Iedere generatie heeft zijn jeugd van tegenwoordig. Toch wil geen enkele leeftijdscategorie in een maatschappij met deze term vergeleken worden. Iedere leeftijdscategorie distantieert zich van de term als ware de conotatie een vergelijking met het kwaad. Vandaag is de jeugd vaak het onderwerp van gesprek. Ze komen daarbij vaak als zwart schaap uit de bus. De generaties die zich niet tot de jeugd van tegenwoordig waant hekelt de jeugd vaak in haar gesprekken. De jongeren van vandaag hebben het dan ook niet makkelijk om stand te houden in deze maatschappij. Ze hebben een minder omlijnd kader dan vorige generaties en moeten dus aan zelfvorming doen. Een identiteitscrisis avant la lettre?

Geen verloren generatie? Een bewijs graag.

Jongeren voelen die negatieve gevoelens aan en voelen ook de onmacht om er weinig aan te kunnen doen. Ze worden vaak verweten een verloren generatie te zijn. Een verwijt dat op geen enkele goed geargumenteerde mening kan worden gebouwd. De impasse van het probleem is dat ook het tegendeel niet op goede argumenten kan worden gebouwd. De jongeren voelen dan ook een constante drang om zich te bewijzen tegenover diegene die hun verwijten. Een drang waar ze niet mee om kunnen omdat ze enkel op zichzelf aangewezen zijn om eraan te kunnen voldoen. Ze willen zich vergelijken met ouderen net om de drang zich te moeten bewijzen van zich af te kunnen schudden. Daarom kleden ze zich ouder en gedragen zich ook sneller volwassen dan zou moeten. Voor de jury van vorige generaties wordt dit gedrag dan weer afgewezen en veroordeeld.  En soms lijkt het alsof de hele wereld hen tegenwerkt. Want als we die drang om zich te bewijzen zouden kaderen in een normaal lopende maatschappij dan zouden we dit kunnen plaatsen. Nu moeten we het kaderen in een maatschappij die een versnelling te hoog staat voor de onderdelen van haar motor. De gemeenschap als onderdelen van de motor kan de maatschappij niet meer volgen. De maatschappij raast en raast maar door. De jongeren krijgen het dan ook niet makkelijk om zich te bewijzen. Zij moeten de toekomstige onderdelen van de motor worden en worden dus uitvoerig gekeurd. De vorige generatie staat er echter niet bij stil dat terwijl ze de volgende keuren ze zelf niet kunnen volgen. In die drang naar erkenning moeten we ook de verschillende subculturen kaderen. Elk van die culturen gaat op zoek naar een manier om te bewijzen dat ze voldoen aan het eisenpakket wat dat ook mogen zijn. De jongeren die niet in die subgroepen thuis te brengen zijn worden vaak als normaal bestempeld maar worden op andere momenten dan weer over dezelfde kam geschoren als hun soortgenoten. Een teken van onwetendheid bij de beoordeling.

Ze zijn niet tolerant meneer

De oudere generaties maken het de jeugd ook niet makkelijk. Ze spelen het spel des levens heel hard. De jeugd krijgt weinig krediet op het gebied van omgang. Ze worden vaak als een coherent geheel beschouwd. Hier krijgen we weer hetzelfde verhaal. Jongeren creëren hun eigen omgeving en die biedt geen toegang aan mensen die er volgens hun niet bij horen. Ze doen dit vandaag voornamelijk het net. Ze gebruiken de nieuwe media om met elkaar te communiceren zonder daarbij steeds terecht gewezen te worden. Een gedrag dat op zijn beurt dan weer op commentaar stuit bij de ouderen. Een vicieuze situatie dringt zich blijkbaar op. Wanneer jongeren zich dan toch in het moeras der reële sociale omvang wagen verdrinken ze niet zelden. Ze worden dan ook niet echt geholpen door vissen die al lang in de poel leven. Integendeel, die vissen zijn eerder geneigd hun als prooi te gebruiken. Een situatie die stelselmatig gegroeid is met een ander fenomeen. Het is immers samen gegroeid met de vergrijzing in onze maatschappij. De vergrijzing hangt in ieder geval als een zwaard van Damocles boven ons hoofd. Beweren dat de twee onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn zou misschien een beetje voortvarend zijn. Toch is het opmerkelijk dat net nu de vergrijzing het hardst zal toeslaan ook de jeugd een zeer zware crisis doormaakt op het gebied van identiteit. De vorige generatie moet op zoek naar een generatie die hun kan opvolgen en daarvoor zoeken ze geschikte personen. Ze weten dat ze in tijd beperkt zijn en dat ze vooral niet de verkeerde mensen mogen kiezen omdat die mensen de welvarendheid van een hele grote groep mensen moet waarborgen. Weer zijn we in een vicieuze cirkel terecht aan het komen.

Een gehaat woord

Een veralgemening mag het zeker niet worden. Er zijn personen waarbij het tegengestelde mogelijk is. Sommige jongeren krijgen heel wat vertrouwen van hun voorgaande generatie en sommige jongeren hoeven niet op zoek naar een bepaalde identiteit. Misschien is de stelling van de uitzondering en de regel hiermee bevestigd. Toch is dit fenomeen niet te negeren. Wanneer we het hier dan over hebben komt automatisch een term naar boven die vaak wordt weggelachen. Toch zouden we kunnen stellen dat er hier sprake is van de veelgenoemde generatiekloof. De vrees bestaat erin dat die kloof enkel nog zal groeien in de toekomst en geen van beide groepen de beste manier kent om deze te overbruggen. We moeten op zoek gaan naar lijm die volwaardig papier en knipsel kunnen samenhouden en in de toekomst misschien ook ervoor kan zorgen dat papier en knipsel een onlosmakelijk geheel vormen. Kortom we moeten een brug bouwen over een reeds heel diepe kloof nu het nog kan.

Muziek maakt een heel deel van ons leven uit. Het is merkwaardig hoeveel uren we in ons leven muziek luisteren. Zowel bewust als onbewust. Vooral bewust luisteren kan een luxe zijn. Zelf luister ik muziek op allerlei manieren. Zowel met de computer als met de iPod is het luisteren van muziek een gemak geworden toch wordt er steeds teruggegaan naar de aloude manier van luisteren. Sociologen spreken vaak van de iPod –generatie. Een generatie jongeren dat eigenlijk niet meer uit zijn zetel moet komen om muziek thuis te krijgen. Tegenwoordig staat alles wat ze aan muziek nodig hebben op internet en ze hoeven maar op een knop te duwen en ze kunnen alles downloaden. Onder deze jongeren kunnen we dan nog een onderscheid maken tussen diegene die hun muziek illegaal van het net halen en diegenen die nog bereidt zijn om te betalen voor de muziek die  ze downloaden. Apple biedt hiervoor het fantastische iTunes aan. Zelf behoor ik tot de tweede categorie en ben ik dus bereid om te betalen voor de muziek waar ik naar luister. Toch is het opmerkelijk dat terwijl de cassettes wel verdwenen zijn en de cd’s een historisch dieptepunt kennen qua verkoop de jeugd wel nog interesse toont voor de aankoop van vinylplaten. Zelf ben ik ook verkocht aan dit merkwaardige fenomeen. Als ik ergens op een rommelmarkt loop ben ik altijd geneigd om naar de collecties te gaan kijken waar sommige mensen vanaf willen geraken. Zelf koop ik dan platen omdat ik het fantastisch vind om deze op te leggen en er gewoon rustig naar te luisteren. Je kan dit uiteraard ook met cd’s maar het heeft toch niet hetzelfde effect. Onze ouders zijn opgegroeid met deze platen maar zij hebben ze allemaal ingeruild voor cassettes en later voor cd’s. Anderen hebben alles wat ze op plaat hadden op cd gezet en verkopen daarom hun platen aan mensen die ze eigenlijk kopen uit nostalgie. Zelf koop ik uit nostalgie en ook vooral omdat de platen in een veel leukere verpakkingen. En geef nu toe het is toch veel leuker om samen met twee naar een leuke plaat te kijken en te luisteren dan naar een cd-hoes waar je bijna een vergrootglas voor nodig hebt om de letters te kunnen lezen. Lang leve de vinyl.

Een artikel dat verschijnt op de website van een gerespecteerde krant wordt steeds nagelezen door een redactie. Die redactie haalt er dan zowel schrijf- als stijlfouten uit. Het is een feit dat niemand perfect schrijft en ik ben er mij ten volle van bewust dat wanneer u naar andere artikels op deze blog gaat kijken u er de fouten zo uit haalt. Is dit een excuus? Zeker en vast niet. Wij hebben allemaal leren schrijven en bij de ene gaat dat al beter dan bij de andere. Maar nu wanneer een artikel in de krant, zowel de digitale als de papieren versie, verschijnt dan vinden wij het noodzakelijk dat de grootste fouten er worden uitgehaald. Een artikel op de website van het Nieuwsblad stond echter wel nog vol fouten en werd eigenlijk geschreven zonder een reactie te vragen aan de personen waarover het artikel gaat. Is dit nog journalistiek? Tegenwoordig is iedereen journalist. Het behoeft om een soort artikel door te sturen naar een van de redacteurs om een publicatie te verkrijgen maar het is dan nog steeds aan diezelfde redacteurs om dat artikel te zuiveren van grove schrijffouten. De wending die de media neemt door een interactie te creëren met zijn publiek vind ik persoonlijk fantastisch maar er moet een zekere stijl blijven. Het is aan de redacteurs om een beetje te zuiveren waar de gewone man nogal kort door de bocht gaat. Ik geef u ook de kans het artikel in kwestie te lezen: http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleID=BLIDE_20110613_003&_section=61930683&utm_source=nieuwsblad&utm_medium=newsletter&utm_campaign=regio-nb

Ethiek is een woord dat voor sommige mensen een ongekend terrein is. Jammer eigenlijk. Het is nochtans geen overbodige luxe om een beetje ethiek toe te passen in alle vlakken van de maatschappij. Op verschillende stadia van de maatschappij is ethiek een alom gekend begrip en wordt er ook naar geleefd maar sommige mensen kijken er de laatste tijd naar alsof het om een raar beestje gaat. Vorige week las ik in een artikel over de transfer van Shikabala. Een speler die door Anderlecht werd benaderd en ook een contract tekende bij de landskampioen maar na een hele soap die niet zou misstaan op een commerciële zender besloot Shikabala in Egypte te blijven. Anderlecht reageerde met een procedure bij de FIFA. Zo een procedure is een tijdrovend ding en deze is dus nog niet afgerond. De speler blijft dus spelen bij zijn Egyptische club wat ervoor zorgt dat er nog andere clubs in hem interesse tonen. Op zich is dit niet verkeerd maar wanneer die interesse te ver gaat zo een beetje ethiek op zijn plaats zijn. Standard Luik heeft nu openlijk gezegd dat ze er alles aan gaan doen om Shikabala in Luik te krijgen. Dit is een totale verwaarlozing van de ethiek. Wanneer de clubs elkaar willen bestoken moeten ze dat op het voetbalveld doen niet op zo een manier die een topclub niet waardig is.

Met het begin van een nieuw schooljaar worden ook zowat alle door de zomer opgeschorte vergaderingen hervat. Voor mij persoonlijk betekent een nieuw schooljaar vooral het begin van een nieuw werkjaar op vele vlakken. Sociale contacten zijn belangrijk in het leven en ik probeer deze vooral te onderhouden via het verenigingsleven. Het deelnemen aan deze vergadering zorgt voor een steeds hernieuwende bron van inspiratie. Sedert enkele jaren maak ik in Halle deel uit van de stedelijke jeugdraad. Dit is een adviesraad waar elke jeugdvereniging in de stad deel van uit kan maken om op deze manier het jeugdbeleid van de stad mede te bepalen. Is dit niet belangrijk? Zelf ben ik van oordeel dat er op deze manier tussen de verenigingen en de jeugddienst een band wordt geschapen die in de toekomst van een zeer groot belang kan zijn. Zelf ben ik als onafhankelijke in de jeugdraad geraakt. De jeugdraad is voor mij dan ook een ideaal orgaan om te participeren in het jeugdbeleid. Ik vind dit zeer belangrijk omdat ik mede wil bepalen in welke richting onze stad gaat met het beleid inzake jeugd. Ik raad iedereen aan om in zo een raad deel te nemen en op deze manier een zeker beleid te kunnen uitvoeren.

Elk jaar bij het begin van de zomer neem ik me voor om een paar goede boeken te lezen. Ik moet toegeven dat mijn voornemen ieder jaar na een paar dagen een kleine inperking kent maar toch houd ik me nog steeds aan die belofte. Met een gemiddelde van drie boeken per zomer hoor ik waarschijnlijk niet bij de grootste lezers maar ik ben elk jaar blij als ik drie boeken kan zetten op mijn schap en ze kan markeren als “gelezen”. Nu voor het derde jaar op rij zal ik dit jaar slechts twee nieuwe boeken kunnen bijzetten op mijn schap. Drie jaar geleden las ik in een artikel in de krant over een boek dat me eigenlijk direct aansprak zonder dat ik het nog maar gezien had. “ De wereld van Sofie” is een boek dat handelt over de geschiedenis van de filosofie. Het lijkt dus een beetje een saaie inhoud te hebben maar niets is minder waar. Na het boek twee keer te hebben gelezen heb ik mijzelf voorgenomen het boek minstens een keer per jaar te lezen en het ook aan iedereen aan te raden. Mensen zeggen vaak dat ik daardoor tijd verlies om nieuwe goede boeken te leren kennen maar toch ben ik bereid jaarlijks twee weken te spenderen aan het lezen van dit fantastische boek. Ik heb veel andere goede boeken gelezen. “De slinger van Foucault”,”Het verdriet van België” en vele anderen. Ik sta ook open om elk jaar nieuwe boeken en schrijvers te leren kennen maar dat boek blijft intrigerend en blijft mijn bestseller aller tijden. Elk jaar lees ik het opnieuw en door ouder te worden krijg ik steeds een andere visie op het verhaal. Ik kan eenieder die de leeftijd van 15 jaar heeft overschreden en graag leest dit boek met veel enthousiasme aanbieden want dit boek geeft een grote meerwaarde aan je kijk op het leven. Daarom betekent zomer voor mij hetzelfde als een goed boek!

Gisteren de dag afgesloten met een heerlijk pintje op een terras. Een babbeltje geslagen met iemand die al een tijdje in een pretpark werkt in België. Wel zelf ben ik al geen fervente bezoeker van deze geldklopperijmachines maar na ons gesprek gisteren heb ik mijn mening op pretparken nog maar eens moeten verscherpen. Dat verschillende van deze attracties zeer gevaarlijk zijn is algemeen geweten en voor de meesten geen verassing maar als je de verhalen hoort van de mensen achter de schermen dan vraag ik me toch af of we daar niet dringend verandering moeten brengen. Onze overheid is voortduren bezig met onze veiligheid en telkens worden er maatregelen genomen om ons te beschermen tegen gevaren van binnen- en buitenaf. Wel de attracties in verschillende pretparken dat is volgens mij een grote bron van gevaar. Een tegenargument kan natuurlijk zijn dat er weinig grote ongevallen gebeuren in dergelijke parken, toch wil ik benadrukken dat men zoiets van de spoorwegen ook zegt en toch vinden we dat daar de veiligheidsmaatregelen niet streng genoeg kunnen zijn. Mensen beseffen het misschien niet altijd goed maar telkens je in zo’n achtbaan stapt kan het je laatste ritje zijn en uiteindelijk is elke achtbaan gevaarlijk. Zelfs de meest onschuldige attracties bleken achteraf niet zo veilig om ze niet ronduit gevaarlijk te noemen. Wie verwacht dat bij brand in een bepaalde attractie de mensen in de attractie zo goed als vogels voor de kat zijn. Er bestaat voor elke attractie een noodprocedure en deze moet strikt gevolgd worden maar bij een groot probleem zal in je een dergelijk attractie toch maar weinig kans maken op overleven. Wel mij storen de rokers op café niet maar als ik later met mijn kinderen naar een pretpark ga wil ik er zeker van zijn dat elke attractie waar zij opgaan een hoog veiligheidsgehalte heeft en dat bij problemen steeds kan worden ingegrepen. Als voor dit doel te bereiken sommige attracties moeten verdwijnen dan zou ik dit gerust willen aanmoedigen. Wel beste overheid, dit vind ik een werkpunt. Veiligheid gaat tenslotte boven alles.

Ieder groot sportevenement is het weer eens zover. Wanneer Nederland erin uitblinkt zal de hele wereld het geweten hebben. Dit WK wordt onder de voet gelopen door Nederlandse supporters. De oranjegekte is weer eens toegeslagen. Overal zie je oranje in de straten en mensen lopen met een oranje hoofdeksel rond en dragen oranje kleding alsof ze nooit iets anders dragen. Wij Belgen reageren dan altijd een beetje op een manier die we best kunnen beschrijven als neerbuigend. Overal hoor je wel: ze zijn goed gek die hollanders. Wel beste mensen ik kan u verzekeren ik ben er jaloers op. Wij kennen dat soort chauvinisme niet meer. Voor ons is het dragen van een tricolore hoed al een teken van overdrevenheid. Waarom scharen wij ons ook niet allemaal achter onze nationale ploeg in de moeilijke momenten. Wij vragen eerst prestaties om dan vervolgens te zeggen dat we fier zijn om Belg te zijn. Wel vandaag heb ik besloten mij vanaf nu anders op te stellen. Ik wil onze jongens steunen en ze naar overwinningen schreeuwen. Maar als onze jongen op een groot toernooi staan is dat voor ons voetbal zoals we elk weekend competitie voetbal te zien krijgen. Acht jaar gelden toen de rode duivels de eerste ronde overleefden was niemand in extase en ook voor de wedstrijd tegen Brazilië kwamen we niet bepaald op straat. Waarom zijn wij niet zo chauvinistisch als onze noorderburen? Uiteindelijk zullen onze jongens ook niet presteren zolang wij er niet achter staan. We moeten elkaar blijven steunen in goed en in kwade tijden. Daarom allemaal op de afspraak voor de wedstrijd tegen Duitsland in september want zij hebben onze steun echt nodig. 

Een spannende wedstrijd kon je Ghana – Uruguay op zijn minst wel noemen. Na de reguliere speeltijd komen er verlengingen en wat gebeurt er dan? In de laatste minuut van de verlengingen komt er een onterechte vrijschop voor de ghanezen. Als bij wonder wordt de bal niet in doel gespeeld en wie zit daar voor iets tussen? Suarez. De held van de dag slaagt er in om de bal met zijn handen uit doel te houden. Hij plaatst zijn volle hand tegen de bal en wordt hiervoor bestraft met rood. Verdiend? Zeker en vast. Wat de spits daar doet is ontoelaatbaar en moet zwaar bestraft worden. Voetbal is een spel en er zijn spelregels en deze moeten gevolgd worden. Is het niet een beetje onlogisch dat de spits nu gezien wordt als een held. Is dat wat we de jeugd moeten bijbrengen? Als je in de laatste minuut een actie tegen krijgt  en je voelt dat je je ploeg kan redden door je hand tegen de bal te plaatsten doe dan maar? Ik vind alleszins van niet. Wij moeten aan de jeugd laten zien dat er regels zijn die moeten worden nageleefd en wat Suarez doet kunnen we heldhaftig vinden maar ik vind het een zware overtreding en vind dat de voetballer voor meer dan 1 wedstrijd geschorst mag worden. Dat de penalty die erop volgt er niet ingaat laat ons duidelijk zien dat de rechtvaardigheid in de sport soms ver te zoeken is. De reeks penalty’s wordt dan ook nog eens gewonnen door Uruguay wat dit verhaal nog pijnlijker maakt voor de Afrikanen. Als er een ploeg moest doorstoten op dit WK was het wel Ghana. Respect voor Afrika.

Na het krijgen van de resultaten is het altijd een beetje onweer als de resultaten niet meevallen, maar eenmaal deze onweersbui opklaart maken we ons op voor alweer een hete zomer. Een vol geplande zomer. Elk weekend wel iets te doen en elk feestje kan rekenen op mijn aanwezigheid. Nu voor mij betekent een zomer ook het beginnen van een speelpleinzomer. Elke zomervakantie zetten wij ons met man en macht in om de kinderen die zich inschrijven een leuke zomer te bezorgen. Telkens weer is dat geen gemakkelijke opdracht want we moeten de kinderen niet alleen een gevarieerd aanbod aanbieden, zij moeten het ook nog interessant vinden. Daarom zorgen we ervoor dat zij voortdurend bij ons terecht kunnen voor zowel variatie als een aangenaam en op leeftijd aangepast programma. Ik begin straks aan mijn 5^e speelpleinzomer en eerlijk gezegd denk ik niet dat ik nog een zomer zou kunnen zonder op zijn minst een keer langs het speelplein te passeren. Ik moet ook eerlijk toegeven dat het een optimale job is voor mijn sociale contacten. Ik heb ook al ander vakantiewerk gedaan maar nergens heb ik meer vrienden en kennissen opgedaan dan op het speelplein. Bovendien vind ik het een goede leerschool want elk jaar krijg ik er nieuwe ideeën die ik deel met andere en nieuwe monitoren en wanneer je raad in dank wordt afgenomen ben ik een gelukkig mens. Zelf ben je nooit te oud om bij te leren en elke zomer vind ik dan ook nieuwe manieren om mijn programma te verdiepen en te verbeteren. Ik zou iedereen die er interesse in heeft zeker een job bij het speelplein te proberen en waarschijnlijk zal niet elk speelplein dezelfde fantastische werking kunnen aanbieden dan de stad Halle kan op het speelplein Joepie, toch is het een enorme leerschool en een zeker niet te onderschatten job. Verder zal deze vakantie ook een heel brok leerstof bijkomen. Toch zal ik mijn zomer niet laten vergallen en we gaan er gewoon weer een keer van genieten. Fijne zomer allemaal!!

De heropleving van het Latijn na de uitspraken van Bart De Wever is enkel een kleine opflakkering aan onze horizon. Rari nantes in gurgite vasto! Ik vrees dat het Latijn geen levende taal zal worden zoals zij destijds een wereldtaal moet zijn geweest. Tuurlijk zal zij steeds onderricht worden en zal zij steeds geciteerd worden toch lijkt het me sterk dat deze taal ooit nog actief gesproken zal worden in het dagdagelijkse leven. Deze taal overleefde de taalevolutie niet die zich in de loop der jaren voordeed en zij zal ook geen heropleving kennen dankzij de geciteerde uitspraken. Zij zal enkel worden gebruikt in de sectoren waar zij een deel van uitmaakt vandaag en zij zal gebruikt worden om zich te onderscheiden van niet – klassiek geschoolden. Misschien is het dat wat klassiek – geschoolden zo sterk maakt. Uiteindelijk kan eenieder die oud – Grieks gestudeerd heeft zich daarop baseren voor het aanleren van het moderne Grieks maar geen enkele latinist vindt zijn geliefkoosde taal volledig terug in welke taal dan ook ter wereld. Zelf heb ik het Latijn bestudeerd voor 6 jaar. Ik vond het een interessante studie en was er zeker  van dat ik er levenslang trots op zou zijn om klassieke auteurs zoals Vergilius en Caesar te hebben gelezen in hun eigen geschreven taal. Een jaar na mijn diploma heb ik mijn taal niet een keer handig gebruikt maar toch ben ik er trots op omdat ik een andere basis heb dan andere geschoolden. In het 5^e jaar van mijn studie bestudeerden we citaten en deze spreken me na 2 jaar nog steeds het meeste aan in deze taal. Ikzelf zou er niet mee kunnen leven met het feit dat eenieder met wie ik spreek deze taal zou kennen zoals ik dat doe. Ik kan schrijvers citeren waar een ander enkel van ver heeft gehoord en ik kan citaten bovenhalen die een ander in zo een conversatie nimmer zou gebruiken en dat maakt me trots. 

De kerk heeft geheimen. Dit is geen losse uitspraak maar een feit. Is niet iedereen ervan overtuigd dat elke kerkgemeenschap een geheim archief heeft. Ik in elk geval wel. Volgens mij wil de kerk sommige dingen in de doofpot steken omdat deze de geloofwaardigheid of nog erger het geloof zelf zouden kunnen ondermijnen. Toch zijn ze bij de kerk verontwaardigd dat een onderzoeksrechter het bevel geeft tot het onderzoeken van hun gebouwen en het in beslag nemen van al hun persoonlijke spullen die als bewijsmateriaal in een onderzoek kunnen gelden. Wat is daar zo vreemd aan? Is de kerk een instituut dat boven de wet staat? Wel in het verleden is dat misschien het geval geweest maar vandaag de dag is zij een instelling die de wereldlijke wet moet naleven. Tuurlijk is er nog steeds zoiets als kerkelijk recht maar dat wil niet zeggen dat deze het wereldlijke recht niet links mag laten liggen. Het wereldlijke recht is en blijft in onze democratische maatschappij de basis waarop onze samenleving gefundeerd wordt. Misschien komt dit in Mechelen en in Rome aan als een bom maar het wereldlijke recht staat boven het kerkelijk recht. Daarom ook kunnen we ons de vraag stellen of we het kerkelijk recht kunnen onderverdelen bij het wereldlijke recht. Is zij hier een onderdeel van of is zij een aparte rechtsleer? Wat na deze woelige dagen in elk geval duidelijk blijkt is dat de kerk een instelling is zoals elke andere grote instelling. Zij heeft haar eigen regels en die gelden voor kerkelijke zaken maar wereldlijke dingen moeten volgens het wereldlijke recht worden geregeld. Een volledige scheiding van kerk en staat zo dan ook geen ongepaste oplossing zijn van de hoogmoed van deze instelling.

Verontwaardiging alom gisteren. Justitie getroffen in het hart. Een rechter en zijn griffier worden op het einde van de zitting neergeschoten door iemand die beweert al jaren getergd te worden door de vrederechter. Allereerst wil ik mijn medeleven betuigen aan de slachtoffers van dit schietincident. Toch was ik 's avonds nogmaals met verstomming geslagen toen ik een vrederechter hoorde zeggen op het journaal dat hij voor iedereen bereikbaar wil zijn en liever geen politie in zijn zittingszaal wou. Ik ga akkoord met de rechter als het aankomt op de openheid van justitie. De rechters zijn bemiddelaars en zij moeten voor iedereen toegankelijk zijn maar moet dit met het gevaar voor eigen leven zijn? Ik vind van niet! We moeten dringend investeren in de veiligheid van de gerechtsgebouwen en dan hebben we het niet alleen over het hangen van enkele camera's. Nee, we moeten radicaler optreden en ervoor zorgen dat de rechterlijke macht net als de andere 2 staatsmachten een grote bescherming geniet. uiteindelijk betekent dit ook de veiligheid van eenieder die een rechtszaal betreed. Tijdens een schoolreis naar Parijs vorig jaar kregen we de opportuniteit een museum te bezoeken en hiervoor moesten we langs de ingang van het justitiepaleis. Wel beste rechter en minister van justitie. Daar kom je niet zomaar binnen. Er staan metaaldetectoren en je bent verplicht je identiteit op te geven. Op die manier is de veiligheid gegarandeerd in het justitiepaleis. Ik kan de echo's reeds horen: dit is in strijd met onze grondrechten. Wel beste mensen ik kan u verzekeren dat in Frankrijk dezelfde grondrechten gelden en dat ze er daar geen probleem van maken. Trouwens wanneer dit een schending van onze grondrechten zou zijn is het legitieme doel dan niet de veiligheid van eenieder die het gerechtsgebouw betreed. Ik mag hopen dat hierin wordt geïnvesteerd door onze volgende regering. Ja er moet overal bespaard worden maar in veiligheid moet geld gestoken worden.