Muziek maakt een heel deel van ons leven uit. Het is merkwaardig hoeveel uren we in ons leven muziek luisteren. Zowel bewust als onbewust. Vooral bewust luisteren kan een luxe zijn. Zelf luister ik muziek op allerlei manieren. Zowel met de computer als met de iPod is het luisteren van muziek een gemak geworden toch wordt er steeds teruggegaan naar de aloude manier van luisteren. Sociologen spreken vaak van de iPod –generatie. Een generatie jongeren dat eigenlijk niet meer uit zijn zetel moet komen om muziek thuis te krijgen. Tegenwoordig staat alles wat ze aan muziek nodig hebben op internet en ze hoeven maar op een knop te duwen en ze kunnen alles downloaden. Onder deze jongeren kunnen we dan nog een onderscheid maken tussen diegene die hun muziek illegaal van het net halen en diegenen die nog bereidt zijn om te betalen voor de muziek die  ze downloaden. Apple biedt hiervoor het fantastische iTunes aan. Zelf behoor ik tot de tweede categorie en ben ik dus bereid om te betalen voor de muziek waar ik naar luister. Toch is het opmerkelijk dat terwijl de cassettes wel verdwenen zijn en de cd’s een historisch dieptepunt kennen qua verkoop de jeugd wel nog interesse toont voor de aankoop van vinylplaten. Zelf ben ik ook verkocht aan dit merkwaardige fenomeen. Als ik ergens op een rommelmarkt loop ben ik altijd geneigd om naar de collecties te gaan kijken waar sommige mensen vanaf willen geraken. Zelf koop ik dan platen omdat ik het fantastisch vind om deze op te leggen en er gewoon rustig naar te luisteren. Je kan dit uiteraard ook met cd’s maar het heeft toch niet hetzelfde effect. Onze ouders zijn opgegroeid met deze platen maar zij hebben ze allemaal ingeruild voor cassettes en later voor cd’s. Anderen hebben alles wat ze op plaat hadden op cd gezet en verkopen daarom hun platen aan mensen die ze eigenlijk kopen uit nostalgie. Zelf koop ik uit nostalgie en ook vooral omdat de platen in een veel leukere verpakkingen. En geef nu toe het is toch veel leuker om samen met twee naar een leuke plaat te kijken en te luisteren dan naar een cd-hoes waar je bijna een vergrootglas voor nodig hebt om de letters te kunnen lezen. Lang leve de vinyl.