog twee grote ijsblokken om alles te kunnen bewaren.
als het even  later wat bekoeld is, duik ik in mijn tent.
Halverwege de nacht word ik wakker van de koude , iets wat ik tot nu toe nog niet tegen kwam, ik dek me met mijn  motorjas en wat kledij.
wanneer de zon 's morgens opkomt warmt ze mijn tentje terug snel op en steek ik goed geluimd mijn hoofd naar buiten, klaar voor een nieuwe dag in een sprookjes wereld ..







06-09-2016 om 00:00 geschreven door Sabine


05-09-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 24 Iran-Senna


SMS
22:15 : Er is licht aan het eind van de "verzekeringstunnel," morgen om 10u, heb ik een afspraak op het hoofdbureau.
De rest van de avond was super gezellig.....


Reisverhaal:


Registration Nr:


Ik heb vandaag met Mehrad van het fotografie gezelschap afgesproken op het centrale plein in de stad .
Terwijl ik sta te wachten stapt er een man op me af en kribbelt vlug zijn e-mail adres op een velletje papier en vraagt me in gebrekkig engels ,please help me sir.
Ik heb geen idee wat hij bedoeld, en vraag hem waarmee ik hem kan helpen, maar hij begrijpt mij al evenmin, en blijft slechts herhalen, please help me sir ;
Wanneer Mehrad uiteindelijk arriveert, gaat de man gewoon terug verder, en ik blijf met een groot vraagteken achter...

We starten samen aan een lange dag van verzekerings -kantoor in en uit, ik volg Mehrad op de motor en besef dat ik beslist een verzekering nodig heb in deze warboel van auto's
We gaan op zoek in alle hoeken van de stad achter een kantoor dat me kan verzekeren, maar overal vangen we bot.
Ondertussen krijg ik een goede indruk van de stad en hoe alles er in zijn werk gaat, 1 ding valt meteen op: de verkeerswet overtreden is onmogelijk want ze bestaat gewoonweg niet.

Iedereen rijd kris kras door elkaar, richtingaanwijzers zijn onbekend, en de ronde punten zijn draaikolken van auto's waar je gewoon veel zelfzekerheid moet tonen om er veilig door te komen.
Toch blijkt het systeem op een wonderbare wijze te werken en stilaan pas ik me aan en rijd vlotjes mee tussen de Iraanse Peugeots en Peykans.
Ik ben al lang de tel kwijt geraakt maar denk dat we ondertussen zo'n zeven kantoren hebben aangedaan als we uiteindelijk te weten komen dat ik een speciale registratie Nr nodig heb om een
verzekering te kunnen afsluiten.

Op naar het douane kantoor aan de rand van de stad, waar we na een uur ook onverrichter zake doorgestuurd worden naar een kantoor dat ons misschien verder kan helpen.
Het is ondertussen al bijna middag als we via een steegje naar binnen wandelen en het kantoor vinden op de tweede verdieping .
We worden vriendelijk begroet door de staf en we leggen ons geval uit.
Er zijn vijf mensen aan de slag en iedereen staakt zijn bezigheid en buigt zich over mijn dossier, ik krijg ondertussen thee en vers fruit aangeboden.
Na een uurtje is het ganse bedrijf druk in de weer om mijn probleem op te lossen en uiteindelijk roepen ze de " Grote baas " uit zijn kantoor en komt hij me begroeten.
Hij belooft me dat zij alles in hun macht zullen doen om me verder te helpen.
Iedereen hangt aan de telefoon en de enigste woorden die ik er kan uitpikken zijn, Belgisky en motorcycly, het hoeft een betoog waar ze mee bezig zijn.

Tegen lunchtijd bestellen ze een kleine berg eten en moet ik mee aanschuiven in het kleine achterkeukentje, van betalen willen ze niet weten , ik ben hun gast klinkt het argument.
Ik verlies ondertussen kostbare tijd in een op 't eerste zicht saai verzekerings kantooor, maar naarmate de dag vordert word ik opgenomen in het kleine vriendenclubje.
Tegen zes uur is het sluitingstijd maar is er nog geen pasklare oplossing voor mijn probleem. Morgen voeg moet ik eerst naar het politie kantoor om een registratie Nr trachten te bemachtigen.
Ze troosten me dat toestanden als deze " normaal " zijn in Iran en dat ook zijzelf er dagelijks mee kampen, alles draait om papier werk in hun land.
Iedereen was zeer geïnteresseerd in hoe het leven in Belgë er aan toe gaat en we bekijken allen samen foto's van onze familie , onze thuis en hobby's ...

Na een douche bij de manager van het bedrijf thuis, nemen ze me mee naar een winkeltje waar één van de werkneemsters 's avonds haar bijberoep uitoefent.
Ik kan er uiteindelijk inloggen op internet en wat verslagen en foto's doorsturen .
Daarna geven ze me een rondleiding door hun stad en we sluiten de avond af op de berg waar ik vorige nacht kampeerde .
Abidar betekend letterlijk vertaald, berg vol water en is de lokale attractie van de stad en iedereen komt er elke avond samen om met vrienden bij te praten,
te pick- nicken, of wat te rusten.

Alhoewel ik deze mensen gisteren nog nooit gezien had, voel ik er me nu al thuis en lid van hun vriendenclubje. Opnieuw krijg ik te horen van iedereen dat ze weg willen in hun land omwille van het strenge regime en
er van dromen om naar Europa of Noord Amerika te emigreren om er te leven in een " vrije " maatschappij.
De meeste spreken goed Engels en het is buiten een leerrijke avond vooral een leuke avond, we maken constant grappen en lachen ons te pletter, vooral de twee grappige jongemannen die ons vergezellen zijn grote grappenmakers
en entertainen het gezelschap met met hun opmerkingen en  treiteren elkaar constant over hun Koerdisch accent wanneer ze Engels praten.
Ali is blijkbaar een gekend figuur in de stad, hij heeft duidelijk een reputatie van goed in de markt te liggen bij de dames, en zijn vrienden krijgen er maar niet genoeg van om hem hiermee op stang te jagen
en de ganse groep aan het lachen te brengen.

We zijn deze avond tot helemaal boven op de berg gereden en het uitzicht is nog indrukwekkender als gisteren .
Een slechte situatie is tenslotte uitgedraaid in één van de mooiste ervaringen tot nu toe , en doordat ik hier al zoveel tijd spendeerde zal ik de historische stad Yazd, die op mijn planning stond, misschien niet meer halen.
Maar mijn geweldige dag met deze mensen zal ik nooit meer vergeten en kan door geen enkel bezoek aan historische monumenten geëvenaard worden.
Ik slaap tenslotte bij de " grote baas " thuis op het Perzisch tapijt en val als een blok in slaap na deze bewogen dag.




05-09-2016 om 00:00 geschreven door Sabine


04-09-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 23 : Iran - BuCha
Beste familie, vrienden en sympathisanten,
We hebben vandaag 3 reisverhalen en de bijbehorende foto's gepubliceerd. Dus srol eventjes omlaag naar dag 19 van 30 augustus.
De bijbehorende fotoreeks is vanaf HIER terug te vinden. Veel lees- en kijkplezier!

SMS
00:00 : ...


Reisverhaal
Windy city Sanandaj

Ebrahimi neemt me deze morgen mee naar het lokale verzekeringskantoortje in Bukan. Zelf had ik het ongetwijfeld niet gevonden want het is een piepklein lokaal bemand door twee jonge Koerdische meisjes. Deze springen beiden recht uit hun stoel als we binnenwandelen, dit doen ze trouwens elke keer als er een mannelijke klant langs komt. Hun eerbiedigheid loopt de spuigaten uit en als de dames een document moeten overhandigen doen ze dat met beide handen voor hun, en het hoofd gebogen. Het lijkt wel een ritueel.

 Ze pluizen alles uit, om mij een verzekering voor mijn motorfiets te kunnen laten afsluiten, maar na een uurtje heen en weer gebel, blijkt dat ik naar een provincie stad als Sanandaj moet ,  zij kunnen me van hieruit niet verder helpen. Ik neem nog vlug een laatste foto met mijn "drinkebroer" van gisteravond, gooi mijn been over me'n stalen ros en rij richting zuiden.
Van zodra ik de stad buiten rijd word ik bijna omver geblazen door hevige windstoten. De hete westenwind heeft vrij spel in dit heuvelachtig landschap en ik word ongenadig heen en weer geslingerd, het wordt een hevig gevecht met de natuur elementen deze namiddag, al gauw krassen mijn ogen door het opwaaiende zand en moet ik de ganse namiddag met gesloten vizier rijden in deze hitte . De kilometers tikken slechts traag aan en tegen de middag stop ik even om bij te tanken, echter even bestaat niet in Iran, want ik word vriendelijk uitgenodigd om te gaan zitten op de stoel van de uitbater en krijg prompt een kopje thee in mijn hand gestopt. de selfies vliegen me terug om de oren en ik tracht me toch snel uit de voeten te maken.
 Ik heb al twee dagen geen kans gehad om even een blog berichtje te tokkelen, en rijd zo onopvallend mogelijk een park binnen. Langs de weg installeer ik me onder een boom met mijn laptop. Net als ik dacht dat mijn plan gelukt was komen er uit alle richtingen jonge gasten mijn richting uitgewandeld . Ik probeer hen uit te leggen dat ik even moet doorwerken, maar ze wijken niet, iedereen gaat gewoon rondom mij zitten terwijl ik rustig verder typ. ze zijn niet opdringerig en respecteren mijn privacy ,maar als ik mijn laptop dichtklap willen ze wel eerst allen nog eens op de foto, ik ben het ritueel ondertussen al lang gewoon en geef ze vriendelijk lachend hun zin, ze nodigen me nog uit om bij hen thuis te gaan maar dat moet ik vriendelijk weigeren . Ik zet het gevecht met de stormwinden verder en kom zelfs even in een kleine zand storm terecht, het is geen makkelijke taak om de deauvie in rechte banen te leiden terwijl de natuur krachten zijdelings op me inbeuken. Bij een militaire check point word ik opzij gezet door een soldaat, hij spreekt me in het Farsi aan maar ik begrijp zijn vragen (natuurlijk) niet, en leg hem uit waar ik heen wil. Hij gebied me om even mee te komen tot aan het loket van zijn meerdere, deze zou Engels praten. maar niets is minder waar, en een derde soldaat komt er bij staan. Ze proberen elkaar te overhalen om een paar woordjes te spreken met mij, maar zijn allen zo verlegen dat ze te staan lachen als een groepje school meisjes.
Tenslotte vermant één van hen zich dan toch, en vraagt of ze met me op de foto
mogen, natuurlijk!! antwoord ik en haal mijn glimlach boven en even later rijd ik zonder verdere controle verder. Net voor de stad Sanandaj ligt er een mooi meer in de diepte tussen de bergen, op de parking staan twee auto's van families die er foto's nemen met hun kinderen . Niet te veel volk ; denk ik bij mezelf en hou ook even halt voor een fotootje. langzaamaan slenteren de kinderen op me af, één van de meisjes blijkt Frans en Engels te studeren, ze komt even haar kunsten op me uitproberen . de selfies vliegen me terug om de oren, ze vragen of ze me kunnen helpen, of ik soms eten nodig heb, ik heb alles bij wat ik nodig heb, tracht ik hen wijs te maken maar krijg toch nog vlug een perzik in mijn hand geduwd. Ik had het eigenlijk niet in de mot maar blijkbaar was het de andere passanten ook niet ontgaan dat er iemand met een motor langs de weg stond ( ondertussen stond de parking bijna vol) Me eerbiedig excuserend kies ik voor het hazenpad en wuif netjes terug terwijl ik mijn rit verder zet.

Ik had deze morgen een foto genomen van de Perzische tekens bij het verzekeringskantoor, zodat ik even kon spieken als ik op zoek ging achter een kantoor in Sanandaj en, mijn plan werkt! ik merk een kantoortje op in de stad met dezelfde combinatie van tekens. de juffrouw spreekt echter geen letter Engels maar belt een vriendin van haar op die lerares  is. Spijtig genoeg kan hun maatschappij me niet verzekeren omdat ze een staats maatschappij zijn, blijkt even later. de juf Engels neemt me mee op sleeptouw door de stad en na een vijftal andere kantoortjes te hebben aangedaan hebben we uiteindelijk prijs en beginnen we aan het papier werk . ik moet wel morgen nog naar het hoofd kantoorr aan de andere kant van de stad om mijn verzekeringsbewijs , want dat kunnen ze me hier niet bezorgen. De jonge dame raad me aan om te kamperen boven op een berg net buiten de stad en geeft me richtlijnen mee naar het park, van waar je een prachtig uitzicht hebt op de stad ik neem afscheid van mijn prive gids en vind vlot het park op de bergtop.
Ik rijd stiekem tot in een uithoek en denk onopgemerkt mijn kamp voor deze nacht te kunnen opstellen , maar wat had je nu gedacht , mijn eerste tent haring zat nog niet in de grond of een paar jonge mensen komen me een volledige schaal fruit aanbieden én nodigen me uit om samen met hun vrienden te komen eten op hun pick-nick plaatsje , de rest van de bende staat van ver naar me te wuiven en ik kan onmogelijk weigeren .... ik sla mijn tent op, spring uit mijn motor kledij en vervoeg me even later bij hen. Het is een vrolijke bende en ze vertellen me dat ze een amateur fotografie groepje zijn uit Sanandaj, even later halen ze een grote vracht eten en drank tevoorschijn en hebben we een super gezellige avond samen, ze spreken bijna allen goed Engels en ik leer opnieuw wat bij over de Koerdische cultuur waar ze zo trots op zijn . ze bedanken me onophoudelijk omdat ik samen met hen wil eten, maar ik zeg hen dat het het tegenovergestelde moet zijn, en Ik hen bedank voor de lekkere maaltijd . de selfies zijn natuurlijk terug onvermijdelijk. Tenslotte willen ze me meenemen naar huis om bij hen te overnachten ,maar ik heb echt geen zin om zo laat nog opnieuw mijn kamp op te breken en me om te kleden en excuseer me hiervoor . Ze hebben er begrip voor en beloven me om morgen mee te helpen om het verzekeringskantoor te vinden en willen me hun stad laten zien overdag , zwak als ik ben stem ik toe,en we spreken voor 's morgens af op het centrale stadsplein. Iedereen die ik deze week al sprak, blijkt ontevreden met de strenge wetgevingen van hun land en ze voelen zich allen opgesloten in een gevangenis met weinig vrijheden, ze fluisteren als ze stilletjes kritiek uiten over hun land want je weet nooit wie er mee luisterd in Iran, "secret police" is overal blijkbaar .... Ik heb medelijden met deze lieve jonge mensen, zij zien vele kansen aan zich voorbij gaan hier, en dromen er allen van om deze "dictatuur", zoals ze het zelf noemen , te ontvluchten en naar Europa of Noord-Amerika te trekken, ook al moeten ze hun familie en vrienden hiervoor achter laten.. ...

04-09-2016 om 00:00 geschreven door Sabine


02-09-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 22 : Grensovergang Iran - Urmia


SMS
16:30 : We zijn binnen , ik ben nu officieel bevriend met de Iraanse douane
nu ga ik trachten om een van onze vrienden terug te vinden in Urmia .


20:10: Salaam.... De grens overgang was "piece of cake" :) oefening baart kunst hé !

Ik ben ondertussen in Urmia geraakt en met Vida gaan eten ( Vida is een lerares die we 2 jaar geleden ontmoet hebben,
en we hebben toen bij haar ouders overnacht). Nu ben ik bij de voormalige kampioen martial arts ( gevecht sport) beland, momenteel
begeleid hij het nationaal team, ik kan dus op beide oren slapen deze nacht ;).
Het was een lange en vermoeiende dag, maar ik heb een bed voor de nacht bij mijne nieuwe makker.
IRAN IS NOG STEEDS TOP (pfff.... nu ben ik toch wel héél erg jaloers aan het worden....was ik maar mee :(sabine ) next time !!!


Reisverhaal

Dry lake,

 Saber zijn moeder lijdt aan een spierziekte en kan niet meer stappen, de vriendelijke vrouw heeft gisteren mijn was gedaan en vraagt om nog een dagje langer te blijven, maar ik moet elke dag verder want ik heb nog een flinke reis voor de boeg.
Saber neemt me nog even mee naar de stad voor een kleine rondleiding alvorens hij deze middag terug aan de slag moet als bewaker. Als ik in één van de winkeltjes een stattiefje opmerk om de smartphone in te klemmen, zegt hij dat hij een vriend in de stad heeft die deze ook verkoopt en we wandelen er heen. Zijn vriend blijkt nationaal kampioen martial arts te zijn en even later wandelt de nationale kampioen body building er binnen. Het winkeltje is blijkbaar een ontmoetingsplaats en iedereen is hecht bevriend met elkaar, de mannen kussen elkaar als begroeting, en willen met mij op de foto. Ik bevind me tussen heel wat spiermassa en testosteron,maar voel me direckt opgenomen in hun exclusief gezelschap.
Ze hebben inderdaad het statief op stock,  maar zoals ik al vreesde mag ik niets betalen en krijg ik het cadeau , ik doe hard mijn best om te protesteren maar tegen zoveel man- en spier kracht maak ik geen enkele kans, en geef ik het op, en stap buiten met een driepikkel onder de arm en word ik nog eens vriendelijk omhelst door mijn breed geschoudere nieuwe vrienden ; de Iranezen spannen echt de kroon in gastvrijheid ,en je moet het meegemaakt hebben om te kunnen geloven.
 Na een honderdtal laatste selfies en foto's met Sabers- familie escorteren ze me de stad uit. Ik besluit om de brug over Lake Urmia te gebruiken om richting zuiden te rijden want ik wil het uitgedroogde meer wel eens van dichterbij bekijken. Het eens zo mooie meer is door de droogte en wanbeheer bijna volledig uitgedroogd en omgetoverd in één grote zout vlakte. De schepen zijn op de bedding gestrand en takelen langzaam verder af. Bij het kleine gedeelte dat nog wat uiterst gezouten water bevat kamperen mensen, spelen kinderen uitbundig in het roze water. Wanneer een bus vol mensen arriveert neem ik de benen want ik weet welk scenario er zal volgen, en ik ontsnap op het nippertje aan een duizendtal selfies.

Onderweg word ik gefotografeerd en begroet door mensen uit voorbijrijdende wagens. Als ik op een politie check point stuit springt er plots een agent met opengesperde armen en benen voor me en doet me stoppen. De brede glimlach op zijn gezicht verraad dat het geen strenge controle zal worden... Ze halen ( volledig over hun toeren) hun gsm's boven en gaan alle drie met me op de foto, daarna mag ik zonder problemen doorrijden . Dit gaat zo de ganse namiddag verder.
Wanneer ik in een dorpje voor het rode licht sta, springen vier jonge mannen uit hun wagen, gooien elk op hun beurt een arm om me heen en nemen een foto , tegen dat het licht op groen springt zijn we terug allen opnieuw op weg. Even later komt een man naast me rijden en reiktt me een stapeltje droge koeken aan al rijdend, ik neem ze tussen mijn tanden en bedank hem terwijl we verder rijden. Het is echt ongelooflijk hoever deze mensen gaan in hun gastvrijheid.
Tegen de avond arriveer in in Bucha en rijd het drukke centrum binnen . Ik bevind me ondertussen in Koerdistan, en de bevolking hier is uitsluitend Koerdisch. Je merkt het meteen aan de lagere levenstandaart, de pofbroeken, de vrouwen met eerder conservatieve gekleurde hoofddoeken. De straat honden, bedelende vrouwen met baby's op de arm en natuurlijk de driewielige traktortjes. Alle hoofden draaien met me mee als ik voorbij rijd en mensen in hun auto rijden elkaar bijna aan terwijl ze me nastaren.
Ik stop even , en na twee minuten staat er zowat dertig man om me heen die willen helpen, ze nemen foto's en omarmen me, het geeft een licht verstikkend gevoel maar iedereen staart me breed glimlachend aan waardoor ik me meteen super veilig voel.
In Iran kampeert en relaxt iedereen in de parken in de stad , en ik vraag de weg naar het lokale " peoples park " Een jonge man die me wil begeleiden naar het park stopt de eerste beste brommer, en confisceert hem, iemand anders springt nog achterop en de jonge kerels rijden me voor tot in het park. Er staan een paar tentjes , hier en daar zitten mensen thee te drinken op een dekentje. Ik wil net mijn tent opstellen als een groepje mannen me komt begroeten, één van hen is leraar Engels en spreekt het perfect. Ze smeken me om mee te gaan naar hun huis om samen te eten en Iraanse wijn te proeven. ik kan niet weerstaan aan hun smeek bede en even later zitten we allen samen in de woonkamer te eten, en drinken we lekkere zelf gemaakte wijn. Dit is uiterst illegaal in het Islamitische Iran maar ze stellen me gerust en zeggen dat het binnenshuis geen enkel probleem is . ze zijn uiterst geinteresseerd in het leven in Belgie en dromen allen om ooit hun land te ontvluchten en zich in het vrije westen te settelen. Het is een gezellige en leerrijke avond en we komen allen wat meer te weten over de verschillende werelden waarin we leven .


02-09-2016 om 00:00 geschreven door Sabine


01-09-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 21: Armenië - Megri

SMS
22 : 10 Grens Armenië (Megri) - Iran.....


Reisverhaal

Richtig Perzie....

We hebben geslapen als een roos in een onbeschrijfelijk decor van de duizend jaar oude kerk, het zonlicht valt binnen door het kleine deurtje als we rond 07.30u onze ogen openen. Het ochtend licht geeft een betoverende schoonheid aan het gebouw terwijl we onze slaapzakken oprollen en vaarwel zeggen tegen de nachtwaker.


We botsen de ganse dag op en neer op ons zadel,en elke ruggewervel wordt op de proef gesteld. Het asfalt is op vele plaatsen beneden alle peil, maar de omgeving maakt het dan weer een beetje goed. Rond de middag merken we een oude begraaf plaats op in de verte, met een  groot Sovjet monument. We verlaten de hoofdweg en manoevreren via een ezels pad naar de heuvel naast het meer. Het is een idyllisch plaatsje en in alle ex-ussr staten is het de gewoonte dat mensen gaan pick-nicken op begraaf plaatsen om hun dierbaren te herdenken.  Ook wij zetten hier een kopje thee en halen ons rantsoen boven terwijl we genieten van de omgeving en onze lunch.


De rest van de rit verloopt moeizaam vanwege de weg kwaliteit en het duurt eindeloos alvorens we uiteindelijk de twee, 2500M hoge bergpassen overwonnen hebben. Veel verkeer is er gelukkig niet en de enkele overjaarse vrachtwagens met Iraanse nr platen zijn een indicatie dat we op het juiste pad zitten. De mensen die we onderweg kruisen wuiven ons bijna allemaal vriendelijk na; ook de truck chauffeurs toeteren als we ze voorbij steken.


Net voor zonsondergang rijden we uiteindelijk uitgeput het grens stadje Agarak binnen. Grens stadjes staan nu eenmaal niet bekend als de meest mondaine plaatsen en Agarak is daar het perfecte voorbeeld van, het lijkt we een scene uit een mad max film.

We zoeken een budget vriendelijk onderkomen en gaan samen voor de laatste maal iets eten, in een klein eethuisje. Na drie weken samen onderweg te zijn, zijn we volledig op elkaar ingespeeld en vormen een hecht 2mans team. Samen reizen is al vaak de ultieme test gebleken voor vriendschappen: Phill en ik zijn zeker met vlag en wimpel geslaagd en zullen morgen als nog betere vrienden uit elkaar gaan ...
Ik zal de grens met het Perzische Rijk oversteken en mijn reispartner zal terugkeren richting België om van daaruit terug naar Engeland te reizen. We kijken terug op een mooi drie weeks avontuur samen en zijn er eigenlijk een beetje stil van geworden. Dat het allemaal zo snel gegaan is ... en we aan de vooravond van ons afscheid staan.

Maar we treuren niet, dit was het plan en we staan beiden nog voor een groter avontuur, we drinken samen nog een laatste slaapmutsje.... Bedankt Phill het was de max !!


01-09-2016 om 00:00 geschreven door Sabine


31-08-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 20 : Armenië
SMS
19:40 We hebben deze morgen afscheid genomen van onze Armeense vriend Ara en zijn na een hobbelige rit gestrand in de bergen, het uitzicht is ongelooflijk!!! We zijn verplicht om via deze bergen rond te rijden omdat de Azerbaijaanse enclave ons in de weg ligt richting Iraanse grens. Het is weliswaar geen straf om een dag langer in Armenië te blijven  want niet enkel het landschap, maar ook de mensen zijn ongelooflijk mooi en gastvrij.


Reisverhaal
A night at god's house,

We nemen snel een douche en ontbijten ,  want Ara staat er op dat we eerst samen nog een bezoek brengen aan de kerk uit de eerste eeuw
ze staat diep in een nabijgelegen vallei.

De rit ernaar toe verloopt nogal moeilijk via een ruige veldweg, maar de duizend jaar oude kerk is zeker de moete waard !
We verkennen de omgeving , en de restanten van de abdij en steken drie kaarsjes aan voor goed geluk tijdens onze reis.

Mijn fascinatie voor zijn " Russian Cadillac " is Ara blijkbaar niet ontgaan ,en hij bied me aan om er even een ritje met te maken
Het is een buitengewone belevenis om even  met zo'n oude Volga te rijden en met het feit dat de auto bijna geen remmen heeft,
valt alles heel goed mee , in acht genomen dat het gevaarte al veertig jaar ronddobbert op armeense wegen :).

Na ons afscheid zetten we koers naar het zuiden .
De Armeense enclave die tussen Turkije en Armenie geklemt ligt is wel een bron van ergernis, want hierdoor moeten we een grote omweg maken ,
om langs de smalle corridorr de Iraanse grens te bereiken.

Al vlug blijkt dat we de rit een beetje onderschat hebben, want de wegen zijn heel hobbelig en we vorderen heel traag.
We gooien ons met volle overtuiging in de verkeerschaos van Yerevan , en werken ons er in ongeveer een uurtje door heen om langs de zuidkant terug het platte land in te rijden .
(Als we het kadaver van een wolf langs de weg zien liggen houden we even halt, het indrukwekkend mooie dier moet vorige nacht omvergereden zijn) .

Het is vandaag waarschijnlijk één van de heetste dagen tot nu toe, en we smelten bijna in onze motorpakken .
Tegen de avond gaan we op zoek naar een kampeerplaats en spotten een wegwijzer die naar een kleine Armeense kerk verwijst bovenop een hoge berg .
We rijden de smalle "canyon" door en ploeteren de smalle bergweg op tot bij het kerkje .
Een groepje lokale bedevaarders verwelkomt ons, en we drinken nog iets in het aanpalende thee huisje .
We vragen de eigenaar of we hier kunnen overnachten , en dit blijkt geen probleem te zijn .
Tegen zonsondergang is iedereen naar huis en blijven we enkel met de nachtwakerr achter .
We gooien onze slaapzak open op het eerste verdiep van het eeuwen oude kerkje en slapen net iets dichter bij god deze avond ....

31-08-2016 om 00:00 geschreven door Sabine


30-08-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 19 : Armenië (Ermenistan)

SMS
22 :50  Na een moeizame grens overgang tussen Georgië en Armenië zijn we in Gyumri gestrand bij een Armeense familie. Na een rondleiding in zijn stad heeft Ara zijn moeder ons een lekker, nationaal gerecht voorgeschoteld en hebben we samen oude familie foto's bekeken, en getoost op een Belgisch- Engels-Armeense vriendschap.


Reisverhaal
Ermenistan,(Armenië)

Georgië is terug even wennen, de straten, de huizen, de mensen zijn zooo verschillend van het Turkije dat we gisteren verlieten maar het bevalt ons meteen.

Voor de eerste keer tijdens deze reis kruisen we een koppel westerse toeristen. Zij passeerden ons in tegenovergestelde richting op hun Honda-blackbird, zoiets kan ons niet ontgaan in een land waar westerse motoren zo goed als onbestaande zijn. We houden allen halt en "springen" van onze motoren om kennis te maken. Het blijkt een Tsjechisch-Slovaaks koppel te zijn en zij zijn op de terugweg van een trip door Iran .... We slaan een praatje en delen ons reisverhaal. Intussen polsen we naar de staat van het wegdek richting Armenië: zeer slecht is hun antwoord :/. Nadat we gegevens uitwisselden en allen terug onze geplande rijrichting verder zetten, kwamen we al vlug tot de constatering dat ze niet overdreven hadden. De asfaltweg zat vol diepe kuilen waar je makkelijk een baby olifant in kwijt kan en vele stukken weg zijn gewoon verpulverd tot stof en gravel. We passen onze rijstijl aan en slalommen tussen de putten en bulten door. We moeten ons tot het uiterste concentreren op de rijweg zodat we weinig tijd hebben om ondertussen te genieten van de mooie groene heuvels rondom ons.


Een bijzondere voetgangers brug is onze aandacht niet ontgaan en we stoppen even bij een oude trein wagon die dwars over de rivier ligt en dienst doet als brug. Een sterk staaltje recycleren noemen we dat.

Als we uiteindelijk de grens bereiken raken we vlot door de paspoort- en voertuig controle aan de Georgische zijde, maar de Armeense kant is een hardere noot om te kraken. Het zal uiteindelijk verschillende uren duren want we moeten onze voertuigen tijdelijk invoeren en daar komt aanzienlijk wat papier- en stempel werk aan te pas. Als we aan het laatste loket nog een dik uur verslijten om ook nog een verzekering te bemachtigen gaat de slagboom uiteindelijk open en rijden we Armenië binnen.

Het platte land is zeer arm en de kleine stenen huisje zien er vervallen uit, de tuinen staan veelal vol met geplunderde autowrakken en degene die nog rondrijden zien er al niet veel beter uit. We stoppen bij een benzine boer om bij te tanken, de oude man haalt een emmer benzine en trechter boven en verspilt al bijna even veel benzine op de grond als er in de tank gaat ... Hij is een beetje afgeleid omdat 2 van zijn varkens zijn uitgebroken en de straat zijn opgelopen, het leidt tot hilarische taferelen en we trachten niet in een schaterlach uit te barsten terwijl we het schouw spel gadeslaan. Eens de varkens terug binnen gedreven zijn kunnen we afrekenen, (benzine is hier buitengewoon goedkoop) en we rijden door tot de stad Gyumri.


Als we even stoppen langs de kant van de  weg duikt er plots een man op voor ons, die in gebroken Duits vraag of we hulp nodig hebben.
Een paar minuten later volgen we hem al naar een appartement aan de rand van de stad dat hij deelt met zijn moeder. Net als hijzelf verwelkomt zijn moeder ons vriendelijk en nodigt ons uit om bij hen te blijven eten en overnachten; een aanbod dat we moeilijk kunnen afslaan natuurlijk.
Haar zoon Ara woont tijdelijk bij haar in terwijl hij zijn eigen huis aan het bouwen is in het centrum. Het appartementsblok is in U- vorm gebouwd en op het binnenplein heerst er een uitbundige sfeer met tientallen kinderen die ons meteen vol bewondering komen aanstaren. We parkeren de motoren achter slot en grendel en trekken onze motor kledij uit. We drinken samen thee met Ara en hij stelt voor om ons eerst een kleine rondleiding te geven door zijn stad.


Hij blijkt al vlug de perfecte gids te zijn die vol passie verteld over de historie en de tragische aardbeving die heel de stad in puin legde in 1988. Als dienst plichtige onder het USSR regime was hij op dat moment is het Oostelijke deel van Berlijn gelegerd en moest in allerijl terug keren naar Armenië om  zijn familie bij te staan in deze ramp; een ramp waarbij hij ook enkele goede jeugdvrienden verloor.
Hij verteld met veel heimwee over de sovjet- periode  en hoe alles eigenlijk perfect georganiseerd was door de partij. Zijn moeder werkte in de lokale textiel fabriek en zijn vader was werkzaam als loodgieter. Het was een goed leven voor iedereen, zo vertelt hij. Hij zelf hielp mee om de stad terug herop te bouwen en leerde de knepen van het vak als metser. Onder het sovjet regime ging hij werken in Moskou als bouwvakker en bouwde mee aan de luxe hotels rondom het rode plein, mooie tijden volgens zijn verhaal. Maar toen de Sovjet Unie uit elkaar viel moest hij aan de slag bij een privé bedrijf en kwam in Duitsland terecht. Het leven was uiterst duur in West-Europa en het werk was niet constant waardoor hij soms maanden werkloos was en na vijf jaar zonder 1 cent terugkeerde naar Armenië.


Ara kocht een oude Volga en probeert nu daarmee de eindjes aan elkaar te knopen als taxi chauffeur. Een gemiddeld arbeidersloon bedraagt slechts 200 € in Armenië weet hij ons te vertellen. Het is een aangrijpend verhaal van tegenslagen, (twee jaar geleden overleed zijn vader én zijn  broer zowat gelijkertijd) en bleef hij met zijn moeder alleen achter. Trouwen en of een relatie is er door zijn vele verblijven in het buitenland ook nog niet van gekomen, maar de man straalt zo'n warmte en vriendelijkheid uit dat we hem al het beste in de wereld toewensen. Hij is nogmaals het levende bewijs dat reizen niet enkel bestaat uit het bezoeken van historische gebouwen en het  bewonderen van de mooie natuur maar uit ontmoetingen met simpele mensen en hun levensverhaal.



Gyumri lijkt op het eerste gezicht een grauwe verzameling van woon kazernes maar Ara toont ons de mooie zijde van zijn stad, met het mooi verlichte plein waar iedereen gezellig samen zit. De kinderen spelen en we kijken onze ogen uit op de prachtige historische gebouwen. Ara blijft steeds met veel heimwee terugblikken naar zijn jeugd jaren in de USSR en zijn verhaal boeit ons mateloos. Het is echt een reus met een peperkoeken hartje. Later die avond gaan we lekker smullen bij zijn mama, die ons een smakelijk traditioneel Armeens gerecht klaar stoofde met verse groenten. Na het lekkere avond eten haalt hij zijn foto's uit de oude doos boven en drinken we nog een paar Russische wodka's terwijl hij meermaals toost op de vrede onder de verschillende volkeren en godsdiensten.

We gaan met een warm gevoel slapen, zijn moeder ligt al lang onder de "wol" want ze moet elke morgen vroeg op omdat ze wat tracht bij te verdienen door fruit te verkopen op de lokale markt.
Ze heeft gans haar leven hard gewerkt voor de partij maar valt nu terug op een schamel pensioentje waarmee ze niet kan rond komen.

Bedankt lieve mensen voor de gastvrijheid.... Ara en mama het ga jullie goed ...








 

30-08-2016 om 00:00 geschreven door Sabine


29-08-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.dag 18 Georgië

Juist met Alain ge-skypt, ze zijn in Georgië aanbeland, en overnachten in een hotelletje, alles nog steeds prima met hen...


Reisverhaal

Georgia on my mind....

Een geritsel wekt me deze morgen rond 07.00u als ik de tent open rits en ik staar in de ogen van een lieve pup .
Welke betere manier kan je je indenken om 's morgens gewekt te worden ?

We hebben nog drie sneden brood en een doosje sardientjes op voorraad en we beperken ons ontbijt tot 1 sneetje per man,
het derde sneetje offeren we op aan onze viervoetige vriend, want we kunnen onmogelijk weerstaan aan de lieve oogjes die ons bedelend aanstaren.

We koppelen het aangename aan het praktische en duiken het turquoise meer in om ons te wassen en ter zelfder tijd enkele baantjes te trekken om de spieren
wat op te warmen, voor de berg etappe van vandaag .

Veel opwarming zullen we echter niet nodig hebben want tegen dat we ons paradijselijk kampeer plekje verlaten is het al opnieuw super warm.
De weg die de rivier volgt,  richting Artvin is zo onbeschrijfelijk mooi dat geen duizend woorden of honderden foto's hem kunnen beschrijven .
Ik ga dan ook niet te veel moeite doen want je kan de rotswanden die langs beide zijden tientallen meters hoog oprijzen, of het kolkende water in de
snelstromende rivier geen eer aandoen met simpele woorden .

Net als we denken dat het mooiste voorbij is rijden we plots langs het kilometers lange stuwmeer, dat rondom afgezoomd word door hoge bergen met
uiteenlopende kleurschakeringen . We stoppen ontelbare keren en proberen de natuur pracht op foto vast te leggen maar dit schouw spel van kleuren , schaduwen

en geuren kan je enkel echt beleven als je er langzaam doorrijd met de  motorfiets .
het ene waauw moment volgt het andere in sneltempo op en achter elke bocht krijgen we een nieuw prachtig decor in ons aangezicht gegooid .

Naarmate de dag vordert komen we langzaam in een weidser landschap terecht en zowat op elke hoek van de straat staan zwaar bewapende militaire voertuigen opgesteld.

Grote aantallen soldaten bemannen versterkte vestigingen langs de weg, en wanneer we even een rust stop inlassen onderweg, komen een groepje soldaten in hun gepantserde voertuigen even polsen naar onze plannen.....
Enkele ogenblikken later zitten we allen gezellig samen aan de pick-nick tafel en krijgen we thee aangeboden.
Het wederzijds respect is groot, zij tegenover ons humanitair plan en wij van onzerwege  naar hun patriotisme .

We gaan nog even samen op de foto en wisselen sociale media gegevens uit alvorens afscheid te nemen en we terug elk onze eigen weg gaan.

De bedienden van het benzinestation trakteren Phil nog even op een afkoelings beurt met hun immense waterslang alvorens we ons in onze bezwete motorkledij hijsen.
Al snel klimmen we naar ongekende hoogtes en komen op de weidse groene hoog plateaus terecht die ons richting Georgische grens moeten voeren .

De hoog vlaktes zijn dunbevolkt en er zijn meer paarden en grote kuddes vee onderweg dan van mensen .
De rijweg is meestal voorzien van grote gaten en bulten , we komen geregeld op onverharde stukken terecht waardoor onze gemiddelde snelheid kaarsrecht naar
beneden duikt terwijl wijzelf recht  omhoog schieten tot op zo'n 2550 meter boven zee-niveau .

Het landschap, de huizen, en de mensen die er leven verschillen ongelooflijk veel met het lage land en we wanen ons al in een andere wereld .
De afdaling aan de andere zijde van het hoog gebergte lijkt wel oneindig te duren en opnieuw doet de achterrem van onze blauwe deauuvie het niet meer en moet ik enkel op de voor-en motorrem naar beneden manoevreren .

Uitgeput van deze titanen rit komen we uiteindelijk aan bij de  Turks-Georgische grens en na de obligate papierwinkel moeten we ook nog eventjes al onze
bagage uitladen ter inspectie alvorens we de streep over mogen...

We staan opnieuw met onze voeten in de ex USSR en dat merk je al vlug door de verloederde dorpjes, de welbekende gele gasleidingen langs de straten en de
overvloed aan aftandse russische wagens .

De levensstandaard zakt meteen zo'n 100 %, maar de wegen zijn blijkbaar wel onlangs vernieuwd en vallen voorlopig redelijk mee ,
de bruggen zijn eigenlijk  wel eens aan vernieuwing toe, want er zitten gaten in waar het ganse voorwiel van een motor in past
en het ijzeren wegdek vertoon overal grote scheuren .

Net voor zonsondergang vinden we een twee-persoons kamertje in een pension, voor zowat 14€ .
Een beveiligde parking is er echter niet en daarom besluiten we om al onze bagage, inclusief reserve banden en jerrykannen te demonteren
om in onze kamer op te bergen, want Georgië is nog steeds een zeer arm land waar deze spullen uiterst waardevol zijn en we willen mensen met lange vingers zeker niet gaan verleiden.

De uitbaters van het pensionnetje zijn uiterst vriendelijk en behulpzaam en we halen ons beste Russisch boven. We drinken nog een slaap mutsje voordat we ons in ons bed laten ploffen.
Moe maar voldaan kijken we terug op de mooiste dag van deze reis tot nu , we  trachten de blaffende straat honden onder ons raam te negeren en wat slaap te vatten....

Maar eerst nog even skypen met het thuisfront :)







29-08-2016 om 00:00 geschreven door Sabine


28-08-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 16 : Turkije

SMS
21:57 : We dachten dat we onze kampeerplaats van gisteren niet meer konden overtreffen maar we mogen zeggen dat ze ruim overtroffen is want we zitten te midden de betoverend mooie Oost-Turkse bergen naast een turquoise meer onder een heldere sterrenhemel.  [Alain]

Reisverhaal


Eastbound


We teren nog steeds op de tomaten die we cadeau kregen van Mohammed en een paar sneden brood van enkele dagen oud,
maar gecombineerd  met het uitzicht over het meer en zijn omgeving smaakt ons ontbijt als nooit tervoren.

We kiezen vandaag nogmaals voor een dag " on the fast lane " want we hebben nog enkele kilometers voor de boeg tot aan de Georgische grens.
Ons start punt voor vandaag ligt al op 1322M en we zetten meteen de klim in naar 20150M boven de zeespiegel, het is dus hard werken voor de kleine v twinnetjes,
ze kampen  duidelijk met gebrek aan zuurstof, want de prestaties gaan naar beneden naarmate de snelweg de hoogte ingaat.

Ook het verbruik lijdt eronder en zo staan we na slechts 180km al terug op reserve.... en voor een gesloten benzinestation .
Enkele stations verder worden we wel bediend en geven we beide motoren ook een vlugge check up .
Door de lage omgevingsdruk is de bandenspanning maar liefst 0.5 bar gestegen en passen we ze een beetje aan om wat meer grip te krijgen,
iets wat meer als welkom is op deze lange bochtige bergweg.

We wanen ons soms op de omloop van Spa - Francorchamps en draaien de gashendel helemaal open om een beetje schot in de zaak te brengen.
We houden  de tankbeurten en lunch breaks kort en teren vandaag enkel op een chocolade reep en een zakje droge bisquits.
Naarmate  de dag verstrijkt loopt de temperatuur snel op en overal zien we wagens en vrachtwagens langs de weg staan met koelingsproblemen,
we moeten ook ons tempo een beetje aanpassen want de naald van de koelvloeistoftemperatuur meter flirt constant met de rode zone

We rijden door een verbluffend decor van ruige bergen en wilde natuur en terwijl we genieten van het prachtige uitzicht vergeten we gelukkig een beetje de zadel pijn.
tegen de avond nemen we de afslag richting Artvin en volgen de rivier die de vallei open splitst en zich tussen de metershoge steile muren een weg baant naar het meer bij Balikli.

De zon zakt stilaan weg in onze achteruit kijk spiegels terwijl we pal oostwaarts rijden.
We dachten dat we onze kampeerplaats van deze morgen niet meer konden overtreffen maar dit idyllisch plekje naast het turquoise meer overtreft echt alles wat voorafging en tegen
dat we onze tenten opgezet hebben is de zon reeds verdwenen achter  de hoge bergen die het meer omringen en lichten duizenden sterren stilaan op aan de hemel.
De milky way is ons enige gezelschap deze avond en we staren ons nog een uurtje blind naar het firmament en praten nog wat bij alvorens we de dag afsluiten en opnieuw uitkijken naar de volgende.

28-08-2016 om 00:00 geschreven door Sabine


27-08-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 15 : Turkije - The fast lane

SMS
21:09 : We hebben er vandaag de zweep eens opgelegd en hebben 400 km gereden. We kamperen deze avond bij een romantisch meer met een klein visrestaurantje gerund door een vriendelijke Turkse familie. Als de vis even goed is als de zonsondergang aan het meer kan de avond al niet meer stuk en zadelpijn hopelijk snel vergeten zijn. [Alain]

Reisverhaal
We zijn al twee weken onderweg en zitten een beetje achter op de planning maar vandaag sluiten we terug aan op de nieuwe snelweg die ons wat vlugger naar het oosten moet brengen. Eerst moeten we nog een uurtje langs nationale wegen en opnieuw hebben we problemen om aan benzine te geraken.


We vullen de tanks onderweg bij met onze jerrycan en polsen bij elk tankstation naar brandstof. Sommigen zijn verlaten en geplunderd en anderen hebben dan weer geen benzine voorradig. Bij één van de stops merken we een jonge pup op die roerloos op de hete parking in de zon ligt en nemen hem op de arm om te kijken wat er aan de hand is. Hij blijkt volledig verzwakt en ondervoed en we geven hem wat water en brood maar het arme stakkertje kan amper op zijn poten staan. De straathonden die we onderweg treffen ondergaan allen hetzelfde lot en enkel de sterksten overleven dit harde bestaan. Even later komt moeder hond tevoorschijn met een tweede pup die er wel dartel uitziet en we kunnen enkel hopen dat onze kleine vriend gauw recupereert en kan opgroeien tot een flinke viervoeter. We kunnen het net opbrengen om vriendelijk te zijn tegen de uitbater die deze dieren zomaar aan hun lot overlaat en zeggen enkel tegen de honden vaarwel alvorens we wegrijden.

Als we de berg overgestoken zijn zien we een stadje liggen in de uitgestrekte vallei voor ons. De tientallen hoge en smalle minaretten met hun puntige daken die boven de daken uittorenen vallen van mijlenver op. Van ver lijken het wel kruisraketten die op elk moment de hemel kunnen ingevuurd worden.



We vinden uiteindelijk een tankstation waar we opnieuw kunnen bijtanken en worden door de eigenaars uitgenodigd op thee. Een breedgeschouderd kereltje van zo'n 14 jaar heeft blijkbaar ambitie om later manager te worden van deze familiezaak want hij is zeer welbespraakt en vooral luid. Hij neemt het woord en haalt een paar woordjes Engels boven terwijl hij ons directies geeft naar de volgende stad. Ze trachten ons ook te overhalen om met hun mee te lunchen maar we weigeren vriendelijk en gaan terug op pad.


De viervaksbaan met perfect asfalt leent zich goed tot onze plannen voor vandaag en we vorderen aan een aanvaardbaar tempo. Het landschap is nogal uitgestrekt en heuvelig en het tempo dat we aanhouden vraagt het uiterste van de kleine Deauvies maar ze presteren  uren achter elkaar zonder ook maar een krimp te geven. Het asfalt loopt vlot onder onze banden door en we komen stilaan in een ander Turkije terecht. Meer en meer zien we religieuze slogans op de minibusjes en vrouwen in zwarte gewaden met gekleurde hoofddoeken. Terwijl de tijd in de plattelandsdorpjes blijkt stilgestaan te hebben de laatste honderd jaar blijken alle grote steden aan het boomen geslagen te zijn. Immens grote overheids- en bedrijfsgebouwen rijzen naast ontelbare flatgebouwen uit de grond.

We slagen er in om onze schade qua km's tegen de avond wat goed te maken en zetten zo'n 400km op de teller voor vandaag maar moeten wel uiterst geconcentreerd zijn want de expresweg wordt ook door paard met kar en tractoren gebruikt die, al dan niet, in de juist rijrichting rijden.

Tegen de avond spotten we een klein restaurantje aan de rand van een zoutwatermeertje en navigeren er naar toe. De vriendelijke eigenaar ontvangt ons en biedt ons een gratis kampeerplaats aan in zijn achtertuin. Het is een idyllische plaatse en de zonsondergang aan de overkant van het meertje doet ons even wegdromen. We wensen dat onze vriendinnen hier konden bij zijn om dit romantisch moment met ons te delen.


Nadat we een vers gevangen vis met slaatje hebben verorberd komen de twee jonge kerels die er werken bij ons zitten en kijken mee naar de foto's op onze laptop  en verbazen zich van de schoonheid van hun land als we ze foto's laten zien van plaatsjes waar ze zelf nog nooit geweest zijn. Algauw beschouwen ze ons als helden en vrienden en wisselen we facebook gegevens uit alvorens we na een dagje in "the fastlane" slapen gaan.

27-08-2016 om 00:00 geschreven door Webbie


26-08-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 14 : Turkije - Salt Lake city

SMS
22:30 : Na een 360 km lange rit door het dorre binnenland en enkele ingeslapen dorpjes zijn we nog maar pas in de bewoonde wereld aangekomen in het stadje Kaman (
Kırşehir). Weeral geen internet. [Alain]

Reisverhaal
We gooien vlug een ontbijt samen en zetten een kopje thee, wassen ons met het verfrissende water van de bron naast ons huisje en laten een bedankbriefje en de sleutel achter onder de afgesproken steen.


Al vlug komen we terug op de open vlaktes terecht en trachten het tempo er een beetje in te houden want we zitten nog niet eens halverwege Turkije en we zijn al bijna twee weken onderweg. Het is zo'n uit gesterkt land en elke keer als we de landkaart openvouwen verschieten we van het traject dat nog voor ons ligt op Turkse bodem. De open vlaktes in het binnenland van Turkije zijn eindeloos en reiken in alle windrichtingen tot aan de horizon. Hier krijg je nog maar eens een idee van hoe groot dit land wel is.



We rijden vandaag hoofdzakelijk over rechte asfaltwegen, te midden van dorre graslanden en hier en daar een vers gemaaid korenveld. Buiten een sporadisch ingeslapen dorpje krijgen we niet te veel afleiding en we zetten de blik op oneindig en navigeren richting horizon. Benzine blijkt een schaars goedje want we moeten opnieuw vier tankstations aandoen alvorens we er eentje treffen die nog benzine op voorraad heeft. Gelukkig zijn onze jerrycans gevuld en raken we tegen de late namiddag aan het einde van het "platte" land en komen in de groene vallei van een indrukwekkende canyon met aan beide zijden grillige rotsformaties. We hebben deze route opzettelijk ingepland om Ankara te omzeilen. En het blijkt achteraf niet zo'n slechte keuze geweest te zijn.


Tegen de late namiddag bereiken we het het half uitgedroogde zoutwatermeer Tuz Golu en kunnen aan de drang niet weerstaan om even met onze motoren op de immense zoutvlaktes te rijden. En natuurlijk raken we in de problemen als één van de motoren komt vast te zitten in de zachte ondergrond maar met wat verenigde krachten en een paar kracht kreten krijgen we de motor toch nog terug op begane grond en levert het kleine avontuur tenminste nog een paar mooie foto's op.




Na ons zoutvlakte incidentje rijden we nog even door om via de stuwdam van het Kizilmak Nehri meer tenslotte in Kaman een budget vriendelijk motelletje te vinden om even op rust te komen. We zitten nog even samen met de man die de boetiek runt en een paar vrienden van hem die allen hun zegje willen doen tegen ons over de huidige politieke situatie in hun land en de waanzin van de moslim-terroristen.

We horen vol begrip hun verhaal aan en concluderen op ‘t einde dat we allen in  het zelfde schuitje zitten; zowel hier ter plaatse als bij ons in West-Europa.


26-08-2016 om 00:00 geschreven door Webbie


25-08-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 13 : Turkije - The little house on the hill
SMS
22:17 : Na een lange dag zijn we Mohamed en zijn vrouw tegen gekomen. Zij boden ons aan om in hun berghut te overnachten in het gezelschap van een kudde schapen en een onbetaalbare ... sterrenhemel.
Verder alles OK met ons! [Alain]

Reisverhaal
Terwijl we om halfacht bezig zijn met het opbergen van onze tent rijdt er luid toeterend een Kawasaki Versus 650 het terrein op. Mehmet komt ons een goede reis wensen alvorens we verder gaan. We hebben samen nog ontbijt en de hotelmanager komt er gezellig bijzitten. We bestuderen nog even onze landkaart om een ideale route uit te stippelen maar de kaart heeft al een zwaar verleden achter de rug en dat is de manager blijkbaar niet ontgaan. Even later komt hij met een rol kleefband aandraven en begint spontaan onze kaart terug aan elkaar te kleven zodat ze terug voor een paar jaartjes mee kan.
Nadat we al gratis mochten kamperen en het sanitair gebruiken mogen we ook ons ontbijt niet betalen omdat we gasten zijn. We nodigen Mehmet uit om ooit eens naar België te komen zodat we ook eens iets terug kunnen doen en hij belooft plechtig om er de komende jaren werk van te maken.



We trekken opnieuw de bergen in en rijden langs een diepe vallei waar er zich een groene oase bevind tussen de dorre bergflanken. We nemen even pauze en bestuderen de fauna en flora in dit kleine mini wereldje. Naast libellen, kikkers en watervogels ontdekken we ook enkele waterschildpadden en zoetwater-krabben.

Enkele uren later houden we opnieuw halt bij een klein bronnetje waar we onze watervoorraad voor vandaag opslaan. Een oudere man is er aan de slag in zijn moestuintje en vertrekt even later in een blauwe rookwolk met een karrenvracht fruit in het zijspan van zijn antieken Russische motorfiets.



Het Turkse platteland blijft ons boeien en rond lunchtijd parkeren we de  Deauvies aan een fruit stalletje naast de weg waar een paar kranige dames allerhande producten uit eigen tuin aan de man trachten te brengen. We werken er een biet, een gebakken maiskolf, een watermeloen en een appel naar binnen als  middagmaal. Als we terug vertrekken lachen ze ons vriendelijk de drie tanden
 die ze samen nog bezitten bloot en wuiven ons uitbundig na.

De temperatuur is ondertussen opnieuw de hoogte ingeschoten en de motoren draaien op volle toeren in het bergachtige traject van vandaag. Nadat we de benzinekranen op reserve gedraaid hebben blijkt de eerste benzinepomp die we aandoen geen benzine meer op stock te hebben. Alsook de tweede en derde ... Net wanneer het spannend begint te worden vinden we bij de vierde pomp toch nog enkele liters vuurwater voor de motoren.

De witte vlek op de landkaart verraadt dat we weldra een soort woestijnachtig landschap zullen binnen rijden. Maar eerst doorkruisen we het mekka van de marmerindustrie nabij Afyonkarahisar. Beide zijden van de hoofdbaan zijn afgebakend met grote marmerbedrijven die allerlei afgeleide producten aanbieden in elk mogelijke vorm: van tegels tot tuinornamenten tot complete marmeren fonteinen en dit alles gelegen tegen een achtergrond van grillige rotsformaties.



Even later rijden we de bewoonde wereld opnieuw uit en komen we in het voorspelde woestijnlandschap terecht. We scannen de omgeving op zoek naar een geschikte kampeerplaats tot we plots een auto zien staan bij een moestuintje te midden van het onherbergzaam gebied. We halen ons beste Turks boven maar worden door verbazing geslagen als blijkt dat de eigenaar reeds 40 jaar in Brussel woont en vloeiend Frans praat. Hij biedt ons zijn berghutje aan voor de nacht en vraagt enkel de sleutel morgenvroeg onder een steen leggen alvorens we verder gaan. Het stenen hutje staat op een bergflankje te midden van een uitgestrekt en kaal berglandschap. In de verste verte is er geen ziel te bespeuren. Vlak ernaast bevindt er zich een bronnetje met drinkwater en hij schenkt ons eerst nog een berg groenten uit zijn tuin alvorens we nog even samen op de foto gaan en onze telefoon-nrs uitwisselen. Even later is de berg van ons alleen en werken we een gezond avondmaal samen met de vers geoogste groeten naar binnen.



Wanneer de zon uiteindelijk wegzakt achter de dorre bergflanken eist de  adembenemende sterrenhemel alle aandacht op tot er in de verte een herder komt
aangewandeld met zijn kudde. Hij maakt er geen probleem van dat er plots twee vreemdelingen rondhangen bij de bron waar hij zijn dieren laat drinken en maakt duidelijk dat hij bevriend is met Mohammed, de eigenaar. Later die avond komt er ook nog een collega schaapherder van hem langs met een al even kroostrijke kudde  en ook met hem slaan we een amusant gebarentaal-babbeltje alvorens we ons hutje induiken voor de nacht. Dit is overduidelijk Turkije op zijn best en we denken niet dat het nu nog beter kan worden.

25-08-2016 om 00:00 geschreven door Webbie


24-08-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 12 : Turkije - Darnelles en duizend bochten
Beste lezers,

Zoals u allicht kon merken hebben we vandaag een nieuwe reeks reisverhalen en foto's ontvangen én geplaatst. De nieuwe aanvullingen zijn vanaf Dag 7 - Servië (dus nu even eerst terug naar beneden bladeren).
Nadien kunt u HIER alle nieuw opgeladen foto's bekijken. Veel lees- en kijkplezier!


SMS
21:20 : We hebben het prachtige Calippoli deze morgen verlaten, de Darnelles overgestoken en voet gezet op Aziatische grond. Na een duizend bochtenrit zitten we nu in Bigadic een paar emmertjes zoete thee te slurpen ...


Reisverhaal
De straathonden hadden samen met een paar dozijn straatkatten een zangwedstrijd georganiseerd onder ons slaapkamer raam. Over hun zangtalenten gaan we ons niet uitspreken, maar luid was het wel. Toen ze rond een uur of vijf deze morgen er uiteindelijk de brui aan gaven nam de haan in de achtertuin de taak over zodat we deze morgen niet zo heel erg fris uit ons bed tuimelden.

Maar ... de zon stond aan een blauwe hemel, de Darnelles lagen voor onze voeten en we hadden er zin in. De landengte geniet een ongekende schoonheid en we konden het schiereiland niet verlaten zonder eerst een vlug bezoek te brengen aan de begraafplaats van de divisie uit Phil's geboortestreek Lancashire. Opnieuw worden we overweldigd van de serene stilte die er hangt en samen met een stevig zeebriesje dwalen we nog even langs het oorlogskerkhof alvorens "licht" aangegrepen via de bochtige kustweg richting ferry te rijden. De overzetboot brengt ons voor een paar euro's over de Darnelles en dropt ons op het Aziatische deel van Turkije.

We vullen onze tank en maken ons zo vlug mogelijk de stad uit om na enkele km het dorre binnenland binnen te rijden. De eerste etappe voor vandaag gaat over open vlaktes waar de oostenwind stevig op onze linkerzijde inbeukt. We leggen de motoren licht onder hoek en zeilen tegen aangepaste snelheid richting berglandschap. We verpozen onderweg even in een one horse town" en krijgen van de stamgasten enkele thee-tjes aangeboden en een snelcursusje Turks. Daarna trekken we de bergen in en vermaken ons enkele uurtjes op de  duizend-bochtige-bergweg die ons steeds verder en verder het binnenland inleid.

Wanneer een politiepatrouille ons even opzij fluit blijken ze echter alleen maar interesse te hebben in onze motoren en onze plannen en wensen ons breed glimlachend een goede reis toe  zonder ook maar iets van documenten te controleren.

Mijn reismakker Phill  krijgt onderweg even een dipje door de hitte en het slaapgebrek van vorige nacht maar na een litertje water en een kleine pauze rijden we nog even door tot in Bigadic.


24-08-2016 om 00:00 geschreven door Webbie


23-08-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 11 : Turkse thee

SMS
21:20 : Na twee grensovergangen, drie landen en 330 km zijn we in Gallipoli aangekomen. We zijn even tot bezinning gekomen bij de graven van de slag om Gallipoli en genoten van een ongelofelijke zonsondergang over de Bosporus. We zitten in een klein pensionnetje en alles verloopt vlot. Er is hier evenwel geen wifi. [Alain]

Reisverhaal
Voor 12€ per man kregen we niet enkel een bed, een afgesloten parking voor de motoren, een vriendelijke glimlach van de receptioniste, een hoop gelukwensen van de nachtwachter maar ook nog eens een lekker ontbijt voorgeschoteld!

We reden dus deze morgen goedgeluimd de stad uit in zuidelijke richting. De Bulgaarse politie was ook al vroeg uit de veren maar had blijkbaar meer belangstelling in vrachtwagen ipv een paar enkelingen op motoren. Het valt ook vandaag weer op dat er klaarblijkelijk meer verkeer Turkije verlaat dan binnen rijdt. We hebben zowat de ganse rijweg voor onszelf en stevenen gezwind richting zuiden.

We besluiten om de drukken grensovergang tussen Bulgarije en Turkije te vermijden door via Griekenland het land van Attaturk binnen te rijden. Niet zo'n slecht idee zou blijken want we sjezen vlot door Griekenland om na slechts een uurtje grensformaliteiten, de Turkse boden te betreden. Dit is een mijlpaal op deze reis want vandaag verlaten we officieel Europa en duiken voor enkele weken de moslimwereld in. Het is opnieuw even wennen aan onze nieuwe habitat maar de Turkse mentaliteit bevalt on meteen. Van de recentelijke coup valt er behalve wat militaire aanwezigheid hier en daar weinig te bespeuren in het straatbeeld.



Onze eerste stop is bij de begraafplaats van enkele honderden soldaten die in de eerste wereldoorlog het leven lieten op de stranden van Gallipoli. Ikzelf was er twee jaar geleden al eens langs geweest maar wou Phil ook eens voorstellen aan de memoriam site met zijn imposante marmeren toegangspoort en grafstenen. We houden het bezoek kort want we willen ook nog even de graven van de Commonwelth-soldaten bezoeken op de nabijgelegen stranden langs de prachtige kustlijn. De zon zakt langzaam dieper en giet een gele gloed over de Darnelles en de omgeving en zorgt voor wonderbare taferelen. Grote vrachtschepen varen langszij als we de kustweg afrijden en een mengsel van zilte zeelucht en Cyprus bomen bedwelmd ons als het ware terwijl we de oorlogsgraven bereiken.



Er hangt een vreemde stilte over de kleine begraafplaats en het is moeilijk voor te stellen dat deze mooie vredevolle omgeving zo'n honderd jaar geleden het toneel was van een bloedig conflict. De graf inscripties leren ons dat veel van de soldaten slecht 22 jaar oud waren toen ze hier ver weg van thuis sneuvelden om slechts jaren later, na de oorlog, begraven te worden toen de Engelsen uiteindelijk toestemming kregen van de Turkse overheid om hun doden te komen opbaren. We zijn hier helemaal alleen en worden er even stil van terwijl we ons laten betoveren door de adembenemende zonsondergang.



Na navraag naar een camping vernemen we van de politie dat deze allemaal gesloten zijn en dat we best naar het eerste dorpje rijden voor een goedkoop pension. We komen aan in een traditioneel plattelands dorpje maar de uitbaatster met de dollar tekens in haar ogen doet een poging om wat munt te slaan uit dit paar gestrande reizigers. We dingen de vraagprijs af naar de helft van de originele 30€ en betalen slechts 15 voor ons beiden.

Het dorp word even later opgeroepen door een luid kelende iman die oproept voor het avondgebed. Nadat de gelovigen het gebedshuis verlaten hebben keert het leven terug en rijden kinderen vrolijk door de straten op hun fietsjes, slenteren groepjes mannen langzaam voorbij terwijl ze vriendelijk knikken
naar de twee vreemde vogels die vanop het bankje het dorpsleven rustig gadeslaan.

Na onze eerste kopjes zoete thee keren we terug naar onze stek voor de nacht en maken plannen om morgenvroeg de Darnelles uiteindelijk over te steken.

23-08-2016 om 00:00 geschreven door Webbie


22-08-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 10 : Bulgarije
SMS
15:25 : Bijna in Sofia!
22:07 : We zijn in Chaskovo in het zuiden van Bulgarije. We zijn hier moeten stoppen om te schuilen tegen het onweer. We hebben de ganse namiddag in hevige regen gereden en alles is doorweekt. Hopelijk is het morgen in Turkije wat droger
Evil or Very Mad



22-08-2016 om 22:32 geschreven door Webbie


21-08-2016
Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dag 9 : Roemenië
SMS
22:46 : We zijn in Roemenië bij familie van Razvan. We kunnen hier blijven slapen (en onze was doen Cool). We zijn nog niet echt goed opgeschoten dus we zullen morgen een tandje moeten bijsteken. [Alain]


Reisverhaal
Het motorfeest ging gisteren nog enkele uurtjes door zonder ons en als we deze morgen ons hoofd uit onze tent staken was er al iemand druk in de weer met het afbreken van de tenten en tafels. Het was een nogal indrukwekkende man van zo'n twee meter met een mohawk maar hij lacht ons vriendelijk toe en vraag in het Bulgaars of we nog vlug een douche willen.

We slaan het aanbod niet af want het zweet loopt alweer van onze wangen door de grote hitte. Ondanks zijn imposante verschijning blijk het een superlieve reus te zijn. Hij brengt ons shampoo en we wassen ons aan de bron alvorens we afscheid nemen. Hij omhelst ons en wenst ons een veilig reis en staat ons uitbundig uit te wuiven als we het terrein verlaten.



We rijden licht aangedaan door zijn vriendelijkheid de stad door op zoek naar de juiste uitvalsweg richting Roemenië. Het blijkt echter niet zo een eenvoudige opdracht en we vragen het aan een agent die net in zijn dienstvoertuig stapt. Hij gebied ons om hem te volgen en escorteert ons tegen hoge snelheid de stad uit richting grens. Het is een beetje een raar gevoel om tegen grote snelheid de stad door te razen zonder ons enige zorgen te moeten maken. Hij wuift ons vriendelijk uit als de de brug oprijden die beide landen met elkaar verbind.

Er staat een vier kilometer lange file van vrachtwagens voor de imposante brug over de Donau maar wij mogen met de motor gewoon doorrijden. Net halverwege de brug staat het bord dat aangeeft dat je Roemenië binnenrijden. Doordat er in de verste verte geen ander voertuig te bespeuren is parkeren we motoren gewoon in het midden van de rijweg en nemen enkele fotos. Aan de overkant nemen de grensformaliteiten ongeveer een uurtje in beslag voordat we kunnen doorrijden. Bij navraag blijk dat motorrijders geen wegenvignet nodig hebben ; onze dag kan al niet meer stuk!



We rijden door de grote vlaktes  met uitgestrekte zonnebloemvelden aan één kant en kale stoppelvelden aan de andere kant. Een van de Deauvies valt op reserve maar bij het eerste tankstation op onze weg accepteren ze geen creditcards en we hebben geen lokale valuta op zak waardoor we moeten doorrijden tot de tank helemaal droog is. Op de tripteller staan er net 320km. We hebben gelukkig voldoende reserve benzine en vullen vlug bij zodat we tegen de middag Craiove binnen rijden.



De stad ziet en niet echt aantrekkelijk uit en we rijden tot bij het treinstation waar we afgesproken hebben met de neef van Razvan, onze Roemeens /Belgische vriend. Onze telefoon blijk alweer niet te werken maar een jonge man biedt zijn hulp aan belt met zijn gsm naar de familie van Razvan zodat zij ons kunnen komen oppikken. Terwijl we staan te wachten vertelt hij dat Craiova niet zo'n geweldige reputatie geniet in Roemenië en dat we nauw op onze spullen zullen moeten letten. Even later komen de nicht van Razvan en haar man ons ophalen en begeleiden ons de stad uit naar een nabijgelegen dorp waar we de motoren veilig kunnen parkeren in de achtertuin van hun grootmoeders huis.

Het is een typisch Roemeens huisje met een een paar afgedankte auto's in de achtertuin die net als het huis zelf ooit betere tijden gekend hebben, maar het straalt de onvervalste sfeer uit van het Roemeense platte land en we voelen ons er meteen thuis en doen ons net als de rest va de familie tegoed aan de afgeladen druiven die het terras overgroeien.



Nadat we uit ons uit onze motorkledij gewurmd hebben brengen ze ons met de auto naar het appartement waar Baba (de grootmoe) die ons ondertussen een nationaal gerecht klaargemaakt had zodat we samen met de ganse familie konden mee-eten. We bedanken haar hartelijk voor de maaltijd alvorens we met Gabi en de rest van het gezin nog even op verkenningstocht door de stad trekken.



Hij is een leraar geschiedenis en vertelt ons uitbundig over de geschiedenis van zijn stad en land terwijl hij ons rondleidt naar de mooiste hoekjes van old town Criova. We staan versteld oor de grootsheid van de historische gebouwen en de levendigheid die er heerst in de binnenstad. We hadden geen flauw vermoeden dat het oude center zo erg zou verschillen van de grauwe buitenwijken en vleien ons neer op één van de gezellige terrasjes voor verfrissing terwijl we de voorbijgangers gadeslaan die massaal door de stad flaneren.



Terug aangekomen in de flat van oma duiken we even later in ons bed want we hebben de ambitie om morgen terug eens flink wat km's te gaan afmalen.

21-08-2016 om 00:00 geschreven door Webbie




Oorspronkelijke tekst


Mogelijk gemaakt door Translate
Mogelijk gemaakt door Translate

Oorspronkelijke tekst



Inhoud blog
  • Desertlion on Australian TV
  • Uitnodiging lezing
  • Bookhouse
  • Priscilla!
  • Dag 72 : Mongolië - The last one hundred
  • Nieuwe verhalen!
  • Dag 71 : Mongolië - Arvaikheer
  • Dag 70 : Mongolië - Bayangonhor
  • Dag 69 : Mongolië - Bombogor
  • Dag 68 : Mongolië - Buutsagaan
  • Dag 67 : Mongolië - From Altay to Altay in one day
  • Dag 66 : Mongolië - Altay?
  • Dag 65 : Mongools geluk
  • Dag 64 : Mongolië (1)
  • Dag 63 : Siberië - Altay gebergte
  • Dag 62 : Siberië (2)
  • Dag 61 : Siberië - Barnaoul
  • Dag 60 : Kazachstan - Siberië
  • Dag 59: Kazachstan (2)
  • Dag 58: Kazachstan (1)
  • Dag 57 : Kirgizië (2)
  • Dag 56 : Kirgizië (1)
  • Dag 55 : Tadzjikistan - Kirgizië
  • Dag 54 : Tadzjikistan - Mughab (2)
  • Dag 53 : Tadzjikistan - Murghab (1)
  • Dag 52 : Tadzjikistan - Wachan vallei (2)
  • Dag 51 : Tadzjikistan - Wachan vallei (1)
  • Dag 50 : Tadzjikistan - Khorog
  • Dag 49 : Tadzjikistan - Afghanistan
  • Dag 48 : Tadjikistan - Duchanbe - afscheid



    Weersverwachtingen

    België

    Tajikistan (Dushanbe)


    Mongolië


    Lokale tijd Mongolië


    Geplande evenmenten


    Hoofdpunten blog desertlions4
  • Uitnodiging lezing
  • Desert Lions terug in het land na expeditie - Nieuwsblad
  • Bedankt voor de hartverwarmende reacties!
  • Een nieuw begin
  • Tranen van geluk
  • Dag 31 : Finish line in zicht!
  • Dag 30 : Fuck Murphy!!!
  • Dag 29 : Oezbekistan
  • Dag 28 : Desert Moon
  • Dag 27 : The blue door

    Hoofdpunten blog desertlions3
  • Uitnodiging lezing
  • Update Priscilla
  • Priscilla at work!
  • Powerpoint Presentatie inhuldiging Priscilla
  • Mobile Desertlions-Bookhouse

    Hoofdpunten blog desertlions2
  • Uitnodiging lezing
  • Einde missie = start nieuwe missie
  • Dr Robert Shenk.
  • Filmavond 30/4/2011
  • Film, spectaculaire foto's en een sterk verhaal!

    Hoofdpunten blog desertlions
  • Uitnodiging lezing
  • Afsluiting van het project Gambia
  • In memorium
  • Een avonturier met het hart op de juiste plaats.
  • Film & diapresentatie 28 maart 2009


    Forum / Gastenboek
    Wilt u een bericht nalaten of in contact treden met onze Leeuwen, klik dan HIER.




    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!