Opgelet, deze blog is auteursrechterlijk beschermd. U mag niets kopiëren zonder voorafgaandelijke toestemming!
Dagelijkse Kost
26-11-2011
Beast goes bananas!
Vroeger hadden mijn katten een prinsenleventje. Op tijd en stond hun natje en droogje, een lekkere warme nest én een tuin met aanpalende volkstuintjes waarin ze naar hartenlust konden wandelen, jagen en zonnen.
Door omstandigheden zijn wij naar een appartement verhuisd en moesten onze katten noodgedwongen binnen blijven. Het appartement is op de eerste verdieping en voor katten niet toegankelijk en bovendien ligt het aan een behoorlijk drukke straat wat volgens mij veel te gevaarlijk is. Hippie heeft het er een tijdje moeilijk mee gehad, want hij was diegene die graag op pad ging. Hij stond dikwijls tot vervelens toe aan de deur te mauwen, maar uitstapjes zaten er jammer genoeg niet meer in. Beast vond het binnen blijven niet echt een probleem, want hij ging vroeger nooit ver of lang weg en alleen maar als ook wij op het terras zaten.
Nu houden we onze katten bezig met de nodige speeltjes en krabpalen en gelukkig hebben ze ook nog elkaars gezelschap. Niet dat Hippie het zo nodig heeft om bezig gehouden te worden want zijn favoriete tijdverdrijf is in zijn luie stoel in de zon of bij de verwarming liggen. Alleen om met een knikker te spelen staat hij al eens op en heel af en toe kan zijn pluche rat hem ook bekoren. Of als zijn broer zin heeft om te spelen natuurlijk en hem uitdaagt voor een vriendschappelijk robbertje vechten. Beast echter is altijd op zoek naar entertainment en het is dikwijls grappig om hem bezig te zien. Zo heeft mijn dochter hen onlangs getrakteerd op een muis op wieltjes en toen Beast dat rijdend ongedierte in het oog kreeg ging hij compleet uit zijn dak. Eerst moest hij er natuurlijk op jagen om er dan uitvoerig mee te spelen en zijn prooi in de lucht te gooien, zoals een kat bij een echte muis doet. Hij ging zo hevig tekeer dat Hippie zich verwaardigde om uit zijn stoel te komen om te kijken wat nu weer de oorzaak van al die commotie was. Heel de dag heeft hij achter die nep muis gejaagd en toen ik s avonds ging slapen vond ik het speeltje als cadeau in mijn bed.
No shit!, dacht ik bij mezelf, toen ik deze zomer in de krant las dat er, door de aanhoudende droogte, een muggenplaag was.
En die ellendige rotbeesten zitten blijkbaar allemaal bij mij, dacht ik er nog bij.
Dat is niet waar natuurlijk, want na een rondvraag bij vrienden en kennissen bleek dat iedereen wel last had van deze vervelende insecten. Ik weet niet of mijn irritatiegrens misschien een beetje te laag ligt, of er écht heel veel van die beestjes bij mij zaten, maar ik werd er deze zomer in ieder geval helemaal neurotisch van. Iedere avond voor het slapengaan ging ik met de stofzuiger het ganse appartement rond, op jacht naar muggen. Mijn dochter supporterde langs de zijlijn terwijl ook zij zocht naar de plaatsjes waar die zoemende irritantjes zich verstopten en ik luidop iedere vangst telde. Ongelofelijk maar waar, op één avond heb ik er achtenveertig geteld! Achtenveertig, dat is toch gewoon onvoorstelbaar! Dan kan men inderdaad wel van een plaag spreken! En alsof dat nog niet genoeg was, hielden de soortgenoten die ik had gemist mij uit mn slaap door onophoudelijk dicht bij mijn oor te zoemen. Die volhoudertjes ving ik, handig als ik er ondertussen in was geworden, met een eenvoudig stukje keukenrol of een tissue. Dat deze nachtelijke activiteiten niet bevorderlijk waren voor mijn humeur, moet ik u er waarschijnlijk niet meer bij vertellen. En ik zet dit hele verhaal hier in het verleden, maar eigenlijk klopt dat niet want hoewel we bijna eind november zijn, zijn er nog steeds muggen! Niet meer in de grote getallen van deze zomer natuurlijk, maar iedere avond voor het slapengaan, pleeg ik nog enkele moorden om mij van een goede nachtrust te verzekeren. Jammer genoeg lukt ook dat niet altijd en zijn er nog altijd zoemertjes die mij de ganse nacht uit mijn slaap houden. Het zachte najaarsweertje dat we hebben is heel bevorderlijk voor mijn energiefactuur, maar de aanhoudende aanvallen van zoemende stekertjes doet mij wraaklustig naar een eerste koudeprik verlangen. Ik weet in ieder geval wat ik vraag aan de Sint. Vliegenramen!
Voor onze eerste vakantie in Texas hadden we een strandverblijf tijdens de krokusvakantie gepland, beter bekend als spring break in Amerika. We hadden net een hectische periode achter de rug en een zon- zee rustvakantie met de kinderen klonk ons als muziek in de oren. Voor dit uitje hadden we een leuk hotel gevonden op Padre Island, een eiland voor de kust van Texas, niet ver van de grens met Mexico.
Toen het eindelijk zo ver was gingen we vol verwachting de baan op. Texas is groot en Padre Island was best een eindje rijden, maar het verkeer is een stuk ontspannender dan in Europa en de tocht schoot snel op.
Op de verbindingsbaan van het vasteland met Padre Island werden we uitbundig begroet door toeterende tegenliggers en meisjes die recht stonden in open wagens, terwijl ze ons ongegeneerd flashten.
Heb je dat gezien? vroeg ik mijn man, die met een glimlach van oor tot oor op zijn gezicht hevig van ja knikte.
Ik heb het ook gezien, mama, viel mijn toen vierjarige zoon in. Die meisjes droegen geen gordel, dat is wel heel gevaarlijk, niet?
Dat de jongedames in kwestie compleet ontbloot in de auto stonden was mijn kinderen gelukkig blijkbaar ontgaan, maar ik vond dit toch lichtelijk verontrustend gedrag, zeker in het o zo preutse Texas. Toen we in het hotel aankwamen werd het ons allemaal snel duidelijk. De manager was erg verveeld met de zaak en legde ons uit dat tijdens spring break Padre Island omgetoverd wordt tot feesteiland van de college students. We kregen zonder vragen en zonder extra kosten een betere kamer achteraan in het hotel en als de flashende dames al een alarmbelletje deden rinkelen, dan werd dit belletje door het ongewoon gulle gebaar van de hoteleigenaar alleen maar luider en luider. Wat we juist onder party island moesten verstaan werd ons al snel duidelijk toen we bij het zwembad de rondhangende studenten moesten passeren om onze kamer te bereiken.
Ik merkte een beetje knorrig op dat mijn man zijn collegas hem wel even van dit detail hadden kunnen verwittigen, toen hij hen had verteld dat we een vakantie op Padre Island hadden geboekt, maar blijkbaar hadden zij dat niet nodig gevonden.
We besloten dan maar om het even aan te zien en die nacht te blijven. Tenslotte werd het al behoorlijk laat en hadden we net een heel eind gereden. Bovendien hadden we zo uitgekeken naar deze vakantie en al was de eerste indruk niet bepaald hoopgevend, we gingen er het beste van maken. Misschien viel het allemaal wel mee, spraken we elkaar moed in.
Terwijl ik de koffers ging uitpakken zou mijn man alvast even met de kinderen gaan zwemmen. Nauwelijks enkele minuten nadat ze vertrokken waren werd de deur van onze kamer opengegooid door mijn man, die de zoon met gestrekte armen voor zich uitdroeg, terwijl hij luid riep dat ik hem in bad moest zetten. Het zicht van mijn zoon die als een willoze pop door zijn pa met gestrekte armen, voor zich uit gedragen werd was best komisch, was het niet dat het kind er behoorlijk smerig uitzag. Blijkbaar was hij zonder kijken in de whirlpool gesprongen en wat daar allemaal in gebeurd was, daar durf ik zelfs niet aan te denken! Toen we achteraf de put van verderf gingen inspecteren zagen we dat het water een ondefinieerbare kleur had. Zwemmen was dus uitgesloten wegens de rondhangende studenten in coma van de escapades van de vorige nacht en het spoor van vernieling van diezelfde escapades dat ze achterlieten. We zouden morgen dan maar naar het strand gaan, besloten we tijdens de maaltijd in een klein restaurantje even verderop.
Dat we die nacht niet veel hebben geslapen hoef ik u waarschijnlijk niet meer te vertellen. Rond een uur of twaalf kwamen de comateuze studenten weer tot leven voor een volgende nacht van sex drugs and rock and roll en de muziek die uit hun draagbare toestellen schetterde hield ons de ganse nacht wakker. Gelukkig waren mijn kinderen van zes en vier blijkbaar immuun voor dat lawaai en hadden zij tenminste een goede nacht.
Het strand bleek ook geen al te groot succes. Om te beginnen stond er een stevige bries waardoor het zand hevig opwaaide en in ons gezicht priemde. Bovendien werd het strand bevolkt door ongure types die ons zonder enige overdrijving aan jeugdbendes op vakantie deden denken.
Dat was echt de druppel die de emmer deed overlopen! We gingen recht van het strand naar de hotelkamer om al onze spullen te pakken en zijn zonder omkijken vertrokken om de rest van de vakantie gezellig thuis door te brengen.
Dit was een vakantie om zo snel mogelijk te vergeten!
Het is weer Halloween geweest en de versieringen in winkels en huizen zijn daar nog altijd stille getuigen van. Nu heb ik het altijd een leuk gebruik gevonden, Halloween. Vooral voor de kinderen, die de avond voor Allerheiligen verkleed rond gaan langs de versierde huizen, Trick or Treat roepen en dan meestal op een snoepje worden getrakteerd.
Maar blijkbaar zijn er nog steeds veel tegenstanders van dit feest. Zo las ik in de krant dat een Poolse bisschop zijn landgenoten waarschuwde voor dit heidens gebruik dat volgens hem onverenigbaar is met de leer van de kerk.
Het is inderdaad zo dat Halloween oorspronkelijk een Keltisch feest was want in de Iers-Keltische kalender was 31 oktober oudejaar of All Hallows Eve en dat moest natuurlijk gevierd worden. In de loop van de tijd is dit gebruik vermengd met Romeinse en Christelijke feesten, zoals het feest van de oogst, het eren van de doden en het bedelen van brood met krenten in ruil voor een gebed, om zo de overleden verwanten van de schenker te behoeden voor het vagevuur. Het Trick or Treat spelletje is daar waarschijnlijk een variant op en het verkleden vloeit vermoedelijk voort uit de maskers die men vroeger droeg om boze geesten af te weren.
In de negentiende eeuw werd Halloween door Ierse immigranten naar Amerika geëxporteerd om daarna, volgens kwatongen onder druk van de commercie, opnieuw in Europa geïmporteerd te worden.
Maar zoals ik al zei; ik vind Halloween best een leuk gebruik. Alleen jammer dat onze eigen lieve goede Sint hierdoor een beetje geprangd wordt tussen Halloween en Kerst en zo stilletjes aan, in het gedrang komt!
