Neem ook een kijkje op Rubenmaakteenreisje om meer te lezen over de fietsreis van LA tot Rio de Janeiro
02-10-2010
Poll
35% van de stemmers mag er al een kruis over maken... Met bijna 1000 kilometer op de teller zijn we al veilig en wel voorbij het midden van Frankrijk geraakt. Na Nederland, België en Luxemburg toch al het vierde land in dit avontuur De jeep doet het goed en wij genieten!
Vrijdagochtend zijn we dan in de vroege ochtend vertrokken richitng het zuiden. Onze eerste echte stop was in Langres, een plaatsje waar ik 7 jaar geleden als au-pair heb gewerkt. Daar werden we vrijdagavond van harte ontvangen! Zondagochtend zijn we dan weer verder naar het zuiden getrokken Brigitte, Luc en Didier, super bedankt voor de gezelligheid en de gastvrijheid!
Zondagochtend zijn we rond een uur of 11 naar de camping ' Le coin Tranquille' gereden. Onderweg hebben we het dakje van de auto gehaald en heerlijk genoten van het mooie weer. Rond een uur of 17h kwamen we dan aan op de camping. Daar werden we meteen in de watten gelegd met aperitiefjes,lekker eten en een heerlijk bed! ' Nu moeten jullie er nog van genieten, want in Afrika zal het allemaal anders zijn was hun commentaar. Gille, Martine, Nadege, Didi en de rest van het team van 'Le coin Tranquille' ik vond het super leuk jullie allemaal nog te zien en hartstikke bedankt voor de verwennerij!!
Encore un grand merci aux collègues de Renault Trucks! Ca nous a fait beaucoup de plaisir que vous étiez aussi nombreux pour nous souhaiter bonne route. Merci beaucoup et à la prochaine!
Van 'le coin tranquille' ging het dus via en gezellige afscheidslunch met mijn collega's naar de ANWB. Heel leuk om ook daar nog eens goeiedag te zeggen en uiteindelijk kregen we ook een lekker plekje om te slapen bij Sylvie en Katrien. Merci (ook aan Heike!) voor de gezellige avond!
Tijdens een lunchpauze langs de Franse wegen kreeg ons jeepje gezelschap van een collega. 2 Finnen zijn samen met ons van bij hen thuis vertrokken richting Kaapstad en hebben ons dus al ingehaald... Tot onze grote verbazing hebben ze exact dezelfde route in gedachten! Tot zover de prijs voor de originaliteit dus... Ze zijn echter van plan om de trip in 6 maanden af te werken, dus is de kans klein dat we elkaar vaak zullen tegen het lijf lopen. De voorbereidingen zijn duidelijk heel gelijkaardig verlopen, alleen wat de auto en zijn bepakking betreft hebben ze het grootser aangepakt. Ik troost me met de wetenschap dat hij al op zoek moet naar stukken om de airco van zijn LandRover te herstellen. Dat is alvast één iets waar wij ons geen zorgen moeten om maken check mss ook eens hun site als je Fins kunt: http://hkicapetown.nettisivu.org
Vanuit Frankrijk bolden we dus rustig door tot in Barcelona. Dakje eraf, zon op de kop, echt vakantie! Het rustig cruisen stond in schril contrast met het rijden in Barcelona zelf. Een avontuur op zich is dat! Omdat parkeren in het centrum mission impossible lijkt, gaan we even op een plek voor laden en lossen staan om te voet op zoek te gaan naar een geschikte parkeerplaats. Dit is ten zeerste tegen de zin van Renée, maar van het rondrijden in Barça krijg ik stress en dat kan toch absoluut niet de bedoeling zijn! We zijn nog maar 3 minuten van de auto weg als ik besef dat ik mijn portefeuille met belachelijk veel cash gewoon in het ongesloten voorste deel van de auto heb laten zitten. Ik kuier dus terug en vind naast onze auto een politiewagen en een takelwagen... Mijn portefeuille is dus in elk geval veilig, maar het vereist heel wat vriendelijk geglimlach en overredingskracht om uit te leggen dat ik hier echt wel aan het laden en lossen ben en dat ze het écht niet kunnen maken om me te takelen. Lichtjes teleurgesteld moeten ze ons laten vertrekken en nemen ze dan maar de Spanjaard van voor me mee... Voor onze doortocht in Barcelona kunnen we bij Ferenz terecht. Ferenz is een Nederlander die Barcelona kent als zijn broekzak en die ons in zijn flat in het centrum wel héél erg goed ontvangt. We kunnen zelfs in zijn eigen bed gaan slapen.
Omdat een city-tripje ook altijd leuk is laten we Barcelona met veel plezier in ons programma passen. Een hele dag slenteren langs al het moois wat deze stad te bieden heeft...
Het toeval wil dat 1 van de beste vriendinnen van Renée net samen met ons in Barcelona is. Simone heeft hier een master in toerisme gevolgd en was met de hele familie nog even terug om af te studeren. Gezellig een paar biertjes en wat coktails samen, maar niet al te geweldig, want de volgende morgen moeten zij al heel vroeg terug naar Nederland en willen wij uitgebreid de toerist uithangen in Barcelona. Andermaal gefeliciteerd Simone!
Voor het traject Barcelona-Madrid hebben we 2 dagen uitgetrokken zodat we het opnieuw rustig aan kunnen doen. Eventjes voorbij Zaragoza rijden we de velden in en zoeken we een leuk plekje om de tent op te zetten. Echt een leuk voorproevertje voor wat ons te wachten staat.
De laatste info die jullie van ons kregen was toen we onderweg waren van Barcelona naar Madrid. Ook in Madrid werden we weer feestelijk onthaald. In haar studentenperiode (in lang vervlogen tijden ) studeerde Renée ook in Madrid. Daar was ze af en toe aan de slag als gids op de fiets voor http://madrid.mad-bike.com/ Haar toenmalige baas en zijn vriendin zijn intussen goeie vrienden geworden en hebben ons 2 nachtjes te slapen gelegd en uitgebreid verwend. Ter ere van de verjaardag van Mart werd ook een taart aangesneden en moesten natuurlijk ook een paar biertjes soldaat gemaakt worden. De grootste verandering sinds de studententijd van Renée is dat de familie ondertussen is uitgebreid. Rodrigo Houwen Medrano is een heel gezellig kereltje en we willen hem bij deze bedanken voor de hartelijke ontvangst!!
In een nog veel verder verleden was ook ik student. Ik trok in het kader van mijn studie naar Granada om daar het beste van mezelf te geven. Jaime was toendertijd de ideale huisbaas en leerde me ook de hele stad en alle kneepjes van het studentenvak in Zuid-Spanje kennen. Een doortocht doorheen Spanje moest dus absoluut ook een tussenstop in Granada hebben. Net als in 'de goeie ouwe tijd' speelden Jaime en Sylvia de perfecte gastheren. Ook al heeft de eeuwige lamzak het nu superdruk als 'senor el director' konden een paar rondjes tapa's absoluut niet ontbreken. Jammer dat Pedro er niet bij kon zijn, maar voor mij was het super om er terug te zijn en Renée kreeg een mooie impressie van wat Granada allemaal in petto heeft. Muchas gracias y hasta la proxima!
... wegen absoluut niet zwaar. Nadat we donderdagochtend door Sylvia nog op Churros con chocolate getrakteerd werden konden we met een volle maag de costa tropical en de costa del sol gaan verkennen. In Nerja ging het dakje van de jeep en gingen we ons vergapen aan het 'balcon de Europa'. Daarna was het één en al toerisme. Tijdens een tussenstop op één van de vele stranden vroegen we ons hardop af of we zouden doorrijden tot Tarifa om nog 1 nacht in Spanje door te brengen of als we toch ons geluk zouden wagen en meteen de oversteek naar Afrika zouden maken...
Alles bleef voorspoedig verlopen: vlot verkeer, lekker weer, de jeep in vorm, wij in vorm... We besloten dus om ons geluk erop te wagen en meteen tot aan de haven van Algeciras te rijden. Grensovergangen zijn altijd een stressvolle bedoening, een verandering van continent zou dus wel niet anders zijn. Een heleboel opdringerige mannetjes proberen voor een aalmoes hulp aan te bieden en je op te lichten voor te dure tickets. Wij bedankten vriendelijk maar kordaat voor alle aangeboden hulp en kochten via de officiële weg kaartjes voor een totaal van 90 voor de auto en 2 personen. Dit is toch zo'n slordige 50 goedkoper dan de beste internetaanbieding die we hadden kunnen vinden... Het aanschuiven voor de ferry en de paspoortcontrole aan boord zorgen ook weer voor een flinke portie stress bij heel wat reizigers. Zoals je ziet maakten ook wij ons heel wat zorgen...
3500 km op de teller, 5 landen achter de rug: Het avontuur kan écht beginnen!!
Het binnenkomen in Tanger had iets meer voeten in de aarde dan we hadden verwacht. Doordat we nogal holderdebolder Spanje hebben verlaten zijn we niet echt voorbereid op de aankomst in Marokko. Als echte amateurs kennen we de koers van de munt niet, weten we niet precies waar de camping ligt die we willen zoeken en weten we eigenlijk bijna niets over Tanger, de stad van aankomst Gelukkig zijn de mannetjes aan de douane heel behulpzaam. Toch slagen we er niet in om de péageweg te vermijden en vinden we de camping nergens. Helemaal doodop nemen we toch maar onze intrek in een te duur hotel, maar zo staat de auto tenminste in een bewaakte garage.
De volgende dag brengt al heel wat licht in de duisternis. Voor de helft van de prijs gaan we naar het veel betere hostal Hollanda mét dakterras met zicht op zee (als je wat moeite doet). De heel erg aardige receptionist helpt ons wat op weg en we kuieren gezellig door het doolhof van de mooie medina.
Terwijl we op het strand van Tanger zaten uit te blazen van het geslenter door de stad werd Renée op 2 verrassingen getrakteerd. Eerst gunde een overenthousiaste Marokkaan haar het volle zicht op zijn edele delen. Nog niet helemaal van de schok bekomen kruiste haar blik die van een klasgenoot vanuit haar Madrid-periode. George schreeuwde een paar keer haar naam en vloog haar meteen in de armen. Een blij weerzien en wel heel erg toevallig, maar ik weiger nog steeds om te zeggen dat het een kleine wereld is. Je moet er maar eens proberen rond te rijden met je fiets. Zelfs tot het einde van een ander continent rijden met een jeep zou wel al eens een hele opgave kunnen worden...
Met de nieuwe poll aan de rechter kant van dit blog leg ik mijn lot een heel klein beetje in jullie handen. Ik doe altijd en overal bijzonder goed mijn best om mij wat aan te passen en omdat het Arabisch me voorlopig nog wat moeilijk valt heb ik besloten om de trots van menig Marokkaan over te nemen. Na 2 dagen zie ik er uit als de gemiddelde Marokkaan van 14 jaar. Het is nu aan jullie om te beslissen of de snor er af gaat, zo belachelijk blijft als hij nu is, of nog langer moet worden en ik probeer om het ding te laten uitgroeien tot een volwaardige snor...
* De allereerste keer dat we op deze reis bestolen werden was al in Madrid. Om het deurtje van Renée goed winddicht te houden hadden we velcro (klitteband voor de Nederlanders) aan de deur gelijmd. Om het goedje samen te houden hadden we voor 1 nachtje alle wasknijpers op de deur gezet. De volgende morgen waren deze allemaal spoorloos verdwenen. De inhoud van de wagen bleef intact.
* In Frankrijk hebben we ons een leuke lederen voetbal aangeschaft. Leuk voor mij om mee te spelen. Goede ijsbreker en misschien een leuk geschenkje voor iemand die het op een bepaald moment verdiend heeft. Om binnenruimte te besparen ligt de voetbal gewoon bovenop het bagagerekje geklemd. Bij het stapvoets binnenrijden van Rabat (de hoofdstad van Marokko) snelt een kleine ondeugd naar de auto en zet het op een lopen met onze bal. Dat was echter buiten de waard gerekend. Ik zit achter het stuur, maar fluit het boefje achterna en een boze blik en wat grote gebaren zijn al voldoende om de bal terug te krijgen. Ik hoop dat het even makkelijk gaat als iemand het ooit op de auto in z'n geheel gemunt heeft.
* Onderweg hebben we al wat illegale cd's gekocht, maar sinds gisteren zijn die spoorloos verdwenen. Ze lagen gewoon los voorin de wagen (denken we) en nu zijn we plots veroordeeld tot het tot vervelens toe beluisteren van die ene schijf die nog in de radio zat. Omdat er toch nog wat spulletjes vooraan in de auto lagen en die allemaal blijven liggen zijn lijkt het ons nogal sterk om al over diefstal te spreken. Misschien kunnen we ze gewoon even niet vinden, maar voor de zekerheid hebben we in Fez toch al wat nieuwe muziek op de kop getikt.
* Het is trouwens merkwaardig dat we nog niet meer bestolen zijn. Al te vaak betrappen we onszelf erop dat we onze schitterende constructie op de kofferbak weer maar eens niet afgesloten hebben. Als we de auto ergens maar heel even achterlaten besparen we ons ook de moeite om het dak er terug op te zetten. Als klap op de vuurpijl kwamen we van een lange tussenpauze bij een indrukwekkend viewpoint terug bij de auto en moesten we even zoeken naar de sleutels. Uiteindelijk vonden we ze netjes op het contact, duidelijk in het zicht van jan en alleman. We hebben alvast het voornemen om goed op te letten...
Rabat stond niet hoog op ons verlanglijstje van te bezoeken plekken, maar toch hebben we er 2 dagen doorgebracht. 2 heel vruchtbare dagen, want uiteindelijk hebben we visa bemachtigd voor zowel Mauretanië als voor Mali. Als we geen van beide visa verlengen moeten we tegen 17 december de oversteek van Mali naar Burkina-Faso maken. Als alles volgens plan verloopt moet dat prima haalbaar zijn, zonder ons op te jagen.
Vanuit Tanger ging het richting het Rif-gebergte waar we boven het mooie stadje Chefchaouen kampeerden. De buren daar waren een heel aardig Nederlands stel met een pak Afrika-ervaring die ons heel wat nuttige informatie konden verschaffen. Merci! PS:Dit waren dus niet de buren, maar die foto heb ik nu even niet bij. Komt nog!
Naast de 2 behaalde visa bracht de doortocht door Rabat ook nog een vreemde situatie met zich mee. Eerst gingen we op zoek naar een camping waarvan we gps-coördinaten van internet geplukt hadden. Bij aankomst bleek die camping met de grond gelijk gemaakt te zijn. Dat is niet zo heel vreemd natuurlijk, maar daardoor gingen we op zoek naar een andere camping. We rijden de mooie kustbaan tussen Rabat en Casablanca af; genieten van de schitterende zonsondergang en groeten vriendelijk naar de agenten die op elk kruispunt staan te leuteren. Uiteindelijk houden we halt bij 'Camping Palmeiras'. We zijn er de enige bezoekers, er is geen stromend water en ook geen elektriciteit. De 6 die we overeen komen is dus écht alleen om veilig te staan, maar het zicht op zee en de openlucht fitness naast de deur nemen we er graag bij. Zo graag zelfs dat we de volgende dag al met 6 in de hand naar het vrouwtje lopen om voor nog een nacht te betalen. Maar blijkbaar heeft het vrouwtje midden in de nacht beslist dat we voor de volgende nacht 10 moeten betalen. Nu zou die 10 op zich nog niet zo'n gigantisch probleem zijn, maar we snappen absoluut niet vanwaar die plotse prijsstijging komt. We proberen verhaal te halen en wat te onderhandelen, maar ze houdt het been stijf en weigert van haar prijs af te komen. Omdat ook wij het been stijf houden, besluiten we te vertrekken en een 10-tal kilometer verderop iets méér te betalen voor een camping waar we ook alleen staan, maar waar wel (koud) water en electriciteit is en waar ze tenminste vriendelijk en correct zijn...
Vandaag doen we het lekker rustig aan in de immense Medina van Fez. Morgenvroeg rollen we onze matten op en trekken we het Atlas-gebergte in. Vaarwel dus aan de lekkere temperaturen. Niet voor lang echter, want daarna gaat het via de oases aan de rand van de Sahara naar Marrakech. Dat alles gebeurt met een ondertussen compleet belachelijk snorretje. Ik had gehoopt om met deze geniale zet de integratie onder de Marokkanen te vergemakkelijken, maar uiteindelijk ben ik nu gewoon nog even duidelijk een toerist, alleen met een belachelijk snorretje. Foto's volgen, maar langs deze weg wil ik toch de oproep lanceren om op het blog de optie "Scheer maar snel weer af" aan te klikken en mij (n Renée) uit mijn lijden te verlossen. Dank bij voorbaat!
Het is ondertussen al weer een tijdje geleden dat we jullie lieten weten dat we door Marokko aan het huppelen waren. Ondertussen zijn we veel onderweg geweest en hebben we al weer veel te veel meegemaakt om hier allemaal neer te pennen. We laten nu kort een paar impressies op jullie los en geven dan een volledig verslag als we over een paar dagen rust nemen aan de kust. Eerst en vooral wil ik wel nog eens zeggen dat het leuk is om te zien dat we zo op de voet gevolgd worden! De reacties zijn altijd leuk om te lezen en doen ons deugd! (En ja Pier, ook die van jou is doorgekomen, kijk maar eens in het gastenboek)
Terwijl we onderweg rustig wat apen zitten te bekijken vindt ééntje het wel een goed idee om een loslopend vrouwtje te bespringen. We zijn van nature uit niet zo heel erg voyeuristisch aangelegd, maar Renée was toch alert genoeg om meteen een kiekje te nemen...
Onze eerste nacht bij wildvreemden thuis. We worden op de thee uitgenodigd bij een typisch Berberse familie en blijven daar uiteindelijk ook eten en overnachten. Een eerste blijk van ware gastvrijheid denken wij. Hadden we het mis? Het uitgebreide relaas volgt binnenkort...
Meestal is het weer gewoon heel erg aangenaam met warme dagen en koele nachten, maar als het regent is het er meteen wel op en heeft dat zijn gevolgen voor de staat van de wegen...
We hebben een paar schitterende ritten achter de rug in de Todra- en Dades-gorges. Heel veel fotos en ook de eerste off-roadfilmpjes komen er snel aan.
We hebben even moeite om het begin van een off-roadpiste te vinden en vragen een jongetje om hulp. Voor we het weten zit de hele kofferbak (bovenop dan) vol met kleine Marokkaantjes. Dolle pret voor iedereen en wij op de juiste piste.
De piste blijkt behoorlijk intensief te zijn en we hebben het toch wat onderschat. De jeep doet het verbluffend goed en brengt voor mekaar wat wij absoluut onmogelijk achtten. Als we eenmaal weten dat we maar 1 uur piste meer voor de boeg hebben besluiten we om de nacht op 2400m hoogte in alle eenzaamheid door te brengen. Schitterend!
Zodra de zon weg is daalt de temperatuur in de richting van het vriespunt en al snel ver daaronder. Een vuurtje om de handjes te warmen is dan geen overbodige luxe.
We hebben de vrieskou ook niet uit de tent kunnen houden, dus werd het (vooral voor Renée die het écht niet graag koud heeft) een lastige nacht. De volgende morgen warmen we ons op met Chartreusethee en met een fline klim om de zonsopgang te zien. Andermaal een onvergetelijk moment!
Renée rilt van de koorts en heeft hevige diarree en hoofdpijn. Misschien heeft de koude nacht er wat mee te maken, misschien was het een niet zo frisse 'ommelete berbere' of misschien nog wat anders. Anyway, time for her to chill by the pool. We slaan onze tenten voor een paar nachten op in een superleuk plekje aan de rand van de sahara.
Héél even bij het zwembad is voor mij al meer dan lang genoeg, dus trek ik al snel de gigantische duinen in om van het kind te gaan geven. Foto's nemen van mezelf ben ik echter al een beetje verleerd...
De auto heeft vandaag een uitgebreide test in de zandduinen met glans doorstaan! Ik heb voor het eerst de zandplaten en het schopje moeten bovenhalen. Dat was helemaal niet voor de Korando, maar voor een vastgelopen vrachtwagen. Wij beslissen vanavond trouwens nog of we morgen nu echt de pistes van Parijs-Dakar op gaan of dat we toch het autootje wat sparen en over de gewone weg gaan. Er volgen heel wat filmpjes van het crossen in de Sahara en van Dromedarisritten en het avontuur in de bergen, so: Stay Tuned!
We waren jullie nog het verhaal verschuldigd van onze doortocht bij een Berber-gezin.
Misschien moeten we wel eerst even het beeld schetsen dat we al hadden van de inwoners van de streken in Marokko die wij al doorkruist hadden. Kort samengevat zou ik durven zeggen: Niemand komt zomaar een praatje maken. Uiteindelijk willen ze allemaal wat van je en dat steekt al snel tegen. Het kan gaan over een sigaret die ze willen, of je moet gaan eten in het restaurant van de oom, of je moet fossielen van ze kopen of je moet ze zomaar iets geven omdat jij toerist bent en zij daar wonen
Nu kwamen we dus in een dorpje voorbij dat eigenlijk een klein beetje van de toeristische route afligt en wie er passeert zal er normaal gezien zeker niet stoppen want je hebt daar niets verloren. Wat wij daar wel verloren was de juiste weg. Terwijl we rechtsomkeer aan het maken waren kwam een vriendelijke man ons in goed Frans vragen wat we precies zochten. Hij legde prima uit waar we langs moesten, maar raadde ons af om verder te rijden vanwege de hevige regen. Hij vond het een beter idee om bij hem thuis thee te gaan drinken en dan later verder te rijden. Hij had wel een punt en wij waren blij met dit verzoek. We waren wel al eerder bij mensen op de thee uitgenodigd, maar daar kwam dus altijd een staartje aan We vonden het echter wel fijn om nog eens een kijkje binnenin een huis te nemen en te zien hoe het alledaagse leven in zon dorp zich afspeelt. De eventuele kost van de thee of kleinigheid die we zouden moeten kopen namen we er dan wel graag bij.
Aangekomen bij hem thuis blijkt het allemaal heel goed mee te vallen. De man woont in het huis met zn 2 zussen, zijn moeder en zijn nichtje. Alleen de man praat Frans, maar de anderen vinden het leuk om ons wat Berbers te leren. Alles gaat er heel gemoedelijk aan toe, het 4-jarige nichtje wordt al snel de beste vriendin van Renée en het duurt niet lang vooraleer het voorstel komt om bij hen te blijven slapen. We zijn in de wolken met zoveel gastvrijheid en stellen prompt voor om zelf de boodschappen te betalen voor het avondeten. Ze vinden het een goed idee en ik trek met Ali naar de markt waar we voor 16 rundvlees halen voor in de couscous. 16 is voor de lokale normen een gigantisch bedrag en ik frons toch even de wenkbrauwen, vooral omdat het gesprek tussen de slager en Ali iets te lang duurde naar mijn zin. Maar ach, zelfs als ze nog 2 dagen biefstukken eten op onze kosten is het nog een fijn idee. Minder fijn zou het zijn als hij met de slager heeft afgesproken om veel te veel te vragen en dan later zijn geld op te halen, maar misschien is dat té ver gezochte speculatie. Anyway, Renée wordt helemaal klaargemaakt om te helpen met de couscous en ik word in de zetel volgepropt met dadels en thee terwijl ik naar het Franse voetbal mag kijken. De avond verloopt heel gezellig en we genieten met volle teugen, maar gaan toch op een redelijk uur op het matrasje liggen dat ze ons zo netjes aanbieden. Na een goed nachtrust krijgen we nog meer thee en brood met olijfolie en wil Ali ons héél graag de Ksah zien waar hij is opgegroeid. Wij willen eigenlijk vroeg vertrekken, maar laten ons toch overhalen om de woonwijk die volledig uit aarde is opgetrokken te doorkruisen met Ali als lokale gids. Het is een indrukwekkend labyrint dat je meteen terugbrengt naar tijden nog van voor Bokrijk. Al snel passeren we langs een kennis van Ali die toevallig typische Berber-sjaals verkoopt. Hij dringt aan dat we zon sjaal voor 15 zouden kopen en legt uit dat het een grote hulp zou zijn voor de lokale bevolking. We vinden de sjaals echter niet zo heel erg mooi en het werkt ons op de heupen dat het toch wéér zo moet lopen en we besluiten om het been stijf te houden en niet tegen onze zin ons geld uit te geven. Even verderop passeren we ook nog langs de lokale kunstenaar die schildert zoals mijn nichtjes uit de kleuterklas. Gelukkig is hij niet thuis, want anders was het daar zeker meer van hetzelfde.Anyway, we slagen erin om de sfeer gemoedelijk te houden en vooral uit sympathie voor de dames van het huis bieden we toch nog wat geld aan. We dachten zelf aan 50 dirham (5), wetende dat het pensioen van een militair met 40 jaar dienst amper 400 bedraagt. We hebben echter net geen kleingeld en geven dan maar 100 dirham. Ali aarzelt geen moment om het geld aan te nemen.Prima, maar dan vraagt hij meteen of ik misschien ook geen 10 heb. Als souvenir aan ons, maar zijn pa woont gewoon in Frankrijk, dus weet hij best hoe euros eruit zien Het zijn mijn laatste euros, maar ik ben overtuigd dat hij liever euros heeft en wil ruilen voor de dirhams. Ik geef hem dus de 10, maar zie mijn 100 dirham nooit meer terug De som die we daar uiteindelijk hebben achtergelaten is natuurlijk niet enorm, maar het gaat hem weer maar eens over de manier waarop. We hebben toch het gevoel dat we niet naar binnen zijn gevraagd door Ali omdat ze dat alleen maar gezellig of interessant vonden, maar vooral omdat er wel wat geld en kadootjes uit de lucht zouden vallen. Als dat inderdaad zo was, dan heeft Ali ook nog gelijk gekregen en werpt het toch een smet op een verder heel aangename ervaring.
Verder is het gebedel en gevraag naar kadoos dagelijkse kost, maar het moet ook gezegd dat we ondertussen ook al op zomaar-thee zijn ontvangen voor de gezelligheid en de babbel. Steeds meer wordt er ook naar ons gewuifd om gewoon goeiedag te zeggen en niet om iets van ons te vragen.
Nu Renée beter is, klimmen we op dromedarissen en laten we ons een stukje de woestijn inrijden. De klim op de hoogste duinen moet sowieso wel te voet gemaakt worden, maar het kleurenspel bij zonsondergang is het dubbel en dik waard!
Nog maar 1 dagje later en toch zitten we al enkele honderden kilometers verderop in Zagora. We hebben besloten om uiteindelijk toch maar niet van Parijs-Dakartje te gaan spelen. Deels om wat tijd in te halen die we langer in Merzouga zijn blijven hangen. Deels ook om ons autootje toch maar wat te sparen met de onvermijdbare off-roadstukken die ons nog te wachten staan in het achterhoofd. Deels omdat we stiekem hoopten een paar biertjes te kunnen gaan drinken met vrienden van Renée die ook in de regio zijn en waar we eerder in Fes al een gezellige avond mee hadden. Deels ook omdat de gewone weg ook een aanrader scheen te zijn en we dat bij deze al absoluut kunnen bevestigen. Alles tezamen zijn dat al heel wat deeltjes en genoeg redenen om het gekke avontuurtje laten voor wat het is.
Afstanden zijn ondertussen relatief geworden en voor 400 km draaien we ons hand niet om zolang de weg maar redelijk is. Iedereen vindt dan ook dat het stadje 400 km verderop vlakbij is. Vanmorgen waren we al om 6 uur uit de veren om de matten op te rollen en vroeg het ruime sop te kiezen. Het werd weer maar eens een hele mooie rit door een lang stuk rotswoestijn. Tijdens een uitgebreide middagpauze ver van de weg en in the middle of nowhere stoot Renée haar knappe hoofdje keihard tegen de boom waaronder we beschutting zoeken tegen de zon. Net nu ze er bijna helemaal weer bovenop is na de koortsaanval en de diarree krijgt ze dus weer met koppijn af te rekenen. We lassen nog een schaduwpauze in en tuffen verder door de Dra-vallei met de vele palmoases.
Morgen meer van hetzelfde: vroeg uit de veren voor heel wat kilometers en onderweg wat de toerist uithangen en waarschijnlijk zal het al lang donker zijn vooraleer we in Marrakech aankomen
Bèr vroeg er al achter, mijn pa is altijd curieus ernaar en er zullen er nog wel zijn die willen weten hoe onze 16-jaar oude Koreaan zonder dak het doet en hoe de automechanicaleken die wij toch zijn het ermee stellen. We proberen spaarzaam te zijn op het ding en gaan niet boven de 85 km/u, niet te hoog in de toeren enzovoort enzovoort. Ik controleer bijna dagelijks het oliepijl, heb altijd de temperatuur in de gaten en controleer ook af en toe de bandenspanning. Na 5000 km heb ik zowaar zelf goeie motorolie gekocht en de verversing afgehandeld. Bij het bergop rijden ging het lampje van de handrem regelmatig branden. Dat lampje is rood en dat beviel mij allerminst. Na veel geëxperimenteer met de handrem en veel denkwerk kwam ik er maar niet uit, dus heb ik maar gebeld naar een garagist van het merk zelf. Ondanks het feit dat het gesprek prompt werd afgebroken kon de brave man me toch vertellen dat het wel eens het peil van de remvloeistof kon zijn. Met de hulp van de trotse eigenaar van een Jeep Wrangler kon ik de juiste remvloeistof op de kop tikken en was het euvel verholpen. De behulpzame en supervriendelijke Marokkaan bood ons trouwens ook nog thee aan en wou verder helemaal niets van ons! Verder waren we al een paar keer met het uiterst onaangename feit geconfronteerd dat de auto bij het pogen om te starten geen kik gaf. Je hoorde alleen een klik en verder absoluut niets. Meestal was het voldoende om een paar keer te proberen, maar op een goede morgen was er absoluut geen beweging in de motor te krijgen. Motorkap open dus en op zoek. Het grote voordeel van de simpele mechanica van dit oude beestje is dat je alles ziet gebeuren. Terwijl Renée achter het stuur zat te proberen om alsnog leven in de brouwerij te krijgen keek ik toe en volgde warempel de hele procedure van het omdraaien van de sleutel tot waar het spaak liep. Ik zag het onderdeel dat de klik maakte. Bij nadere inspectie bleek daar in koeien van letters Starter op te staan en waren de kabeltjes van en naar de starter er redelijk gammel aan toe. Met mijn gezond boerenverstand gaf ik een tikje en meteen was het slechte contact weg. J
Tot slot krijgen we vanaf Midden-Spanje ook regelmatig met zwarte uitlaatgassen te maken, zowel van andere wagens als die van ons. Tot op heden volstaat het nog steeds om een pulleke additief aan de diesel toe te voegen om de rook van onze uitlaat te verminderen. Jammer genoeg hebben we nog geen pullekes additief gevonden waarmee we onze voorliggers kunnen neutraliseren
Moeilijk om de grootte van Afrika precies te vatten? Dankzij een ex-collega van Renée kregen we deze vergelijking met enkele welbekende landen. Merci Mattias!
Vrijdagochtend zijn we dan in de vroege ochtend vertrokken richitng het zuiden. Onze eerste echte stop was in Langres, een plaatsje waar ik 7 jaar geleden als au-pair heb gewerkt. Daar werden we vrijdagavond van harte ontvangen! Zondagochtend zijn we dan weer verder naar het zuiden getrokken Brigitte, Luc en Didier, super bedankt voor de gezelligheid en de gastvrijheid! 
Zondagochtend zijn we rond een uur of 11 naar de camping ' Le coin Tranquille' gereden. Onderweg hebben we het dakje van de auto gehaald en heerlijk genoten van het mooie weer. Rond een uur of 17h kwamen we dan aan op de camping. Daar werden we meteen in de watten gelegd met aperitiefjes,lekker eten en een heerlijk bed! ' Nu moeten jullie er nog van genieten, want in Afrika zal het allemaal anders zijn was hun commentaar. Gille, Martine, Nadege, Didi en de rest van het team van 'Le coin Tranquille' ik vond het super leuk jullie allemaal nog te zien en hartstikke bedankt voor de verwennerij!!
De laatste info die jullie van ons kregen was toen we onderweg waren van Barcelona naar Madrid. Ook in Madrid werden we weer feestelijk onthaald. In haar studentenperiode (in lang vervlogen tijden 
mét dakterras met zicht op zee (als je wat moeite doet). De heel erg aardige receptionist helpt ons wat op weg en we kuieren gezellig door het doolhof van de mooie medina.
* De allereerste keer dat we op deze reis bestolen werden was al in Madrid. Om het deurtje van Renée goed winddicht te houden hadden we velcro (klitteband voor de Nederlanders) aan de deur gelijmd. Om het goedje samen te houden hadden we voor 1 nachtje alle wasknijpers op de deur gezet. De volgende morgen waren deze allemaal spoorloos verdwenen. De inhoud van de wagen bleef intact.
Vandaag doen we het lekker rustig aan in de immense Medina van Fez.
