Gisteren, alweer een onverwachte uitstap naar het U.Z.
Jaja....we krijgen wel afspraken om op controle te gaan maar we gaan liever wat eerder...
Aanleiding?
Dinsdagmiddag komt Tom naar huis met de mededeling dat zijn voet terug meer pijn doet en laat zijn sportschoenen uitvliegen. Mijn eerste reactie, " Ja Tommie, dat is allemaal normaal jongen..." Ik wil er niet direkt op ingaan.... Iets later, na nog een opmerking van hem besluit ik om zijn voet wat eerder te verzorgen.
Zijn voet zite dikker dan de vorige dagen, roder en heeft een warmte verschil. Mmm, niet zo best dus. Ik neem zijn koorts, die is normaal. Ik bel naar papa, overleg met hem wat we gaan doen, we besluiten om toch maar, voor alle zekerheid te bellen naar Dr. Francois. Ik leg hem de situatie uit en zeg ook dat ik niet in paniek paniek ben, dat we wel kunnen wachten tot donderdag, de dag van de afspraak. Hij is daar niet mee akkoord en wil dat Tom gezien wordt! Hij schrijft mijn nummer op en gaat me teug bellen. Aangezien hij zelf even aan de andere kant staat, hij was zelf opgenomen in het ziekenhuis, moet hij beroep doen op anderen. Na 10 min belt hij me terug. Hij heeft met de professor gebeld, die gaat hem zien, woensdag (gisteren dus) ochtend om 9 uur. Hij wist dat de vorige ontmoeting tussen mij en de prof nogal stroef verlopen was maar zei dat de prof wel de specialist is ter zake, op vlak van communicatie kan het misschien inderdaad wat beter.....maar ja, hij is degene die toch wel héél veel weet ivm botontstekingen! Ok dan.... Voor alle zekerheid ging hij er ook voor zorgen dat één van de assistente van de kinderafdeling, die Tom het meeste had gezien, ook ging langs komen en ze gingen ook een bloedname doen. Francois zei dat hij geen zekerheid kon geven ivm het verder verloop....opname...nieuwe operatie....we weten het niet. De moed zakt tot in de zolen van mijn schoenen.....nee, ik wil heel deze rompslomp weer niet meemaken....en zeker niet dat ze Tom teurg gaan opensnijden, tis pas allemaal genezen........heel mijn avond is eraan en zit in gedachten ver weg. Ik leg aan Tom alles uit en ook hij ziet het niet zitten......logisch.......vlak voor het slapen gaan maakt hij duidelijk dat hij bang heeft voor de prik en huilt..........
Woensdagochtend staat Tom redeljk goed gezind op...beetje stiller dan normaal maar werkt goed mee, hij wil niet te laat komen. In het ziekenhuis schrijven we hem in en gaan naar orthopedie...jaja we kennen de weg....oranje en lift naar twee....daar melden we ons aan en dan mogen we wachten. Een uur hebben we daar gezeten......het viel me op dat grote mensen totaal geen geduld hebben...jongens toch....Tom zit gewoon rustig te wachten zonder te zagen en te klagen zoals zijn buren die zich zelf boos maakten op de verpleging....
"Meneer Tom " werd afgeroepen, de verpleegster moet haar blik wat naar beneden richten en lacht vriendelijk.... in het "kabinetje" doet Tom alvats zijn schoenen uit en zijn kousen...voorbeeldige patiënt. De prof komt binnen en vraagt super vrinedelijke hoe het met zijne vriend is. Naar mijn bescheiden mening vond ik het er wat over maarja, objectief tov hem kan ik mezelf niet meer noemen......dus, ik hou mijn mond en let aandachtig op......De assistent kwam ondertussen al binnen gevlogen...Dat was fijn een vertrouwd gezicht...een zekerheidje. De prof ziet niet direkt iets alarmerend....de pijn.....tja..haalt zijn schouders op..." Hij is geopereerd hé". De assistente maakt hem duidelijk dat zijn voet toch gevoeliger is dan bij het ontslag. De prof staat er een beetje bij te staan, (dat is objectief!) en neemt een blad om een bloedonderzoek te vragen. De assistente neemt het blad bijna letterlijk uit zijn handen en vult de lijst aan van wat ze nog allemaal onderzocht wil zien....de prof stond erbij en keek er naar. Hij zei niets meer, ofwel was hij onder de indruk van haar resolute en kordate aanpak ofwel was hij onder de indruk van haar charmes ? De prof doet nog een poging met de vraag of we naar haar morgen bellen om de uitslag te hebben, nee zei ze, "ik neem ze mee naar de dagzaal", ze draaide haar rond en nam ons mee.....die zaal kennen we ook nog.....daar gaan ze bloedprikken en dan moeten wachten op de uitslag.
Twee verpleegsters komen Tom halen om te prikken.....We moeten eens niet vechten met Tom al laat hij zich niet zomaar doen natuurlijk, maar het lukt van de eerste keer. Omdat het niet duidelijk is of hij naar huis mag gaan of niet geven ze hem alvast een slotje......dat is ook weer bekend. Een van de verpleegster zegt dat hij mag kiezen waar hij gaat zitten ...of in de zetels aan de tv of in bed. Tom kiest, die ondertussen een verslagen indruk geeft, een bed. Op het bed gaat Tom liggen en is stil. We moeten wachten en wachten en wachten........ Zijn ziekenhuis Juf loopt voorbij en vraagt bezorgd waarom hij teurg is.....ze wil hem in ieder geval niet teurg in de klas, hij moet maar genezen.....!
Op de middag komt de assistente terug en opent het gesprek met "Goed nieuws", prachtige openingszin!!! Aan het bloed zien ze dat de AB werkt......Waar de pijn en het rood en het dik zijn vandaan komen weten ze niet zeker...ze houden op het meer aktief zijn van hem. Als hij toch koorts zou krijgen of veel meer pijn dan mogen we altijd terug bellen. We krijgen ook een nieuwe afspraak voor volgende week donderdag.....ik ben eens benieuwd of we die afspraak mooi gaan volgen...IK HOOP HET VAN HARTE!!! Voor de bloeduitslagen had ze telefonisch ook nog overlegd met Francois......Ik kan alleen maar zeggen dat de NAZORG SUPER is!
Ze komen Tom zijn slotje eruit halen en dan pakken we alles in onze, ondertussen vertrouwde stand-by-rugzak-met-het-overlevingspakket-in-voor-één-nacht, en we zijn weg. We rijden nog even langs het werk van papa, dan kan Tom daar nog even alles vertellen en we besluiten om plastieken krokodillen te kopen......een hype waar ik eigenlijk niet aan wens deel te nemen......iedereen loopt ermee rond...maar het is de enige schoen die voldoet aan de voorwaarden. Een schoen die open is en dus zijn hiel "met rust laat" en hopelijk terug kan ontzwellen en tegen het nat kan. Met gewone sloefen kan hij moelijk van auto naar school gaan, één plas en ze zijn kapot. Dus maar plastieken krokodillen gaan kopen in de A.S. Veel te veel keuze......na een tijd kiest hij toch voor het eerste paar dat ik niet zo mooi vind...maja.....ik leg me erbij neer , hij moet ze willen aandoen......
1 op de 2 zinnen vermeld hij op één of andere manier wel dat de krokodillen echt wel goed zijn en dat zijn neefje er ook heeft......jaja....die kroks toch (en nee ik wil het niet juist schrijven.....
's Avonds......de verzorging van zin voet..... hij maakt het ons niet makkelijk. Het vel waar tot nu toe het plakkerige gedeelte op geweest van de opsite, heeft het opgegeven en komt ermee vanaf met de plakker. Tom zijn voet ligt nu meer open en het wordt denkwerk om alles te verzorgen en geenplakkers te gebruiken maar toch alles vast te zetten.......we hadden twee keer gevraagd of hij in bad mocht nu....maar aangezien zijn voet nog rood ziet willen ze het nog "clean" houden......dus verder verzorgen.....Enfin, er zitten nuvier compressen op zijn voet en twee windels.....dat is stevig!
Vandaag is Tom teurg naar school gegaan.....zijn Juf was blij om hem te zien.....'s middag komt hij naar huis...moekes...én pijn...tja....wat moet ik nu doen? Afwachten zeker...hij heeft geen koorts......
Hip, vandaag is Tom voor de eerste keer terug naar school gegaan! Weliswaar een halve dag om hem niet direkt "de volle schoollaag" te geven. De juffen waren blij dat hij terug was en zijn klasgenoten waren op de speelplaats al aan het roepen, "Tom is terug!" Ik heb aan de juffen gezegd dat hij niet al te zot mocht doen, niet springen en dergelijke. Deze middag ben ik Tom gaan halen, hij had een beetje werk mee, niet zo erg, knutselen! Schaatsen in karton kleuren en uitknippen. Een beetje ambetant, morgen gaan ze schaatsen en hij mag niet mee. Maar hij heeft zijn kartonnen schaatsen mooi in zitten te kleuren. Morgennamiddag , dan is iedereen terug van het schaatsen,gaat hij terug. Zijn toetsen moet hij ook niet inhalen, de juf en mevrouw de direkteur hebben dat overeengekomen....fijn. Hopelijk haalt hij zijn leerstof redelijk snel in.
Rond een uur of vier waren Tom zijn batterijen helemaal leeg...werd bleekjes en wallen onder zijn ogen. Het zal nog even duren voor hij terug op volle toeren gaat kunnen mee draaien. Een langzame start lijkt me ideaal.......
Ben benieuwd voor de controle voor donderdag...de draadjes zijn uit zijn voet, alles lijkt toe maar toch. Wachten op de deskundig groene licht ! De plaats die rood ziet en pijnlijk was, is het nog steeds. Het rood is weliswaar minder rood maar de pijn blijft wel hetzelfde. Schoenen dragen is ook niet zo vanzelfsprekend. Hij had zijn stevige schoenen aangetrokken deze morgen maar dat was niet echt dat. Dan maar zijn sportschoenen aangedaan, die deze middag terug pijn aan zijn hiel. Het enige wat hij kan verdragen zijn zijn sandalen, maar ja, het weer heeft zich daar niet aan aangepast........
Voorlopig gaat alles goed met de nieuwe AB maar toch blijf ik duimen!
De rest van de week blijft hij halve dagen naar school gaan....
Op deze manier zullen we blijkbaar toch wel meer de blog aanvullen dan verwacht.........
Bij ontslag in het ziekenhuis had Tom uitslag op zijn arm van de plakkerige plakker van zijn slotje......na een dagje thuis zijn en zijn stevige straffe AB (we blijven vaktaal spreken) bleef de uitslag zijn arm gezelschap houden. Geen erg op het eerste gedacht....dat heeft tijd nodig om weg te gaan. Tom ook nog in bad gestoken met een plastiek voetenbankje in bad zodat zijn hiel droog zou blijven....was niet echt handig maar dankzij de hulp van Willem, die het een erezaak vindt om Tom te helpen, lukte het aardig. Juist om Tom uit bad te halen ben ik wel assistentie moeten gaan vragen aan Stief........zo had ik geen last van mijn rug Na het bad had ik gehoop dat de uitslag beter zou zijn.......ik heb overal met ether de overschotten van de kleefstoffen van zijn lijfje gedaan......
Woensdagochtend...Tom staat op...bekijk zijn arm...joepi, de uitslag voelt zich goed bij ons en heeft zijn vrienden uitgenodigd! Het is erger geworden. Ook de algemene toestand van Tom is niet dat....hij zit er precies onder door....geen fut...niets....het welkoms/nieuwjaarfeestje en bezoek aan Stief zijn ouders waren misschien allemaal teveel.....ook al hebben we 101X gevraagd of het allemaal nog cava was met hem. Enfin soit....woensdagochtend.....ik doe nog eens zalf op zijn arm...een uur later ziet het knalrood en is nog groter geworden.....rode punten op zijn onderarm......de aanstokers die waren van punten al getransformeerd naar donker rode dikkere punten.....het jeukt. In de namiddag zie ik de punten verder uitbreiden...naar mijn tante gebeld om te vragen wat ik ermee kon doen. Isobetadine opdoen, dan droogt het uit. Tegen de avond zijn de puntjes helemaal rond zijn arm. Mmmm....chips, het gaat niet de goede kant uit. Een reactie op de AB waarschijnlijk. We zullen zien.... Papa komt Tom en Willem halen na het werk. Hij ging bellen als er iets zou veranderen. Laat op avond belt hij al....De uitslag is nog erger geworden, gaan we iets geven tegen allergie? Ik vond dat geen goed idee, de AB is zo straf dat ik niets durf bijgeven zonder advies. "We zullen zien morgenvroeg"
Die morgenvroeg was dus deze morgen. Om 9u belt Hugo al..."Ja, slecht nieuws, hij staat helemaal vol uitslag, van kop tot teen." Doemme.... Ik bel naar de afdeling waar Tom heeft gelegen, de Francois,(waar ik trouwens deze nacht van had liggen dromen dat ik hem terug ging zien), doet zijn ronde op de afdeling rond deze tijd. Ik bel, krijg één van de assistente aan de lijn. Ik leg het probleem uit, hij ligt nog vers in het geheugen. Ze ging Francois bellen en overleggen,zien of hij op de raadpleging ging kunnen komen of we langs spoed moesten gaan. Ze ging binnen een uurtje terug bellen. Ik bel naar Hugo om te zeggen dat hij zich niet moet haasten.... Na amper 15 min belt de assistente terug. Vermeulen wil hem vandaag zien, om 13 uur op de raadpleging en we moeten ons erop voorzien dat hij misschien moet blijven. Shit seg......
Naar oma bellen voor opvang van de twee anderen..... We vertrekken onder ons drie naar het ziekenhuis.....geen van ons zijn er gerust in . We deden terug dat we thuis waren......koffie uit het machientje gaan halen, de krant kopen.....gewapend met onze rugzakken, eentje met pyjama en toestanden, "een overlingspakketje voor nacht 1", en een rugzak met de verzorgings dingetjes in voor Tom. We melden ons aan...ze wisten van onze komst...handig en leuk, allé ja; leuk ? Na 10 min. roepen ze Tom zijn naam..we mogen naar lokaal 8 gaan. "Vermeulen gaat direkt komen hoor" De verpleegsters weegt en meet, van zeer ver, Tom. Onze Francois komt binnen. "Ja jongen je maakt het ons niet makkelijk hé!" en lachte voorzichtig. Hij bekijkt Tom en zucht. Een reactie 9/10 op de AB. Het kan ook iets viraal zijn of een allergie op iets anders, maar aangezien alles hetzelfde is gebleven lijkt het zeer waarschijnlijk dat de AB de verantwoordelijke is voor deze immigratie van de rode uitslag. Hij gaat heel het dossier nog eens bekijken om een nieuwe AB te zoeken. Op de ene is Tom resistent, de andere geeft deze reactie. Zoeken zoeken........ Hij weegt en meet Tom, deze keer van dichtbij, de cijfers zijn enigzins anders.
Na een paar minuten komt hij terug binnen. Hij heeft een andere gevonden maar er is een maar aan... Het is de laatste AB dat er overblijft om oraal in te nemen én, nee nee dat was nog niet alles, hij is minder straf en minder goed. Hij moet dus meer AB nemen en 4x ipv 3. Hij verontschuldigd zich dat hij het ons lastig maakt maar ja, het belagrijkste is dat hij geneest! Het kan dus zijn dat de uitslag zich verder gaat verspreiden, het kan zijn dat hij terug koorts gaat krijgen en het kan zijn dat hij diarree gaat krijgen van de nieuwe AB. Als één van deze dingen zich voordoen dan mogen we terug onze pakken maken om nog eens min.3 weken op hotel "Gasthuisberg" te gaan.... Hij ging er voor zorgen dat alles van zijn dossier in orde is een ging een soort van draaiboek maken wat ze op spoed moeten doen als we in het weekend naar daar zouden moeten gaan. Dat is fijn(?)..... Als de nieuwe AB gaat reageren is het hoogst waarschijnlijk knal in het weekend. Ik vraag nog om zijn voet te verzorgen, maar de verpleegster van dienst had precies niet veel zin en plak domweg de plakker op zijn litteken!!! Hoe kan je nu zo stom zijn? Men zou als patënt, in zo'n geval, op een knopje moeten kunnen duwen om de luie, nonchalante werknemer eruit te stemmen....je duwt op het knopje, bzzzzz, een luik gaat open in de vloer en ze valt erin...bye bye !
Gewapend met maar liefst 10 voorschriften voor de AB gaan we naar buiten.
We kunnen nu alleen maar hopen dat deze AB sympathieker is , dat is alles. We leven van dag op dag, weeral. We kunnen niets plannen..Achja er zijn nog steeds ergere dingen in het leven maar nu vind ik het even niet meer leuk.
't is de laatste dagen echt wel wachten geweest, en wel vertrouwen in de zaak, maar toch ook een beetje bang afwachten...
We moesten zoveel mogelijk bewegen en gaan wandelen. Het wandelen doet tom wel graag, maar de bijbehorende commentaar/aanmoedigingen van mama of papa, die zijn er meestal wel te veel aan...
Tom was gisterenavond vastberaden om naar huis te gaan, hij heeft de hele avond al ingepakt en opgeruimd en daarna als een blok in slaap gevallen.
Dees was het laatste bericht rechtstreeks vanuit het ziekenhuis, toch gemengde gevoelens... het was drie weken onze thuis.
Alvast al allemaal bedankt voor het volgen van onze "avonturen", het deed deugd dat te weten...
de Blog zal nog wel verder gaan, maar misschien niet meer alle dagen.
Vrijdagochtend, ik kom rond kwart voor negen toe, papa moet gaan werken.....ik blijf bij Tom tot als papa terugkomt. Tom is blijkbaar juist wakker, zijn haar staat nog helemaal pirrewiet en het ontbijt staat onaangeroerd op de rolbare tafel... Papa vertrekt en ik maak Tom zijn ontbijt klaar. Weeral boterhammen met hesp...dat die hesp nog niet uit zijn oren komt...dat snap ik niet. Het duurt lang voor de boterhammen in zijn mond zijn verdwenen, zijn eetlust is nog niet helemaal terug paraat.... Na het eten komt hij bij mij in bed liggen...we spelen op de nintendo ds en kijken naar Mega Mindy....als ik toen al geweten had dat we diezelfde aflevering vandaag 3 keer gingen zien, dan had ik niet gekeken..... Ondertussen begon ik al te zagen om gaan te wandelen....ik ving bot....hij had er geen zin in. Tot als de mevrouw van de speelzaal kwam om te zeggen dat de zaal open was......mankend volgde hij haar... Na een uurtje kwam hij terug....hij kroop terug op mijn bed en kreeg zijn dagelijkse insmeer beurt. zijn vel is helemaal droog , zijn handen zijn zelfs helemaal aan het vervellen. Dus insmeren!!!!! Toen we daarmee bezig waren kwam de dokter binnen, Francois in gezelschap met zijn bevallige assistente, die eerder al naar Tom was komen zoeken. Hij voelde nog eens naar de warmte van zijn voet....de twee voeten voelen nog niet helemaal identiek...hopelijk wel tegen maandag. Voelde ook weer aan zijnn klieren in zijn lies. Daarna kreeg ik een hele uitleg over zijn antibiotica.....ik ga dat hier nu niet schrijven want dat is eigenlijk niet echt de bedoeling denk ik zo......delen mogen niet zo echt bekend bekend gemaakt worden......voorlopig.... Ze zijn er nog niet helemaal uit op welke manier hij zijn antibiotica gaat krijgen......Normaal gezien gaat het siroop of pilletjes zijn... hij somde de voor en nadelen op van verschillende AB op tov zijn assistente.....De ene is heel goed tegen de bepaalde bacterie maar die wordt zeer slecht opgenomen door de botten....dus die is uitgesloten....nog een paar voorbeelden volgden......dan kwam hij op een AB uit dat goed in de botten wordt opgenomen maar zeer straf is, eigenlijk voor volwassen. Op de bijlsuiters staan er een paar serieuze waarschuwingen...(ze zijn niet van de minste...) maar ze hebben geen andere keuze dan die te geven..... Effe slikken.........hij verzekerd me dat die waarschuwingen niet helemaal kloppen....maar ze willen het niet uit de bijsluiter halen omdat de AB anders gaat misbruikt worden en met gevolg aan zijn kracht gaat verliezen. Wat we zeker gingen merken en tijdelijk zal zijn, zijn humeur zal schommelen en gaat angstig zijn. Het is geen zekerheid maar dat zijn ze wel iedere keer tegengekomen. Daarna vroeg Francois hoe Tom zijn karakter was. Ik zei dat hij al vanzelf angstig is, zeker bij het slapen gaan en dat hij een zeer gevoelige jongen is. Plichtsbewust maar zo snel gekwetst.......Dat deed de dokter zijn voorhoofd fronsen....hij ging nog nadenken over de AB. Daarna vroeg hij of voor de rest alles goed ging in school....... Integenstelling tot gisteren was hij minder zeker van zijn ontslag maandag........"Ik ben er zeker van dat we nu op de goede weg zitten. Als alles blijft zoals nu dan mag hij normaal gezien maandag weg". Er zat twijfel in zijn stem..........pfff.....hopelijk blijft alles goed....hopelijk wordt zijn voet niet dikker of warmer....hopen hopen....duimen duimen.... Francois had zijn tijd genomen, de kiné heeft heel de tijd staan wachten aan zijn kamer, de cliniclowns hebben ook effe gewacht maar gingen dan weg, net zoals de kiné.
Toen ik de plateau ging wegzetten van het middageten zag ik de kiné praten met een verpleegster...ik vroeg aan haar of ze Tom nog nodig ging hebben vandaag. (9/10 betalen we haar toch...of ze nu komt of niet...dus effe gaan aanporren ) Ze kwam onmiddellijk mee, ze gingen oefenen op de trappen. Na 20 min kwamen ze al terug en smeet ons bijna letterlijk "buiten". Hij moest nu direkt en onmiddellijk buiten rond de vijver gaan wandelen! Toen ik vroeg aan haar of het normaal is dat hij zijn voet scheef zet als hij stapt zei ze kort en krachtig, "Je mag die gerust mondeling corrigeren!" Oeps, ik vond het wel grappig hoe ze het zei maar ik ga niet met mijn hond op stap... Enfin, wij buiten gezet en gaan wandelen.....Er lag nog ijs op de vijver, steentjes zitten te zoeken om het kapot te smijten maar blijkbaar zijn er ons heel vele voor geweest...Met moeite hebben we 2 steentjes gevonden en dan waren die nog zo klein dat het ijs helemaal niet stuk ging. Uiteindelijk ben ik eens met mijn voet gaan voelen...ik moest al stevig duwen om het kapot te krijgen.......het ging maar ik had wel een natte voet! Na onze verplichte wandeling zijn we naar de cafetaria gegaan..ik moest nog eten......Tom ging ervandoor met mijn fritten.... Toen zag Tom terug witjes.....naar de kamer dan maar.
Rusten.....en tekenen....... Rond 4 uur zijn we dan nog eens gaan wandelen......we zijn toertjes gaan maken in het ziekenhuis...die lift in, waar komen we dan uit...mmmm...;bij zeer oude mensen....trap nemen.....ergens anders uitkomen.....mmm... nog niet goed......we zullen naar een andere lift gaan....... We zijn terug op de kamer geraakt...Tom was moe....was zelfs aan het zweten...maar dat is de bedoeling. Daarna hebben we nog verder zitten te tekenen en kleuren.....We zijn nu al een tekening aan het maken om maandag af te geven....een cadeautje wil Tom niet geven...." Ze hebben al iets gekregen met Kerstmis"..... Rond 19 uur kwam papa terug binnen..........en ik ging naar huis...
Onderweg van Orval terug richting gasthuisberg krijg ik te horen dat Tom Maandag Naar huis mag. Ik had stilletjes gehoopt op vroeger, maar toch is het geweldig goed nieuws. het einde is in zicht. Als ik dan een beetje later aankom op gasthuisberg, staan Tom en mama ons op te wachten aan het onthaal. Tom staat daar zowaar zonder krukken. Wat een vooruitgang ineens. Tom doet zijn pakjes van kerstmis open, met de nodige "wauw" en "tof", de combinatie van ziekenhuis en kerstmis heeft onderstussen al nen hele berg opgeleverd ;-). De sfeer is dus ook veel optimistischer, Tom probeert ook al de opgelegde oefeningen zo goed mogelijk uit te voeren, zelfs met de strenge commentaar die ik er constant aan toevoeg...
Tom heeft lang geslapen.....ik was vroeg wakker...van de zenuwen..nu kon ik eens blijven liggen...zijn eerste nacht bij mij dat hij deftig heeft geslapen..... Rond 9 uur werd Tom wakker van mijn gerommel in de badkamer....aan zijn gezicht te zien was hij ook wel nerveus....hij was niet echt happy....slaapdronken ging hij op zijn krukken naar het toilet. Hier en daar draaide de vloer weg van hem en viel hij bijna omver.....na zijn toilet bezoek kroop hij terug in bed met de knuffel die hij van Clara had gekregen! Na een half uur wachten zag hij het zitten om te ontbijten....terwijl wij kruimels lieten vallen op de grond kwam de poestvrouw kuisen...beetje ambetant...pas proper... Na het ontbijt kreeg Tom zijn kiné op bezoek.....hup hup...uit het bed..meegaan naar de kinézaal! In zijn pyjama volgde hij de vrouw.....hij mocht pas terug binnen komen in de kamer als er zweet stond op zijn voorhoofd...... Na een uurtje kwam hij terug binnen...en ja, aan zijn haar kon je zien dat hij had zitten zweten.... MAAR !!!! Tom is op zijn krukken buiten gegaan en kwam op zijn gemakje te voet terug binnen!!!!!! Jongens ! Dat deed deugd om te zien.....zijn ogen flikkerden van trotsigheid!!!! De kiné deed een uitleg wat hij allemaal mag en niet mag, en dat hij 's avonds moet stretch-oefeningen moet doen.....hij moet vooral bewegen en mag niet met een ganzenpoep rondlopen.... Tom zei ook dat de dokter bijna aan ons kamer was.....zijn dekenboog mocht ook weg, nu dat de spalk weg was.....de dekenboog heeft hij zelf afgebroken en is te voet die gaan terug geven aan de verpleging! Zelfs de dokter, die we onderweg tegen kwamen keek fier naar hem! Bed opgemaakt, kleren aangedaan en patat boem...eindelijk de dokter was in the house!
En diene kerel, onze Francois had redelijk goed nieuws bij !!!! Tom zat vandaag wel aan zijn verplichte 14 dagen AB intraveneus...maar hij wou graag zeker zeker zijn.....dus moeten we nog een paar dagen blijven......MAAR MAANDAG mag Tom , als alles goed blijft, naar HUIS!!!!!! Eindelijk kunnen we aftellen...Tom had wel zitten te hopen dat we vandaag naar huis mochten.....maar die vier extra nachten waren wel cava voor hem....... Hij moet dan nog wel een maand AB nemen in siroop vorm...dan terug op controle. De komende twee weken mag hij nog niet in bad om dat nog niet alles perfect toegegroeid is....hij mag ook , tot na de controle ook nog niet naar scouts en circusschool gaan, niet schaatsen, niet turnen, geen gekke dingen doen en niet springen. De hiel is in principe wel stevig genoeg, maar is er niet op voorzien dat die hol is....dus geen risico's nemen..... Dat Tom niet mee mag gaan schaatsen met zijn school vond hij jammer (hij mag ook geen blaren krijgen, een schaatsschoen vond de Francois echt wel vies!) Nog verschillende vragen gesteld naar de toekomst toe...gevolgen ? Gevoeligheid? Kans op terug komen? In principe, als hij na de controle gezond wordt verklaard dan is hij ook gezond, maar de toekomst zal dat ook voor een stuk uitwijzen.....mocht hij terug een rare infektie krijgen dan wil Francois op de eerste plaats staan om hem binnenste buiten te keren, dan zou er sprake zijn van een immuniteits "ding"...maar dat is maar als als als....we moeten er alleen aan denken op dat moment! Francois gaf de chirurg, Boone, ook de complimenten...... hij zei dat hij nog nooit zo'n mooi naaiwerk had gezien..."De chirurg heeft je verwend, oplosbare draad én alles langs binnen..." De snee, tis géén kleintje (daar verschoot ik wel van!) zag er mooi uit! Hij gaat daar niet veel meer van zien !
We waren blij.....maar uiteindelijk moeten hij nog vier dagen blijven.....ik vrees dat dat lange vier dagen gaan worden... Francois heeft in ieder geval de belofte gedaan om maandag vroeg langs te komen, dan kunnen we sneller vertrekken!
Als we maandag terug naar huis gaan dan is Tom drie weken op hotel geweest.....lang.....de aanpassing zal voor hem groot zijn....maar ook voor mama en papa denk ik...terug naar het "echte leven"...gelukkig maar toch een beetje raar...de wereld heeft drie weken stil gestaan...voor ons toch!
Na de middag kwamen papa, Willem en Arno binnen gevallen...ze waren terug van het feestje van bij Hugo zijn familie... ikke ging naar huisjes met Willem en Arno en papa kon verder bekomen van de festiviteiten...
Slaapwel, mama (die eigenlijk veel te moe was om te schrijven...)
Na het middageten en het "uitbuiken" is Tom nog even naar de speelzaal gegaan. (daar heeft hij ook zijn AB gekregen van de verplegerster die op zoek was naar hem.)Beetje vermoeid kwam hij terug en ging effe rusten. En ik ondertussen maar zagen en zagen om naar buiten te gaan. Clara is nog op bezoek geweest met een grote knuffel en grote kaart......iets daarna kwamen de ouders van Stief op bezoek met als cadeautje Lego!!! (hij was zeer content) Tom begon de Lego direkt te maken...hier en daar vielen er stukken op de grond...STief zijn papa was aan het lachen ," sebiet moet ge op uwe buik gaan liggen om alles terug op te rapen..." Tien minuten later lag hijzelf op zijn buik in de kamer, zoekend naar gevallen Legoblokjes...best grappig....Stief kwam ondertussen binnen. Toen Stief zijn ouders weg waren konden we terug zagen om naar buiten te gaan... Nu waren we met twee om veel bla bla te verkopen. Uiteindelijk kregen we hem buiten. Wij gewapend met de jas, Tom met zijn krukken gingen we de "grote" opdracht vervullen. Krukkig stapte hij door de gangen...hier en daar eens rusten tegen een verwarming en hup terug op weg naar de glazen schuifdeur, de "gate" naar de frisse lucht. Hij is helemaal tot aan de vereiste bank geraakt en hij glunderde!!!!!! De bergop om terug naar binnen te gaan was een beetje moeilijk......daar heeft hij een tandjes moeten bijsteken. Eens binnen ging hij en Stief uitblazen op de verwarmde banken, ik ging ondertussen snel naar het winkeltje om zijn voorrad chips binnen te doen. Tussen de rayons kwamen er twee mensen naar me.....ik was zo in de chips aan het kijken dat mijne frank niet viel dat het mijn eigen tante en nichtje waren. Ze vroegen wat hij graag at van snoep...ik denkend aan mijn portomonéetje, CHIPS!! Marleen en Lien kochten gedwee een zak. Na het afrekenen gingen met zijn drietjes naar de bank... Ik wou Tom een beetje extra moe maken (hopelijk zou hij dan sneller inslaap vallen) en we gingen nog naar de cafetaria om te eten. Daar hebben we rustig kunnen "taaaaateren" en pakte Tom zijn zoveelste cadeautje uit! Een kikker een aan "resorke" en als die met zijn gat tegen de tafel botst maakt hij geluid !! Blijkbaar geraakt Tom zijn batterijen plattekes in de cafetaria, hij werd witjes en het was de moment om terug naar "onze studio" te gaan. Onderweg namen we nog afscheid van Marleen en zotte Lien, terug naar de kamer. Iets voor 19 uur kwamen er nog twee bezoekers, Frederik en André....en wat hadden die bij......LEGOOOOOOOOO! Het was een echte Lego dag! Fréderik en André kwamen niet alleen op bezoek...Frederik was ook uitgenodigd om een paar nachten te blijven in Gasthuisberg....op een andere afdeling...voor een serieuzer ding....
Stief is nog een hele tijd gebleven, heeft de clown uitgehangen, tot 21u30..... Het bed klaargemaakt, pyjama aan, lichten uit en hopen dat hij snel in slaap zou vallen....euh ja...dat is mislukt...het was weer 23u30 voor zijn ogen toevielen.....
Ik kon deze keer niet goed inslaap geraken....morgen (donderdag) zouden we weten hoe en wat......de zenuwen hielden me wakker...
Normaal gezien kon ik een beetje prutsen en berichten tussen andere berichten zetten. Maar met maandag en dinsdag is het niet gelukt. Eén van de twee zit al in het "achief" en wil niet meer veranderen van plaatsje.....
Gisteravond is Tom heel goed inslaap gevallen, laat maar zonder problemen! Fieuw!!! Maar om 6 uur was het deze keer "bingo". Hij was al een hele tijd aan het woelen en begon daarna te wenen. Hij had pijn aan zijn hiel maar deze keer was het zijn "goeie" hiel dat parten speelde. Hij kwam bij mij in bed liggen maar dat hielp niet. Na drie kwartier, (ik wou hem niet direkt iets laten geven tegen de pijn) ben ik weer zo sierlijk als iets uit het bed geklauterd om op het belletje te duwen! Rudy kwam langs en ging Junifen halen.( Ik denk dat Tom toch menige flesje heeft leeggemaakt hier! De junifen is hier wel wit en niet oranje zoals bij ons thuis.) Tom sloeberde de Junifen op ,kroop in zijn eigen bed en na een tijdje viel hij terug diep in slaap. Rudy vertelde dat hij zijn laatste nacht deed voor deze week. Pas maandag zou hij terug komen.....we hebben in ieder geval al maar afscheid genomen.
Tom en ik lagen nog heerlijk te slapen tot als de verpleegster binnen kwam. Eerst dachten we dat het om de AB ging, maar daarvoor was het te laat.....het was al negen uur. Nee, nee, ze kwam bloed nemen. Geen erg, langs het slotje gaat dat prima en Tom liet zich doen. Maar het slotje was minder sympathiek en wou niet meewerken. Er kwam geen druppel bloed uit. De AB was er nog wel ingeraakt maar er wou geen druppel bloed meer uitkomen. De verpleegster sprak het verschrikkelijke woord uit "herprikken"! De tranen sprongen in Tom zijn ogen en draaide zich rond. We zagen direkt dat het niet vanzelf zou gaan en ging versterking halen. Ze kwam terug en ging toch nog eens langs het slotje proberen maar het had geen zin.....Ze ging dan maar alles klaarzetten in de onderzoeksruimte, alis, martelkamer...de kinderen op de gang weten dat als ze naar daar moeten gaan dat het dan niet zo aangenaam gaat zijn. Tom , die nog in een bolletje lag, tilde ik op en bracht hem, ook tegen mijn zin !, naar de onderzoekskamer. We hadden hem vast met twee....maar hij bleef zich serieus verzetten en bewegen.......gevolg de eerste prik was mislukt!! De verpleegster en verpleger wisselde, hij ging nu prikken......We namen Tom nog wat steviger vast voor de tweede prik....en en en ...ik heb alles gezien zonder "er niet tegen te kunnen." We hebben moeten vechten om hem stil te houden. Maar het zat er goed in...we moesten hem nog wel wat vast te houden tijdens de bloedafname, dat is een vervelend gevoel. Hij kreeg ondertussen een nieuw slotje de andere was versleten. Als schuldaflossing van de verpleegster, kreeg Tom twee doosjes van Lego, twee prikken= twee doosjes! De verpleger is dan nog wel in staat geweest om een zéér lompe uitspraak te doen! " Is dat niet bij hem dat ze zes weken intraveneus gaan geven?" Bong !!! Ik was wakker!!! "Wat!! Nee nee, zes weken wel AB maar niet intraveneus en anders zeggen ze ons niet alles." "Wanneer mochten jullie dan naar huis", vroeg te verpleger? "Geen idee, dat hangt van het bloed af...." antwoordde ik. Tom die nog stevig onder de indruk was van het prikken, zo wittekes als iets, en ik geschokt van wat de verpleger durfde te beweren, gingen we naar de kamer. Ontbijt gebeurde in alle stilte!
Sebietekes gaat het middag eten komen.....en dan gaan we even ons dagelijks wandelingetje maken. Zijn oefeningen heeft hij al gedaan!!
Zondagavond toegekomen.....hij zag er goed uit!! Hip hip! Papa en Tom waren al wat aktiever geworden...misschien een beetje te, maar na 13 dagen moet je wel eens terug losbarsten. Slapenstijd is tegenwoordig terug iets geworden waar we niet naar uitkijken....en ook deze keer was het "bingo".... Pas tegen 1u 30 heeft hij de slaap kunnen vatten. Deze keer was hij minder kwaas maar hij had serieus pijn. Zijn hiel deed pijn maar ook zijn knieën. Na een pijnstiller van de gehaaste Rudy, kon hij eindelijk slapen! Hij ging het wel doorgeven aan de dokter dat hij zo'n last had. Het was ook niet de eerste keer. Ik kon darentegen minder goed de slaap vatten....een nieuwe lading van patiënten werden binnengebracht....de gang was voor de helft leeg...één nachtje en alles was terug bezet!
Maandagochtend: Tom heeft geslapen tot 9u30. Op ons gemak ontbeten, bed opgemakt, aangekleed.....Daarna kwamen ze vragen of Tom mee naar de speelzaal ging. Hij had geen zin...dan heb ik maar een beetje zitten te zagen, mama's kunnen dat goed, en dan zijn we samen naar daar gegaan. Aan de deur van de zaal heeft hij niet meer omgekeken. Een uurtje later stond hij terug in de kamer. Zijn middageten was al toegekomen, stoofvlees! Hij kon er geen fritten bij bestellen dus kreeg ik de missie om er gaan te halen uit de cafetaria. Alles wat je daar koopt van eten moet ook daar opgegeten worden. Onder het motto, hoe meer dat het opvalt hoe minder dat het opvalt, ben ik fritten gaan halen. Een plateau genomen, koude schotel met een dubbele portie fritten. Betalen en hup zo zichtbaar als wat rustig naar beneden gegaan en dan naar de lift. Ik wou sneller ontsnappen maar er was een oud koppel voor me de trap aan het afgaan en dat ging niet zo vooruit...... Tom heeft dat voornamelijk de fritten opgegeten...het stoofvlees was een beetje taai en is blijven liggen. Na het eten hebben we spelletjes zitten te spelen en daarna ging hij uit zichzelf, naar de speelzaal! Ondertussen kwam de kiné binnen om te zeggen dat ze niet ging komen.... pas donderdag. Maar ze heeft wel een hele uitleg gegeven en gevraagd. Ik zei dat alles nogal een beetje onduidelijk was van wat mag en niet mag...ze ging het uitzoeken. Maar gaf me wel uitleg van oefeningen die hij zonder problemen kon doen en een opdracht om hem uit zin kamer te halen. Tegen donderdag moet hij tot aan de vijver geraken met zijn krukken!! Als hij daar terug van was , begonnen we de kamer op te ruimen en heb ik Tom zijn haar gewassen met zijn hoofd over het bad. En dan met het washandje helemaal gewassen, hij wou niet meer in het babybadje. Tegen dat Tom goed en wel aangekleed was kwam de invasie van pakjes en eten binnen!! Het feest kon beginnen!
Gisterenavond hebben we hier bij Tom een kei gezellig kerstfeestje gehad. 't Was natuurlijk overdag al begonnen met te bedenken wat we zouden kunnen eten, zo zonder keuken is het wel effe aanpassen, maar na de nodige brainstorming hadden Stief en ik al en lijst en ideeen voor een zeven ganen menu... dus werd er al een deel geschrapt. Inkoopjes gaan doen in de colruyt en daar was zoals iedereen de laatste dagen wel zal gemerkt hebben een fille tot vanachter in de winkel, maar enfin we zijn er door geraakt ( allé vooral stief, willem en arno, want ik was ondertussen nog cadeautjes gaan kopen). Aangekomen op Gasthuisberg moesten we natuurlijk ook alles ( eten en kadoos) bovenkrijgen, maar met vereende krachten is dat in ene keer gelukt en we waren niet de enigen, want er keek niemand op van de verhuiskaravaan. We zijn begonnen met hapjes: toastjes met zalm en kreeftensla, pizza/kaaskoekjes, blokjes salami en kaas en champagne natuurlijk. Daarna zijn Mama en Stief naar de Chinees gereden om tweemaal "menu a" te gaan halen, dat zag er allemaal lekker uit, maar de door de voorgaande hapjes en de buitensporig grote porties van chinezen, zijn de meesten niet verder geraakt dan een voorgerecht van loempia en gefrituurde varkensblokjes met zoetzure saus, er zijn natuurlijk altijd strevers die ook de hoofdschotel hebben aangesneden chopchoy en gebakken rijst. Dit tot grote ergernis van al de rest, want dat betekende ook dat zij nog langer moesten wachten om aan de kadootjes te beginnen... Dus uiteindelijk dan toch de kadootjes,met de nodige verassingen en heel veel papier . We zijn van geen kleintje vervaard en de traditie wil natuurlijk ook wel dat als iedereen denkt dat we het gehad hebben er nog gateau komt. Al onze moed bijeengeraapt, maar ook daar zijn we doorgeraakt. ik denk dat ik mag besluiten dat het een geslaagd feestje was. ik zou bijna durven zeggen "voor herhaling vatbaar", maar dan onder ander omstandigheden. Na het afscheid ( waar Willem het een beetje moeilijk mee had...) werd het terug rustig op de kamer, en deze avond wel heel rustig, want na een tijdje begon Tom aan zijn slaapritueel ( nog een beetje opruimen, prutsen, pyama aandoen en dan op het bed gaan liggen wachten... maar integenstelling tot de vorige avonden bleef het stil... hij was zowaar inslaap gevallen...
Vandaag is het wel echt zondag. Het was negen uur voorbij voor we wakker werden en opstaan. Het plan was om 's middags samen in d cafetaria te gaan eten, en tom vond dat ook en goed idee, tot de moment daar was en ik hem vroeg hem aan te kleden... aarop volgt een uur discussie van kleren, gestrekte benen, krukken, rolstoel.. om er uiteindelijk te geraken. Nog effekes een of andere assistent langs geweest om te zien of alles inorde is, en die vroeg of tom al op zijn voet steunde. Deze uitspraak in het achterhoofd, gaan we dus met de krukken en proberen voorzichtig de stap beweging te doen. na het eten de spalk uit en eens geprobeert of hij zen voet kan bewegen en dat gaat redelijk goed...ziet er allemaal goed uit...
Rita, Anneke en Heidi opbezoek geweest en nu ik aan het schrijven ben komen Tante Diane en nonkel roland binnen. Opa wordt nog verwacht.
Toen ik vrijdagavodn binnen kwam zag ik een opgeklaarde Tom...terug sprankeltjes in zijn ogen en uitgelaten! Hip hip, mijne zoon is er terug! Tot als iedereen weg was...de batterijen waren leeg en begonnen rood te pinken..batt.low...pink pink...batt.low...pink pink.
Bij slapenstijd (22u) werd de pijn aan de hiel terug wakker, het infuus deed pijn, hij had geen slaap. Ok, we belden...de nachtverpleger Rudy kwam er al snel aan. "Pijn? Daar hebben we iets voor!" Al gauw ging hij iets halen. Binnen de vijf minuten kreeg Tom zijn Junifen. Goed...dan kunnen we nu echt gaan slapen dacht ik...mis gedachtigd zo want het werd een "strijd". Tom vond zijn draai niet in bed...keren, woelen, kwaad zijn. Hij was zeer onrustig.... Na een tijd wou hij naar toilet. Ik til hem op, hij gaat naar toilet ik til hem terug op. Op één of andere manier bleef hij op een gegeven moment met zijn infuus hangen in mijn haar. Dat deed pijn....shit. In bed deden we de windel van zijn arm om te zien of alles nog ok was. Zo'n slotje hangt goed vast, alles zag er nog redelijk prima uit. In een hoekje zag het wel rood. Voor alle zekerheid belden we , nog maar eens, en de Rudy kwam eraan. We wilden zeker weten dat alles nog goed was zodat er deze nacht, bij het inspuiten van de "AB", geen probleem zou zijn. Rudy deed een hele uitleg hoe ze controleren of alles nog goed zit. Hij gaf ons ook een uitleg van de kleurtjes van de dopjes. Afhankelijk van het kleurtje moeten ze iets anders meebrengen om de "leiding" open te houden......zo weten we weer iets nieuw! Rudy is uiteindelijk lang blijven hangen....er waren veel patiënten naar huis mogen gaan voor de feestdagen en hij had tijd blijkbaar.
Rudy was weg en Tom begon terug te woelen en de tranen volgden. Hij was kwaad, hij wou naar huis gaan, hij wou de kerstboom zien thuis, hij wou mee gaan naar het feest bij Bompa en Bobonne....hij was kwaad op alles en niets. De pijn wou niet weggaan ondanks hij iets had gekregen. Na twee uur mocht hij iets nieuws bijkrijgen (combinatie van Junifen en Perdolan). Tom was ondertussen al bij mij in bed gekropen nog steeds met ontsnappende tranen. We belden terug (ik werd er verlegen van) voor Rudy......hij wist al waarvoor hij kwam en vroeg direkt of de pijn niet weg was? Noppe....en ja...de Rudy ging iets halen, zijn straf jeneverke. Tom dronk het op en binnen het half uur sliep Tom in mijn armen. Na een tijdje te wachten kroop ik zonder enige moeite, lenig en zeer sierlijk uit het bed. (ik had de kanten omhoog gezet anders was ik er lang uitgevallen) en legde Tom in zijn bed...oef. ....de nachtrust kon beginnen. Het was 1 uur.....
's Morgen heeft hij redelijk lang geslapen...We moesten er voor niets of niemand uit. Toch een beetje vakantie ? Toen hij helemaal wakker was had hij energie voor twee ! Hij was happy en blij al wou hij niet uit zijn kamer. Rond half drie kwamen Stief en Arno binnen gevallen....toen zij naar huis gingen hebben Tom dik tegen zijn goesting in zijn rolstoel gezwierd om ze mee "uit te laten". Beneden in de gang kwamen oma en Christiaan ons tegemoet. We namen afscheid van S en A en gingen met Oma en Christiaan naar de cafetarie op zoek naar het lekker appelkoekje van de kerstman...maar we hadden geen geluk. Dan maar terug naar de kamer. Oma had crepepapier meegebracht om bloemetjes te maken die Tom met de nieuwjaarsbrieven gaat afgeven. In één van die teksten staat dat hij bloemen mee heeft....om te voorkomen dat er ne flauwe plezante zou zeggen, "waar zijn die bloemen nu", gaan we ze nu alvast maken!!!!
Toen Oma en Christiaan wilden vertrekken kwam Tom zijn meter binnen!! Daar had hij naar uitgekeken!!!!!!!!!!! Zijn meter, Benny en zoon Stijn gaven hem een cadeautje....een spelletje voor de DS! Hip hip! Van Benny werd hij "verplicht" om het spel uit te testen...dat moeten ze geen twee keer zeggen!! ;-) Na veel getater en uitleg van wat en hoe gingen ze terug naar huis en toen kwam papa en Willem binnen voor de volgende "schift". De voormiddag was rustig, we hebben zitten te zeveren en te lachen EINDELIJK. De namiddag was een aaneenschakelingen van bezoek. Hij heeft maar 1x achter een pijnstiller gevraagd en gekregen! We maken vooruitgang!!
Vandaag begint de winter, en dat is te zien aan het wijdse landschap dat zich voor onze "hotel"kamer uitstrekt, schoon wit aangevrozen en daar het rode zonlicht op ...
we hebben alletwee goed doorgeslapen en voor een keer moeten we optijd opstaan, want in de schol is er om negen uur een film. Dus verder doen was de opdracht, ook de verpleegster stak een tandje bij om ons optijd alle zorgen te hebben gegeven, en pijnstiller voorzien dat we zkeer niet moesten terugkomen ( het zijn toch schatjes hè ;-)) Tom heeft genoten van de film, ondanks het feit dt hij eerst niet wou gaan. Tijdens de voorstelling komen en gaan er kinderen die te moe zijn of weg moeten voor verzorging en dan later terug komen met een plakkertje op hun arm en daarop een 10/10 en scheppen ze dan mee op... Na de film nog effekes gewandeld in de gangen en Lut tegen gekomen, ik denk dat hier altijd wel iemand rondloopt dat ge kent... Een bad nemen met een been ingebonden en en infuus in uw arm dat is ni vanzelf sprekend, en als papa dan voorstelt van het babybadje te gebruiken dan is er echt ni veel goesting nimeer, dus heeft het effe geduurt alvorens tom overtuigd was maar uiteindelijk heeft hij wel meegewerkt en daarna voled ehij zich wel goed. Gisteren bij het slapengaan heb ik me grealiseerd dat hij misschien wel te moe was om te slapen, dus vandaag maar eens proberen een siesta in te voeren en hopen dat het dan beter gaat vanavond, ook da voorstel werd niet direkt enthousiast onthaald maar uiteindelijk valt hij toch in slaap voor een uurtje en wordt gewekt doorr de verpleegster die nogthans haar best deed om stil te zijn. Ondertussen was de technische dienst geweest om de kleine rolstoel aan te passen zodat Tom zelf kan rondrijden. Francois had ni veel te vertellen en was ook niet op de hoogte gebracht door orthopedie, maar hij ging het navragen. Deze namiddag komen Hans en Kasper op bezoek ze zullen een beetje laterkomen want het verkeer verloopt niet echt vlot. 't was wel gezellig en tom en kasper verstaan mekaar echt wel goed, Kasper vond het bed dat op en af gaat met de knopkes wel kei neig... Ze hebben nog en beetje gewacht op bobonne en bompa maar die zaten ook hopeloos vast in het verkeer, maar zijn er uiteindelijk ook doorgekomen. Tom heeft tot nu niet geklaagd over pijn... tijdens de bezoeken is Francois nog eens terug binnengesprongen, met de mededeling dat er helemaal niets aan de achillespees is gebeurt en dat tom in pricipe dus op zijn voet mag staan... das wel een verrassing... enfin, goed nieuws mag ook wel eens, ma da betekent dus ook geen vier weken plaaster en de nodige revalidatie achteraf.. dat hadden ze ook wel kunne zeggen op orthopedie!!!!
ik hoop maar dat Tom straks goed in slaap geraakt.
de pijnstillers doen niet altijd even goed hun werk, de pijn komt op in steken, hij hertrekt zijn been dan. Het cadeautje heeft gewerkt zoals de chips ..., echt oprecht blij en verrast dat het juist iets was wat er op het lijstje stond ( bijna zo straf als sinterklaas;-)) Na het eten heeft hij enthousiast gespeeld en gezocht, want het was nieuw en moest nog vanalles uitzoeken en proberen... maar toen was het weer slaapmoment...
" ik wil naar huis.....snif snif....... ik wil hier ni meer zijn........traantjes......huilen...... ik vind het ni meer leuk...... traantjes......"
zelfde remedie als mama er gaan bijliggen en effekes proberen troostende woorden te spreken maar al snel opgeven en dan maar alleen hem vasthouden... als hij dan eindelijk rustiger wordt steekt de pijn op... helemaal opnieuw.......... ik mocht/moest maar in mijn bed gaan liggen.... pijnstiller (volgens de verpleegster straffer spul,maar ik denk dat er een beetje psychosomatische pijnstiller inzat...)gekregen en uiteindelijk alletwee inslaap gevallen (01u15)
Toen een verpleegster binnen kwam met het ontbijt lag Tom nog steeds in zelfde houding in een diepe slaap.......Toen "de gang" terug wakker werd van zéér vroege lawaaierige bezoekers werd hij wakker. Het sloeg al direkt tegen...het ontbijt was niet zoals hij wilde......aan de verpleegster maar gaan vragen of er geen hesp over was. Nee...mmm.... Dan ben ik maar snel naar de cafetaria gegaan om een sneetje hesp gaan te kopen. Dat vond hij goed maar at amper de helft op. Zijn melk wilde hij niet, maar toen ik zei dat hij veel melk produkten moest eten om zijn hiel terug "bouwstenen" te geven, heeft hij zijn tas leeg gedronken....er was terug gedrevenheid in hem. Voor vijf minuten dan maar. Ze kwamen zijn antibiotica geven, AB ("vakjargon") en zijn gezicht trok werg van de pijn. We vertelde de jonge lieve verpleegster dat hij sinds gisteren pijn had, ze deed het verband van zijn handje en zag dat het rood zag. Ze ging er iemand bijhalen om te zien wat ze ermee gingen doen...herprikken of niet. Tom schoot al direkt terug in tranen, hij wilde niet dat ze hem kwamen herprikken.....begrijpelijk. Twee andere, lieve, verpleegsters kwamen binnen, duwde een paar keer op zijn slotje, het deed pijn. De beslissing was gevallen, ze gingen herprikken...ook als hij zijn hand bewoog dan wou de infuus niet meer doorlopen. Ze trok het slotje eruit en alle infusen werden meegenomen.....vrijheid voor een uurtje. Omdat hij zo verdrietig was en kwaad kreeg hij van haar twee pleisters met verdovend zalf op. Ze zocht naar goede dikke aders waar ze een ander slotje kon inprikken, hoe dikker de ader hoe langer dat die het zou uithouden. Na een zoektocht, geklop op zijn armen en handen vond ze er twee die erdoor konden. Daar plakte ze de plakkers op, die moesten een uurtje "trekken" en dan zou alles op die plaats in slaap liggen. Ondertussen kwam zijn Juf binnen van de ziekenhuisschool, ze kwam eens zien of hij het zag zitten om naar de klas te komen. Hij had er geen zin in maar het leek ons , naar onze volwassen mening, goed om hem uit de kamer te sleuren en hem afleiding te bezorgen. Om 11 uur zou ze hem komen halen...ze ging nog naar de verpleging om te zien of we hem met bed en al naar de klas gingen brengen of met de rolstoel.
Ondertussen had de pleister een uurtje zijn slaapverwekkend werk gedaan en ze kwamen met twee binnen om hem te herprikken. Den Tom die tot nu toe zo goed had meegewerkt en zelden had geklaagd veranderde in een opstandig en machteloos kind. De slaapplakkers moesten eraf en dat zette kwaad bloed, die plakkers hun kleefvermogen was zeer groot!! De verpleegster rukte ze in één trek eraf.....korte pijn...(doe ik ook zo)....maar Tom was kwaad dat ze het gedaan had. Daarna moest ze prikken......het werd een gevecht, schreeuwen, wenen, stampen....Met twee probeerden we hem zijn arm stil te houden. De prik heeft hij uiteindelijk niet gevoeld, die plakkers werken echt! Maar dat kon hem allemaal niet schelen, hij was kwaad op de verpleegster. We hadden nog haar naam gevraagd, de lieve verpleegsters vroegen we hun naam, maar nu gingen we haar naam van de lijst schrappen. De verpleegster was er zelf het hart van in, ze prikt niet graag en legde nog maar eens uit dat het moest om hem terug beter te krijgen. Hij keek haar buiten. Martine,(de verpleegster) is daarna op zoek gegaan naar vervoer voor hem. We hadden een rolstoel gevonden maar die was eigenlijk voor zijn benen te klein. We gingen naar een mannelijke collega om uitleg te vragen hoe we het langer konden maken. Uiteindelijk waren ze met vijf man mee aan het zoeken. We moesten een zeshoekige sleutel hebben om het los te schroeven.....dat konden ze niet uit hun zakken toveren en belde naar de technische dienst voor de sleutel!! Lief !!! Zoveel moeite doen !!! Tom had ondertussen een geschenkje uit de grote doos mogen gaan uitzoeken.......Lego Star Wars!!! Jighaa! Ondertussen stond zijn Juf daar al om hem te komen halen. Terug op zoek gegaan naar een ander rolstoel en gevonden! Een super grote...te groot eigenlijk maar met een paar kussens hebben we hem als een koning kunnen installeren. Tom klampte zich aan me vast, hij wou niet naar school. We sloten een deal, ik ging mee tot aan de deur van de klas. Na vele stapjes en een paar liften kwamen we aan de klas...zijn Juf heeft hem dan met snoepjes afgeleid , ze was jarig, en ikke was dan ribbedebie.
Om twaalf kwam de Juf en Tom terug op de kamer. Tom was helemaal opgeklaard.....kleine lichtjes in zijn ogen. Ze hadden de nieuwjaarsbrief van zijn meter helemaal kunnen afmaken en ze hadden zelfs nog tijd gehad om rekenen te doen !
Het middageten stond in de kamer al te dampen. Hamburger met boontjes en cola! Na een plaspauze van Tom (Tom optillen, knoeien met de deur van de badkamer, neerzetten, pipi doen, optillen, terug knoeien met de deur en in bed leggen) installeerde ik hem zodat hij op de gamecube kon spelen. Terwijl hij met de Simpsons speelde ging ik snel naar de cafetaria een slaatje halen. Tegen dat dat op was , was het tijd om naar de "kindvriendelijke" mis te gaan in de kapel. Nee, we zijn niet diepgelovig, al heb ik er de laatste dagen wel over nagedacht...over geloof.....(help) maar dan had ik een reden om hem uit de kamer te krijgen. Gewapend met kussens terug in de grooooote rolstoel, hup naar de kapel. Halverwege de viering,- was interaktief, de kinderen mochten de kerstal voorzien van hun jaarlijkse bewoners, powerpoint presentatie met afbeeldingen van verhaaltjes,- had Tom teveel pijn om te blijven. Stilletjes slopen we uit de kapel...iedereen hielp ons. Grappig , de mama's met kinderen die eigenlijk erger ziek zijn, zijn de eerste om te helpen! Terug op de kamer belde Tom om een pijnstiller. Dat zou de tweede zijn vandaag. (al de andere pijnstillers die hij via het infuus kreeg waren weg, nu zijn het siroopjes geworden) Maar hij kreeg het nog niet, er was niet genoeg tijd tussen de vorige...Wachten....2 uurtjes.
Ondertussen was het al 15u30 geworden. Tijd om ons in te pakken om naar de raadpleging te gaan van orthopedie. De lift naar nul, gang door, ingang passeren, andere gang in, lift nemen naar twee en dan aanmelden. Jaja, we kennen de weg alleen...zonder gps! De verwachting was groot..misschien gingen er nu antwoorden komen op vragen van hoelang dit en datjes....maar dat viel serieus tegen! De dokter die Tom had opengesneden, Dr. Boone, is een eerlijke, duidelijke kerel! Maar jammer genoeg staat die onder iemand anders, een professor. Tot nu was die professor die we af en toe eens gezien hadden, altijd vriendelijk...nu ook wel , daar niets van. Maar Dr. Boone kreeg eigenlijk geen ruimte om naar zijn patiëntje te komen.(dat was de indruk dat we kregen) Een verpleegster haalde het verband van zijn voet, nam zijn been uit zijn "goot", doorknipte de watten rond zijn been, deed een ander verband errond uit...ineens hadden we terug een voetje! De "drainage" (ik heb de juiste benaming gevraagd maar tis al weer gaan vliegen) was er op 123 uit. De prof had Tom afgeleid en hup. Dr. Boone deed nog eens een poging om te komen kijken maar de prog haalde hem direkt bij hem. Onderlng bespraken ze vanalles, uitslagen van labo, foto's, oorsprong. De prof vroeg nog eens of hij gewond was geweest aan zijn voet. NEEEEEE, voor de zoveelste keer...NEE. Ik zei wel dat er nog een scan was genomen van zijn nieren. "Dat was toch niet hier gedaan" zei hij kortaf...."Waar dan wel? Maandag is dat gebeurd" antwoordde ik beleefd maar "kortig". Het werd precies een welles nietes ding. Dr. Boone kwam ertussen en zei dat het op Nucleaire (kerncentrale) was gedaan, die kende zijn patiënt (!). de prof zweeg, en bleef zwijgen tegen ons. Ik wou nog een paar dingen vragen aan Dr. Boone maar daar stak onze prof dan weer een stokje tussen. Opeens waren we buiten gewerkt......Dr.Boone fluisterde nog wel snel dat hij volgende week ging binnenspringen op de kamer.
We hadden geen antwoorden, geen vooruitzicht niets....we moesten nog naar radiologie gaan om controlefoto.....ik stelde me vraagtekens bij...want er was gewoon niets te zien op "gewone" foto's. (Die mensen daar deden al moeilijk omdat de prof hun niet had verwittigd...tja.....wij waren ook niet echt happy.) Foto's genomen en terug naar de kamer. We hadden nog een brief gekregen dat we aan de dokter (Francois)moesten geven. Onderweg hebben we die open gedaan in de hoop iets wijzer te worden. Noppe dus. Daar stond in dat er verder AB gegeven moest worden, ik denk wel dat onze Francois dat weet, en dat de spalk moet blijven zolang het nodig is. Euh ja....tot wanneer is dat dan nodig ? Eens op de kamer had Tom terug pijn......toen heeft hij wel iets gekregen!!!!
Het avondeten klopte ook niet, er was weer geen hesp bij....papa ,die ondertussen al ergens in de gangen dwaalde,gebeld om in de cafetaria hesp gaan te kopen..........
Kortweg, het was een dipdagje. Niets was goed, pijn en verdriet. Hoe leg je aan je kind uit dat alles in orde komt maar dat het tijd nodig heeft? De situatie met de Prof, het zal alles behalve objectief zijn weergegeven....maar ik vind het niet kunnen dat er nul de botten uitleg is geweest. Niets......dat heeft me kwaad gemaakt......Ik hoop dat Dr. Boone snel zijn eigen zegje kan hebben over zijn patiënten en dat hij nooit vergeet dat communicatie één van de belangrijkste dingen zijn naar ouders én kind!!! Tom hoort dingen die hij niet snapt zegt hij maar hij weet wel dat het over hem gaat! Jammer genoeg zijn sommige mensen te fel met hun ding bezig en vergeten dat er daar mensen aan "de andere kant" staan die graag uitleg willen horen, geruststelling.....Ik vind dat ontzettend jammer en mocht ik Meneer de prof tegen komen.....ik ga het hem zeggen dat ons bezoekje niet ok was!
Tom vroeg zich af of er nog bezoek ging komen....tien min. daarna stond mijn nichtje Lien op de kamer......is er dan toch iemand daarboven ? ;-) Aan de toekomstige bezoekers....ja jullie mogen komen!!!
Voila.....de nacht is weer voor papa die Tom nog kwam verblijden met een cadeautje dat hij bij had van zijn werk!!!
Iedereen die deze blog zit te lezen wil ik bedanken....De teller gaat met grote sprongen omhoog en dat doet deugd. Het doet deugd dat er aan hem gedacht wordt, meer dan jullie denken!!! Dank je wel! (en nu heb ik traantjes)
Probleempjes doet je nadenken over hoe wij ons leven leven.....hoe snel dat wij van een mug een olifant maken.....hoe snel wij een probleem kunnen opblazen.....een verblijf op de kinderafdeling doet rare dingen met je....denken....relativeren...... Wat moet er niet allemaal omgaan in de hoofden van ouders en kinderen met kanker......die hebben vragen waar geen antwoord op gegeven kan worden....Ik word iedere dag met hen geconfronteerd en dat zet mijn voeten ongelooflijk hard op de grond. Die hebben pas zorgen!
P.S. wij hebben vandaag de verpleger gezien die op tv komt in het Leven zoals het is, kinderziekenhuis, ons favoriet programma....;-)
Jep jep, Tom kon lachen toen ik zei dat er een nieuwe zak chips in "the house" was......dat is ook het enige lachje geweest van de avond. Nadat iedereen terug naar huis was, begon hij aan de chips......maar de voorraad gelukkig zijn was snel op. Tegen dat het slapenstijd was(en wanneer is dat in een ziekenhuis??) begon hij te klagen van pijn aan zijn hand. In de OK hadden ze hem op een andere plaats een infuus gezet terug (de andere werkte niet meer goed) maar na twee dagen deed het al terug pijn. We hebben het verband eraf gehaald en het begon inderdaad rood te zien. We hadden ook aan een verpleegster gevraagd om een andere verband maar die was met haar verkeerde been uit het bed gestapt.(voor alle duidelijkheid, dat is de enige verpleegster uit "de hoop" verpleegsters die eens niet lief is geweest, al de rest zijn schatjes!!!!!!) Daarna sprongen er tranen in de oogjes van de stoere Tom. Het was op....het pakje moed......hij was super verdrietig en kwaad. Hij wilde naar huis, hij vond het allemaal niet meer leuk, het deed allemaal pijn.....zijn hiel....zijn handje.....hij was kwaad en ooo zo verdrietig. Tv was niet goed...niets......Uiteindelijk ben ik bij hem in bed gaan liggen, Tom kroop huilend tegen me aan en is uiteindelijk zo in slaap gevallen. Heel de nacht is hij in dezelfde houding blijven liggen....voor één of andere reden ben ik deze nacht meer wakker geweest om naar hem te kijken dan dat ik geslapen heb......
gisterenavond is tom dus nog terug op zijn kamer geraakt, nog half gedrogeerd...maar toch alweer pijn, want de medicatie heeft een uur stilgelegen voor het transport, dus weer een darmpje meer... (zie foto) hij had honger en mocht vanaf 16 u al terug eten, dus hebben we hem op aanvraag en beetje lasagne klaargemaakt, dat ging allemaal goed dus daarna nog een paar lepeltjes pap ook nog, maar daar is hij dan toch maar mee gestopt... hij werd een beetje misselijk... En spijtig genoeg is het er allemaal terug uitgekomen....gen echt probleem, zelfs een beetje normaal na een operatie. morgen maar een beetje langzameraan beginnen en nu heeft hij voor alle zekerheid een baxter ( suiker en zout) bijgekregen.
's nacht een paar keer wakker geweest maar altijd terug goed inslaap geraakt. om 3 uur had hij terug meer pijn en heeft de verplegening, na de dokter die op dat moment in spoed bezig was geraadpleegd te hebben, nog een portie pijnstillers toegediend. 's morgens om 8u ook nog eens.
De rest van de dag nam de moed stilaan af ( waarschijnlijk meer en meer moe aan het worden). Vanaf's middags zijn ze ook begonnen met de permanente toedienig van pijnstillers af te bouwen? hij mag ( moet zelf) wel zeggen als hij pijn heeft dan krijgt hij een extraatje. Francois is ook nog effe langsgeweest en heeft naar tom zijn knieholte gekekenen ( tom kloeg van pijn daar), maar vond het niet onrustwekkend ( niet warm, dik of rood), hij voelt toch ook wel altijd aan de klieren hoger in het been (valt gewoon op, is misschien niks maar toch...). En ja hoor , ook Francois is heel nieuwsgierig en wil net als alle verplegers en verpleegsters de boel eens opensmijten om te kijken, hij trok toch zo een beetje de windels opzij, maar had pech want er was nog een tweede laag... De uitslagen van de de eerste tests op hetgeen ze verwijderd hebben is al "positief". Het gaat terug om "gram negatieve staafje" ( de groep waartoe de boosdoener E. coli toe behoort, dus voorlopig geenbijkomende of andere antibiotica. Er is ook veel bezoek geweest ( Andre, Marleen, Willem, Arno, Oma, Chris, Stief) maar ik weet biet goed of tom er van genoten heeft want er kon echt geen lachje vanaf ' aleen toen mama zei dat ze chips bijhad ;-))... 't zal morgen wel beter gaan zeker.
PS: we hebben het nog niet op papier, maar de verwachtingen waren er al wel en de mondelinge toezegging van de juf nu ook al: Willem heeft een héél goei rapport.
Ik was wakker!!! "Wat!! Nee nee, zes weken wel AB maar niet intraveneus en anders zeggen ze ons niet alles." "Wanneer mochten jullie dan naar huis", vroeg te verpleger? "Geen idee, dat hangt van het bloed af...." antwoordde ik.
Vandaag begint de winter, en dat is te zien aan het wijdse landschap dat zich voor onze "hotel"kamer uitstrekt, schoon wit aangevrozen en daar het rode zonlicht op ...
