Foto's © Stijn Belaen

Foto © Stijn Belaen

Foto © Stijn Belaen

Dat Carnaval eraan komt zal Halle geweten hebben. Elke maandag verzorgt Radio Victoria immers een aflevering Carnavalitis, waar ze dieper ingaan op de actualiteit binnen de Halse carnavalsgemeenschap. Één keer om de twee weken gaat Carnavalitis live vanuit een café dat een warm hart toedraagt aan de Halse carnavalsgemeenschap.

De pedagogische rol van de leerkracht

Beste schooldirectie en leerkrachten van het Heilig – hart en college instituut,

Deze brief wordt geschreven naar aanleiding van de verloedering van het gedrag van de leerkrachten van de desbetreffende school en het gedrag van sommige tijdens de lessen. Wij vinden het triestig om vast te stellen dat sommige leerkrachten zich bezondigen aan opmerkingen waarmee ze leerlingen een stempel op hun voorhoofd drukken. Ze vergeten blijkbaar dat ze hiermee deze leerlingen kwetsen.

Deze brief werd geschreven naar aanleiding van een incident tussen een leerkracht en een groep leerlingen. De leerkracht in kwestie noemde een groep leerlingen, die in onze ogen sociaal geëngageerd willen zijn, “losers”, enkel omdat zij deelnemen aan de openstraatdag in Halle. Het gebruik van dit onbeschoft woord vinden wij op zich al een teken van zeer onbeleefd gedrag en getuigt van weinig respect tegenover de leerlingen in kwestie. De manier waarop een groep leerlingen daarmee op ontoelaatbare wijze behandeld wordt is gewoonweg onaanvaardbaar. Deze leerlingen stellen zich ter beschikking van de Halse jeugd, op welke manier dan ook. Wij dragen dit soort vrijwilligerswerk hoog in het vaandel en zullen deze leerlingen dan ook ten allen tijde blijven steunen. Zij maken de openstraatdag mee groot en de Halse jeugd wordt hiervoor dan ook uitvoerig bedankt door de organisatoren van dit evenement. Wij delen de mening dat het cultuurgehalte van onze openstraatdag de concurrentie met die van Brussel niet aankan. Dat geeft de leerkracht in kwestie echter niet het recht de deelnemers aan de Halse openstraatdag, die vooral bestaat uit het teruggeven van de straat aan de kinderen, “losers” te noemen. Wij vinden dat de manier waarop een stad zijn autoloze zondag invult een geheel vrije keuze is en willen dan ook beide initiatieven veel steun en respect betuigen.

Dit is echter niet het eerste incident tussen leerlingen en leerkrachten. Wij hopen dat dit in de toekomst niet meer voorkomt maar willen er ook op wijzen dat de fout voor dit soort incidenten heel vaak bij de leerkrachten moet worden gezocht. De leerkrachten hebben blijkbaar in de loop der jaren hun respect voor het vrije tijdsleven van hun leerlingen verloren. Dit is een verontrustend gegeven. Respect en wellevendheid zijn waarden die wij hoog in het vaandel dragen en op deze manier willen wij ook onze jeugd opvoeden. Steeds hoopten wij dat de school hierbij een ondersteunende rol zou kunnen spelen maar na dit soort incidenten sluipt de twijfel in deze zekerheid.

Wij hopen met dit betoog de ogen te openen en verschillende leerkrachten en directieleden op hun verantwoordelijkheid te wijzen. Dit taalgebruik kan niet langer getolereerd worden in het kader van de opvoeding. Iedere leerkracht heeft een pedagogische rol en als het deze niet kan vervullen heeft hij of zij helaas voor de verkeerde job gekozen. Wij hopen dat leerkrachten in de toekomst hun pedagogische rol zullen vervullen zoals wij dat tijdens de opvoeding trachten te doen.

“Iedere leerkracht is een bouwsteen is het huis der opvoeding van de volgende generaties”

Wij groeten u met de meeste hoogachting

Vanmulder Lucia

Belaen Stijn

Aan Minister Pascal Smet                                                                                                                                               

Vlaams Minister voor Jeugd

Koning Albert II- Laan 15
1210 Brussel

Halle, 15 augustus 2011

Geachte Mijnheer de Minister,

Naar aanleiding van het vonnis van een rechter in Brugge in het nabije verleden vinden wij dat het tijd wordt om eens deftig op tafel te slaan. Dat dergelijke vonnissen worden uitgesproken lijkt ons een schandaal in een land dat zich ontwikkeld noemt. Wij, als jeugd, willen dit vonnis dan ook aanklagen en bevechten.

Het lijkt ons aannemelijk dat een lawaai bij het ontwekken niet prettig is maar is elk lawaai daarom een overlast. Weinig vonnissen werden uitgesproken om een kraaiende haan te verwijderen of om een team werkmannen te bekeuren. Dit zijn ook storende geluiden maar deze nemen we er gewoon bij want ze horen bij het leven. Is het lawaai van een spelend kind dat dan niet?

Wij hebben allemaal de kans gekregen ons te ontwikkelen. De ene wat meer dan de andere maar toch. Zo een ontwikkeling is vrijwel fundamenteel voor de opvoeding van onze kinderen. Een kind binnen houden tot een zekere leeftijd lijkt ons een vorm van bescherming maar wanneer ouders die bescherming beetje bij beetje willen afbouwen dan kunnen wij hen daar alleen maar in steunen en bijstaan. Zelf ben ik al gedurende 6 jaar animator op een speelplein en wij proberen de kinderen een zomer te geven waar ze weer een heel jaar naar kunnen uitkijken.

Dat spelende kinderen lawaai met zich meebrengen lijkt ons bijkomend. Dat dit lawaai door anderen storend wordt beschouwd is echter verontrustend. Wij gaan de volgende generaties kinderen toch het recht op spelen met lawaai niet ontnemen. Ook de volgende generaties kinderen hebben hier recht op. Zij moeten zich ook kunnen ontwikkelen en zo een opvoeding genieten zoals wij deden. Dit zou ingaan tegen alle mensenrechten en in het bijzonder tegen de rechten van het kind.

Daarom willen wij u vragen om dit recht, dat elk kind moet hebben, ook in een concreet decreet te gieten en misschien zelfs door te duwen tot een federale wet. Het zou toch het ultieme teken zijn van ontwikkeling mochten we binnenkort onze kinderen kunnen garanderen dat ze mogen buiten spelen en lawaai maken en dat ze daarvoor niet gestraft kunnen worden. Uiteraard zijn wij ons ervan bewust dat ook dit lawaai binnen te perken moet blijven en vooral wettelijk geregeld moet worden.

Toch willen wij u met aandrang vragen deze brief en die van, hopelijk, vele anderen te gebruiken bij u pleidooi voor een dergelijke rechtsregel. Wij hopen dat wij niet alleen staan in de strijd voor het recht van onze toekomst. Wij zijn er dan ook van overtuigd dat u uw verantwoordelijkheid zal opnemen en ons niet in de steek zal laten.

Wij hopen spoedig op een veelzeggend antwoord van uwen twege.

Met achtingsvolle groeten en welgemeende dank!

Belaen Stijn

Voorzitter Jeugdraad Halle

Jozef Debusscherstraat 48

1500 Halle

Iedere generatie heeft zijn jeugd van tegenwoordig. Toch wil geen enkele leeftijdscategorie in een maatschappij met deze term vergeleken worden. Iedere leeftijdscategorie distantieert zich van de term als ware de conotatie een vergelijking met het kwaad. Vandaag is de jeugd vaak het onderwerp van gesprek. Ze komen daarbij vaak als zwart schaap uit de bus. De generaties die zich niet tot de jeugd van tegenwoordig waant hekelt de jeugd vaak in haar gesprekken. De jongeren van vandaag hebben het dan ook niet makkelijk om stand te houden in deze maatschappij. Ze hebben een minder omlijnd kader dan vorige generaties en moeten dus aan zelfvorming doen. Een identiteitscrisis avant la lettre?

Geen verloren generatie? Een bewijs graag.

Jongeren voelen die negatieve gevoelens aan en voelen ook de onmacht om er weinig aan te kunnen doen. Ze worden vaak verweten een verloren generatie te zijn. Een verwijt dat op geen enkele goed geargumenteerde mening kan worden gebouwd. De impasse van het probleem is dat ook het tegendeel niet op goede argumenten kan worden gebouwd. De jongeren voelen dan ook een constante drang om zich te bewijzen tegenover diegene die hun verwijten. Een drang waar ze niet mee om kunnen omdat ze enkel op zichzelf aangewezen zijn om eraan te kunnen voldoen. Ze willen zich vergelijken met ouderen net om de drang zich te moeten bewijzen van zich af te kunnen schudden. Daarom kleden ze zich ouder en gedragen zich ook sneller volwassen dan zou moeten. Voor de jury van vorige generaties wordt dit gedrag dan weer afgewezen en veroordeeld.  En soms lijkt het alsof de hele wereld hen tegenwerkt. Want als we die drang om zich te bewijzen zouden kaderen in een normaal lopende maatschappij dan zouden we dit kunnen plaatsen. Nu moeten we het kaderen in een maatschappij die een versnelling te hoog staat voor de onderdelen van haar motor. De gemeenschap als onderdelen van de motor kan de maatschappij niet meer volgen. De maatschappij raast en raast maar door. De jongeren krijgen het dan ook niet makkelijk om zich te bewijzen. Zij moeten de toekomstige onderdelen van de motor worden en worden dus uitvoerig gekeurd. De vorige generatie staat er echter niet bij stil dat terwijl ze de volgende keuren ze zelf niet kunnen volgen. In die drang naar erkenning moeten we ook de verschillende subculturen kaderen. Elk van die culturen gaat op zoek naar een manier om te bewijzen dat ze voldoen aan het eisenpakket wat dat ook mogen zijn. De jongeren die niet in die subgroepen thuis te brengen zijn worden vaak als normaal bestempeld maar worden op andere momenten dan weer over dezelfde kam geschoren als hun soortgenoten. Een teken van onwetendheid bij de beoordeling.

Ze zijn niet tolerant meneer

De oudere generaties maken het de jeugd ook niet makkelijk. Ze spelen het spel des levens heel hard. De jeugd krijgt weinig krediet op het gebied van omgang. Ze worden vaak als een coherent geheel beschouwd. Hier krijgen we weer hetzelfde verhaal. Jongeren creëren hun eigen omgeving en die biedt geen toegang aan mensen die er volgens hun niet bij horen. Ze doen dit vandaag voornamelijk het net. Ze gebruiken de nieuwe media om met elkaar te communiceren zonder daarbij steeds terecht gewezen te worden. Een gedrag dat op zijn beurt dan weer op commentaar stuit bij de ouderen. Een vicieuze situatie dringt zich blijkbaar op. Wanneer jongeren zich dan toch in het moeras der reële sociale omvang wagen verdrinken ze niet zelden. Ze worden dan ook niet echt geholpen door vissen die al lang in de poel leven. Integendeel, die vissen zijn eerder geneigd hun als prooi te gebruiken. Een situatie die stelselmatig gegroeid is met een ander fenomeen. Het is immers samen gegroeid met de vergrijzing in onze maatschappij. De vergrijzing hangt in ieder geval als een zwaard van Damocles boven ons hoofd. Beweren dat de twee onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn zou misschien een beetje voortvarend zijn. Toch is het opmerkelijk dat net nu de vergrijzing het hardst zal toeslaan ook de jeugd een zeer zware crisis doormaakt op het gebied van identiteit. De vorige generatie moet op zoek naar een generatie die hun kan opvolgen en daarvoor zoeken ze geschikte personen. Ze weten dat ze in tijd beperkt zijn en dat ze vooral niet de verkeerde mensen mogen kiezen omdat die mensen de welvarendheid van een hele grote groep mensen moet waarborgen. Weer zijn we in een vicieuze cirkel terecht aan het komen.

Een gehaat woord

Een veralgemening mag het zeker niet worden. Er zijn personen waarbij het tegengestelde mogelijk is. Sommige jongeren krijgen heel wat vertrouwen van hun voorgaande generatie en sommige jongeren hoeven niet op zoek naar een bepaalde identiteit. Misschien is de stelling van de uitzondering en de regel hiermee bevestigd. Toch is dit fenomeen niet te negeren. Wanneer we het hier dan over hebben komt automatisch een term naar boven die vaak wordt weggelachen. Toch zouden we kunnen stellen dat er hier sprake is van de veelgenoemde generatiekloof. De vrees bestaat erin dat die kloof enkel nog zal groeien in de toekomst en geen van beide groepen de beste manier kent om deze te overbruggen. We moeten op zoek gaan naar lijm die volwaardig papier en knipsel kunnen samenhouden en in de toekomst misschien ook ervoor kan zorgen dat papier en knipsel een onlosmakelijk geheel vormen. Kortom we moeten een brug bouwen over een reeds heel diepe kloof nu het nog kan.

Muziek maakt een heel deel van ons leven uit. Het is merkwaardig hoeveel uren we in ons leven muziek luisteren. Zowel bewust als onbewust. Vooral bewust luisteren kan een luxe zijn. Zelf luister ik muziek op allerlei manieren. Zowel met de computer als met de iPod is het luisteren van muziek een gemak geworden toch wordt er steeds teruggegaan naar de aloude manier van luisteren. Sociologen spreken vaak van de iPod –generatie. Een generatie jongeren dat eigenlijk niet meer uit zijn zetel moet komen om muziek thuis te krijgen. Tegenwoordig staat alles wat ze aan muziek nodig hebben op internet en ze hoeven maar op een knop te duwen en ze kunnen alles downloaden. Onder deze jongeren kunnen we dan nog een onderscheid maken tussen diegene die hun muziek illegaal van het net halen en diegenen die nog bereidt zijn om te betalen voor de muziek die  ze downloaden. Apple biedt hiervoor het fantastische iTunes aan. Zelf behoor ik tot de tweede categorie en ben ik dus bereid om te betalen voor de muziek waar ik naar luister. Toch is het opmerkelijk dat terwijl de cassettes wel verdwenen zijn en de cd’s een historisch dieptepunt kennen qua verkoop de jeugd wel nog interesse toont voor de aankoop van vinylplaten. Zelf ben ik ook verkocht aan dit merkwaardige fenomeen. Als ik ergens op een rommelmarkt loop ben ik altijd geneigd om naar de collecties te gaan kijken waar sommige mensen vanaf willen geraken. Zelf koop ik dan platen omdat ik het fantastisch vind om deze op te leggen en er gewoon rustig naar te luisteren. Je kan dit uiteraard ook met cd’s maar het heeft toch niet hetzelfde effect. Onze ouders zijn opgegroeid met deze platen maar zij hebben ze allemaal ingeruild voor cassettes en later voor cd’s. Anderen hebben alles wat ze op plaat hadden op cd gezet en verkopen daarom hun platen aan mensen die ze eigenlijk kopen uit nostalgie. Zelf koop ik uit nostalgie en ook vooral omdat de platen in een veel leukere verpakkingen. En geef nu toe het is toch veel leuker om samen met twee naar een leuke plaat te kijken en te luisteren dan naar een cd-hoes waar je bijna een vergrootglas voor nodig hebt om de letters te kunnen lezen. Lang leve de vinyl.

Een artikel dat verschijnt op de website van een gerespecteerde krant wordt steeds nagelezen door een redactie. Die redactie haalt er dan zowel schrijf- als stijlfouten uit. Het is een feit dat niemand perfect schrijft en ik ben er mij ten volle van bewust dat wanneer u naar andere artikels op deze blog gaat kijken u er de fouten zo uit haalt. Is dit een excuus? Zeker en vast niet. Wij hebben allemaal leren schrijven en bij de ene gaat dat al beter dan bij de andere. Maar nu wanneer een artikel in de krant, zowel de digitale als de papieren versie, verschijnt dan vinden wij het noodzakelijk dat de grootste fouten er worden uitgehaald. Een artikel op de website van het Nieuwsblad stond echter wel nog vol fouten en werd eigenlijk geschreven zonder een reactie te vragen aan de personen waarover het artikel gaat. Is dit nog journalistiek? Tegenwoordig is iedereen journalist. Het behoeft om een soort artikel door te sturen naar een van de redacteurs om een publicatie te verkrijgen maar het is dan nog steeds aan diezelfde redacteurs om dat artikel te zuiveren van grove schrijffouten. De wending die de media neemt door een interactie te creëren met zijn publiek vind ik persoonlijk fantastisch maar er moet een zekere stijl blijven. Het is aan de redacteurs om een beetje te zuiveren waar de gewone man nogal kort door de bocht gaat. Ik geef u ook de kans het artikel in kwestie te lezen: http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleID=BLIDE_20110613_003&_section=61930683&utm_source=nieuwsblad&utm_medium=newsletter&utm_campaign=regio-nb

Ethiek is een woord dat voor sommige mensen een ongekend terrein is. Jammer eigenlijk. Het is nochtans geen overbodige luxe om een beetje ethiek toe te passen in alle vlakken van de maatschappij. Op verschillende stadia van de maatschappij is ethiek een alom gekend begrip en wordt er ook naar geleefd maar sommige mensen kijken er de laatste tijd naar alsof het om een raar beestje gaat. Vorige week las ik in een artikel over de transfer van Shikabala. Een speler die door Anderlecht werd benaderd en ook een contract tekende bij de landskampioen maar na een hele soap die niet zou misstaan op een commerciële zender besloot Shikabala in Egypte te blijven. Anderlecht reageerde met een procedure bij de FIFA. Zo een procedure is een tijdrovend ding en deze is dus nog niet afgerond. De speler blijft dus spelen bij zijn Egyptische club wat ervoor zorgt dat er nog andere clubs in hem interesse tonen. Op zich is dit niet verkeerd maar wanneer die interesse te ver gaat zo een beetje ethiek op zijn plaats zijn. Standard Luik heeft nu openlijk gezegd dat ze er alles aan gaan doen om Shikabala in Luik te krijgen. Dit is een totale verwaarlozing van de ethiek. Wanneer de clubs elkaar willen bestoken moeten ze dat op het voetbalveld doen niet op zo een manier die een topclub niet waardig is.

Met het begin van een nieuw schooljaar worden ook zowat alle door de zomer opgeschorte vergaderingen hervat. Voor mij persoonlijk betekent een nieuw schooljaar vooral het begin van een nieuw werkjaar op vele vlakken. Sociale contacten zijn belangrijk in het leven en ik probeer deze vooral te onderhouden via het verenigingsleven. Het deelnemen aan deze vergadering zorgt voor een steeds hernieuwende bron van inspiratie. Sedert enkele jaren maak ik in Halle deel uit van de stedelijke jeugdraad. Dit is een adviesraad waar elke jeugdvereniging in de stad deel van uit kan maken om op deze manier het jeugdbeleid van de stad mede te bepalen. Is dit niet belangrijk? Zelf ben ik van oordeel dat er op deze manier tussen de verenigingen en de jeugddienst een band wordt geschapen die in de toekomst van een zeer groot belang kan zijn. Zelf ben ik als onafhankelijke in de jeugdraad geraakt. De jeugdraad is voor mij dan ook een ideaal orgaan om te participeren in het jeugdbeleid. Ik vind dit zeer belangrijk omdat ik mede wil bepalen in welke richting onze stad gaat met het beleid inzake jeugd. Ik raad iedereen aan om in zo een raad deel te nemen en op deze manier een zeker beleid te kunnen uitvoeren.

Elk jaar bij het begin van de zomer neem ik me voor om een paar goede boeken te lezen. Ik moet toegeven dat mijn voornemen ieder jaar na een paar dagen een kleine inperking kent maar toch houd ik me nog steeds aan die belofte. Met een gemiddelde van drie boeken per zomer hoor ik waarschijnlijk niet bij de grootste lezers maar ik ben elk jaar blij als ik drie boeken kan zetten op mijn schap en ze kan markeren als “gelezen”. Nu voor het derde jaar op rij zal ik dit jaar slechts twee nieuwe boeken kunnen bijzetten op mijn schap. Drie jaar geleden las ik in een artikel in de krant over een boek dat me eigenlijk direct aansprak zonder dat ik het nog maar gezien had. “ De wereld van Sofie” is een boek dat handelt over de geschiedenis van de filosofie. Het lijkt dus een beetje een saaie inhoud te hebben maar niets is minder waar. Na het boek twee keer te hebben gelezen heb ik mijzelf voorgenomen het boek minstens een keer per jaar te lezen en het ook aan iedereen aan te raden. Mensen zeggen vaak dat ik daardoor tijd verlies om nieuwe goede boeken te leren kennen maar toch ben ik bereid jaarlijks twee weken te spenderen aan het lezen van dit fantastische boek. Ik heb veel andere goede boeken gelezen. “De slinger van Foucault”,”Het verdriet van België” en vele anderen. Ik sta ook open om elk jaar nieuwe boeken en schrijvers te leren kennen maar dat boek blijft intrigerend en blijft mijn bestseller aller tijden. Elk jaar lees ik het opnieuw en door ouder te worden krijg ik steeds een andere visie op het verhaal. Ik kan eenieder die de leeftijd van 15 jaar heeft overschreden en graag leest dit boek met veel enthousiasme aanbieden want dit boek geeft een grote meerwaarde aan je kijk op het leven. Daarom betekent zomer voor mij hetzelfde als een goed boek!

Gisteren de dag afgesloten met een heerlijk pintje op een terras. Een babbeltje geslagen met iemand die al een tijdje in een pretpark werkt in België. Wel zelf ben ik al geen fervente bezoeker van deze geldklopperijmachines maar na ons gesprek gisteren heb ik mijn mening op pretparken nog maar eens moeten verscherpen. Dat verschillende van deze attracties zeer gevaarlijk zijn is algemeen geweten en voor de meesten geen verassing maar als je de verhalen hoort van de mensen achter de schermen dan vraag ik me toch af of we daar niet dringend verandering moeten brengen. Onze overheid is voortduren bezig met onze veiligheid en telkens worden er maatregelen genomen om ons te beschermen tegen gevaren van binnen- en buitenaf. Wel de attracties in verschillende pretparken dat is volgens mij een grote bron van gevaar. Een tegenargument kan natuurlijk zijn dat er weinig grote ongevallen gebeuren in dergelijke parken, toch wil ik benadrukken dat men zoiets van de spoorwegen ook zegt en toch vinden we dat daar de veiligheidsmaatregelen niet streng genoeg kunnen zijn. Mensen beseffen het misschien niet altijd goed maar telkens je in zo’n achtbaan stapt kan het je laatste ritje zijn en uiteindelijk is elke achtbaan gevaarlijk. Zelfs de meest onschuldige attracties bleken achteraf niet zo veilig om ze niet ronduit gevaarlijk te noemen. Wie verwacht dat bij brand in een bepaalde attractie de mensen in de attractie zo goed als vogels voor de kat zijn. Er bestaat voor elke attractie een noodprocedure en deze moet strikt gevolgd worden maar bij een groot probleem zal in je een dergelijk attractie toch maar weinig kans maken op overleven. Wel mij storen de rokers op café niet maar als ik later met mijn kinderen naar een pretpark ga wil ik er zeker van zijn dat elke attractie waar zij opgaan een hoog veiligheidsgehalte heeft en dat bij problemen steeds kan worden ingegrepen. Als voor dit doel te bereiken sommige attracties moeten verdwijnen dan zou ik dit gerust willen aanmoedigen. Wel beste overheid, dit vind ik een werkpunt. Veiligheid gaat tenslotte boven alles.