De pedagogische rol van de leerkracht

Beste schooldirectie en leerkrachten van het Heilig – hart en college instituut,

Deze brief wordt geschreven naar aanleiding van de verloedering van het gedrag van de leerkrachten van de desbetreffende school en het gedrag van sommige tijdens de lessen. Wij vinden het triestig om vast te stellen dat sommige leerkrachten zich bezondigen aan opmerkingen waarmee ze leerlingen een stempel op hun voorhoofd drukken. Ze vergeten blijkbaar dat ze hiermee deze leerlingen kwetsen.

Deze brief werd geschreven naar aanleiding van een incident tussen een leerkracht en een groep leerlingen. De leerkracht in kwestie noemde een groep leerlingen, die in onze ogen sociaal geëngageerd willen zijn, “losers”, enkel omdat zij deelnemen aan de openstraatdag in Halle. Het gebruik van dit onbeschoft woord vinden wij op zich al een teken van zeer onbeleefd gedrag en getuigt van weinig respect tegenover de leerlingen in kwestie. De manier waarop een groep leerlingen daarmee op ontoelaatbare wijze behandeld wordt is gewoonweg onaanvaardbaar. Deze leerlingen stellen zich ter beschikking van de Halse jeugd, op welke manier dan ook. Wij dragen dit soort vrijwilligerswerk hoog in het vaandel en zullen deze leerlingen dan ook ten allen tijde blijven steunen. Zij maken de openstraatdag mee groot en de Halse jeugd wordt hiervoor dan ook uitvoerig bedankt door de organisatoren van dit evenement. Wij delen de mening dat het cultuurgehalte van onze openstraatdag de concurrentie met die van Brussel niet aankan. Dat geeft de leerkracht in kwestie echter niet het recht de deelnemers aan de Halse openstraatdag, die vooral bestaat uit het teruggeven van de straat aan de kinderen, “losers” te noemen. Wij vinden dat de manier waarop een stad zijn autoloze zondag invult een geheel vrije keuze is en willen dan ook beide initiatieven veel steun en respect betuigen.

Dit is echter niet het eerste incident tussen leerlingen en leerkrachten. Wij hopen dat dit in de toekomst niet meer voorkomt maar willen er ook op wijzen dat de fout voor dit soort incidenten heel vaak bij de leerkrachten moet worden gezocht. De leerkrachten hebben blijkbaar in de loop der jaren hun respect voor het vrije tijdsleven van hun leerlingen verloren. Dit is een verontrustend gegeven. Respect en wellevendheid zijn waarden die wij hoog in het vaandel dragen en op deze manier willen wij ook onze jeugd opvoeden. Steeds hoopten wij dat de school hierbij een ondersteunende rol zou kunnen spelen maar na dit soort incidenten sluipt de twijfel in deze zekerheid.

Wij hopen met dit betoog de ogen te openen en verschillende leerkrachten en directieleden op hun verantwoordelijkheid te wijzen. Dit taalgebruik kan niet langer getolereerd worden in het kader van de opvoeding. Iedere leerkracht heeft een pedagogische rol en als het deze niet kan vervullen heeft hij of zij helaas voor de verkeerde job gekozen. Wij hopen dat leerkrachten in de toekomst hun pedagogische rol zullen vervullen zoals wij dat tijdens de opvoeding trachten te doen.

“Iedere leerkracht is een bouwsteen is het huis der opvoeding van de volgende generaties”

Wij groeten u met de meeste hoogachting

Vanmulder Lucia

Belaen Stijn

Aan Minister Pascal Smet                                                                                                                                               

Vlaams Minister voor Jeugd

Koning Albert II- Laan 15
1210 Brussel

Halle, 15 augustus 2011

Geachte Mijnheer de Minister,

Naar aanleiding van het vonnis van een rechter in Brugge in het nabije verleden vinden wij dat het tijd wordt om eens deftig op tafel te slaan. Dat dergelijke vonnissen worden uitgesproken lijkt ons een schandaal in een land dat zich ontwikkeld noemt. Wij, als jeugd, willen dit vonnis dan ook aanklagen en bevechten.

Het lijkt ons aannemelijk dat een lawaai bij het ontwekken niet prettig is maar is elk lawaai daarom een overlast. Weinig vonnissen werden uitgesproken om een kraaiende haan te verwijderen of om een team werkmannen te bekeuren. Dit zijn ook storende geluiden maar deze nemen we er gewoon bij want ze horen bij het leven. Is het lawaai van een spelend kind dat dan niet?

Wij hebben allemaal de kans gekregen ons te ontwikkelen. De ene wat meer dan de andere maar toch. Zo een ontwikkeling is vrijwel fundamenteel voor de opvoeding van onze kinderen. Een kind binnen houden tot een zekere leeftijd lijkt ons een vorm van bescherming maar wanneer ouders die bescherming beetje bij beetje willen afbouwen dan kunnen wij hen daar alleen maar in steunen en bijstaan. Zelf ben ik al gedurende 6 jaar animator op een speelplein en wij proberen de kinderen een zomer te geven waar ze weer een heel jaar naar kunnen uitkijken.

Dat spelende kinderen lawaai met zich meebrengen lijkt ons bijkomend. Dat dit lawaai door anderen storend wordt beschouwd is echter verontrustend. Wij gaan de volgende generaties kinderen toch het recht op spelen met lawaai niet ontnemen. Ook de volgende generaties kinderen hebben hier recht op. Zij moeten zich ook kunnen ontwikkelen en zo een opvoeding genieten zoals wij deden. Dit zou ingaan tegen alle mensenrechten en in het bijzonder tegen de rechten van het kind.

Daarom willen wij u vragen om dit recht, dat elk kind moet hebben, ook in een concreet decreet te gieten en misschien zelfs door te duwen tot een federale wet. Het zou toch het ultieme teken zijn van ontwikkeling mochten we binnenkort onze kinderen kunnen garanderen dat ze mogen buiten spelen en lawaai maken en dat ze daarvoor niet gestraft kunnen worden. Uiteraard zijn wij ons ervan bewust dat ook dit lawaai binnen te perken moet blijven en vooral wettelijk geregeld moet worden.

Toch willen wij u met aandrang vragen deze brief en die van, hopelijk, vele anderen te gebruiken bij u pleidooi voor een dergelijke rechtsregel. Wij hopen dat wij niet alleen staan in de strijd voor het recht van onze toekomst. Wij zijn er dan ook van overtuigd dat u uw verantwoordelijkheid zal opnemen en ons niet in de steek zal laten.

Wij hopen spoedig op een veelzeggend antwoord van uwen twege.

Met achtingsvolle groeten en welgemeende dank!

Belaen Stijn

Voorzitter Jeugdraad Halle

Jozef Debusscherstraat 48

1500 Halle

Iedere generatie heeft zijn jeugd van tegenwoordig. Toch wil geen enkele leeftijdscategorie in een maatschappij met deze term vergeleken worden. Iedere leeftijdscategorie distantieert zich van de term als ware de conotatie een vergelijking met het kwaad. Vandaag is de jeugd vaak het onderwerp van gesprek. Ze komen daarbij vaak als zwart schaap uit de bus. De generaties die zich niet tot de jeugd van tegenwoordig waant hekelt de jeugd vaak in haar gesprekken. De jongeren van vandaag hebben het dan ook niet makkelijk om stand te houden in deze maatschappij. Ze hebben een minder omlijnd kader dan vorige generaties en moeten dus aan zelfvorming doen. Een identiteitscrisis avant la lettre?

Geen verloren generatie? Een bewijs graag.

Jongeren voelen die negatieve gevoelens aan en voelen ook de onmacht om er weinig aan te kunnen doen. Ze worden vaak verweten een verloren generatie te zijn. Een verwijt dat op geen enkele goed geargumenteerde mening kan worden gebouwd. De impasse van het probleem is dat ook het tegendeel niet op goede argumenten kan worden gebouwd. De jongeren voelen dan ook een constante drang om zich te bewijzen tegenover diegene die hun verwijten. Een drang waar ze niet mee om kunnen omdat ze enkel op zichzelf aangewezen zijn om eraan te kunnen voldoen. Ze willen zich vergelijken met ouderen net om de drang zich te moeten bewijzen van zich af te kunnen schudden. Daarom kleden ze zich ouder en gedragen zich ook sneller volwassen dan zou moeten. Voor de jury van vorige generaties wordt dit gedrag dan weer afgewezen en veroordeeld.  En soms lijkt het alsof de hele wereld hen tegenwerkt. Want als we die drang om zich te bewijzen zouden kaderen in een normaal lopende maatschappij dan zouden we dit kunnen plaatsen. Nu moeten we het kaderen in een maatschappij die een versnelling te hoog staat voor de onderdelen van haar motor. De gemeenschap als onderdelen van de motor kan de maatschappij niet meer volgen. De maatschappij raast en raast maar door. De jongeren krijgen het dan ook niet makkelijk om zich te bewijzen. Zij moeten de toekomstige onderdelen van de motor worden en worden dus uitvoerig gekeurd. De vorige generatie staat er echter niet bij stil dat terwijl ze de volgende keuren ze zelf niet kunnen volgen. In die drang naar erkenning moeten we ook de verschillende subculturen kaderen. Elk van die culturen gaat op zoek naar een manier om te bewijzen dat ze voldoen aan het eisenpakket wat dat ook mogen zijn. De jongeren die niet in die subgroepen thuis te brengen zijn worden vaak als normaal bestempeld maar worden op andere momenten dan weer over dezelfde kam geschoren als hun soortgenoten. Een teken van onwetendheid bij de beoordeling.

Ze zijn niet tolerant meneer

De oudere generaties maken het de jeugd ook niet makkelijk. Ze spelen het spel des levens heel hard. De jeugd krijgt weinig krediet op het gebied van omgang. Ze worden vaak als een coherent geheel beschouwd. Hier krijgen we weer hetzelfde verhaal. Jongeren creëren hun eigen omgeving en die biedt geen toegang aan mensen die er volgens hun niet bij horen. Ze doen dit vandaag voornamelijk het net. Ze gebruiken de nieuwe media om met elkaar te communiceren zonder daarbij steeds terecht gewezen te worden. Een gedrag dat op zijn beurt dan weer op commentaar stuit bij de ouderen. Een vicieuze situatie dringt zich blijkbaar op. Wanneer jongeren zich dan toch in het moeras der reële sociale omvang wagen verdrinken ze niet zelden. Ze worden dan ook niet echt geholpen door vissen die al lang in de poel leven. Integendeel, die vissen zijn eerder geneigd hun als prooi te gebruiken. Een situatie die stelselmatig gegroeid is met een ander fenomeen. Het is immers samen gegroeid met de vergrijzing in onze maatschappij. De vergrijzing hangt in ieder geval als een zwaard van Damocles boven ons hoofd. Beweren dat de twee onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn zou misschien een beetje voortvarend zijn. Toch is het opmerkelijk dat net nu de vergrijzing het hardst zal toeslaan ook de jeugd een zeer zware crisis doormaakt op het gebied van identiteit. De vorige generatie moet op zoek naar een generatie die hun kan opvolgen en daarvoor zoeken ze geschikte personen. Ze weten dat ze in tijd beperkt zijn en dat ze vooral niet de verkeerde mensen mogen kiezen omdat die mensen de welvarendheid van een hele grote groep mensen moet waarborgen. Weer zijn we in een vicieuze cirkel terecht aan het komen.

Een gehaat woord

Een veralgemening mag het zeker niet worden. Er zijn personen waarbij het tegengestelde mogelijk is. Sommige jongeren krijgen heel wat vertrouwen van hun voorgaande generatie en sommige jongeren hoeven niet op zoek naar een bepaalde identiteit. Misschien is de stelling van de uitzondering en de regel hiermee bevestigd. Toch is dit fenomeen niet te negeren. Wanneer we het hier dan over hebben komt automatisch een term naar boven die vaak wordt weggelachen. Toch zouden we kunnen stellen dat er hier sprake is van de veelgenoemde generatiekloof. De vrees bestaat erin dat die kloof enkel nog zal groeien in de toekomst en geen van beide groepen de beste manier kent om deze te overbruggen. We moeten op zoek gaan naar lijm die volwaardig papier en knipsel kunnen samenhouden en in de toekomst misschien ook ervoor kan zorgen dat papier en knipsel een onlosmakelijk geheel vormen. Kortom we moeten een brug bouwen over een reeds heel diepe kloof nu het nog kan.