Teaching English in Thailand
Inhoud blog
  • Zaterdag 12 juni 2010
  • Vrijdag 11 juni 2010
  • Donderdag 10 juni 2010
  • Woensdag 9 juni 2010
  • Dinsdag 8 juni 2010
    Zoeken in blog

    Beoordeel dit blog
      Zeer goed
      Goed
      Voldoende
      Nog wat bijwerken
      Nog veel werk aan
     
    Dagboek van zes weken vrijwilligerswerk in een Thaïse school
    30-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zondag 30 mei
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Om kwart voor acht vertrek ik weer met Channa’s tuk-tuk naar het archeologisch park, onderweg mijn ontbijt in isomobakje verorberend. De boyfriend van Channa heeft me nog bevestigd dat alles in orde is voor de rit naar de grens; de chauffeur weet waar hij me moet droppen. Hij zal om 13u klaarstaan aan het hotel. Tussendoor bel ik naar Mrs. Jintana om te zeggen dat ik vandaag naar Thailand terugkeer. Ze zal iemand sturen om me te komen ophalen aan de grens.

    In het Angkor Archeological Park bezoek ik een aantal sites die op de “Small Tour” liggen maar zeker ook de moeite waard zijn. De meest idyllische is Ta Prohm, een tempel waar men de natuur z’n gang heeft laten gaan en die bijgevolg overwoekerd is door tropische planten en  bomen.

    Een verkoopstertje van 13 wil me een fluitje en armbandjes aansmeren. Bij het binnengaan van de site vraagt ze me waar ik vandaan kom. “From Belgium? The capital of Belgium is Brussels! In Belgium the people speak three languages: Nederlands, French and German”. Bij het buitenkomen van de site komt ze weer op me af gewandeld. “Hello, Mr. Thomas from Belgium! I remember youuuu! You buy from meeee!” Ik stop toch maar om eens naar haar koopwaar te kijken. “I just opened my business”, zegt ze. “My business is not going weeeell! There are not many tourists and they are not buyingggg!” Enerzijds staat ze te bedelen opdat ik toch maar iets zou kopen en anderzijds heeft ze toch een zekere fierheid over haar “business”. ’t Is zo aandoenlijk dat ik het niet kan laten om een paar prulletjes van haar te kopen. Inge: over twee weken krijg je van mij twee prachtige Khmer-armbandjes van een halve dollar!

    Na de Small Tour heb ik nog een uurtje over en ik beslis dat te gebruiken om nog een laatste keer de Bayon, mijn lievelingstempel, te zien. Ik kan nog rustig de tijd nemen om rond te dwalen door de prachtige ruïne. Gisteren waren er nogal wat geleide tours maar vandaag is er bijna niemand. De max!

    Voor we definitief vertrekken uit het Angkor Archeological Park komt er nog een manneke van hooguit acht jaar op me af om postkaarten te verkopen. Hij dringt heel erg aan: “If I tell you capital of Belgium, will you buy from meeee? Capital of Belgium is Brussels!”. Veel meer dan dat weet hij blijkbaar nog niet over België, want hij schakelt over op Frankrijk: “I can tell you president of France: Nicolaaa Saaaw-koow-seeee!”. Op zo’n moment kan je moeilijk neen blijven zeggen hé.

    Om 12u30 zijn we terug in het hotel. De zogenaamde taxi staat al klaar, maar de boyfriend van Channa vraagt waar ik nu precies naartoe wil en hij noemt twee namen van plaatsen waar ik nog nooit van heb gehoord. Dat doet voor mij de deur dicht, ik heb geen zin om aan de verkeerde grenspost te worden gedropt. Dan nog liever weer de volle pot betalen. Ik zeg dat het me spijt maar dat ik toch de andere taxichauffeur zal bellen en hij maakt er geen enkel probleem van. De timing blijkt perfect: de andere taxichauffeur is net in de buurt en arriveert nog terwijl we aan het bellen zijn. ‘k Heb nog geluk ook, want zit al een passagier in de taxi waardoor ik maar 25$ zal moeten betalen. Na een rit van een dik uur is de andere passagier op zijn bestemming en ga ik alleen verder met de taxichauffeur (dezelfde als die van de heenrit, die dus totaal geen Engels spreekt). We stoppen nog even in een onooglijk gehuchtje op een halfuurtje van de grens om iets te eten. Na een kleine twee uur zijn we weer in Choam. De chauffeur wil toch 45$ voor de rit maar ik weiger en uiteindelijk geeft hij toe. Er was blijkbaar een misverstand tussen hem en de andere passagier.

    Het verlaten van Cambodja en het binnengaan in Thailand verloopt nu heel vlot. Na ongeveer een uur arriveren Mr. Winai en Mrs. Surin, hun dochter Uem en zoontjes B1 en B2 zijn ook mee. Onderweg belt Sak me nog, die terug uit Surin vertrekt naar zijn school. Hij heeft al vaak geprobeerd me te bellen maar ik was onbereikbaar op m’n Thaise nummer. Als ik volgend weekend naar Surin ga zal ik hem toch eens moeten contacteren. Het gezin Winai zet me rond half zes netjes weer af voor m’n deur in Buached Wittaya. Ik neem een douche en ga daarna met Ms. Pu naar de markt om som-tam (papayasalade) te kopen, die we voor haar huisje opeten. We hebben ook nog wat fruit meegebracht: mangkut en longkon. Het wordt een rustige avond.

    30-05-2010, 00:00 Geschreven door Thomas Haerynck  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    29-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zaterdag 29 mei 2010
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Om 7u komt Channa me oppikken met z’n tuk-tuk. Het is een minuutje of twintig rijden naar de ingang van het Angkor Archeological Park. Onderweg koop ik ontbijt in een isomo-bakje om in de tuk-tuk op te eten: rijst met krokant rundsvlees, reepjes gebakken ei en komkommer. Ik koop een ticket voor 3 dagen (40$ voor 3 dagen, 20$ voor 1 dag). Het Angkor Archeological Park is een uitgestrekt gebied bezaaid met ruïnes uit de hoogdagen van het Khmer-rijk. De meeste bouwwerken zijn opgericht onder de koningen Jayavarman II en VII in de twaalfde eeuw. Angkor Wat is het bekendste, maar er zijn er nog vele andere.

    Vandaag doen we de “Grand Tour”. Channa brengt me met z’n tuk-tuk van de ene site naar de andere en wacht daar telkens op mij tot ik m’n bezoek heb afgerond. De tuk-tuks zijn hier anders dan in Thailand: hier zijn het gewone scooters waaraan een tweewielig karretje hangt, in Thailand zijn het moto’s op drie wielen met achteraan een cabine voor passagiers (één geïntegreerd geheel).

    Angkor is uiteraard heel toeristisch (veel westerse en oosterse bezoekers), maar doordat we in het laagseizoen zitten is het nergens over de koppen lopen. Aan iedere site zijn er souvenirkraampjes en lopen er verkoopsters rond om hun waren aan de man te brengen: water, fruit, postkaarten, T-shirts, zijden sjaals, armbandjes, tekeningen op rijstpapier, boeken over Angkor, houten fluitjes, … you name it. Ze zijn heel erg opdringerig: van op een afstand beginnen ze je al toe te roepen en daarna blijven ze je tientallen meters volgen. Afdingen is de boodschap als je iets wil kopen. Wanneer je bij het binnengaan van de site niks koopt vragen ze om straks bij het buitenkomen van hen iets te kopen: “I remember youuuu! When you come back you buy from meeee!” De langgerekte “youuuu” en “meeee” moet je erbij denken, ’t is echt grappig om te horen. Maar ondanks hun opdringerigheid blijven ze wel vriendelijk, sommigen zwaaien me zelfs na wanneer ik niks van hen heb gekocht. En ze roepen altijd: “Good luck to youuuu!” Vele verkoopsters zijn volwassen vrouwen maar er zijn ook heel wat kinderen bij: meestal meisjes en jongens van een jaar of twaalf, soms nog een stuk jonger. Ze spreken goed Engels, ook de kinderen. ’t Is duidelijk dat ze lesjes hebben ingestudeerd – ze kennen bijvoorbeeld de hoofdsteden van de Europese landen uit het hoofd – maar ’t is meer dan dat: wanneer je hen een vraag stelt kunnen ze snel en gevat antwoorden. Het contrast met de leerlingen in Buached Wittaya is enorm! Zo zie je maar dat de commercie wonderen kan doen ;-)

    Wat ook grappig is: wanneer ik ze probeer af te schepen door te zeggen dat ik iets al heb (bijvoorbeeld een reisgids, of postkaarten) antwoorden ze steevast: “Same same but differeeeeent!”.

    Ik laat me toch een paar keer vermurwen door de verkoopsters: een sappige ananas, een zakje mango, flesjes water, een kokosnoot met een rietje erin, een pakje postkaarten, een tekening op rijstpapier… en ik vergeet misschien nog ’t één en ’t ander.

    In de voormiddag doen we een reeks tempels aan in het oosten en noorden van het park. Er is nergens veel volk en er hangt een aparte, serene sfeer. Sommige tempelruïnes zijn gedeeltelijk overgroeid door de jungle. Het doet me een beetje denken aan de films van Indiana Jones.

    Kort voor de middag komen we dan aan in Angkor Thom, een koninklijke stad en de laatste hoofdstad van het Khmer-rijk. Vooral de Bayon maakt indruk op mij: een tempel waarvan de torens zijn versierd met metershoge aangezichten. Prachtig om te zien. Na Angkor Thom ga ik iets eten in de buurt van Angkor Wat. De prijzen in het park zijn een veelvoud van die daarbuiten. Voor een lunch betaal je hier 4 à 6 dollar in plaats van één dollar, drank niet inbegrepen.

    Het hoogtepunt van ieder bezoek aan het Angkor Archeological Park is natuurlijk Angkor Wat. Ik neem dan ook rustig de tijd, een goeie twee uren. Overal in het complex zijn er prachtige bas-reliefs van mythische veldslagen. Het uitzicht van in de hoogste toren is ook fantastisch. Alleen jammer dat een deel van het gebouw in de steigers staat voor restauratiewerken, wat mijn foto’s een beetje zal ontsieren.

    De laatste tempel die ik vandaag bezoek ligt op een heuveltop. De beklimming duurt een minuutje of tien. Boven maak ik kennis met een groepje Thaise verpleegsters. Ze komen ook uit Isaan maar dan wel veel noordelijker dan waar ik verblijf. Ze vinden me een “handsome man” maar dat is niks nieuws meer voor mij: veel Thaise vrouwen hebben me al gezegd dat ik een “handsome man” ben: een blanke huid hebben is voor hen al voldoende om “handsome” te zijn J. Het gras is altijd groener aan de overkant hé. Het is trouwens ook altijd heel onschuldig dat ze dat zeggen, zonder enige bijbedoeling. Allez, dat is toch mijn ervaring L (Inge, die smiley op 't einde is een grapje). Bij het afscheid nemen we nog wat groepsfoto’s en wisselen email-adressen uit. Als ik ooit eens in de buurt ben moet ik hen zeker bezoeken in hun ziekenhuis!

    Rond 18u ben ik terug in mijn hotel. Ik neem een douche en dan brengt Channa me naar het centrum van Siem Reap, waar ik wat rondkuier in de vele grote en kleine night bazaars. Gisteravond in de buurt van mijn hotel heb ik geen enkele westerling gezien maar hier in het centrum valt het op dat Siem Reap een toeristische stad is met heel veel westerse backpackers. Langs de straat kan je je voeten laten masseren door vissen! Je gaat zitten op de rand van een soort zwembadje waarin honderden kleine visjes zwemmen; wanneer je je voeten in het water steekt komen ze er direct op af gezwommen en beginnen eraan te zuigen. Het voelt aan als zachte prikjes. Ik heb het zelf niet geprobeerd maar wel eens mijn hand in de bak gestoken om te weten hoe het voelt.

    Na mijn tocht langs de night bazaars bestel ik gele geroerbakte noedels met rundsvlees aan een kraampje. Spijtig genoeg is het Angkor-bier niet gekoeld, dus drink ik er een Laotiaans pintje bij. Het eten is alweer heel lekker maar niet pikant. Ik begin stilaan tot de conclusie te komen dat de Cambodiaanse keuken, in tegenstelling tot de Thaise, geen pikante keuken is.

    Terug in het hotel informeer ik eens of er geen goedkopere manier is om terug in Choam te geraken dan de taxi van 45$. De man achter de balie blijkt de boyfriend van Channa te zijn. Dat rare stemmetje van Channa zou dus toch wel fake kunnen zijn… heel vreemd. Channa’s vriendje zegt uiteraard – ‘k had niks anders verwacht – dat hij iemand kent die me voor minder geld naar de grens kan terugbrengen. Het is me niet duidelijk of hij echt wel weet waar ik naartoe moet, maar hij beweert van wel. Na enig aandringen van mijn kant zal hij voor alle zekerheid toch nog eens naar die vriend bellen om te checken of hij weet waar Choam ligt. ‘k Zal morgen wel zien hoe het uitdraait…

    29-05-2010, 00:00 Geschreven door Thomas Haerynck  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    28-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Vrijdag 28 mei 2010
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Deze week is ’t een man die voor mijn ontbijt moet zorgen – Mr. Suwan – en de variatie is dan ook wat minder groot. Ook vandaag weer heeft hij rijst met varkensbrochetjes gekocht op de markt. Ik vind het wel heel lekker, er zit veel smaak in (een beetje zoet). En daar bovenop heeft Mrs. Surin nog wat laab meegebracht, een overschotje van wat ze gisteren voor haar gezin had klaargemaakt.

    Vandaag is het Visakha Bucha, een belangrijke Boeddhistische feestdag. Volgens mijn opzoeking op het internet valt deze dag samen met drie belangrijke dagen in het leven van de Buddha: die van zijn geboorte, die van zijn verlichting op 35-jarige leeftijd en die van zijn dood 45 jaar later. In de voormiddag gaat Mrs. Jay met Mathayom 4 naar de tempel. Alhoewel er voor mij een paar lessen gepland zijn met Mr. Suwan mag ik meegaan met Ms. Jay als ik dat wil. Omdat ik vooral de les aan Mathayom 6/1 liever niet wil missen – dat is nu net de klas waar ik het meest nuttig kan zijn denk ik – beslis ik voor één uurtje mee te gaan en daarna terug te keren. Daarom stap ik niet op één van de twee schoolbussen maar volg ik ze met de scooter. De tempel ligt op tien minuutjes rijden van de school.

    De leerlingen hebben elk een lotusbloem bij en sjouwen enkele dozen mee die vol zitten met eten, als gift voor de monniken. In de tempel gaan ze allemaal op de grond zitten voor een podium waarop een al wat oudere monnik met micro zit te spreken. Voor hem staan de offergaven die al geschonken zijn door andere tempelgangers, onder andere een groot aantal schoteltjes met bereid eten op een rond tafeltje. Ik versta natuurlijk niks van wat de monnik zegt maar het lijkt er gemoedelijk aan toe te gaan. Hij glimlacht vaak en soms brengt hij de leerlingen aan het lachen. Mr. Phanu, die ook is meegegaan, zit vlak voor het podium en praat af en toe met de monnik. Hij neemt ook even de micro over om één of ander gebed op te zeggen. Later komen naast de oudere monnik nog drie jonge monniken zitten. Er worden veel foto’s genomen, niet alleen door mij maar ook door de leerkrachten én door de monniken (in de tas van de oudere monnik zie ik zelfs een videocamera zitten). Na een kwartier begin ik al wat ongemakken te ondervinden van het zitten, zo op m’n achterste met de voeten schuin naast mij naar achteren gericht. Kleermakerszit is blijkbaar not done. Ik vind het dan ook niet zo erg dat ik na een uur al weg moet ;-)

    ’t Is tof om les te geven aan Mathayom 6/1 omdat ze toch duidelijk meer gemotiveerd zijn dan de meeste andere klassen. Ik probeer ook uit te vissen waar de straffe leerlingen zitten om eventueel wat te steunen indien er bij zitten die de capaciteiten hebben om verder te studeren maar dat niet kunnen omdat hun ouders het geld niet hebben. Fa en haar vriend zijn twee heel toffe gastjes. Ze spreken relatief goed Engels, zijn enthousiast tijdens de les en komen ook naar de naschoolse English Club. Maar Mrs. Jintana zegt dat hun ouders tamelijk bemiddeld zijn. Dzju toch! ;-)

    Rond 11u30 is het alweer tijd voor de lunch, ze eten hier heel vroeg. Er waren nog spaghettistokken over en daarmee heeft Mrs. Surin in de leraarskamer een spaghetti klaargemaakt. Deze spaghetti “à la façon de Surin” heeft een bruine kleur in plaats van rood en is natuurlijk pikant – Mrs. Surin’s maag kan niet goed tegen niet-pikant eten zegt ze J.

    In de namiddag heb ik geen lessen meer te geven. ‘k Heb hier en daar al wat geïnformeerd en nu hak ik de knoop door: ik ga naar Angkor Wat in Cambodia! Als ik snel ben kan ik vanavond nog ter plekke zijn. En als ik wil kan ik zelfs tot maandag blijven, want dan wordt er geen les gegeven in Buached Wittaya. Mrs. Jintana belt naar haar man, Mr. G, om te vragen of hij me naar de grens kan brengen en dat is geen probleem: een kwartier later staat hij daar al. Ik maak vliegensvlug m’n bagage klaar en weg zijn we. Ms. Pu en Ms. Jay gaan ook mee want ze willen het grensstadje Chong Sa Ngam – later zal blijken dat de naam “grensgehuchtje” hier beter op z’n plaats is – eens zien. Ms. Jay is in haar studententijd een keer naar een casino gegaan net over de grens maar los daarvan hebben geen van beiden al iets van Cambodia gezien. We vertrekken kort na 14u en komen na een rit van een dertigtal kilometer een halfuurtje later aan in Chong Sa Ngam. De verharde weg stopt hier en gaat over in een aardeweg tussen Thailand en Cambodia. We parkeren de auto en gaan te voet verder door een stukje niemandsland met hier en daar slagbomen. Er komen nogal wat formaliteiten bij kijken: formulier invullen voor vertrek uit Thailand, visum kopen voor Cambodia (1000 Baht) en dan weer formulier invullen voor toegang tot Cambodia. De agenten zijn niet onvriendelijk maar ook niet bepaald hartelijk, eerder van die macho-types die zichzelf graag belangrijk voelen. Wanneer de papiermolen al in gang is gezet laten ze me weten dat ik bij mijn terugkeer mijn visum voor Thailand zal moeten hernieuwen en dat dit maar voor 15 dagen geldig zal zijn. Als ik een week vroeger naar hier was gekomen kon ik al meteen terugkeren, maar nu is die 15 dagen voldoende want over twee weken vlieg ik terug naar België. Ik krijg al bijna spijt dat ik hieraan ben begonnen, ‘k had rustig een weekendje in Buached en omgeving kunnen rondtoeren met mijn scooter. Maar ’t is sterker dan mezelf: Angkor Wat – of Nakorn Wat in het Thais – spreekt tot mijn verbeelding en nu ik er zo dicht bij ben wil ik het zien. ‘k Weet niet waar mijn fascinatie voor Angkor vandaan komt maar ik denk dat Jommeke er iets mee te maken heeft: zie album 123, “De schat van Angkor” ;-)

    G, Jay en Pu gaan met me mee tot over de grens, zij moeten een soort entreeticket kopen van 20B. Aan de andere kant van de grens komen we in het Cambodiaanse plaatsje (Chong) Choam. Het is één straat met een aaneenschakeling van winkeltjes in houten barakken, nog steeds langs diezelfde roodbruine aardeweg. Ze verkopen opvallend veel alcohol en sigaretten. Mr. G heeft ondertussen een taxi geregeld die “over tien minuten” komt, maar twintig minuten later is ’t nog steeds “over tien minuten”. We moeten in een winkeltje gaan schuilen voor een zeer plotse, hevige maar kortstondige regenbui. Uiteindelijk arriveert de taxi kort na 16u. Het is natuurlijk geen officiële taxi. Ze vragen 45 dollar, wat me toch wel veel lijkt, maar ik heb niet veel keuze. De taxi delen is ook geen optie want ‘k zie hier geen enkele andere toerist. Op mijn vraag wanneer we in Angkor zullen arriveren is het antwoord: om 20u! Het is nochtans maar 150km ver, maar ze zeggen dat ik er rekening mee moet houden dat de wegen hier niet zo best zijn. Een rit van bijna vier uren! Nu begin ik echt spijt te krijgen dat ik niet in mijn “geliefde” Buached ben gebleven.

    De eerste paar honderd meter gaan inderdaad heel traag want we blijven op een aardewegje rijden. (Tussen haakjes: bij het buitenrijden van Choam zie ik een bord met het opschrift dat Pol Pot hier is gecremeerd.) Maar daarna komen we op een asfaltweg en kan de chauffeur constant tegen de honderd per uur rijden zodat we al kort na 18u in Siem Reap (uitspraak: sjem rjep) aankomen. Dat van die vier uren zal dus wel weer een misverstand zijn geweest. Ik ben in ieder geval heel content.

    Siem Reap is een grote stad op een paar kilometer van het “Angkor Archeological Park”. Het is hier heel toeristisch, niet verwonderlijk als je weet dat Angkor Wat toch een van de bekendere bezienswaardigheden ter wereld is. Ik doe de taxichauffeur stoppen aan een guesthouse om te informeren naar de prijs. ’t Is goedkoop maar de uitbaters spreken geen woord Engels, dus zeg ik dat ik er nog eens over zal nadenken. Ik ben hier halsoverkop naartoe gekomen – op dit moment weet ik nog niet eens dat de naam van deze stad Siem Reap is en mijn taxichauffeur spreekt geen woord Engels – en heb dus een hotel nodig waar ik toch wat informatie kan inwinnen. Een tweede poging brengt me in een guesthouse dat goedkoop is (6$ per nacht voor een kamer met ventilator) en waarvan de uitbater goed Engels spreekt. Hij verpatst me ook meteen een dagarrangement voor morgen: voor 15$ zal zijn vriend, die een tuk-tuk heeft, me de belangrijkste tempels laten zien. Nadat ik heb gedoucht staat de vriend met de tuk-tuk er al om zich voor te stellen. Zijn naam is Channa en hij heeft een heel raar, hoog stemmetje. Ik vermoed dat hij een afwijking heeft maar later begin ik me af te vragen of hij er niet om doet, met andere woorden of het geen ladyboy is die zijn stem afschuwelijk vervormt om zogezegd vrouwelijk te klinken. Nochtans ziet hij er helemaal niet vrouwelijk uit.

    Later die avond ga ik nog wat op verkenning in de stad. Mijn guesthouse blijkt niet ideaal te zijn qua locatie want ik zit op enkele kilometers van het stadscentrum, maar het is wel een levendige buurt met veel eenvoudige eethuisjes en een klein avondmarktje. Er is ook een GSM-winkel waar ik een prepaid SIM-kaart koop omdat mijn Thaise SIM-kaart niet werkt in Cambodia. Nu kan ik eindelijk naar Inge bellen, zij weet nog niet eens dat ik in Cambodia zit.

    De mensen zijn hier op ’t eerste gezicht even vriendelijk als in Thailand. Ik had gevreesd dat het anders zou zijn, waarschijnlijk door alle negatieve connotaties bij Cambodia (Pol Pot, Khmer Rouge, killing fields…). Da’s dus toch al een eerste meevaller.

    Het feit dat ik nog altijd mijn dollars niet in Thaise bahts heb kunnen omwisselen speelt hier nu in mijn voordeel, want ze hebben liever dat je in US dollars betaalt dan in Cambodiaanse real. Mijn avondeten kost me één dollar: een lokale “Khmer-schotel” met bamboescheuten, hardgekookte eieren en groenten. Heel lekker, smaakt een beetje zoet. Een jongeman spreekt me aan in goed Engels. Hij is pas afgestudeerd aan de unief en is onder andere bezig met het opzetten van een fonds om de lokale jeugd bijscholing te geven zodat ze meer kans maken op een job. Velen zijn door de crisis hun baan kwijtgeraakt. Hij is op zoek naar steun in binnen- en buitenland.

    28-05-2010, 00:00 Geschreven door Thomas Haerynck  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    27-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Donderdag 27 mei 2010

    Ik heb m’n wekker op 5u15 gezet want vandaag wil ik mee met één van de twee schoolbussen om de leerlingen te gaan ophalen. De buschauffeur is verwittigd en ik word om 6u verwacht aan de schoolpoort – dat is toch wat ze me gisteren hebben gezegd. ‘k Sta nog maar net op het punt een douche te nemen wanneer de bus tot voor m’n deur komt gereden. De muziek staat keihard en de chauffeur begint meteen te toeteren! En ‘t is nog maar halfzes! Nu moeten alle leerkrachten in de omliggende huisjes wel wakker zijn, dat kan niet anders… Van Ms. Pu weet ik het alvast zeker want ze belt me op m’n GSM, met slaperige stem, om me te laten weten dat de bus daar is. Ik laat de douche voor wat hij is en spring snel in m’n kleren en op de bus.

    We rijden een halfuur zonder ook maar één leerling op te pikken. De hele tijd mag ik meegenieten van de loeiharde hiphop van de chauffeur, Mr. Wat. Onderweg zie ik hier en daar monniken in hun oranje gewaden die eten komen ophalen bij de mensen. Dan parkeert de chauffeur z’n bus langs de kant van de weg. Dit is blijkbaar de eerste halte, maar er is nog geen enkele leerling te bespeuren. Zo zitten we daar dan te wachten op een houten platform naast een winkeltje. Tijd voor een blikje ijskoffie, een wandelingetje, wat spelen met een peuter die van achter de rokken van z’n moeder twijfelt tussen nieuwsgierigheid en angst voor die bleke farang… Waarom moest die chauffeur per se om halfzes vertrekken? Ik kon nog drie keer een douche hebben genomen ;-)

    Uiteindelijk komen de eerste leerlingen tevoorschijn en even later kunnen we vertrekken naar de volgende halte. Nu volgen de tussenstops elkaar snel op, tot de bus eivol zit en we terug aankomen in Buached Wittaya.

    De lessen aan Mathayom 6 gaan hun gewone gangetje. Ik erger me wel aan ’t feit dat Mr. Suwan voortdurend Thais spreekt tegen de leerlingen en hen niet stimuleert om eens uit hun kot te komen. Ik word het stilaan beu en probeer hen duidelijk te maken dat je geen Engels kan leren zonder het te spreken. “It’s OK to make mistakes! You won’t learn to speak English if you don't practice!”. Mijn boodschap is minstens evenveel aan Mr. Suwan gericht als aan de leerlingen, ‘k hoop dat hij dat door heeft (maar ik ben er niet zo zeker van).

    Ter info, in alle Mathayoms beginnen de lessen Engels steeds op dezelfde manier: bij ’t begin van de les zegt de klasverantwoordelijke “Please stand up!”. Alle leerlingen staan recht en zeggen “Good morning/afternoon teacher!”. Dan moet ik antwoorden: “Good morning/afternoon students. Please sit down!”. Op ’t einde van de les staan ze weer recht en declameren in koor: “Thank you teacher, see you again next time!”.

    Mr. Udom, de inspecteur Engels, komt weer eventjes op bezoek. Hij toont me een website, selftaught2007, die bestemd is voor leerlingen die aan zelfstudie Engels willen doen. Er staan eenvoudige conversaties op, inclusief geluidsfragmenten. Mr. Udom vertelt ook dat er een nieuwe vrijwilliger van Fund Isaan aankomt na mijn vertrek, en dat hij nog moet beslissen in welke school die zal terechtkomen. ’t Is een moeilijke beslissing voor hem: aan de ene kant wil hij graag continu een vrijwilliger hebben in Buached Wittaya maar anderzijds zijn er ook nog andere scholen in de regio die kandidaat zijn.

    ’s Middags neemt Mr. Suwan me mee naar een restaurantje vlakbij de school, gekend voor zijn eenvoudige lokale keuken. We eten laab en sliertjes varkensvlees met pikante saus, twee van hun specialiteiten. Volgens Mr. Suwan durven sommige leerkrachten me niet uit te nodigen om te gaan eten, maar zegt hij hen dan dat ze er niet voor moeten terugschrikken want dat ik “a simple man” ben. In deze context beschouw ik dat als een compliment ;-)

    In de namiddag ga ik tussen twee lessen in met Ms. Jay een ijskoffie drinken op het marktpleintje. Na schooltijd, in de avondles English for Teachers, gaan we verder met “asking directions”. Ik wilde ook nog “Blowin’ in the wind” van Bob Dylan bespreken maar mijn iPod laat het afweten. Ik krijg er geen leven meer in, ook niet nadat ik hem opnieuw heb opgeladen. Komt het door de hitte? In elk geval vrees ik dat het gedaan is met muziek als hulpmiddel in de lessen Engels L.

    Tijdens de les steekt er een krachtige wind op die de luiken doet klapperen. Wanneer we buitenkomen is het aan ’t motregenen, dus wordt het weer een dag zonder jogging… Ik ga dan maar mee naar de markt met Ms. Jay en de nieuwe lerares Engels, Ms. O. Daar komen we Mrs. Anyarin tegen en gaan we nog iets drinken in de “Coffee Fun”, bij mijn weten het enige café dat Buached rijk is. Ms. O is dan al naar huis. Na ons cafébezoek is het te laat geworden om nog eten klaar te maken en beslissen we op restaurant te gaan, een kilometer of twee buiten Buached. Omdat er geen menukaart in het Engels is laat ik de vrouwen kiezen. En aangezien ze altijd heel erg met hun lijn bezig zijn is het niet verwonderlijk dat het weer tom-yam wordt (want dat is relatief light) met daarbij een pikante salade en een schoteltje seafood met groenten.

    27-05-2010, 00:00 Geschreven door Thomas Haerynck  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    26-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Woensdag 26 mei 2010

    Voor schooltijd rij ik met “mijn” scooter naar het wassalon om m’n was op te halen. Na de ochtendceremonie krijg ik weer een heerlijk ontbijt voorgeschoteld: Mr. Suwan heeft yam pla duk foo meegebracht, een mangosalade met onder andere krokante stukjes catfish en noten erin. Het is het lievelingsgerecht van z’n dochtertje Shon. ‘t Is zo lekker dat ik alles opeet, ondanks m’n voornemen om minder te gaan eten. Mrs. Jintana heeft ook tom-yam meegebracht maar er drijven kleine en grote insecten in. Da’s goed voor de smaak, zegt ze! De insecten zijn niet eens geroosterd, ze liggen gewoon in de soep alsof ze erin verdronken zijn. Misschien zal je het flauw van me vinden maar op dit uur van de dag zie ik het totaal niet zitten om tom-yam met rauwe insecten te eten. Ik heb genoeg aan m’n mangosalade ;-).

    Vandaag start er een nieuwe lerares Engels, Ms. O, en binnenkort komt er nog een tweede bij. Gisteren hadden ze me gezegd dat dit geen gevolgen zou hebben voor de huidige leerkrachten Engels maar zoals ik had verwacht moet er toch iemand verdwijnen: Mr. Sumeth geeft voortaan les Hygiëne in plaats van Engels. Het is een beslissing van de directeur en Mrs. Jintana vindt het heel jammer voor Mr. Sumeth. Ik kan de directeur wel begrijpen: om Engels te onderwijzen is het wel handig als je een beetje Engels spreekt ;-)

    Tussen twee lessen in ga ik met Ms. Khem een ijskoffie drinken op het marktpleintje. In de namiddag heb ik maar één les meer maar ik kan de tijd goed gebruiken om wat lesmateriaal te fabriceren. Het wordt een knutselnamiddag: ik heb een aantal zinnen opgesteld die ik print, in zinsdelen snijd en op stukjes harde plastic kleef. Straks ga ik de leerlingen van de English Club in teams verdelen en hen de zinnen om ter snelst doen reconstrueren. Ik ben nog net op tijd klaar om een extra les te geven aan Mathayom 5 samen met Mrs. Jintana: ze wil graag dat ik weer een bespreking doe van Imagine van John Lennon, een liedje waar ze maar niet genoeg van kan krijgen! Vooral het laatste stukje van elke strofe (“living life in peace, joehoeoeoeoe”) vinden zowel Mrs. Jintana als de leerlingen heel leuk om mee te zingen.

    ’t Is moeilijk in te schatten wat de leerlingen echt boeit en daarom hou ik bij het begin van de English Club een stemming om te bepalen of we beginnen met een stukje muziek of niet. De grote meerderheid zegt ja. Deze keer heb ik voor “Perfect Day” van Lou Reed gekozen. Na afloop moeten ze zeggen of ze het mooi vonden of niet, en een even grote meerderheid vindt van wel. Daarna doen we het spelletje dat ik in de namiddag in mekaar heb geknutseld. Om de teamspirit te bevorderen moeten ze een dierennaam kiezen voor het team. Het worden de Rabbits, de Crocodiles, de Starfish en de Gekkos.

    Vanavond sla ik de jogging over want ik kan mee met Mrs. Anyarin naar de avondmarkt in Sangkha, een kleine twintig kilometer van Buached. Het wordt een kort bezoekje aan markt, want vlak na aankomst steekt er een onweer op. We maken dan maar van de nood een deugd en vluchten een restaurant binnen. ’t Is hetzelfde restaurant als dat waar ik eens met Khem en Nyang ben geweest; we eten weer de onvermijdelijke tom-yam plus een licht-pikante groentenschotel.

    Later die avond belt Inge nog, en zoals gewoonlijk komt ook Hannah een woordje placeren. Ze heeft haar teentje pijn gedaan maar alles is onder controle want er is een pleistertje op.

    Morgen moet ik vroeg op want ik wil eens meerijden met de schoolbus om de leerlingen te gaan ophalen in de omliggende dorpen. En die vertrekt al om zes uur!

    26-05-2010, 00:00 Geschreven door Thomas Haerynck  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    25-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Dinsdag 25 mei 2010

    Ik ben mijn opdracht van gisteravond niet vergeten: na de ochtendceremonie ga ik op zoek naar de directeur om te vragen of we vrijdag naar Phanom Rung mogen. Anyarin heeft hem al een hint gegeven denk ik, want hij stond net met haar te praten en komt nu nonchalant mijn richting uit geslenterd. Het antwoord is maar half bevredigend: vrijdag wordt er toch gewoon les gegeven en dus kunnen de leerkrachten niet worden gemist, maar maandag is ’t kuisdag en dan mag het wel. Vrijdag was beter geweest maar ‘k ben al heel content dat we mogen gaan.

    Vandaag heeft Mrs. Jintana ingrediënten meegebracht zodat ik zelf m’n ontbijt kan klaarmaken. De trouwe lezers weten dat het hier niet gaat om boterhammen met choco en een kop koffie, maar groenten in de wok (asperges, wortelen, sla, maïs en nog iets) met veel look, varkensvlees, oestersaus, seasoning sauce, een snufje van de alomtegenwoordige kruidenmix, suiker en peper. Geen chilipepers deze keer, ik vind het bijna jammer want ‘k begin steeds meer van de pikante kost te houden. Gisteravond heb ik m’n spaghetti ook al rijkelijk met tabasco besprenkeld.

    De lessen aan Mathayom 6 verlopen vlot, alle verhoudingen in acht genomen. Tussen de lessen door bereid ik de les “English for teachers” van vanavond voor. Ik ga hen leren de weg te vragen en uit te leggen in het Engels. Ik kan alweer handig gebruik maken van de map die Hannelore me heeft meegegeven en waarin veel bruikbare zinnetjes staan. Merci, Hannelore!

    Er is nog veel spaghettisaus over van gisteren zodat ik het English Department ook eens kan laten proeven van m’n kookkunsten. We krijgen bezoek van Bent, een meisje dat vorig jaar in Mathayom 6 zat en binnenkort begint te studeren voor verpleegster. Haar ouders konden de studies niet betalen maar dankzij sponsoring van mijn voorgangster Griet is dat nu wel mogelijk. In het begin lijkt het alsof ze geen Engels kent maar Mrs. Jintana en Mr. Suwan leggen uit dat ze gewoon te verlegen is om Engels te spreken in het bijzijn van haar ex-leerkrachten Engels. En dat blijkt ook helemaal waar te zijn, want wanneer Jintana en Suwan weg zijn komt Bent spontaan naar me toe en begint redelijk vlot Engels te praten. Het is een heel open, vriendelijk meisje en ’t lijkt me ook een verstandige. Griet heeft een goeie keuze gemaakt. Mrs. Jintana vertelt me nog dat Bent een vriendin heeft die ook voor verpleegster wil studeren maar waarvan de ouders te arm zijn om de studies te kunnen betalen. Om haar toch de kans te geven met de studies te starten hebben de gezinnen Jintana-G en Klaeng-Paen haar vijfduizend Baht gegeven, voldoende om de kosten van het eerste trimester te betalen. Misschien moet ik er eens over beginnen nadenken om ook m’n steentje bij te dragen. ‘k Zal ’t vragen aan Inge.

    De situatie in Bangkok is gekalmeerd, er wordt nu weer gepraat in plaats van gevochten. Houden zo!

    Na schooltijd ga ik naar de markt met Anyarin en Rungtip. Na de spaghetti van gisteren is het weer hun beurt om te koken. Op het marktje kan ik het niet laten een zoetigheid te kopen, een soort pannenkoekje met ei en een licht- pikante saus. ‘k Zal straks wel een extra rondje joggen… Deze keer loop ik samen met Mr. Sab (echte naam Chwit), een jonge leraar fysica die beter Engels spreekt dan sommige leerkrachten Engels. ’t Is er ene waarvan ik direct de indruk krijg dat hij veel in z’n mars heeft.

    ’s Avonds eet ik weer met Anyarin, Rungtip en Pu. Wat later komt Mrs. Sumana Boon-man er ook bij zitten, de lerares Thais die deel uitmaakte van het ontvangstcomité op de luchthaven. Ze brengt een zakje croissants en een zakje appelflappen voor me mee die ze in Surin heeft gekocht. Ik ga snel m’n chocolade halen zodat ik iets kan teruggeven. En Mrs. Sumana geeft me de sleutel van haar scooter! Ik ga erop vooruit: eerst te voet, daarna met de fiets van Mr. Klaeng en nu met de scooter van Mrs. Sumana J. Als kleine wederdienst mag ze morgen op het English Department spaghetti komen eten, want er is nog altijd overschot van gisteren.

    Nog een brokje Thaise zeden en gewoonten: ik vraag meer uitleg over wat ik in de Lonely Planet heb gelezen, namelijk dat het onbeleefd is om je voetzolen naar iemand te richten wanneer je zit (met het ene been over het andere). Dat is blijkbaar vooral belangrijk in het bijzijn van een ouder persoon, zoals nu met Mrs. Sumana erbij. In dat geval is het beleefder je beide voeten op de grond te houden.

    Verder leer ik ook nog tellen in het Thais: neung, sorng, sahm, si, ha, hok, jet, pet, gao, sip.

    25-05-2010, 00:00 Geschreven door Thomas Haerynck  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    24-05-2010
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Maandag 24 mei 2010

    Deze week geef ik les aan Mathayom 6 (het zesde middelbaar), met Mr. Suwan. Elke les begint met een voorstelling van mezelf. Ze luisteren aandachtig, maar het is hier niet anders dan in de andere Mathayoms: er is er bijna niemand die een vraag durft te stellen. Wanneer ik vraag “Do you have any questions?” zijn er altijd wel een paar die heel snel “No!” roepen ;-)

    Mr. Suwan heeft een aparte stijl van lesgeven. Alhoewel zijn Engels tamelijk goed is spreekt hij tijdens de les bijna uitsluitend Thais. En ’t is blijkbaar een echte grapjas, want de leerlingen barsten voortdurend in lachen uit. Het voordeel is dat hij duidelijk de aandacht heeft van z’n leerlingen, ze zitten geboeid te luisteren. De keerzijde is dat ze geen Engels horen spreken, behalve dan van mij. En aangezien Mr. Suwan zoveel te vertellen heeft – hij weet veel over andere culturen en vertelt er graag over – is het niet altijd makkelijk om er een speld tussen te krijgen. Mr. Suwan heeft wel een aantal korte tekstjes in het Engels voorbereid die ik voorlees en met de klas bespreek. Ze moeten eerst goed luisteren naar de uitspraak en daarna leg ik de woorden uit die ze niet begrijpen. Leerlingen die een vraag hebben mogen die in het Thais stellen aan Mr. Suwan, waarna hij de vraag voor mij vertaalt… Niet ideaal om hen Engels te doen spreken natuurlijk. Maar goed, het lesgeven aan de hand van de tekstjes (over tuk-tuks, Cuzco, Marokko en Siberië) werkt wel. En de grappen van Mr. Suwan helpen om hen wakker te houden.

    ’s Middags eten we nam nuang, een Vietnamees koud gerecht dat ik eerder al eens heb gegeten bij Ms. Khem toen de elektriciteit was uitgevallen na een onweer: je maakt een pakketje van rijstpapier met daarin salade, kruidenblaadjes (ik denk basilicum), look, chilipepers, groene banaan, komkommer, een stukje varkensworst en een speciale roodbruine saus – en dat stop je op z’n geheel in je mond. Daarnaast is er ook nog wat lekkere curry (kaeng) met varkensvlees die Mrs. Surin heeft klaargemaakt.

    De nieuwe rugzak die ik vorige week in Surin heb gekocht heeft het al begeven: één van de schouderbanden is bijna helemaal doorgescheurd.’t Was te denken als je weet dat ik er maar 150B voor heb betaald. Van m’n oude rugzak is de ritssluiting kapot. Mr. Suwan neemt mijn twee rugzakken mee want hij kent wel iemand die ze kan repareren zegt hij. Ik ben benieuwd.

    ’s Avonds in de English Club wil ik starten met de bespreking van Happy Christmas (War Is Over) maar de leerlingen vragen om eerst nog eens Imagine te horen … en daarna nog eens, en nog eens. Ze zijn er dol op! Happy Christmas valt minder in de smaak (op het einde vraag ik welk nummer ze verkiezen en ze zijn unaniem). Na deze muzikale start spelen we het spel met de associaties, zoals we eerder al eens hebben gedaan. De winnaars mogen weer een snoepje uitkiezen.

    Het is bijna halfzes en vanavond moet ik spaghetti klaarmaken! Ik rep me met Mrs. Anyarin naar de markt om de ontbrekende ingrediënten op te snorren. De “westerse” champignons zijn niet te vinden, dus vervang ik ze door van die taaie Chinese. Gehakt hebben ze niet, dus kopen we een stuk vlees dat we zelf nog in kleine stukjes moeten hakken. Dat heb ik de meisjes al eens zien doen toen ze laab klaarmaakten. De hygiëne bij de slager is niet zoals bij ons: de stukken vlees en de varkenskoppen liggen op een tafel waarachter een vrouw staat die met een plasticzakje op een stokje de vliegen wegslaat.

    We komen nog Mr. Suwan tegen, die me mijn twee rugzakken terugbrengt. Ze zijn allebei al gerepareerd! Ik mag niks betalen: “it’s my duty!”.

    Ik ga nog snel een kwartiertje joggen en speel een spelletje badminton met Anyarin en de mannen. Dan is ’t alweer donker. Rond 19u begin ik dan aan mijn fameuze spaghetti, “Belgian style”. Inge heeft me per email het recept doorgestuurd want – vertel het niet verder – ik heb nog nooit spaghetti klaargemaakt. De dames helpen mee met het snijden van de groenten en het klaarmaken van het gehakt. Ze hebben natuurlijk wel door dat ik dit niet alle dagen doe en dat vinden ze heel grappig! Maar ‘k vind dat het resultaat er wel mag zijn en ‘k heb de indruk dat zij het ook lekker vinden. Natuurlijk springen ze kwistig om met het currypoeder en de tabasco. Alleen jammer dat ik vergeten ben geraspte kaas te kopen. Mr. Chuay komt er ook nog even van proeven.

    We maken ook nog wilde plannen voor vrijdag. Het zou een vrije dag zijn, ter gelegenheid van één of ander boeddhistisch feest. Anyarin heeft een auto en ze is bereid met Rungtip, Pu en mezelf een daguitstap te maken naar Phanom Rung, een historische Khmer-site. Maar één van de leraressen heeft slecht nieuws: in tegenstelling tot andere scholen in de omtrek heeft onze directeur beslist dat de school toch open blijft: er zou een soort opkuisdag worden gehouden. Morgen ga ik hem toestemming vragen om toch onze dagtrip naar Phanom Rung te mogen maken. "Een nee heb je, een ja kan je krijgen" zeggen ze bij ons...

    24-05-2010, 00:00 Geschreven door Thomas Haerynck  

    0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 0/5 - (0 Stemmen)
    Archief per week
  • 07/06-13/06 2010
  • 31/05-06/06 2010
  • 24/05-30/05 2010
  • 17/05-23/05 2010
  • 10/05-16/05 2010
  • 03/05-09/05 2010
  • 26/04-02/05 2010

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Blog als favoriet !


    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!