reisblog van sammy tempels
Foto

Foto

Foto

Foto

Foto

Foto

Foto

Foto

Foto

Foto

Foto

Foto

Mijn favorieten
  • 2discover.net
  • www.vakantiesites.com
  • reizen met kinderen
  • reisverhalen.2link.be
  • 2link
  • reisweb
  • alle hotelinfo per land!
  • reizeninbeeld.nl
  • linknet
  • reisverhalen startpagina

    Mijn favorieten
  • travelmaker
  • reisverhalen.go2.be
  • verre reizen met kinderen.nl
  • reisverhalen-afrika.2link
  • reisimpressies
  • reisverhalen-azie.2link
  • reisimpressies.be
  • reisverhalen en foto's van Pasca & John
  • reisverzekeringblog

  • Archief per maand
  • 04-2011
  • 03-2011
  • 08-2010
  • 07-2010
  • 08-2009
  • 07-2009
  • 09-2008
  • 08-2008
  • 08-2007
  • 12-2006
  • 08-2006
  • 12-2005
  • 08-2005
  • 08-2004

    Blog als favoriet !


    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    autokampioen
    www.bloggen.be/autokam

    Willekeurig Bloggen.be Blogs
    woordjeshoek
    www.bloggen.be/woordje

    Welkom bij blogtips

    reiservaringen, verhalen en tips
    30-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.BESTEMMINGSINFORMATIE NAMIBIE
    Algemeen:
    Namibië is een bijzondere bestemming. Dit zeer dunbevolkte land biedt de toerist een mengeling van diverse Afrikaanse en Europese culturen. De hoofdstad van Namibië is Windhoek. Door heel het land bent u getuige van de unieke natuurpracht die Namibië bezit. In het zuiden ligt het schitterende canyon-landschap Fish River Canyon. Iets noordelijker vindt u het Namib Naukluft Park met de zeer oude Namib woestijn. De zandduinen kunt u bewonderen bij Sossusvlei. Skeleton Coast Park gelegen boven Swakopmund heeft een heel mysterieus karakter door de dichte mist en de koude zeewind. In het noordwesten van Namibië ligt Damaraland, een ongerept landschap met bijzondere rotsformaties. Het Etosha National Park is het grootste wildpark van Namibië met een enorme variëteit aan wild, landschap en vegetatie. Rond Caprivi tegen de grens met Angola en Botswana komt tropisch regenwoud voor. 

    Ligging
    Namibië ligt in zuidelijk Afrika aan de zuidwestkust en heeft een oppervlakte van 824.268 km2. Hiermee is het 24 keer zo groot als Nederland. In het noorden grenst het aan Angola en Zambia, in het westen aan de Atlantische Oceaan, in het oosten aan Botswana en in het zuiden en zuidoosten aan Zuid-Afrika.

    Bevolking
    Namibië heeft bijna 2 miljoen inwoners, waarvan er 200.000 in Windhoek wonen. De bevolking is zeer gevarieerd: veel kleurrijke stammen met een eigen dialect, woongebied en levenswijze. Het is een mengeling van afstammelingen uit diverse Afrikaanse en Europese landen.

    Taal
    Engels is de officiële taal in Namibië. Een groot deel van de bevolking spreekt ook Afrikaans. In de steden Swakopmund en Lüderitz wordt ook nog wel Duits gesproken.

    Klimaat
    Namibië heeft een droog semi-woestijn klimaat dat gepaard gaat met warme dagen, koele nachten en veel zon, gemiddeld 300 dagen per jaar. In de wintermaanden (mei t/m september) schommelt de temperatuur tussen de 20-26°C; echter in het noorden kan de temperatuur oplopen tot 30°C. ’s Nachts ligt de temperatuur tussen de 0-10°C. In de wintermaanden is het vanwege het gebrek aan regen zeer droog. In de zomermaanden schommelt de temperatuur tussen de 30-35°C. Aan de kust is het koeler en hier is het dan ook in deze periode aangenaam vertoeven. Namibië is een van de droogste landen ter wereld: gemiddeld valt er 270 mm regen per jaar. Meer dan 80% hiervan valt tussen november en maart. Het land bestaat voor 60% uit woestijn, 32% uit savannen en 8% uit woodlands in de Caprivi-regio. Hier valt dan ook meer dan 500 mm regen per jaar.

    Kleding
    Men gaat in Namibië voornamelijk casual gekleed. In de hotels en restaurants verwacht men dat u ‘smart casual’ gekleed gaat. T-shirts, shorts en spijkerbroeken zijn niet gewenst; colbert en stropdas zijn echter ook niet verplicht. Katoenen kleding is in de warme maanden zeer comfortabel. In de koelere maanden is warmere kleding aan te raden. Vergeet u niet om een warme trui en een windjack mee te nemen. Met name aan de kust, in de woestijn en ’s ochtends en ’s avonds tijdens game-drives kan het flink afkoelen. Tegen de felle zon is een hoed of pet geen overbodige luxe.

    Reisseizoen
    Namibië kan het gehele jaar bezocht worden. Wel dient u rekening te houden met het feit dat het in ‘onze’ zomer in Namibië winter is en vice versa.

    Reisdocumenten
    Voor Namibië heeft u een paspoort nodig dat tenminste nog zes maanden geldig is na terugkeer in Belgie/Nederland. Indien u niet langer dan 3 maanden in Namibië verblijft, heeft u geen visum nodig. Aan de grens kan men u vragen om een retourticket, reisdocumenten voor een volgende bestemming en voldoende financiële middelen voor de periode van verblijf te overleggen.

    Gezondheid
    Een gele koorts-vaccinatie is alleen vereist indien u binnen zes dagen voorafgaand aan uw bezoek aan Namibië in een met gele koorts besmet gebied bent geweest. Een malariakuur is aan te bevelen bij een bezoek aan het noordelijk deel van Namibië in de periode november/mei/ juni. Gedurende het hele jaar is een malariakuur aan te bevelen bij een bezoek aan het Kavango- en Kunene-rivierengebied. Aangezien kraanwater een hoog gehalte aan mineralen bevat en derhalve niet veilig is om te drinken, raden wij aan water uit flessen te drinken. Wij adviseren u tijdig voor vertrek uw huisarts, de GGD of het Landelijk Coördinatie Centrum Reizigersadvisering (www.lcr.nl) te raadplegen.

    Veiligheid
    Namibië is een veilig land om te bereizen. Waardevolle spullen en geld kunt u beter achterlaten in de hotelkluis of zeer onopvallend met u meedragen.

    Geld
    De nationale munteenheid is de Namibian Dollar (NAD). 100 NAD was in juli 2007 ongeveer ¤ 10,42. De waarde van de Namibian Dollar is gelijk aan die van de Zuid-Afrikaanse Rand; u kunt in Namibië ook met Zuid-Afrikaanse Randen betalen. Wij adviseren u naast uw gewone pinpas, die in de grote steden in Namibië gebruikt kan worden, travellercheques mee te nemen of euro’s en US-dollars in contanten. Om te pinnen dient er op uw giro- of bankpas het Cirrus logo te staan. U mag maximaal NAD 50.000 in- en uitvoeren. Bij aankomst dient u het door u in te voeren bedrag aan vreemde valuta aan te geven. Uitvoer van vreemde valuta mag het ingevoerde bedrag niet overschrijden. Voor het terugwisselen van lokale valuta dient u de wisselkwitanties te bewaren. Creditcards van American Express, Diners, Visa en Master Card zijn geaccepteerde betaalmiddelen in de meeste hotels en restaurants. Bij het betalen van borgsommen voor autohuur zijn ze zelfs vereist.


    Openingstijden
    Banken zijn van maandag t/m vrijdag van 9.00-15.30 uur (in Windhoek) en van 9.00-12.45 uur en van 14.00-15.30 uur (in de overige steden) geopend. Op zaterdag zijn ze van 8.30-11.00 uur geopend. Winkels zijn op werkdagen van 8.00/8.30-17.00/17.30 uur geopend en op zaterdag tot 13.00 uur. Postkantoren zijn van maandag t/m vrijdag van 8.30-16.00 uur geopend en op zaterdag tot 13.00 uur (in de kleine steden zijn ze meestal tussen 13.00-14.00 uur gesloten).

    Maaltijden
    Windhoek biedt een grote keuze aan internationale restaurants. In een aantal is de invloed van de Duitse, Oostenrijkse en Zwitserse keuken duidelijk merkbaar. U zult in Namibië met name wild op de menukaart aantreffen. Springbok, kudu en gemsbok worden als steaks, roasts en ragout geserveerd. In de kustplaatsen Swakopmund en Lüderitz wordt veel vis gegeten: oesters en calamaris zijn hier populaire gerechten. Als tussendoortje wordt vaak biltong en droëwors gegeten, gedroogd en gekruid vlees van rund of wild.

    Tijdsverschil
    In Namibië is het in de winter 1 uur later en in de zomer 1 uur vroeger dan in Belgie en Nederland.

    Vervoer
    Auto De internationale autoverhuurbedrijven hebben filialen in de meeste steden. Namibië kent een beperkt aantal geasfalteerde wegen en een groot aantal onverharde wegen, de zgn. dirt/gravel roads. De conditie van de onverharde wegen is sterk afhankelijk van weersomstandigheden en verkeersdrukte. Houdt u er rekening mee dat het verkeer links rijdt en let u op overstekend wild.
    Trein De route van de Desert Express loopt van Windhoek naar Swakopmund en vice versa.
    Vliegtuig Met name Namib Air verzorgt het binnenlandse vluchtverkeer. Tussen de grote steden bestaan frequente verbindingen.
    Game-drives en privé-safari’s Soms worden game-drives door de lodges georganiseerd. Deze vallen buiten de verantwoordelijkheid van onze agent ter plaatse. Het aantal personen tijdens een game-drive (óók bij een privé-safari) kan variëren van 2 tot ongeveer 7 personen.

    Fooien
    Het geven van (kleine) fooien wordt zeer gewaardeerd, zowel door hotelpersoneel, gidsen, chauffeurs als andere employées.

    Voltage
    De netspanning is 220/240 volt. U kunt universeelstekkers ter plaatse kopen.

    Vertrekbelasting
    U hoeft bij vertrek uit Namibië ter plaatse geen vertrekbelasting te betalen (wijzigingen voorbehouden).

    Feestdagen
    10 december Dag van de Rechten van de mens
    25-26 december Kerstmis
    1 januari Nieuwjaarsdag
    21 maart Onafhankelijkheidsdag
    21 maart Goede Vrijdag
    23-24 maart Pasen
    Op deze dagen zijn banken, postkantoren en andere openbare instellingen veelal gesloten.

    30-08-2007, 00:00 geschreven door sammy tempels  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (6 Stemmen)
    29-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.reisverslag Namibie DEEL 1
    Vertrek

    Eindelijk! Na maanden voorbereiding en aftellen vertrekken we op 16/08/2007 naar Namibie. "We" dat zijn ik Sammy(33), mijn vrouw Anouck(35) en zoontje Largo (. We hebben al meerdere reizen buiten europa gemaakt nl. Thailand, Cuba, Egypte Indonesie en Maleisie. Dit wordt onze eerste keer naar het echte afrika en ook onze eerste rondreis. Vorige reizen waren telkens strandvakanties waar we wel heel veel uitstappen maakten (bijna dagelijks).Maar nu dus een Fly & Drive. We hebben alles in Belgie geboekt zoals onze dagelijkse slaapplaats en onze huurauto zou ook moeten klaarstaan. Om budgettaire redenen hebben we geen 4x4 geboekt maar een gewone auto zal ons door Namibie moeten leiden. Onze reisroute gaat van Windhoek naar Sesriem(2), Swakopmund(2), Khorixas, Opuwo(2),Oshakati,Etosha(2), Caprivi(2),Grootfontein en Waterberg Plateau Park. (2) betekend verblijf van 2 nachten.

    16-17 Augustus 2007: aankomst Windhoek

    Het geluk staat al direct aan onze kant want het vliegtuig van Londen naar Johannesburg is niet volzet dus dat betekend dat we verspreid kunnen gaan zitten en vooral dat Largo languit op de zetels kan slapen! Zalig! Na een goede vlucht en een paar uur wachten in Johannesburg vertrekken we voor onze voorlopig laatste vlucht naar Windhoek. Vanuit de lucht valt al onmiddelijk op hoe uitgestrekt,ruig, onherbergzaam en eenzaam het landschap van Namibie is. Overal waar je kijkt zie je zand, zand en nog eens zand. Overal dezelfde lichtrode schijn van het woestijnzand af en toe onderbroken door een bijna kaarsrechte lijn wat dan een weg zal moeten voorstellen. Een lichte ongerustheid begint zich van mij meester te maken (dat begint al goed, ik moet nog vertrekken). Na in totaal ongeveer 24u onderweg te zijn landen we uiteindelijk in Windhoek en worden we opgewacht door iemand van het verhuurbureau Hertz. We krijgen een routemap, een beknopte uitleg, alle benodigde papieren en na een uurtje zijn we klaar voor vertrek. Aarzelend en vooral zeer voorzichtig rijden we onze eerste meters in Namibie. Het linksrijden vraagt enige aanpassing maar al bij al valt het nog mee.Zolang ik geen tegenliggers zie gaat alles goed. De weg van de luchthaven naar Windhoek is perfecte asfaltweg en het verkeer haalt hier dan ook een hogere snelheid. Na 2km zien we onze eerste dieren: een everzwijn steekt voor de wagen de grote weg over en op een pick-nick plaats zit een gigantische baviaan in een afvalton te scharrelen. Nooit gedacht zo snel dieren te zien. Met de volledige landkaart in ons hoofd rijden we onmiddelijk in Windhoek verkeerd maar na enige tijd vinden we toch ons hotel: Villa Verdi. Het hotel is een beetje verouderd maar de kamers zijn ruim en schoon en meer moet dat niet zijn. Terwijl wij ons even verfrissen springt Largo in het zwembad en constateert dat dit toch wel redelijk fris(lees: ijskoud) is (zwemmen wordt voor ons nog een ganse opgave). In alle toeristische gidsen lees je dat toeristen beter niet in het donker rijden dus komt de rebel in ons boven en gaan wij onmiddelijk op onze eerste dag in het donker de stad in op zoek naar het befaamde Joe's Beerhouse. Natuurlijk rijden we weer verkeerd maar ook nu komen we op de juiste plaats terecht. Joe's Beerhouse is zo blijkt de "place to be" in Windhoek. Het eerste deel van de zaak zit afgeladen vol toeristen die aan de bar hangen en rustig iets drinken maar wanneer je verder naar achter gaat kom je aan een reuzegroot kampvuur waar ronddom tafeltjes en stoelen zijn gezet en waar je rustig in een afrikaans decor kan eten. Het interieur is typisch afrikaans en de muziek en open keuken maken het plaatje compleet. De menukaart wordt gebracht en natuurlijk is het bijna al wild wat de klok slaat. Anouck neemt de kudu steak, Largo een gigantische biefstuk met frieten en ik neem de zebra steak.Ik neem me voor om later tijdens de reis de zebra's te complimenteren voor hun eetbaarheid! De mensen van Gaia en andere dierenrechten activisten zouden hier een beroerte krijgen want de stukken vlees zijn werkelijk enorm groot.Ons dieet is al vanaf de eerste dag in gevaar maar we laten het ons smaken. Na het eten krijgen we een klop van de hamer en laat de vermoeidheid zich voelen. Voorzichtig rijden we terug naar het hotel en nog voor we ons bed raken slapen we al.

    18 Augustus 2007: Windhoek-Sesriem

    Na een deugddoende rust staan we rond 07.00u op en genieten van het uitstekende ontbijt. Terwijl we de wagen inladen valt het ons op dat de bewaker van de parking van het hotel wel heel dik gekleed is. Dikke zware jas, muts, en zelfs handschoenen terwijl het toch al rond de 20 graden is! In ons land lekker weer maar hier blijkbaar nog erg koud. We vertrekken en gaan op zoek naar een bank. We pinnen geld en vertrekken richting Rehoboth. Tot dit stadje heb je vanuit Windhoek goede baan maar daarna beginnen de gravelwegen dus gaan we in Rehoboth inkopen doen. We rijden het dorpje binnen en gaan naar de "volkswinkel". Dit is een soort "spar" en hier is dan ook alles te verkrijgen. We kopen hier enkele flessen water, koekjes en andere dingen. Iemand van het personeel heeft gezien dat wij alles in onze handen houden en komt afgelopen met een winkelmandje voor ons.Service inbegrepen. We vertrekken en even buiten de stad is het zover: onze eerste gravelweg. De eerste kilometers vallen best mee. Veel stof en steentjes maar niets om ons zorgen over te maken. We genieten en zien stokstaartjes, everzwijnen en haviken en langs de kant van de weg zien we in de bomen de gigantische wervernesten. Deze nesten worden gebouwd op een manier dat er geen slangen kunnen binnendringen. Soms worden de nesten zo groot dat de takken van de boom afbreken. In sommige nesten wonen soms wel 100 vogels. De vogels gaan voor de kleintjes op zoek naar water soms tot wel 60km verder. Ze nemen het water in hun pluimen op en vliegen dan de hele afstand terug om hun kroost te laten drinken. Gelukkig hebben wij thuis café's op de hoek! We besluiten om de weg via de "Spreetshoogte pas" te nemen. Deze weg staat aangeschreven als zeer mooi maar een beetje gevaarlijk. we rijden voorzichtig omhoog en boven op de top heb je plaats om de wagen aan kant te zetten en te genieten van het immense en mooie uitzicht. Naar beneden is best te doen omdat de steilste stukken intussen zijn aangelegd in asfalt. Daarna bereiken we Solitiare. Solitiaire is in Nederland en Belgie bekend omdat de regisseur Ton van der Lee er een tijd gebleven is. Zijn belevenissen kan je lezen in het boek Solitaire en geeft je een goede kijk op het leven hier midden in de woestijn. In Solitiare kan je tanken, er is een kleine winkel voor drank en eten EN.... je kan er de beste warme appeltaart van de wereld eten. De camping bevind zich achter het eethuis en de winkel. We wandelen even rond en genieten van het uitzicht maar na het bekijken van de douches besluiten we dat camperen misschien toch niet echt voor ons weggelegd is. We rijden verder en na een paar kilometers wordt de weg een stuk slechter. Dikke stenen scheren de onderkant van de wagen, bij het remmen slingert de achterkant weg en als er een tegenligger komt zie je seconden lang niets meer van het stof. Namibie ten top! Sommige toeristen hebben een zware en vooral hoge 4x4 en zij racen ons voorbij met een snelheid waarmee ze waarschijnlijk het mooie onderweg volledig missen. Alhoewel je kilometers door onbewoond woestijnlandschap rijd is de omgeving adembenemend mooi. Enorm uitgestrekte vlaktes met telkens wisselende kleuren strekken zich uit in alle richtingen en soms denk je aan het eind van de wereld te zitten. Plots ligt midden op de weg een enorme rugzak, afgevallen van een toeristenjeep. In de verste verte geen wagen meer te zien dus diegene die deze rugzak verloren is zal dit pas merken als het al veel te laat is. In de rugzak zitten blikjes worst en tomaten, flesjes water, dikke truien, enz... De rugzak laten liggen midden op de weg is best gevaarlijk dus we nemen hem mee. Enkele kilometers verder zien we een machine aan de kant staan waarmee wegenwerkers de banen afschrepen. Naast de machine staat een klein, bouwvallig hutje waarin de wegenwerkers wonen wanneer ze kilometers ver van huis aan het werk zijn. We stoppen en overhandigen de rugzak aan deze mensen. Nog nooit mensen zo blij gezien met blikjes worst en tomaat. We rijden nog verder over redelijk ruwe wegen en komen aan bij ons hotel voor twee dagen: De Dessert Homestead. Een zeer mooie lodge bestaande uit allemaal apparte huisjes midden in de woestijn. Vanop je bed heb je kilometers uitzicht op de woestijn met zijn opkomende- of ondergaande zon. Prachtig. Bij het kleine zwembad krijgen we een gratis "sundowner drink" aangeboden terwijl de zon ondergaat achter de bergen. We douchen en gaan naar de eetzaal. Geen uitgebreid buffet hier maar eten wat de pot schaft. Het eten is lekker maar niet wat we verwacht hadden, het heeft meer een franse invloed dan een afrikaanse.We laten het ons toch smaken en na een dessertje gaan we weer naar de kamer waar we alweer niet lang wakker meer zijn.

    19 Augustus 2007: Sossusvlei

    De wekker staat om 05.30u maar al meteen is duidelijk dat dit voor Largo veel te vroeg is. Je mag in ons geval natuurlijk niet vergeten dat je reist met een kind van acht! We twijfelen nog even of we hem zouden wakker maken of niet maar beslissen om dit toch maar niet te doen, de reis is nog lang. Terwijl vrouw en kind verder slapen lig ik te kijken naar de mensen die passeren een eind verder op de weg naar Sossusvlei. De weg is één grote stofwolk door de auto's jeeps en bussen met toeristen die allemaal de zonsopgang boven Sossusvlei gaan bekijken. Na het ontbijt vertrekken ook wij naar Sossusvlei. Bij de ingang van het park betaal je 170ND(3 personen) en rij je verder in een beetje een buitenaardse omgeving. De weg is perfecte baan maar de omgeving is zo uitgestrekt en je ziet zover dat je dit met niets kan vergelijken. Voor je, achter je en links en rechts van je zie je zover je kan kijken niks anders dan de mooie, stille en enorme rode zandduinen. Stokstaartjes en struisvogels lopen in deze mooie omgeving op hun gemak naast de weg. We bereiken de bekende "dune 45" en voor we iets kunnen zeggen is Largo al aan de beklimming begonnen.Met zijn lichtgewicht kunnen we hem natuurlijk niet volgen en met zijn uitstekende conditie is hij in geen tijd op de top. We nemen dan maar foto's en 45 min later is hij terug.Naar het schijnt was het uitzicht boven op de berg fantastisch. We geloven hem op zijn woord.Verder naar Sossusvlei.De laatste 5km voor de vlei zijn enkel te bereiken met een 4x4 dus we parkeren onze auto en nemen een jeep(200ND). Na 10 min rijden en hobbelen bereiken we Sossusvlei en Deadvlei. Het is hier inderdaad zeer droog! De witte grond doet pijn aan je ogen en staat in contrast met de helblauwe lucht en dieprode zandduinen.In alle reisgidsen staat dat dit misschien wel het mooiste van Namibie is maar.....ik ga weer de moeilijke toerist uithangen want mij valt het een beetje tegen! Het is hier inderdaad mooi maar ook heel ééntonig. Wanneer je hier een half uurtje rondwandeld heb je het wel gezien. Had ik hier teveel van verwacht? Ik krijg in ieder geval spijt dat ik de zonsopgang hier gemist heb want dan schijnt het formidabel te zijn. Zullen we nog eens moeten terugkomen! Bij het buitenrijden tanken we en rijden we naar de Sesriemcanyon.Dit is een zeer kleine canyon in vergelijkking met de grotere fish River Canyon in het zuiden van Namibie. De bewoners hier moesten vroeger zes riemen aan elkaar binden eer ze water uit de rivier konden halen, vandaar de naam Sesriem Canyon. Je kan gratis via een mooi pad naar beneden lopen en wandelen door de canyon. Alhoewel je hier veel minder over leest is dit best de moeite. Mooi, rustig en koel.Op de enorme rotsen zie je duidelijk de lijnen waar vroeger de waterlijn van de rivier geweest is en tussen de stenen zijn duizenden gaten waar vleermuizen hangen te slapen alhoewel je ze niet ziet, ook de talrijk aanwezige slangen laten zich niet zien.Hun uitwerpselen zijn echter duidelijk te zien en soms te ruiken. We rijden terug naar onze lodge en rusten een beetje uit bij het zwembad. Onze lodge bied "sundowner drives" aan en dit hebben we voor straks geboekt. Te paard rij je onder begeleiding de woestijn in waar je de zonsondergang gaat bekijken en terugkomt in het donker onder de befaamde afrikaanse sterrenhemel (1050ND). Dat we tot hiertoe nog nooit op een paard gezeten hebben lijkt ons een detail. Een italiaans koppel rijd ook mee en we gaan onze paarden bekijken. Largo krijgt natuurlijk het rustigste en kleinste paard maar mijn paard, zo verzekerd de begeleidster mij, is een rustig paard dat maar één klein probleem heeft: hij kan niet verdragen dat het witte paard van mijn italiaanse collega rijder hem voorbij steekt! We moeten er gewoon op letten dat we een beetje uit elkaars buurt blijven. Er staat een houten trapje op de grond en we stappen op. Valt direkt op hoe hoog zo'n beest is! We vertrekken rustig achter elkaar de woestijn in, ik achter het gevreesde witte paard natuurlijk.Ben ik vertrokken of wou mijn paard zelf weg?Overtuigd van mijn rijderskwaliteiten probeer ik mijn paard een beetje in te houden maar natuurlijk luistert hij niet. We lopen, wandelen en rijden verder en genieten van de oorverdovende stilte in dit gebied. Nergens enig geluid behalve de hoeven van onze paarden op de woestijngrond. Zalig! In de verte lopen steenbokjes, en ander klein wild. Plots krijgt mijn paard zijn witte collega in het oog en beslist om het op een lopen te zetten. Als een volleerde cowboy trek ik aan de teugels begeleid met een flinke hooooow!De paarden op tv zijn niet hetzelfde als die hier want zowel mijn paard als het witte paard beslissen om te gallopperen. Ik hou mij vast en enkele meters verder stoppen de twee rivalen gelukkig toch. De begeleidster komt al lachend bij ons en vraagt of alles in orde is. We lachen mee maar ik voel nu al dat mijn kont morgen pijn zal doen.Ik heb op die enkele meters elke steen en put gevoeld! We bereiken de plek waar we de zonsondergang gaan bekijken en personeel van de lodge heeft hier een tafel met drankjes en hapjes klaargezet. Ik drink een gin-tonic en Anouck een glas witte wijn. Salami, olijven chips en de plaatselijke snack "biltong" liggen te wachten en smaken als nergens anders terwijl de zon in de verte achter de bergen ondergaat.Na het genieten van de stilte en de mooie omgeving is het tijd om terug op ons paard te klimmen en terug naar de lodge te rijden. Eén probleem: hier staat geen houten trapje! Het nuttigen van de gin-tonic(s) en witte wijn zijn ook niet echt bevoordelijk om paarden te beklimmen maar uiteindelijk slaagt zelfs Anouck erin, op niet al te elegante wijze maar toch, om het paard te bestijgen. Wanneer ze dan ook nog in de juiste richting zit kunnen we vertrekken. De dieren volgen elkaar in het donker dus de terugrit verloopt rustiger. De vele verhalen die je leest over de sterrenhemel in afrika zijn niet overdreven. Zeker hier in de woestijn zie je honderden sterren. Onze gids wijst de melkweg en nog veel meer aan. Ik ken hier niets van maar geniet met volle teugen. Na een tocht van 4uur zijn we terug in de lodge en net op tijd om te eten. Het eten is weer speciaal en lekker hoewel hier de meningen over verschillen. Na het eten naar de kamer, douchen, een kussentje onder mijn achterste leggen en slapen.

    20 Augustus 2007: Vertrek naar Swakopmund

    Vandaag rijden we naar een ander stukje Namibie, we rijden richting de kust naar Walvisbaai en daarna Swakopmund waar we twee nachten blijven. Het eerste deel van de weg hebben we twee dagen geleden al gedaan en we weten dus dat dit slechte baan is.In solitiaire tanken we en we kunnen het niet laten om alweer een stukje appeltaart te eten. Een beetje voorbij Solitiare verbeterd de weg aanzienlijk, nog steeds gravelwegen uiteraard, maar vlot berijdbaar zonder diepe putten of grote stenen.De weg is zoals gewoonlijk weer van een uitzonderlijke schoonheid zeker wanneer we de Gaubpas en Kuiseb canyon passeren.De laatste 100km voor Walvisbaai zijn saai maar uiteindelijk zijn we dan toch aan de kust beland. we rijden naar de baai van walvisbaai om de flamingo's en pelikanen te bekijken. we parkeren onze auto en stappen uit. Het is hier echt koud! we wisten dat het hier aan de kust frisser was en hebben onze dikke truien in de koffer gelegd maar toch.... even wennen.Geen pelikaan te bekennen maar wel veel flamingo's. Een stukje in zee staat een café-restaurant waar we een lekkere snack eten.Verder heeft Walvisbaai niet echt heel veel te bieden en we rijden dan ook snel verder naar Swakopmund. De weg daarheen is speciaal! Links heb je het strand en de zee, rechts de uitlopers van de woestijn! Het spijtige is dat de Namibische regering sindskort het toerisme heeft ontdekt en dat je hier al een heleboel bouwwerven ziet. Even verder heeft diezelfde regering ook al zijn voorzorgen genomen: we zijn al te ver van walvisbaai af om nog veel hotels te bouwen en hier heeft de overheid langs de kant van de weg allemaal bomen en struiken kunstmatig aangeplant. Dit verbaast ons maar wanneer we beter kijken zien we dat achter het groen de sloppenwijken zijn en dat de regering deze vakkundig aan het toeristenoog probeert te onttrekken. We bereiken Swakopmund en zijn maar matig enthousiast.Swakopmund ligt er koud, stil, nevelig en doods bij. In de zomer (onze winter) is het hier een drukte van jewelste maar nu is het hier stil en sluit alles om 17.00u. Je kan hier als toerist best leuke dingen doen: je kan hier met een boot incl oesters en champagne gaan varen en kijken naar de zeehonden, flamingo's en pelikanen, je kan hier met een luchtballon over de woestijn vliegen, je kan hier met een klein vliegtuigje over Sossusvlei en Skeleton Coast vliegen en je kan hier zand surfen (met een plankje van de duinen naar beneden glijden of met een "buggy" door de duinen scheuren. Allemaal heel leuk maar bedenk wel dat hieraan een redelijk kostelijk prijskaartje hangt. De nationale parken in Namibie zijn spotgoedkoop evenals vele andere dingen maar dit soort activiteiten zijn duur. Te duur vinden we zelf. De kleine smalle winkelstraatjes zijn leuk om te bekijken en misschien is dit wel de enige "shopping kans" van de reis. De meeste winkels bieden allemaal dezelfde veel te dure souveniers aan en we rijden naar ons hotel. Het hotel ligt net buiten de stad aan het strand. Op het strand kijken we naar de woeste golven en staan bijna te bevriezen in hartje afrika! In het Indongo Guesthouse krijgen we geen kamer maar een klein appartementje. 2 aparte kamers met elk een tv, ijskast, bureau, salon en koffiezet. Aparte badkamer met bad, douche, toilet en lavabo. Dit hadden we niet verwacht en dit heeft nog weinig met Namibie te maken maar we doen niet moeilijk en we zullen het wel overleven. We pakken uit en rijden weer de stad in. Na zonsondergang is er zeker niets meer te beleven. We eten matig in visrestaurant "De Kelder" en gaan terug naar het hotel.

    21 Augustus2007 Swakopmund-Cape Cross

    Om 07.00 uur zouden we kunnen ontbijten was er ons verteld maar wanneer we om 07.00 uur naar de ontbijtzaal gaan komt het personeel net binnenwandelen. African time! Het ontbijt is slecht. Weinig eten en onsmakkelijk. Ik wist niet dat je met eieren en spek zo veel verkeerd kon doen: niet te eten! we vertrekken dan maar naar Cape cross. Dit is de plaats waar in 1485 de portugees Diogo Cao in opdracht van koning Johannes 2 van Portugal voet op Namibische bodem zette.De man zette hier een kruis neer (een replica staat er nog steeds) en sindsdien noemt het hier kaap kruis (het leven kan simpel zijn). De grootste bezienswaardigheid hier is echter de grote zeehondenkolonie (één van de grootste van afrika). De dieren genieten hier van de koude Benguala stroom die van Antartica komt en de west-kust van Afrika passeert. Dit gecombineerd met uitzonderlijk visrijk water en een beperking van de jacht maakt dit een droomplaats voor de honderden dieren die hier verblijven. De zeehonden liggen echt dicht bij het strand. Je kan ze heel goed zien, horen en vooral ruiken. Het ruikt zoals een gezonde belgische of nederlandse plattelandsweg. Tussen de zeehonden lopen talrijke hyena's. Zij jagen op de zwakkere of jonge dieren. Je ziet hier dan ook overal lijken en karkassen liggen, zowel van zeehonden als hyena's. Het is een overweldigend zicht zo een massa dieren samen te zien, het strand en de kustlijn zien werkelijk zwart van de honderden zeehonden. We rijden terug naar Swakopmund ongeveer 120km op zeer goede, verharde weg en stoppen even in Hentiesbaai. Dit is een zeer klein vakantiedorpje waar in de zomer toeristen komen vissen. Het is duidelijk nog geen hoogseizoen want buiten de plaatselijke supermarkt is er niks te zien. In Swakopmund bezoekken we het Aquarium. Haaien, zeeschilpadden en andere enorme vissen zwemmen rond en boven je in hun doorschijnende bassin. Om precies 15.00u loopt het aquarium vol want dan worden de dieren gevoederd. We gaan richting museum en ontdekken een klein, plaatselijk marktje. Spijtig genoeg is het bijna 17.00u en stoppen ze ermee, zoals alles in de winter in deze spookstad. Om 17.00 lijkt Swakopmund echt een spookstad! Alles is mistig, de straten liggen er volkomen uitgestorven bij,en er is niks te beleven. We gaan dan maar weer op restaurant en eten in de "western Saloon". De duitse patroon gaat geen prijs voor vriendelijkste uitbater winnen maar zijn oryx steak was om duimen en vingers af te likken.Ondanks de ....speciale bediening, toch een aanrader in Swakopmund. Terug naar hotel, beetje tv kijken en slaaptijd.


    22 Augustus 2007: Swakopmund-Khorixas

    Na het alweer flauwe ontbijt vertrekken we vandaag naar Damaraland. De rit naar Khorixas staat in ons "road book" aangegeven als saai, moeilijk en lastig. Na een paar kilometer merken we echter dat dit best meevalt. Het blijven natuurlijk gravelwegen maar ik kan constant 70a80km/u rijden. De omgeving is zoals gewoonlijk weer adembenemend mooi. Enorm uitgestrekt, eenzaam en weids. Plots staat langs de kant van de weg een jongetje te zwaaien. We stoppen en hij brengt ons bij zijn broertjes en zusjes die even verder onder een armzalig hutje steentjes zitten te verkopen. Hun hut bestaat uit niet meer dan een paar takken met een vuil, gescheurd zeil erop. Waar de kinderen vandaan komen is een vraag want verder is er in deze woestijn niets te zien. Wanneer we beter kijken zien we enkele golfplaten bij elkaar staan en blijkt dat dit hun woning is! Schokkend! We kopen natuurlijk voor een euro een mooie steen die ze zelf gezocht hebben of uitgehakt hebben uit de rotswanden. We rijden verder en bereiken het dorpje Uis. Uis was vroeger een dorp waar Tin werd gegraven maar na de sluiting van de mijn ligt het dorp er verlaten bij. Slechts enkele mensen zijn hier gebleven en zij proberen dan ook te overleven door de paar toeristen die hier dagelijks passeren iets te verkopen. Probleem is alleen: wat kan je verkopen midden in de woestijn? Steentjes dan maar. Het is mij een raadsel hoe de mensen het hier redden. We rijden verder en zien langs de kant enkele Herero vrouwen zitten in hun typische victoriaanse kledij.Ook zij zitten in een schamel hutje en zijn bezig hun typische handgemaakte poppetjes te maken. We maken een praatje,(één van hen spreekt een beetje engels), kopen een poppetje en nemen mooie foto's van deze vriendelijke en mooie vrouwen. De weg naar Khorixas valt beter mee dan verwacht en kort na de middag zijn we al op onze bestemming. We rijden nog een 45km verder naar het Petrified Forest. Het versteende woud dankt zijn naam aan het feit dat miljoenen jaren geleden bomen met een vloedgolf zijn aangespoeld vanuit Angola en dankzij een ingewikkeld proces van zuurstof, water en droogte zijn deze bomen versteend. Je ziet dat het hout is maar het voelt echt als rots aan. Ook kan je hier de Welwitchia plant bekijken. De Welwithia is een oerlelijke plant die heel oud kan worden in dit bizarre klimaat. De oudste planten hier zijn 500a600jaar maar in de buurt van Walvisbaai kan je planten gaan bekijken die 2000 jaar oud zijn. In dit klimaat en in deze droogte beslist een prestatie. We nemen de korte toer door het woud (70ND) en na een uurtje staan we weer op straat. We rijden naar ons hotel. De Igowati lodge ligt aan de hoofdstraat van Khorixas en dat is niet meer dan logisch want Khorixas is niet meer dan een hoofdstraat en enkele buitenwijken. We nestelen ons aan het kleine zwembad en bekijken de tuin van het hotel waarin Gemsbokjes, Pauwen, Hoenderen en een struisvogel lopen. Voor zonsondergang rijden we nog even de buitenwijken in. Eerst zijn we een beetje voorzichtig want een "Township" geeft je toch geen echt veilig gevoel maar we ondervinden dadelijk dat de mensen hier geen kwade bedoelingen hebben. Integendeel zelfs! Iedereen stopt om te zwaaien en te kijken naar die rare toeristen die hier in hun vuile, stoffige wijken komen rondrijden. Iedereen is ongelooflijk vriendelijk zonder dat er ook maar geprobeerd wordt om ons iets te verkopen of aan te smeren. De mensen zijn hier geen toeristen gewoon en daarom zijn ze ook zo puur. Geen verkoopspraatjes, geen opdringerige types die je iets proberen op te dringen. We zien op deze ganse rit niet één toerist, de meeste blijven allemaal in hun hotel(achter tralies zelfs!) waarna ze weer verder rijden naar het verre noorden. We delen ook hier weer lolly's uit en wanneer je de kinderen aan het raam van je auto ziet staan, smerig en vuil, en je ziet hun glimlach en blijdschap omdat ze een lolly krijgen is je dag goed.Wanneer ze hun lolly hebben rennen ze snel naar binnen om hun ouders te vertellen en te laten zien wat ze gekregen hebben, daarna komt mamma of pappa buiten om vriendelijk naar je te zwaaien. Terug in het hotel wacht ons nog een ervaring. Ondanks de ongeveer 15a20 serveuses loopt alles tijdens het avondeten in het honderd. Namibie is nog niet klaar voor massa-toerisme zoveel is duidelijk. De Igowati lodge is één van de grotere lodge's en het personeel heeft moeite om tijdens volledige bezetting de boel draaiende te houden. Wanneer we binnenkomen zit er ongeveer 50 man aan tafel maar niemand is aan het eten. Er zijn geen borden, de tafels voor het buffet staan er al maar ze zijn het eten vergeten(klein detail!). We zetten ons neer en bekijken de soms hilarische taferelen. 5 bedienden dekken een tafel en brengen elk één(1) bord mee waarna ze alle 5 terug naar de keuken gaan elk één(1) bestek meebrengen. Daarna zijn de glazen aan de beurt. Stress???? Niet in Namibie!!! Het eten was typisch afrikaans en lekker. Maispap met ajuinsaus en varkenskotelettjes van de BBQ.

    23 Augustus 2007: Khorixas - Opuwo

    Lekker ontbijt maar weer rampzalige bediening. Vandaag staan we voor de moeilijkste en zwaarste rit van de reis. Van Khorixas naar het verre en ruige Opuwo, hoofstad van de Himba's! Dit is de rit waar ik ongelooflijk naar uitkijk maar ook een beetje bang van ben.De weg schijnt ongelooflijk mooi te zijn met heel veel te zien maar ook zeer lastig en ruig. We tanken en vertrekken, na ongeveer 100 km begint de weg erg slecht te worden. De mensen met een jeep of 4x4 hebben uiteraard minder moeite maar bij ons is het soms op het randje! En dan gebeurt het: er ligt een gigantische steen die ik in het stof te laat opmerk en raak met mijn linkervoorwiel. Beetje verder begint de auto naar links te trekken en dan weet je het wel. Stoppen, uit- stappen en concluderen dat de velg geraakt is. De band is niet volledig lek maar verder rijden op deze velg is uitgesloten. Wiel wisselen dus. Na 20min kunnen we verder maar dan begin je pas echt na te denken. Ons enige reservewiel ligt erop, we zitten op ongeveer 150km van de volgende stad die naam waardig en terugkeren is ook uitgesloten! We rijden een stuk voorzichtiger verder dan eerst. Ineens (80km verder) zien we een paar hutten staan en wonder boven wonder langs de kant van de weg staat een bord "tyre repair". We stoppen en een grote, sterke neger komt naar ons toegelopen. We leggen uit wat ons probleem is maar hij verteld dat hij geen gerief meer heeft om ons te helpen. Wanneer ik hem vertel dat onze band niet volledig lek is maar vooral de velg een probleem is wil hij wel eens kijken en begint dan toch ons wiel te repareren. Met een steen en een soort hamer begint hij de velg recht te kloppen. Ondertussen is de helft van het dorpje al toegestroomt en zijn ze al met drie personen aan de velg aan het werken. Na een uurtje is de velg recht en gaat onze bandenman om een pomp. Hij komt terug met een fietspomp en begint mijn autoband op te pompen alsof zijn leven er van afhangt. Na een paar minuten is hij doodop natuurlijk en neemt één van de andere mannen het over. Zo gaat dit maar door en uiteindelijk slagen ze er toch in om de band hard genoeg te krijgen. De rekening voor al deze zware arbeid: 30ND (3euro) we geven de mannen een flinke fooi en vertrekken gerustgesteld verder op weg.We passeren het bewaakte veehek waar de bewakers geen moeite doen om ons te controleren en we zo doormogen. Een paar kilometer verder zien we auto's aan de kant staan en wanneer we beter kijken zien we in een dal beneden de weg toeristen voorzichtig in de struiken lopen. We kijken wat hun aandacht getrokken heeft en zien een beetje verder een kudde giraffen staan. Zomaar aan de kant van de grote weg! Wat de toeristen in het dal niet zien maar wij vanboven wel zijn de kudde leeuwen die, gelukkig voor hun, de andere kant uitrennen! Dit had misschien wel anders kunnen uitpakken. We rijden verder en na een tijdje beginnen we Himba's tegen te komen. Ook de Himba kinderen zie je langs de kant van de weg met hun vee lopen. Wanneer we stoppen bij een wel erg jong kind en hem een lolly aanbieden weigert hij die maar vraagt om water. We vullen zijn plastic flesje met water en vervolgen onze weg. We zien onze eerste Himba hut langs de weg en stoppen om een foto te nemen. Net wanneer we de deur van de wagen open doen horen we een imponerend gebrul van één of ander dier. Schrikken! We hebben de foto genomen maar echt ontspannen staan we er niet op. Mede door deze stops en de eerdere lekke band begint het al aardig laat te worden. De zon begint redelijk te zakken en we beklimmen de steile Joubert pas. Deze is gelukkig aangelegd in asfalt zodat we hier geen problemen ondervinden. Beetje verder komen we een familie tegen, oma, mamma en een groep kinderen zitten samen op de kar getrokken door een ezel. De moeder komt naar ons toe en verteld dat de kleinste, baby gewikkeld in een deken, malaria heeft en dat ze op weg zijn naar de kliniek in Sestriem. Dat er in dit seizoen en in dit gebied normaal gezien geen malaria voorkomt willen we niet weten. Ze vraagt of we 20ND kunnen missen en we krijgen het niet over ons hart om dit te weigeren. Weer vlug verder en nu moeten we toch echt opschieten, de zon zakt en in het donker rijden op deze slechte, steile wegen tussen al deze dieren die in het donker oversteken wil je echt niet meemaken. We passeren een rivierbedding waar nog een beetje water instaat en waar mensen zich staan te wassen. Het probleem is dat we niet weten waar we zitten, het is ongeveer 4 uur geleden dat we de laatste wegwijzer gezien hebben. Opuwo kan nog 10km ver zijn maar ook nog 100km! Een lichte ongerustheid maakt zich meester, zeker wanneer je boven op een berg komt en in de verte nog altijd niets ziet. Maar dan opeens zijn we er! Opuwo! Het eerste waar je aan denkt wanneer je de stad binnenkomt is: chaos. Alles loopt hier door elkaar: ezels, geiten,kippen, varkens, alles loopt hier gewoon op straat. De volledig geklede Herero's lopen hier naast de bijna kompleet naakte Himba's. Langs de kant van de baan staan vuile gescheurde kapotte tenten die de plaatselijke markt moeten voorstellen. De Himba's lopen hier op straat met hun kinderen in een doek op de naakte rug of zitten samen in het stof op de grond. Overal ligt vuil en zitten mensen langs de kant van de weg een vuurtje te stokken. De Himba vrouwen die uit de kralen komen klimmen in een "bakkie" om terug naar hun dorp te rijden. Mannen met speren, stokken en messen lopen op straat.Verder zie je hier prachtig opgeklede Herero vrouwen met hun victoriaanse gewaden en zie je de jeugd modern rondlopen (af en toe zelfs met een gsm!) Zeer indrukwekkend. Je houd hiervan of wil hier zo vlug mogelijk weg. Ik vond het fantastisch. De Ohakane lodge ligt midden in het centrum aan de grote baan. Een zwaar hek en een bewaker doen vermoeden dat het hier niet zo veilig is. Rechtover het hotel is de plaatselijke bar waar typisch afrikaanse muziek klinkt tot laat op de avond. Ook de plaatselijke kapper heeft hier zijn zaak. Je kan kiezen uit 5 modellen die genummerd aan de muur hangen. Kapsel 1 is kort haar en kapsel 5 is nog korter! Meer keuze heb je niet! We gaan eten en op het menu staan noedels met groenten en varkensnek. Het vlees en vooral de beentjes doen me echter meer aan...... rat dan aan een varken denken of het zou wel een heeeeeeel klein varkentje moeten geweest zijn. we gaan slapen want morgen is weer een dag om naar uit te kijken. Morgen bezoeken we de Himba's!

    24 Augustus 2007: Opuwo

    Vandaag zeer vroeg wakker want vandaag moet één van de hoogtepunten van de reis worden! We gaan op bezoek bij een Himba stam. We ontbijten en gaan alvast naar de voorkant van het hotel. De gids laat op zich wachten (african time) en tot mijn verbazing staan de andere gasten allemaal achter het gesloten hek naar buiten te kijken. Ik weiger me te laten opsluiten, tik op het hek en laat de bewaker open doen zodat ik rustig op straat kan en voel me op geen moment onveilig. Een uurtje later is onze gids er en vertrekken we samen met twee Italiaanse mensen naar de Himba's. We rijden ongeveer 40min over slechte weg tot onze gids plots linksaf de graskant inrijd.Niemand heeft iets gezien maar nu zien we even verder toch enkele hutten en een kraal voor vee staan. De gids wijst er ons op dat we zeker in het busje moeten blijven zitten en voorlopig nog geen foto's mogen nemen. We hebben in de koffer voedsel mee voor de Himba's: bloem, meel, water, vaseline,... en de gids moet eerst toestemming gaan vragen aan de hoofdman. Als hij beslist om ons te ontvangen is alles in orde en hoef je aan niemand meer iets te vragen, zegt hij nee dan kan je vertrekken. Blijkbaar is hij in goed humeur want we mogen zijn gemeenschap binnen! Hij ontvangt ons en begroet ons met het gebruikelijke "Moro" (goeiedag). Via de gids vraagt hij waar we vandaan komen maar Belgie en zelfs Europa zegt hem niets. Als we hem uitleggen dat we ongeveer 10.000km verder wonen gaat er nog steeds geen belletje rinkelen want afstand kennen deze zwervers ook niet. Wanneer we zeggen dat we ongeveer 15 uur in een vliegtuig hebben gezeten beseft hij dat dit wel erg ver is en heet hij ons welkom in zijn dorp. Na nog een paar vragen over ons aantal kinderen en of we gehuwd zijn mogen we rondwandelen in het dorp. Overal zitten de Himba vrouwen voor hun hutten in het vuil. De kinderen spelen naakt in het stof en zijn blij dat ze Largo zien. Het is ontroerend om te zien dat deze kinderen die niets hebben, zelfs geen kledij, na een paar minuten met Largo een soort van verstoppertje aan het spelen zijn. Ook hier zijn kinderen... kinderen! De hoofdman is een oude man die meerdere vrouwen heeft en met zijn eerste vrouw, een iets oudere maar zeer sympathieke dame, voor zijn hut zit. We wandelen verder en komen bij een hut waar een zeer oude vrouw zit samen met een jong meisje. Wanneer ik hun leeftijd vraag verteld de gids me dat de Himba's zelf niet weten hoe oud ze zijn. Het meisje denkt dat ze 15 is. Wat verder zitten drie mooie vrouwen samen aan een hut met een paar kinderen. Alle Himba vrouwen zijn enkel gekleed in een kort lederen rokje en zijn ingesmeerd met een substantie die bestaat uit een speciaal soort rode poeder gemengd met vet van boter of vaseline, dit beschermd hen tegen de zon en geeft hen die dieprode kleur. Ook de haren worden er mee ingesmeerd en zijn op een speciale manier gevlochten of opgestoken wat soms een vies zicht is. Je kan aan de haartooi zien of een vrouw getrouwd is of niet. De mannen zijn niet in het dorp maar zijn al weken met het vee op zoek naar water. Eén van de Himba's is werkelijk een zeer mooie vrouw en blijkt zowat de leidster die de meeste taken op zich neemt te zijn. Praten lukt uiteraard niet want ze spreken geen enkel woord van welke taal dan ook behalve hun eigen onverstaanbaar taaltje maar toch zijn ze geweldig sympathiek en vragen ze via de gids vanalles. Largo zijn we ondertussen al kwijt want die is aan het spelen met de kinderen van het dorp. Soms zien we hem lopen, dan weer zien we hem uit een hut komen. De hoofdman heeft rugpijn, dat komt ervan wanneer je op zijn leeftijd nog meerdere vrouwen hebt natuurlijk, en vraagt om medicijnen. We hebben wel een pijnstiller en geven hem die maar een beetje verder zit een klein jongetje stilletjes te huilen met veel pijn aan zijn ontstoken ogen. De vliegen en het vuil zorgen ervoor dat dit kereltje best veel pijn heeft. We hebben daar medicijnen voor maar die liggen in de hotelkamer. Zonde! We mogen even later in één van de vrouwen haar hut gaan kijken en krijgen weer een cultuurshock! De kleine hut is warm, donker en benauwd. Aan de wand hangt de kledij voor speciale gelegenheden en op de vloer liggen een paar dunne, keiharde dierenhuiden die dienen als bed. Geen matras of dons hier maar levenslang slapen op de harde grond! Aan een bevalling in deze omstandigheden durf ik zelfs niet denken! Onwerkelijk. DE HIMBA'S WASSEN ZICH NOOIT! In gans hun leven wassen ze zich niet en toch stinken deze vrouwen niet! Ze ruiken uiteraard naar het goedje waar ze mee ingesmeerd zijn maar stinken doen ze niet. De Himba vrouw laat in haar hut zien wat hier een wasbeurt is. Ze maken een vuurtje van takken en een paar kruiden die ze in brand steken en in de rook daarvan gaan ze zitten. Ze gaan er zelfs over zitten zodat de rook onder hun kalfslederen rokje komt en zodat ze overal naar deze geurige rook ruiken. Bizar. Het is ongelooflijk om een paar uur te slijten in het jaar 2007 in zulke primitieve omstandigheden. Geen weekends, geen feestdagen maar elke dag dezelfde als de vorige. Opstaan als het licht wordt en slapen als de zon ondergaat. Geen stromend water, geen elektriciteit, niets van dit alles. En toch zijn deze mensen niet ongelukkig! Ze lachen en praten constant en zien er gelukkig uit. Voor we vertrekken hebben de andere vrouwen hun handgemaakte souveniers uit gestald. Alles is gemaakt van wat ze vinden in de natuur: takken, bladeren, hout, enz... Voor een paar euro kopen we 3 armbandjes en een ketting. We vertrekken diep onder de indruk van deze naakte, rode mensen nadat we het meegebrachte voesel hebben afgegeven. We blijven echter met een slecht gevoel zitten: het jongetje met de ontstoken ogen had wel veel pijn! Wanneer we terug in ons hotel zijn staat ons besluit al vast: we nemen de medicijnen tegen ontstekingen en stappen in de wagen. Ondanks dat de gids vertelde dat we niet zonder begeleiding in het dorp mochten komen gaan we op zoek naar de kraal waar we deze ochtend waren. Het is pas 2 uur geleden dat we er waren maar toch vinden we ze niet direct terug. We rijden verloren, komen in een andere Himba gemeenschap terecht, rijden verder en uiteindelijk komen we in een dorp waar een paar vrouwen naar ons komen en we zien precies een vorm van herkenning en verbazing. Even later komt de mooie vrouw die zowat de leidster is bij ons en haar herkennen we dus we weten dat we goed zitten. We hebben 5 liter water gekocht en overhandigen haar de bidon en leggen uit dat we terug zijn met medicijnen. Ze brengt ons bij de hoofdman, geven hem nog een medicijn tegen de rugpijn en leggen aan de hand van onze foto's uit dat we oogdruppels bij hebben voor het kleintje. Ondanks het onaangekondigde en het ongebruikelijke van de situatie bedanken de hoofdman en de vrouw ons uitbundig (Okaheba). We verlaten het dorp terug maar dit keer met een veel beter gevoel. In Opuwo gaan we weer de chaotische straat op en kijken onze ogen uit. Het blijft toch een raar zicht al deze naakte, rode mensen in het straatbeeld. Ook de mannen vallen op met hun imposante figuur en stokken en speren die ze blijkbaar altijd meesleuren. We belanden ergens achter de grote baan en komen terecht op een camping uitgebaat door een fransman. Zeer vriendelijke mens die ons direkt welkom heet en begint te vertellen. Zijn camping heet Oresse en is zeker een aanrader voor ieder die met de tent in Opuwo is. Hij verteld ons over de toeristen die hij al jaren ziet passeren. De meeste rennen en hossen het ganse land door zonder ook maar iets te zien van het dagelijkse leven, laat staan een beetje te genieten. Hij heeft zelfs al meegemaakt dat toeristen zijn foto-album wilden kopen omdat ze zelf geen tijd hebben gehad om veel foto's te maken. Geef mij dan maar de "african time" We nemen afscheid en vertrekken in het "schemer-duister" richting hotel. Op straat hebben we veel bekijks want er zijn weer bitter weinig toeristen te zien maar we ondervinden geen enkele vorm van agressie. We zien een man op zijn hukje midden op het plein zijn grote behoefte doen en daarna zijn broek optrekken zonder...... nou ja, hij had geen papier bij!!!! We denken hier niet verder over na! In het hotel gaan we even kijken in de curioso shop. Hier vindt je foto's, beelden, schilderijen en boeken over de Himba's.We eten lekker maar blijven toch onder de indruk van de excursie van vandaag. Sommige mensen denken dat de Himba cultuur binnen enkele jaren zal verdwenen zijn, zeker nu het toerisme zijn weg naar Namibie begint te vinden, en dit is zeer jammer maar aan de andere kant: geef ze eens ongelijk! Blijven leven in deze tijden in deze omstandigheden blijft de jeugd ook niet pikken, zeker niet nu ze beslist hebben om sinds kort 2 kinderen per familie naar school te sturen. Waarschijnlijk zijn dit de laatste generaties "echte" Himba's. Ik ben in elk geval blij dat ik deze stam en deze cultuur een heel klein beetje heb mogen ontdekken en val diep onder de indruk in een diepe slaap (gelukkig op een matras en niet op een hard dierenvel).

    25 Augustus 2007: Opuwo-Oshakati

    Na ons bezoek en twee dagen in Opuwo heb ik spijt dat ik deze chaos moet verlaten! Alhoewel hier maar één straat is die naam waardig en in de stad zelf geen noemenswaardige bezienswaardigheden zijn zou ik hier best nog enkele dagen willen blijven. Het dagelijkse leven in dit afgelegen deel van de wereld is zo speciaal en zo verschillend van onze wereld dat ik dit met spijt verlaat maar de reis moet verder gaan dus vertrekken we na het ontbijt naar Oshakati. Oshakati ligt in "de 4 O's" regio en dit is het zakencentrum van Namibie. Verwacht hier geen grote steden of hoogbouw maar toch is dit het dichtsbevolkte deel van Namibie. We vertrekken en tanken in Opuwo. De jongen van de benzinepomp steekt het pistool in de tank, en na 60ND (0.60euro) valt de pomp stil en is de benzine op! Gelukkig kunnen we nog een tijdje verder. De weg naar Oshakati is redelijk en vanaf Ruancana zelfs volledig geasfalteerd. We zouden eerst de Ruancana watervallen bezoeken maar er is ons gezegd dat die in deze tijd van het jaar droog staan en de moeite van de omweg niet waard zijn dus rijden we in één keer verder naar onze bestemming. We checken in en hotel Oshakati Country Hotel laat niet direkt een imponerende indruk achter. Oude en versleten kamers, slechte bedden en ongeintresseerde bediening maar ach...we blijven hier toch maar één nacht. We vragen aan de receptioniste wat we nog kunnen doen vandaag en ze stuurt ons naar de Trade market. Blijkt dit een enorme gebeurtenis te zijn in deze regio waar een massa volk op af komt maar voor ons is dit niks meer dan een soort beurs of salon dat je bij ons wekelijks vindt. Commercieel en niks afrikaans of lokaals. We ondervinden wel nog eens dat het verschil tussen blank en zwart nog steeds niet weg is in zuidelijk afrika! Wanneer we staan aan te schuiven in een lange rij wachtenden, weer als enige blanken, komt er plots naast ons een bewaker die ons vraagt om langs die kant binnen te komen zodat wij, de blanken, niet moeten aanschuiven! Natuurlijk weigeren we dit en wachten we netjes op onze beurt om binnen te komen onder de verbaasde blikken van de plaatselijke bevolking. Na een uurtje hebben we het hier wel gezien en stappen we terug in de auto. Oshakati heeft werkelijk niets te bieden maar dient alleen als tussenstop op weg naar Etosha. We bezoeken de plaatselijke markt, waar we veel bekijks hebben en niet altijd vriendelijk worden nagestaard.Oshakati staat bekend als de meest onveilige stad van Namibie en hier op de markt voel je dit ook! De vleesmarkt laat wel een bepaalde indruk achter. Grote stukken vlees liggen op een stuk canvas op de grond, in het zand en stof, en zijn ofwel half afgebeten door dieren ofwel zitten ze onder de vliegen. De hoorns van de dieren en het vel/huid zie je nog liggen naast de slachtplaats midden op de markt. Hopelijk heeft het hotel zijn vlees niet hier gekocht want als westerse toerist ben je hier zeker niet tegen bestand. We gaan dan ook voor alle zekerheid een stukje eten in de KFC. KFC is de "mc donalds" van Namibie. We doen dit natuurlijk vooral om Largo te plezieren want die wil wel eens frietjes eten. Op de parking komt een jongetje naar mij en vraagt heel beleefd of ik geen eten heb voor hem. Mijn eerste reactie is hem afwijzen waarna de jongen teleurgesteld maar zonder aandringen terug gaat zitten op de grond. Ik bekijk hem beter en zie dat hij er echt niet goed maar uitgehongerd uitziet. Omdat hij niet naar geld vroeg en niet verder aandrong kan ik niet laten om hem een pakje frieten te kopen en ga het hem brengen op de parking. Na onze maaltijd zit hij er nog en we geven hem nog een lolly en een flesje drinken waarbij zijn dankbaarheid groot is. Weer iemand blij gemaakt voor heel even. In het hotel kiezen we voor het buffet en zijn daar matig tevreden mee. Maispap hebben we al eerder geheten maar deze is echt niet te doen. Gelukkig hebben we die frieten al binnen. In het hotel zijn naar het schijnt een paar zeer belangrijke en rijke gasten aanwezig en die hun kinderen hebben het formidabele idee om net naast ons te komen eten, spelen, lawaai maken, roepen, ruzie maken, vechten enz... We denken ach kinderen moeten toch iets doen maar vragen ons wel af waar die ouders zitten. Die ouders dat zijn, zo blijkt later, die rijke, belangrijke gasten. Het wordt wel erg grof wanneer de kinderen hun vingers in hun mond steken en daarna in de suikerpot van het buffet zitten! Dat wordt dus koffie zonder suiker straks. Het personeel durft hier niets op zeggen want de ouders zijn..... Wanneer er dan ook nog iemand passeert (geen gast maar gewoon een werknemer) en met zijn handen in het eten zit om er van te proeven hebben wij genoeg gezien en gaan naar onze kamer slapen. Dit is echter zonder die (rot)kinderen gerekend. Die hebben besloten om samen een kamp te bouwen en daar hun gekibbel verder te zetten. Eén nadeel: hun kamp is naast ons kamp! Niet slapen dus. Het personeel is zo bang van deze mensen dat klagen niks helpt, uiteindelijk val ik rond half 1 toch in slaap. Dit was de eerste dag van onze reis die een tegenvallende indruk nalaat, niet alleen het hotel maar ook de stad Oshakati kan je best proberen vermijden wegens niks te beleven en niet de moeite!

    29-08-2007, 00:00 geschreven door sammy tempels  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (8 Stemmen)
    28-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.reisverslag Namibie DEEL 2
    26 Augustus 2007: Oshakati- Etosha

    Na het bezoek aan de Himba's moeten de volgende twee dagen weer hoogtepunten worden op onze reis. Etosha is één van Afrika's grootste wildparken en tevens één van de parken waar je meest dieren kan zien zowel in aantal als in soort. Groot voordeel is ook dat je dit alles kan doen met je eigen wagen, dus niet onder begeleiding, maar volledig zelfstandig en op eigen tempo. We vertrekken uit Oshakati en na drie uur zijn we al aan de Namutomi gate. Vlak voor deze ingang van het park is rechts een wegje dat naar het Onguma Bush Camp loopt. Dit wordt ons volgende hotel voor twee dagen. Op de weg naar het camp zien we plots twee giraffen naast de auto, verder zien we nog meer klein wild dus dit is een veelbelovend begin. We zien al giraffen en zijn niet eens het park binnen! We checken in en gaan onmiddellijk terug naar de ingang van het park. We schrijven ons in en betalen 170ND (17euro) voor drie personen+wagen. Als je bedenkt dat dit de prijs is voor een enorm dierenpark in afrika waar je vrij kan rondrijden wordt een kaartje naar de zoo bij ons wel heel duur. We rijden binnen en verbazen ons over het feit dat de dieren hier gewoon oversteken terwijl je komt afgereden. We moeten vertragen voor giraffen, everzwijnen, dik diks en net naast ons, op 5 meter afstand, staat een olifant rustig tussen de struiken. We kopen even verder een boekje waarin alle dieren staan die hier in dit park te vinden zijn (36ND). Vooral leuk voor Largo zo kan hij deze twee dagen aanduiden en bekijken wat we allemaal gezien hebben. Veel dieren zijn voor ons totaal onbekend en dus maken ook wij gebruik van dit boekje. Onze eerste (halve) dag hier gaan we de rechterkant van Etosha bekijken en kiezen de richting van het plaatsje met de veelbelovende naam "Stinkwater". We zien ongelooflijk veel kleine wild en giraffen, een paar olifanten en een enorm aantal zebra's en kudu's. Op het eind van de baan ligt een uitgedroogde waterplaats waar je vlakbij kunt rijden en op een bepaald moment staan we met de wagen echt midden de dieren.Tientallen zebra's en kusu's staan rond de wagen en gaan opzij op het laatste moment om vlak na de wagen weer terug op de weg te gaan staan. Enorme buffels liggen in de graskant te kijken en wrattezwijnen lopen door het gras. Discovery chanel op zijn best! Ook het enorme aantal vogels in alle maten en kleuren zijn leuk om te zien. We genieten intens en het is dan ook vlug tijd om weer terug te gaan. Om 18.00 u moet iedereen het park verlaten. We gaan naar ons hotel (camp) en genieten van een uitstekende maaltijd. Het restaurant is open aan alle kanten zodat je kan kijken naar de verlichte drinkplaats waar dieren komen... drinken natuurlijk (wat zouden ze hier anders doen?). Terwijl wij zitten te eten zie je de kudu's, springbokjes en andere Etosha bewoners rustig hun dorst laven. Onguma Bush Camp is een geweldig alternatief voor mensen met kinderen die niet in de campen in het park mogen overnachten. Prettig is ook dat je na een aantal dagen in Namibie steeds weer dezelfde mensen tegenkomt en ontmoet. Zo zien we hier in Onguma de Italianen weer waarmee we de Himba's hebben bezocht. Na een voortreffelijke maaltijd gaan we alweer tevreden slapen en kijken uit naar morgen. Morgen staat een volledige dag safari op het programma. Ik neem me voor morgen op zoek te gaan naar slangen (moeilijk), leeuwen en neushoorns. Later deze reis wil ik nog nijlpaarden en krokodillen zien.

    27 Augustus 2007: Etosha

    Vannacht werd ik rond 2 uur wakker en kon de slaap niet meer vatten. Ik deed stilletjes mijn dikke trui aan, nam de zaklamp en ben naar buiten gegaan. In het pikdonker ben ik het uitkijkplatform voor de verlichte drinkplaats opgeklommen en ben stilletjes gaan zitten. Onbeschrijflijk welke geluiden je hoort 's nachts! Je hoort langs alle kanten geritsel, je hoort in de verte leeuwen brullen en olifanten.... wat doen olifanten eigenlijk? Toeteren? Je hoort olifanten toeteren. Plots hoor ik iets aankomen, ik hoor zachte trage stappen op de stenen maar zie verder niets. Ik hou mijn adem in en ineens zijn ze er, twee giraffen die in het donker stilletjes komen drinken op enkele meters van mij. Ik zit hier volkomen alleen en kan perfect genieten van dit wonderlijke schouwspel. Het is prachtig om zien hoe de dieren door hun lange poten moeten buigen om te kunnen drinken. Interessant om zien is ook dat de ene giraf rechtop blijft en waakt terwijl de ander drinkt waarna ze omwisselen. De stilte, het duister en het eenzame maakt dit een bijzondere ervaring. Na het ontbijt begint onze volledige dag safari. We zien enorm veel dieren. Bij de eerste waterplaats zien we een massa dieren, elanden, impala's, oryx, kudu, giraffen enz.... We verbazen ons over het spel dat drie hyena's spelen met de kleinere springbokjes. de hyena's sluipen dichter waarna de springbokjes in paniek wegrennen. De hyena's gaan daarop weer weg om een tijdje later via de andere kant terug dichter te komen waarna het ganse tafereel zich herhaalt. Ze zijn duidelijk maar an het plagen want dit gebeurt zo verscheidene keren zonder dat ze ook maar aanvallen. Mooi om zien. Bij de waterplaats "kalkheuvel" blijven we zeker een uur kijken! Een massa olifanten (misschien wel 30 dieren) is aan het drinken en spelen in de modderpoel. Bij hen zijn een paar schattige kleine dieren. Vlak naast ons, echt op pakweg 10 meter, liggen twee leeuwen lui in het gras te slapen. Wanneer het iets te druk wordt gaan ze zich een paar meters verder leggen. We rijden verder naar Halali. We zien veel dieren maar rond het middaguur is het plots gedaan want het wordt redelijk warm nu. We bereiken Halali, kopen iets te drinken en rijden naar "Rhino Drive". Het is mijn wens om hier een neushoorn te zien maar behalve slechte weg zien we hier niets. Een eenzame slang kruipt de weg over maar daar blijft het bij. het wordt later en we rijden terug naar de eerste drinkplaats. Geen dieren deze keer maar wanneer we beter kijken zien we waarom: de twee leeuwen zijn dichter komen liggen bij de waterplaats en geen enkel dier durft in de buurt te komen. Het park sluit om 17.30u en net wanneer we om 17.15 willen vertrekken komt er een kudde zebra's aangelopen. Ik denk meteen aan mijn maaltijd bij Joe's Beerhouse en denk dat die leeuwen dit ook wel zullen lusten maar Anouck wordt nu wel heel erg ongerust ivm het sluitingsuur. We vertrekken dan maar naar de uitgang. Het was een enorme leuke dag. Je kan Etosha niet beter vergelijken als met een natuurdocumentaire. Alles wat je daarop ziet beleef je ook in dit formidabele park en dit alles zonder begeleiding, op eigen tempo en met je eigen vertrouwde huurwagen! Leeuwen vlak naast je, olifanten die op 5 meter van je wagen de weg oversteken en nog veel, veel meer. Natuurlijk moet je een paar regels in het oog houden: de maximum snelheid in Etosha is 40km. en het is ten strengste verboden om uit de wagen te stappen maar wanneer die olifanten of leeuwen zo dicht bij je zijn heb je daar weinig behoefte toe. Op sommige plaatsen zijn hekken voorzien waarachter je een toilet vindt en waar je dan even de wagen kan verlaten, dat dit hek geen enkele invloed heeft op het gedrag van de dieren is duidelijk omdat sommige hekken en toiletten gewoon plat liggen en volledig afgebroken zijn. Toch maar blijven uitkijken! Onvergetelijk en na de Himba's een tweede echte super-ervaring!

    28 Augustus 2007: Etosha - Caprivi

    De langste rit van de reis komt eraan! Vandaag gaan we 640km rijden, gelukkig allemaal op goede, verharde weg. We rijden naar de Caprivi strip. De Caprivi is een zeer smalle landstrook die loopt tot de grens met Botswana. Dit zou een totaal ander stukje Namibie moeten zijn omdat je hier wel water hebt want de Okavango rivier stroomt hier. Merkwaardig genoeg hebben we tot nu toe niemand ontmoet die ook dit stukje Namibie bezoekt. Is het de afstand die iedereen afschrikt of zijn het de verhalen over Angolese rebellen die vroeger de streek onveilig maakten en die de mensen afschrikken? Wij hebben er in elk geval veel zin in. We vertrekken en via Tsumeb rijden we naar Grootfontein. De weg is perfect en we kunnen constant 120km/u rijden (en soms iets harder). In Grootfontein, wat een gezellig klein stadje is, gaan we iets drinken en eten kopen en we vertrekken weer. Een beetje verder passeren we weer zonder problemen het Veterinair hek en plotseling verandert de omgeving. Langs de weg zie je plots typisch Afrikaanse dorpjes. Kleine gemeenschappen staan langs de kant van de grote weg. Overal zie je hutten, kinderen (daar gaan onze lolly's weer), mensen die maispap maken, vrouwen die de onmogelijkste dingen op hun hoofd dragen en enorme stukken rundsvlees die gewoon hangen in de takken van de bomen. We stoppen langs de weg bij een jongetje die prachtige houten maskers verkoopt. We hadden dit al in ons hoofd zitten om mee te brengen als souvenier maar tot nu toe hadden we nog niets gezien naar onze smaak. Deze maskers zijn echter zeer mooi. We vragen de prijs en hij antwoord maar we verstaan hem niet en vragen nogmaals de prijs. Onmiddellijk zegt hij dat we "discount" kunnen krijgen! We bekijken de maskers en wanneer hij ze omdraait kan je duidelijk zien dat deze met de hand gemaakt zijn. Je ziet aan de achterkant nog steeds de boomschors! Prachtig. De prijs is 200ND (20 euro) voor twee maskers (man & vrouw). We vragen hoelang hij hieraan gewerkt heeft en hij maakt ons duidelijk dat één masker twee weken werk vraagt. We krijgen het dan ook niet over ons hart om op de prijs af te dringen. We betalen en hij heeft nog een vraag. Of hij ons petje krijgt dat in de auto ligt! Wordt het toch nog kostelijk ) We rijden verder en genieten enorm van de mooie omgeving. Dit is inderdaad een totaal ander Namibie. Dichtbevolkt en precies zoals je Afrika verwacht. Overal mensen en houten hutten, we zien mensen op een bank zitten naast klompen vlees die zo zwart zien als.... vlees maar zwart kan zien. Grote stukken zijn afgebeten door de dieren en de stukken waar nog vlees zit zien zwart van de vliegen. Sterke mensen wonen hier dat ze dit kunnen eten. In Rundu tanken we in een tankstation waar een massa mensen en vooral jongeren rondhangen. Voor de eerste keer op deze reis voel ik mij iets minder veilig omdat een paar van hen wel erg veel interesse hebben in het eten en de dingen die op de achterbank liggen. Gelukkig kunnen we zonder problemen weer verder rijden maar ik zou hier mijn auto niet onbewaakt achter laten. Overal zie je de was buiten hangen of komen mensen terug van de rivier met enorme manden wasgoed. We bereiken de grens met Botswana rond 14.00u en de lange rit is formidabel meegevallen. we krijgen in ons hotel, de Mahangu Safari Lodge, een zeer mooie ruime kamer en gaan onmiddelijk kijken naar de rivier die vlak naast het hotel loopt. Zoals ik al eerder schreef hoop ik hier nijlpaarden te zien maar voorlopig lukt dit nog niet. We beklimmen een hoge uitkijktoren en zien recht tegenover ons op de andere oever een kudde olifanten uit de bossen komen om te drinken aan de rivier. Het restaurant ligt op een terras gedeeltelijk over de rivier en bij het avondeten horen we de olifanten en nijlpaarden brullen. Ik heb ze nog niet gezien maar dan toch al gehoord. Naast het hotel ligt een klein National Park en daar gaan we morgen naartoe. In de namiddag gaan we een boottocht maken op de onder begeleiding van een gids uit onze lodge. Weer een dag om naar uit te kijken. Het eten hier was trouwens ook uitstekend!

    29 Augustus 2007: Caprivi

    Vandaag doen we eerst een game drive door het kleine Mahango National Park dat vlakbij onze lodge ligt.We betalen 90ND en rijden het park binnen. We zien direct een pak dieren: kudu's, oryx, olifanten, impala's en zelfs sabelantilopen die we in Etosha nog niet gezien hadden. In de bomen zitten haviken en mooie vogels in alle kleuren. We rijden verder en zien rechts van ons een klein wagentje een zijwegje inrijden in de richting de rivier. Ik ben er bijna zeker van dat dit geen 4x4 is en neem me voor om straks bij het buiten rijden deze weg ook eens te nemen. Verderop komen we aan een enorme baobab. Deze oeroude boom is werkelijk gigantisch in omvang. Dit park is kleiner en gezelliger dan Etosha en de meeste toeristen nemen het hier ook iets minder met de regels. We stoppen op een open plek aan de rivier en volgen een paar duitse toeristen die samen met hun gids in het gras verdwijnen naar de oever van de rivier. Plots horen we kreten en een enorme plons. Blijkt dat er op de oever een grote krokodil lag die, gelukkig voor ons, vlug het water in vluchtte toen wij er aankwamen. Aan de overkant van de rivier zien we duidelijk een grote krokodil liggen en een beetje verder zijn nijlpaarden aan de oever aan het grazen. We genieten in stilte van dit tafereel maar kijken toch maar goed rond ons of er geen dieren ongemerkt dichter komen. We rijden verder en komen aan de grens met Botswana. Het is belachelijk maar ik kan het niet laten: ik rij met de auto over de grens om me 20m verder weer om te draaien en terug te rijden. We zijn toch maar lekker in Botswana geweest! In dit park moet je dezelfde weg terug naar de uitgang nemen. Blijkbaar moet er ergens een dood dier liggen want plots zien we een pak gieren onrustig heen en weer lopen en steeds naar dezelfde plek terug gaan. Het is echter te ver om goed te kunnen zien wat er ligt en we durven hier ook niet uitstappen. Even verder kom ik aan het wegje waar ik deze morgen de andere kleine wagen zag inrijden. Het is verboden de hoofdweg te verlaten en de andere kleine wegen zijn duidelijk afgebakend maar bij deze weg staat er niets en we hebben daarnet gezien dat het kon dus....... 15m verder zit ik vast! Het was dus wel een 4x4! We stappen uit en graven maar hoe meer we graven hoe dieper de wagen zakt. Largo begint ondertussen lichtjes ongerust te worden maar dan stopt er een andere auto om ons te helpen. De mensen helpen duwen maar in de ondertussen al heel diep gezakte wagen is geen beweging te krijgen. Net op het moment dat de andere mensen om hulp wilden rijden komen er 3 jeeps aangereden. We doen ze stoppen en het valt mij op hoeveel volk er uit deze wagens komt. In elke jeep zitten zeker 7a8 mannen gekleed in kaki "soldatenuniform". De mannen komen naar ons en vragen hoe dit is kunnen gebeuren. Een iets oudere man komt bij ons en maakt een zeer belangrijke indruk op ons. Alle andere mannen benaderen deze persoon met heel veel respect. We tillen de wagen uit het zand en dan begint de discussie. Is deze weg goed afgezet of niet? Nee natuurlijk niet want er staat niets. Na veel gediscussieer vertrekt de oudere man richting de rivier en één van de soldaten vertelt mij dat ik een wel heel slecht moment heb uitgekozen om mezelf vast te rijden. De man is namelijk de minister van toerisme van Namibie die net nu persoonlijk komt kijken of alles wel goed en veilig is voor de toeristen die hier rondrijden. Bad timing inderdaad. Na nogmaals mijn excuses te hebben aangeboden wordt alles op een typisch Afrikaanse manier geregeld. Een stralende glimlach en een handdruk maakt een eind aan dit voorval. We rijden voorzichtig naar het hotel en blazen uit tot 16.30u het tijdstip dat onze boot vertrekt. We zijn de enige toeristen in dit bootje en we vertrekken onmiddelijk onder begeleiding van een gids. De man laat ons allerhande vogels zien en we varen langs de oever vlak naast krokodillen. De dieren bekijken ons niet eens hoewel we ze wel heel dicht naderen. En dan is het eindelijk zover! Een beetje verder liggen een kudde nijlpaarden samen in het water. Enorme dieren zijn dit die onder en boven water liggen en direct imponeren. De gids blijft echter op een veilige afstand en vertelt dat dit de gevaarlijkste dieren van Afrika zijn. Deze monsters maken per jaar het meest menselijke slachtoffers. Wanneer je geconfronteerd wordt met een nijlpaard op het land en je komt per ongeluk tussen hem en het water terecht valt hij onmiddellijk aan. Ook in het water is dit dier niet te vertrouwen. Een nijlpaard kan over de bodem lopen dus je ziet niet waar hij is wanneer hij onderduikt. Ik bekijk ons superlicht bootje en ben niet ontevreden dat de gids een respectabele afstand bewaard. De krokodillen benaderen we heel dicht omdat die normaal toch gewoon het water invluchten maar van de nijlpaarden zijn de Afrikanen zelf echt bang! Verder zien we niet veel dieren maar de mooie zonsondergang maakt toch wel veel goed. We varen terug naar de lodge als plots op een paar meter afstand van ons onverwacht een nijlpaard boven komt. De gids schrikt ervan en geeft onmiddellijk meer gas. Nogmaals een bewijs dat je een ontmoeting met deze lievertjes beter uit de weg gaat. Wel spannend! Wanneer we zitten te eten horen we plots onder de struiken die vlak naast het restaurant in het water hangen gegrom. Dat het serieus is blijkt uit het feit dat alle mannelijke personeelsleden van de lodge de bediening direct stoppen en allemaal op onderzoek gaan naar de rivier. Met zaklampen schijnen ze naar de opgekomen nijlpaarden en diegene die echt te dicht gekomen zijn worden verjaagd met vuurpijlen. De ganse avond hoor je de dieren grommen en lawaai maken, zelfs tot in je slaapkamer !

    30 Augustus 2007: Caprivi - Grootfontein

    Wanneer we de volgende morgen opstaan horen we nog steeds de nijlpaarden tot in onze kamer. We gaan kijken en in het daglicht zien we de dieren nu echt vlak voor de lodge in het water liggen. Tijdens het eten zien we ze onder water duiken, boven komen en af en toe zie je een gigantische muil opengaan. Het is dan ook met tegenzin dat ik deze lodge verlaat om verder te trekken. Het besef komt ook stilaan dat de reis op zijn einde begint te lopen. We hebben echter nog 2 dagen en besluiten om een bezoek te brengen aan de poppa falls. De poppa falls zijn geen echte watervallen maar eerder kleine stroomversnellingen die op het terrein van een andere lodge liggen. Terwijl Anouck aan de receptie betaald zit ik in de auto te wachten en zie een fransman in een enorme camper stappen en achteruit vertrekken. Het probleem is dat die mens maar blijft achteruit rijden en doordat wij achter hem staan.....rijd hij tegen ons. Een ongeval in Namibie! Het is weer iets nieuws. We bekijken de schade aan de wagen en zien dat het allemaal best meevalt. In ons contract staat dat elk ongeval moet aangegeven worden bij de politie maar mijn franse vriend heeft hier geen tijd voor want hij vertrekt naar Botswana. We maken voorlopige papieren op en hij vertrekt. Wij gaan naar de belachelijk kleine poppa falls kijken en komen tot de conclusie dat dit geen ongeval waard is maar te laat dus.... Bij de eerste politiepost kunnen ze ons niet helpen want daar hebben ze geen ongevalformulier. Zij sturen ons 25km verder naar een andere post en wanneer we daar aankomen vinden we een politieman die bijzonder weinig zin heeft in de administratieve taak. Hij begint er uiteindelijk toch aan en dit aan een tempo van een wielrenner zonder doping. Na anderhalf uur (echt waar) is het ongevalsformulier ingevuld en denken we klaar te zijn. Niet in Namibie dus! Het origineel moet hier blijven maar de kopiemachine is kapot en fax hebben ze uiteraard ook niet. De chef van het bureau is er ondertussen bijgekomen en heeft een oplossing. We krijgen het origineel mee om in het volgende bureau een kopie te laten maken en moeten daarna het document terug brengen. Eén klein detail: het volgende bureau is 75km verder. 150km voor een kopie te laten nemen vinden we een beetje te veel van het goede en we zoeken een andere oplossing. De chef beweert dat hij morgen toch naar weer een ander bureau moet en zal daar het papier naar de autoverhuurder faxen. Ik krijg voor 30ND een betalingsbewijs en uiteindelijk kunnen we na bijna 2 uur vertrekken. De weg naar Grootfontein is 450km dus dat wordt een beetje gasgeven. We schieten goed op en tanken in Rundu waar weer verschrikkelijk veel volk op en rond het tankstation hangt. We komen aangereden en de pompbediende doet ons teken om naar een andere pomp te rijden. We doen dit en de man tankt de wagen vol. Uiteindelijk komen we 430km verder in Grootfontein maar ontdekken dat ons hotel niet in Grootfontein ligt maar nog 80km verder. We rijden dan maar verder en het moet gezegd worden de Ghaub Guest Farm ligt in een enorm mooie en eenzame omgeving. Om in die omgeving te komen moet je echter wel kilometers over een lange, slechte, eenzame weg rijden. Af en toe moet je over een stukje privé terrein dat afgebakend is met een hek met de mededeling: rie door en sluit die hek! geen probleem. Wel een probleem is het lampje dat al een tijdje op mijn dashbord aan het branden is. Wijzelf kennen niets van auto's of lampjes maar denken dat het te maken heeft met de benzine die we in Rundu getankt hebben. Waarom moesten we nu toch een andere pomp nemen? Ik denk dat er vuil in de getankte benzine zit en hoop dat ik hier niet in panne val. Kilometers aan een stuk heb ik al over deze weg gereden zonder ook maar één ander voertuig tegen te komen. Dit is niet echt een openbare weg maar een weg die gebruikt wordt om naar het hotel te rijden met als gevolg dat we hier wel een tijdje zouden kunnen staan wanneer we hier moesten stilvallen. Met een ferm ei in ons.....broek rijden we verder en bereiken uiteindelijk dan toch ons hotel. De Ghaub Guest Farm is een omgebouwd politiekantoor en ligt in een zeer mooie omgeving met weids uitzicht en zeer mooi ruim zwembad met zelfs een poolbar! De kamers zijn ruim en er is ook hier een drinkplaats voor dieren. Ik had Largo beloofd om één keer in Namibie te zwemmen en dat zal dan maar hier moeten gebeuren. Ik spring in het(ijs)koude water en alles (maar dan ook werkelijk alles) trekt samen van de kou. Onmiddelijk eruit en afdrogen maar. Rusten, en daarna gaan eten. Het restaurant is bijzonder klein maar supergezellig. We krijgen een eenvoudige boerenmaaltijd met vlees, groenten en aardappelen en het smaakt als nooit te voren. Wanneer we naar de kamer terug gaan bekijken we nog even de prachtige tuin en gaan onze voorlaatste keer slapen in Namibie!

    31 Augustus 2007: Grootfontein- Waterberg Plateau

    Ontbijt met de lekkerste omelet die ik ooit geheten heb. We vertrekken naar het Waterberg Plateau Park en we zouden daar graag een avond -game drive doen op het plateau. Dit is mijn laatste kans om alsnog neushoorns te zien. Ik heb reeds enkele malen geprobeerd om te bellen en te reserveren maar krijg geen gehoor op het opgegeven nummer. We vertrekken en na 50km bereiken we Otavi. We gaan tanken want we willen die vermoedelijk vuile benzine uit onze tank. Na de tankbeurt rij ik achteruit en ...... ik rij tegen een andere wagen! Het zit niet mee de laatste twee dagen. Er is geen discussie mogelijk, ik ben in fout en zo rijden we dus voor de tweede keer in evenveel dagen naar een politiekantoor. De agent gisteren had niet veel zin maar deze wil zelfs niet aan de administratie beginnen. Hij komt buiten kijken en ziet dat de wagen slechts heel licht beschadigt is en verteld ons dat hij voor zo een bagatel geen papieren opmaakt. Wanneer we blijven aandringen gaat hij een jongere agent halen en die begint vol goede moed onze gegevens op te schrijven. Zit er dan toch een systeem in de Namibische politie of niet? Ik weet het niet maar net zoals gisteren duurt het ook nu anderhalf uur om de papieren in te vullen. We vertrekken ook nu weer zonder papieren want de jonge agent mag de papieren niet ondertekenen en de andere is al een tijdje niet meer te bekennen. We zien wel wat er van komt. We komen zonder verdere problemen in het WPP aan. Het lampje op ons dashboard is ondertussen ook al uit dus het moet inderdaad vervuilde benzine geweest zijn. Bij aankomst in WPP blijkt dat we nog eens 180ND moeten betalen alhoewel onze kamer reeds geboekt en betaald is. Deze toegangsprijs is echter om het park te betreden waarin de kamers gelegen zijn. Ik probeer een game drive vast te leggen maar daar zijn we al veel te laat voor. Er zijn ongeveer 50 kamers in het hotel en er zijn 2 jeeps met elk plaats voor zes(6!) personen! Je moet hier weken op voorhand reserveren maar hoe je dat doet kunnen ze me niet vertellen. Ik ben dan maar van plan om met de eigen wagen een stukje het park in te rijden maar dat is ten strengste verboden! We moeten dus 180ND betalen als toegangsprijs voor een park......waar we niet inmogen!!! Dit ruikt naar afzetterij! Dit is het eerste hotel waar we komen dat geleid wordt door de regering en dat is er duidelijk aan te zien. De kamers zijn oud, vuil en ongezellig en Largo heeft geen bed. Terug in de wagen en naar de receptie die 1km van de kamers ligt. We vragen een extra bed zoals op onze vouchers staat en waarvoor we betaald hebben maar blijkbaar kan dit niet. Largo kan alleen nog op een matras op de grond slapen. De matras wordt op de grond in het vuil gegooid en wij kunnen maar zorgen dat ze het hele eind tot op de kamer raakt en dat we ze zelf opmaken! Service nul! We gaan dan maar bij gebrek aan iets anders naar het kleine zwembad waar we iets willen eten, maar uiteraard is er niets waar we kunnen etenwant het restaurant is overdag gesloten. Dit is echt een rotdag! De laatste dag in Namibie op een mooie locatie en niet de kans krijgen om er iets van te zien. We eten in het restaurant en ook daar loopt alles fout. Voorgerechten komen niet en hoofdschotels komen te laat en dubbel enz.... Dit hotel kan je best vermijden, zeker als je hier niet meer dan één dag kan blijven. De grootste tegenvaller van deze reis!

    01 September 2007: WPP - Windhoek

    We blijven geen minuut langer dan nodig hier en vertrekken heel vroeg zonder te ontbijten. Ons vliegtuig vertrekt al rond de middag en we moeten vandaag nog ongeveer 300km rijden dus we rijden voorzichtig verder en hopen op iets meer geluk dan de vorige dagen. We komen aan bij de luchthaven zonder problemen en dan zit het erop! Eerst vliegen we naar Zuid Afrika waar we vernemen dat onze aansluiting naar Londen vertraging heeft waardoor we ginder onze aansluiting naar Brussel missen. In Londen hebben we andere vlucht die ook weer vertraging heeft en als we uiteindelijk in Brussel (na ongeveer 30uur) landen blijkt dat onze koffers nog in... Londen staan. Om 23.00u wordt er echter bij ons thuis gebeld en worden onze koffers alsnog afgeleverd. Het zit erop en het was prachtig. Namibie is zo een onbeschrijfelijk land! Eenzame vlaktes, formidabele landschappen, vriendelijke en authentieke bevolking, wilde dieren, het land heeft het allemaal. We zijn 2.5 weken weg geweest maar voor mij mocht het gerust nog veel langer geduurd hebben.

    Foto's van deze reis kan je bekijken op www.flickr.com/photos/sammytempels

    28-08-2007, 00:00 geschreven door sammy tempels  

    Reageer (1)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (5 Stemmen)
    27-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Fly & Drive door Namibie

    Fly & Drive door Namibie

    Dit is een vakantiepagina van tempelssammy gemaakt op 04-09-2007

     
    een rondreis in Namibië
    Aantal personen : 3
    Vakantieperiode begindatum : 16-8-2007
    Vakantieperiode einddatum : 3-9-2007
    Prijs(indicatie) per persoon : Euro 2250,- / Euro 2500,-
    (Hoofd)vervoermiddel : fly-drive
    Verblijfsaccomodatie : anders
    Excursies / Activiteiten : Onze reisroute: Windhoek-Sesriem(2)-Swakopmund(2)-Khorixas-Opuwo(2)-Oshakati-Etosha(2)-Caprivi(2)-grootfontein-waterberg plateau park.

    (2)= 2 nachten
    Naam reisorganisatie : Sunworld/ Tour D'afrique
    Leuke herinneringen : De spannende momenten op de soms bizarre wegen. De vriendelijkheid van de mensen. De glimlach van de afrikaanse kinderen.De dieren die je ziet langs alle wegen, niet alleen in de nationale parken.
    Tips : 1) Appeltaart eten bij Moose in Solitair. De lekkerste appeltaart midden in de woestijn!
    2) Een sundowner ride te paard geboekt in de dessert homestead. De zonsondergang bekijken midden in de woestijn met een hapje en een drankje.
    3) Sossusvlei: de rode duinen en de vlei.
    4)Cape cross: honderden zeehonden en hyena's
    5)Opuwo: de hoofstad van de himba bevolking. Bezoek zeker een himba dorp. Opuwo is gekte,chaos en typisch afrikaans.
    6)Etosha: een massa dieren waar je tussen rijd met je eigen wagen.
    7)caprivi: een totaal namibie. Dankzij de okavango rivier heb je hier groen en water en kan je krokodillen en nijlpaarden bekijken.
    Jouw oordeel over deze vakantie : Fantastische ervaring. Zeer divers land. De eerste week was het vooral woestijn, slechte wegen en eindeloze, prachtige uitzichten. De tweede en derde week was de plaatselijke bevolking, de verschillende stammen (Herero, Himba, San) en de honderden,vrij rondlopende,dieren de hoofdattractie.
    Jouw persoonlijke aantekeningen over deze vakantie : Namibie is een land dat je zo vlug mogelijk moet gaan bekijken omdat naar mijn mening het land supersnel veranderd. De regering en de mensen hebben het geld in het toerisme ontdekt. Nu al zie je overal bouwwerken (vooral in de buurt van Walvisbaai en Swakopmund) en begint de staat zich te bemoeien met het openen van hotels en guest-houses. Voor de buitenwijken worden deskundig bomen aangeplant zodat de rijke toerist deze miserie niet moet bekijken. Ook de prijzen gaan binnenkort fors omhoog. Wij hebben hier (augustus2007) prijsverhogingen gezien van 300%! (tegen november 2007). De reis wordt dan wel héél duur! De Himba's leven tot nu toe zeer tradioneel en zoals vroeger maar sindskort sturen ook zij 2 kinderen naar school. Nog enkele generaties en ook hun traditie zal sterk achteruit gaan. Bekijk Namibie zo vlug mogelijk, het is een fantastisch, speciaal en uniek stukje afrika!

    27-08-2007, 00:00 geschreven door sammy tempels  

    Reageer (2)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 4/5 - (8 Stemmen)
    26-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Hotel recensies van bezochte hotels & lodges in namibie

    Hotel recensie: Stadshotel Villa Verdi

    Dit is een recensie van sammy tempels gemaakt op 03-09-2007
     
    Adresgegevens :  4,Verdi Street, Windhoek West
    Plaats :  Windhoek
    Telefoonnummer :  +264(0)61 375 300
    Land :  Namibië

    Titel :  Stadshotel Villa Verdi
    Samenvatting :  Villa Verdi is een klein hotelletje net buiten het centrum van de hoofstad van Namibie: Windhoek. Het heeft 13 kamers, 1 suite, een klein zwembadje, kamers met airco, een lounge, tuin en buiten-binnen restaurant.
    Recensie :  Onze eerste nacht in Namibie hebben we hier geslapen. Villa Verdi is een typisch doorreis hotel zoals je bijna overal tegenkomt in Namibie.Het zijn propere kamers, mooi, klein zwembad en goed gelegen. De bediening was vriendelijk en we hebben hier een zeer lekker ontbijt gehad.
     
    Aantal sterren :
    Ligging van het hotel :
    Kwaliteit kamer :
    Kwaliteit eten :
    Klantvriendelijkheid :
    Prijs / Kwaliteit verhouding :
    Sfeer :
    Uitzicht kamer :
    Comfort kamer :


    Hotel recensie: Desert Homestead

    Dit is een recensie van sammy tempels gemaakt op 03-09-2007
     
    Adresgegevens :  Po, Box 97448,Maerua Park, Namibie
    Plaats :  Sesriem
    Telefoonnummer :  09264-63-683103
    Land :  Namibië

    Titel :  Desert Homestead
    Samenvatting :  De Desert Homestaed is een prachtig vernieuwd resort gelegen 32km voorbij Sesriem. Het resort bestaat uit allemaal kleine typische hutjes met prachtig uitzicht op de woestijn. Vanuit je bed kan je kilometers ver kijken naar de kleuren van de woestijn
    Recensie :  Wanneer je Solitaire verlaat in Namibie en je reist verder naar Serriem/Sossusvlei kom je kilometers niets tegen dan zand, stenen en stof. Voorbij de baan naar Sesriem heb je plots, midden in de woestijn met zicht op de heuvels de prachtige Desert Homestaed.Mooie typisch afrikaanse huisjes staan daar in een onvergetelijk decor. Het eten is verfijnd en niet wat je in afrika zou verwachten. De keuken gaat meer een franse richting uit! (niet voor iedereen even lekker). Elke namiddag krijg je op het terras een GRATIS "sundowner drink" aangeboden met zicht op de ondergaande zon boven de immense vlakte voor je! We hebben hier ook een "sundowner drive" geboekt.Rond half 5 vertrek je per paard (ook al heb je geen ervaring) en rij je ongeveer 2 uur de woestijn in. De stilte en de omgeving maken direkt een diepe indruk op je. De bedienden van de lodge hebben ondertussen per jeep een tafel in de woestijn gezet waarop cocktails, hapjes en dergelijke staan te wachten die je op eet en drinkt terwijl in de verte de zon daalt achter de bergen.Nadien rij je in het pikdonker terug onder een prachtige afrikaanse sterrenhemel! AANRADER!!!!!
     
    Aantal sterren :
    Ligging van het hotel :
    Kwaliteit kamer :
    Kwaliteit eten :
    Klantvriendelijkheid :
    Prijs / Kwaliteit verhouding :
    Sfeer :
    Uitzicht kamer :
    Comfort kamer :



    Hotel recensie: Guest House Indongo

    Dit is een recensie van sammy tempels gemaakt op 03-09-2007
    Adresgegevens: Moses Garoeb Street 12
    Plaats: Swakopmund
    Telefoonnummer: +264(64)414750
    Land: Namibië

    Titel: Guest House Indongo
    Samenvatting: Het Guest House Indongo is een hotel dat niets afrikaans heeft. Net zoals de stad Swakopmund heeft het eerder een duitse uitstraling dan een afrikaanse.
    Recensie: Zeer luxueuze kamer. Een grote kamer met dubbelbed, tv, bureau, salon, ijskast,... voor onszelf. Een zeer grote badkamer met bad, douche, lavabo,... Apparte kamer met tv en alles op en aan voor mijn zoon (niet verwacht in afrika). Ligt vlakbij de zee (onze kamer had zeezicht). Ontbijt valt tegen. Weinig en zeer beperkte keuze. Vanaf 7 uur kon je ontbijten maar je moest geluk hebben als er om 7 uur al personeel was. Eieren en omelet waren niet te eten. Het hotel heeft geen sfeer. We waren hier in augustus( namibische winter) en Swakopmund had ook geen sfeer. In de zomer moet het hier anders en beter zijn.
    Aantal sterren :
    Ligging van het hotel :
    Kwaliteit kamer :
    Kwaliteit eten :
    Klantvriendelijkheid :
    Prijs / Kwaliteit verhouding :
    Sfeer :
    Uitzicht kamer :
    Comfort kamer :



    Hotel recensie: Igowati Lodge

    Dit is een recensie van sammy tempels gemaakt op 03-09-2007
     
    Adresgegevens :  Justus Garoeb Avenue
    Plaats :  Khorixas
    Telefoonnummer :  +264(67) 331592/3
    Land :  Namibië

    Titel :  Igowati Lodge
    Samenvatting :  Khorixas is eigenlijk niets meer dan een hoofdbaan en enkele buitenwijken. Op die hoofdbaan ligt de igowati Lodge. Dit hotel wordt veel bezocht door mensen die onderweg zijn naar het verre Kaokoland (land van de Himba's).
    Recensie :  Mooie lodge met ruime, typisch afrikaanse kamers. Klein, zwembad met uitzicht op een tuin waarin een struisvogel, springbokjes, pauwen en andere dieren lopen. Lekker eten maar de bediening is ongelooflijk. Chaos, wanorde en verbijstering allom. Niemand van het personeel spreekt engels en ze zijn niet of nauwelijks opgeleid. Wanneer de lodge vol zit (in ons geval) leid dit tot ongelooflijke taferelen. 20 man om te eten en 5 borden, de tafels afruimen gebeurt bord per bord (echt waar!), wanneer je koffie vraagt brengen ze eerst de koffie, daarna de melk dan het suiker daarna het lepeltje en dan het schoteltje. In het begin erger je jezelf hieraan maar na een tijdje besef je dat je in afrika bent en wordt het echt grappig.De mensen doen echt wel hun best maar..... Rustig blijven is hier de boodschap.
     
    Aantal sterren :
    Ligging van het hotel :
    Kwaliteit kamer :
    Kwaliteit eten :
    Klantvriendelijkheid :
    Prijs / Kwaliteit verhouding :
    Sfeer :
    Uitzicht kamer :



    Hotel recensie: Okahane Lodge

    Dit is een recensie van sammy tempels gemaakt op 03-09-2007
     
    Adresgegevens :  Achter het shell pompstation op de grote baan (enige weg in opuwo)
    Plaats :  Opuwo
    Telefoonnummer :  +264(65)273031
    Land :  Namibië

    Titel :  Okahane Lodge
    Samenvatting :  Het hotel is gelegen in de meest afrikaanse "stad" van Namibie: Opuwo. Dit is de thuisbasis van de Himba's en Herero's. Geiten, ezels en koeien lopen hier allemaal over straat. Volledig geklede Herero's lopen hier naast bijna volledig naakte Himba's.
    Recensie :  De Ohakane Lodge is een rustpunt na een verschrikkelijk lange rit over zeer slechte wegen. Opuwo wordt veel bezocht omwille van de Himba cultuur maar ligt ook een pak kilometers verwijdert van de "bewoonde" wereld. De Igowati Lodge is een kleine gezellige lodge met 12 kamers. Een klein zwembad in het midden aan een kleine bar(meestal gesloten). Lekker ontbijt en lekker avondeten. Het hotel wordt bijna volledig gerund door één vriendelijk jong afrikaans meisje dat verschrikkelijk hard werkt en haar best doet. Propere ruime kamers waar je wel de muziek van de plaatselijke bar hoort.Er is eveneens een curio shop waar je beeldjes en foto's kan bekijken en kopen over de Himba's. Er zijn ook 2 superhondjes: Diesel en Bula.
     
    Aantal sterren :
    Ligging van het hotel :
    Kwaliteit kamer :
    Kwaliteit eten :
    Klantvriendelijkheid :
    Prijs / Kwaliteit verhouding :
    Sfeer :
    Uitzicht kamer :
    Comfort kamer :



    Hotel recensie: Oshakati Country Hotel

    Dit is een recensie van sammy tempels gemaakt op 03-09-2007
     
    Adresgegevens :  Po Box 15200, Oshakati
    Plaats :  Oshakati
    Telefoonnummer :  ++264 65 222380
    Land :  Namibië

    Titel :  Oshakati Country Hotel
    Samenvatting :  Hotel gelegen in de drukste regio van Namibie.In deze stad is niets te zien behalve een plaatselijk marktje.Hotel en stad zijn best te vermijden.
    Recensie :  Verouderd hotel met slechte bedden, oude kamers, onvriendelijk en ongeintresseerd personeel. Een van de slechtste hotels van onze rondreis. Avondeten (buffet) was zeer ondermaats. Ontbijt goed. Hotel heeft een zwembad en bar. Tijdens ons verblijf was er een rijke, belangrijke gast in het hotel en die zijn kinderen zetten de boel op stelten. Ze zaten met hun vingers in de gerechten en likte aan de suiker voor de koffie. Het personeel durfde er echter niets over zeggen en liet dit allemaal toe. Een passerende bezoeker nam met zijn handen worstjes uit de buffetbakken en ging daarna gewoon al etend verder. Hotel dat je best kan vermijden ook al omdat er in de stad niks speciaals te zien is!!!!!!!
     
    Aantal sterren :
    Ligging van het hotel :
    Kwaliteit kamer :
    Kwaliteit eten :
    Klantvriendelijkheid :
    Prijs / Kwaliteit verhouding :
    Sfeer :
    Uitzicht kamer :
    Comfort kamer :



    Hotel recensie: Onguma Bush Camp

    Dit is een recensie van sammy tempels gemaakt op 03-09-2007
     
    Adresgegevens :  Etosha National park
    Plaats :  etosha
    Telefoonnummer :  +264 (61) 232009
    Land :  Namibië

    Titel :  Onguma Bush Camp
    Samenvatting :  Prachtig Camp met luxueuze kamers op een schitterende en exclusieve locatie.Vlak naast de Namutoni ingang.
    Recensie :  Camp met zeer mooie kamers gelegen vlak naast één van de grootste nationale parken van afrika. Eten is hier geweldig verzorgt en lekker. Mooi zwembad(je), bbq-plaats, kampvuurplek,... alles tot in de puntjes verzorgt. Naast het camp is een verlichte drinkplaats waar je van bij het eten kunt kijken hoe de dieren komen drinken. Giraffen, kudu's, oryx en andere komen hier voorbij en storen zich niet aan de aanwezige mensen. Een houten platform geeft je de kans om de drinkende dieren nog beter te zien.De weg naar het hotel is ook de moeite: olifant, giraffen, dik diks en andere dieren lopen op deze weg gewoon rond (en dan ben je nog niet eens in het park zelf!!!!).
     
    Aantal sterren :
    Ligging van het hotel :
    Kwaliteit kamer :
    Kwaliteit eten :
    Klantvriendelijkheid :
    Prijs / Kwaliteit verhouding :
    Sfeer :
    Uitzicht kamer :
    Comfort kamer :


    Hotel recensie: Mahangu Safari Lodge

    Dit is een recensie van sammy tempels gemaakt op 03-09-2007
     
    Adresgegevens :  Mahango National park
    Plaats :  Divundu/Bagani
    Telefoonnummer :  +264-(0)66-259037
    Land :  Namibië

    Titel :  Mahangu Safari Lodge
    Samenvatting :  Prachtige lodge gelegen aan de oevers van de Okavango rivier en vlakbij het Mahango nationaal park.
    Recensie :  Mooie lodge met zowel een tentencamp als gewone en luxueuze kamers. Lekker ontbijt en avondeten. Mooi terras aan de oever van de rivier vanwaar je de nijlpaarden kan zien liggen in het water. Een uitkijktoren geeft je de kans om de oever van de rivier te bekijken met zijn nijlpaarden, krokodillen en andere dieren (olifanten) die hier komen drinken.Je kan hier boottochten op de rivier boeken. De ingang van het Mahango National Park ligt op 2km. AANRADER!!!!!
     
    Aantal sterren :
    Ligging van het hotel :
    Kwaliteit kamer :
    Kwaliteit eten :
    Klantvriendelijkheid :
    Prijs / Kwaliteit verhouding :
    Sfeer :
    Uitzicht kamer :
    Comfort kamer :



    Hotel recensie: Ghaub Guest Farm

    Dit is een recensie van sammy tempels gemaakt op 03-09-2007
     
    Adresgegevens :  Po Box, 579,Tsumeb (grootfontein)
    Plaats :  grootfontein
    Telefoonnummer :  +264 67 24 0188
    Land :  Namibië

    Titel :  Ghaub Guest Farm
    Samenvatting :  Mooi hotel dat één nadeel heeft en dat is de weg om er naartoe te rijden. Het hotel ligt ergens tussen Tsumeb-Kombat-Grootfontein maar wanneer je uit de richting Grootfontein-Kombat komt rij je kilometers over slechte, smalle en eenzame wegen.Nergens
    Recensie :  Prachtig gelegen vroeger politiekantoor dat verbouwd is tot een mooi, luxueus en goed hotel. Mooie kamers met prachtig uitzicht op de wijde omgeving. Everzwijnen, kudu's en oryxen komen drinken aan de kleine drinkplaats vlak naast het mooie zwembad. Restaurant is verzorgt en familiaal. Lekker eten en ruim voldoende. Vriendelijke bediening.
     
    Aantal sterren :
    Ligging van het hotel :
    Kwaliteit kamer :
    Kwaliteit eten :
    Klantvriendelijkheid :
    Prijs / Kwaliteit verhouding :
    Sfeer :
    Uitzicht kamer :
    Comfort kamer :


    Hotel recensie: Waterberg plateau Park

    Dit is een recensie van sammy tempels gemaakt op 03-09-2007
     
    Adresgegevens :  Waterberg plateau Park
    Plaats :  Waterberg plateau Park
    Land :  Namibië

    Titel :  Waterberg plateau Park
    Samenvatting :  Hotel dat uitgebaat wordt door de regering en dat is er aan te zien. Grootste tegenvaller van onze rondreis.
    Recensie :  Naar Namibische normen groot hotel dat gelegen is op een prachtig plateau. Bij aankomst moesten we 180 namibische dollar betalen (18euro) +10ND voor de wagen. Ook al was ons hotel geboekt, toch moest dit nog extra betaald worden. Dit geld was niet voor het hotel maar om de toegang tot het nationaal park te betalen. Eén probleem we mochten met onze wagen het park niet eens in! We probeerde dan maar een begeleide rondrit te boeken maar daar waren we te laat voor. Er zijn 50 kamers maar er zijn slechts 2 jeeps (elk 6 personen) die deze tours doen. M.a.w. je betaald 18euro toegang voor een hotel dat al betaald was en een toegang voor een nationaal park waar je niet in mag!!!!!!! Dit ruikt naar afzetterij! Op de kamer was geen derde bed voor ons zoontje zoals geboekt dus weer in de wagen om naar de receptie te rijden (ci 1km verder). Een derde bed kon er niet bijgezet worden maar we kregen wel een extra matras om op de grond te leggen. We moesten ze wel zelf naar boven sleuren en zelf opmaken. Verder kan je hier niks doen als aan het zwembad(je) liggen en iets eten in het restaurant. Te vermijden hotel want als je geen langere tijd kan blijven zie je niks van het park(bedenk wel dat je bij een langer verblijf DAGELIJKS 18euro extra moet betalen).
     
    Aantal sterren :
    Ligging van het hotel :
    Kwaliteit kamer :
    Kwaliteit eten :
    Klantvriendelijkheid :
    Prijs / Kwaliteit verhouding :
    Sfeer :
    Uitzicht kamer :
    Comfort kamer :



    26-08-2007, 00:00 geschreven door sammy tempels  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    25-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Foto's hotels & Lodges in Namibie
      

















    25-08-2007, 00:00 geschreven door sammy tempels  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    24-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.filmpje 2 giraffen die 's nachts komen drinken vlakbij onze kamer.
    Tijdens ons verblijf in Etosha was er vlakbij de kamer een verlichte drinkplaats. Volgende beelden zijn genomen midden in de nacht toen ik niet kon slapen en helemaal alleen midden in de nacht buiten was. Toen ik daar zat hoorde ik plots geritsel in de struiken en twee giraffen kwamen drinken vlak voor mijn neus. Je ziet aan hun manieren dat ze mij opgemerkt hadden want ze waren zeer waakzaam. Terwijl de ene aan het drinken was hield de andere de omgeving nauwlettend in de gaten.

    Klik onderstaande link aan.


    http://i362.photobucket.com/player.swf?file=http://vid362.photobucket.com/albums/oo64/sammytempels/namie2007565.flv
    "

    24-08-2007, 00:00 geschreven door sammy tempels  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    23-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Foto's Namibie
      

















    23-08-2007, 00:00 geschreven door sammy tempels  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    22-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Foto's Etosha national Park (Namibie)

      
















    22-08-2007, 00:00 geschreven door sammy tempels  

    Reageer (1)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (3 Stemmen)
    21-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.foto's Caprivin Strip (Namibie)
     

















    21-08-2007, 00:00 geschreven door sammy tempels  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (4 Stemmen)
    20-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.foto's Himba's (Namibie)


















    20-08-2007, 00:00 geschreven door sammy tempels  

    Reageer (1)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 3/5 - (4 Stemmen)
    19-08-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Varen tusen de nijlpaarden!!!

     </P>

    19-08-2007, 00:00 geschreven door sammy tempels  

    Reageer (0)
    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (6 Stemmen)
    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Mijn favorieten
  • foto's mexico 2010
  • foto's Belize 2010

  • Mijn favorieten
  • foto's zuid afrika- swaziland 2009
  • foto's Vietnam 2008
  • Foto's Marokko 2008
  • Foto's Namibie 2007
  • Foto's Maleisie (Kuala Lumpur) 2006
  • Foto's Indonesie (Bali) 2006
  • Foto's Egypte (Cairo) 2006
  • Foto's Cuba 2005
  • Foto's Thailand (Phuket) 2004

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     



    Zoeken met Google



    Mijn favorieten
  • bloggen.be
  • de enige echte cocks-bollekescross
  • veldrit-team sunweb-projob

  • Nieuws HLN
  • Orange pakt uit met pack met enkel vast internet en mobiele telefonie
  • Google haalt stalker-apps uit Play Store
  • De Xiaomi MI 9: even sterk als Apple en Samsung, half de prijs
  • Econopolis lanceert als eerste in België mondiaal techfonds
  • Goede vaatwasser nodig? Dit is onze top 4!
  • De flamingo, luiaard, hulphond en koppels in alle kleuren: deze nieuwe emoji’s kan je binnenkort gebruiken
  • Grote storing bij Twitter opgelost
  • Geen sciencefiction: Elon Musk ontwerpt chip die brein computer laat besturen
  • Spectaculaire tech-koopjes: deze producten zakten in prijs
  • Proximus en Orange slaan handen in elkaar voor mobiel toegangsnetwerk

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!