Het is niet elke dag dat ik de gelegenheid heb om mijn sportieve prestatie in de verf te zetten. Enerzijds omdat dat dan natuurlijk teveel zou neigen naar het “opscheppen of stoefen” en anderzijds natuurlijk omdat ik eigenlijk maar één sportieve prestatie heb om mee naar buiten te treden. 

Inderdaad een paar maand geleden, omringd door tal van sportievelingen met een palmares van je welste (marathons, marmottes, rondes van vlaanderen en ver daarbuiten,….) maakte de vroege mid-life crisis zich van mij meester en besloot ik om ook eens iets op sportief vlak te gaan bewijzen… Maar wat? Fietsen daar begin je in Wisconsin niet aan voor eind april, tenzij je volledig verkleumd wil thuiskomen, zwemmen is al helemaal mijn ding niet, stel je voor in badpak baantjes trekken…. Om het rijtje van de triatlon dan maar volledig af te gaan, werd het lopen! De eerste keren, was het niet echt een pretje, 2 km en dan nog op een golvend parcours, waar was ik aan begonnen? Maar ik had het hier en daar al rondgestrooid en ik had een lange afstandspartner, dus opgeven stond niet in mijn woordenboek.  De eerste proef stond vast; 15km in Brugge.  Komende van de VS op 1 mei, had ik een volledige week om mij aan het Belgische (op dat moment zelfs tropische) klimaat en de 7h tijdsverschil aan te passen.  Alles verliep van een leien dakje, tot mijn partner het wegens een knie-blessure moest laten afweten en ik dus alleen naar Brugge moest.  Gelukkig stevig begeleid door mijn persoonlijke 2-koppige fanclub!  Nog snel een fles water en een suikerwafel meegenomen, want naar ’t schijnt zijn suikers belangrijk bij sport!  Aangekomen in Brugge, begon ik me toch al wat op mijn ongemak te voelen.  Opeens leek alles er zo professioneel aan toe te gaan.  Een uurtje voor vertrek, mensen zijn banaantjes, speciale reepjes en sportdrankjes naar binnen aan het werken.  Ik voelde me toch een beetje een amateur in het gezelschap, maar gelukkig had ik mijn suikerwafel, die ik zonder al te veel smaak veroberde. Hier en daar hoor je verhalen over welke tijd ze willen lopen, hoe vaak ze lopen…zenuwen maakten zich nu toch van mij meester…. Nog vlug even het kleinste kamertje opzoeken, alhoewel “vlug”?  Een rij van jewelste….blijkbaar ben ik toch niet de enige met zenuwen.  Een half uurtje voor tijd, begint een gezamenlijk opwarming, rondjes lopen. Daarvoor heb ik dan toch professioneel bedankt, want ik had nog nooit 15 km gelopen, stel je voor dat ik dan al een km zou opwarmen, dan haal ik zeker de finish niet!  Eindelijk, opeen gepakt als een kudde schapen aan de start, en er begint beweging in te komen.  Een beetje opgepept door de menigte moet ik toegeven, maar ik had een vlotte start.  De benen wilden mee en het kopke was niet te stoppen.  Tot we aan een bordje kwamen 5, dat moet 5 km zijn dacht  ik.   Maar betekent dat nu dat ik er nog 5 moet lopen of dat ik er net 5 gelopen had.  Volgens de pijnscheuten in mijn benen, moest het dat eerste zijn, maar mijn gezond verstand vreesde voor het 2^de. Tot ik een bordje tegenkwam: 7!  Mijn vrees werd bevestigd, we waren nog niet halfweg.  Eigenlijk kende ik Brugge niet, maar het was precies toch groter dan ik me herinnerde, volgens mij zijn we er toch een paar keer omheen gelopen alvorens er dwars door te gaan!!  Langs de weg hoorde ik iemand de verlossende woorden roepen; nog 800m.  800m dat klinkt toch echt niet ver meer, dus ik stak een tandje bij … 5 min later, hoorde ik opnieuw: nog 800m!!  Dat tandje bij, ging er dus even snel weer af…. Maar eindelijk kwam de laatste rechte lijn in beeld, langs de kant van de weg zie ik mijn grootste supporters, dus ik kreeg vleugels en was immens blij dat het gedaan was.  Achteraf bekeken viel dat nog wel mee… op naar de 20km????

27-05-2011, 23:18 Geschreven door Sofie  

Hoe weet je reeds na enkele minuten dat je aan de andere kant van de wereld met de wagen aan het rijden bent? Ze rijden hier nochtans ook rechts, het groene licht staat ook onderaan en betekent nog steeds doorrijden!

Toch zijn er kleine aanpassingen.  Zoals een STOP bord, hier wil dat nog altijd zeggen STOP, vrij vertaald; volledig tot stilstand komen.  Niemand haalt het hier in zijn hoofd om dat niet te doen, want de politie heeft blijkbaar tijd om op elke hoek van de straat, op elk moment van de dag te controleren of iedereen weldegelijk STOPT. Neem nu een willekeurige vrijdagavond omstreeks 1h ‘s nachts aan de rand van een godverlaten dorp genaamd Springgreen in Wisconsin.  Er staat een stopbord, maar de bestuurder dacht, het is midden in de nacht, het is hier immens donker (geen straatverlichting zoals op elke boerenbaantje in België) en vooral totaal verlaten, geen verkeer merkbaar.  Langzaam rijdt de bestuurder door, maar nog geen 20m voorbij het stopbord, en de hel lijkt losgebarsten in de achteruitkijkspiegel. Blauw, rood, witte zwaailichten boven op een zwarte wagen, een sirene van jewelste, het lijkt wel kermis.  Maar vergis u niet, dit is de werkelijkheid…. Hoelang zou die politiewagen daar staan om 1 enkele arme buitenlandse autobestuurder de stuipen op het lijf te jagen, geld uit zijn zakken te kloppen en vooral punten van zijn rijbewijs af te nemen?  De kosten efficiëntie kan ik niet berekenen, maar ik moet zeggen, het heeft weldegelijk effect.  De bestuurder, inderdaad ikzelf, zal nooit nog een stopbord negeren!  In België daarentegen, ben je dat weer snel afgeleerd!  Want als je daar iets te lang zou stil staan aan een stopbord, vragen de mensen zich al af je misschien in slaapgevallen bent:  tuuuuuuut!

Anderzijds mag je in de US wel rechts afslaan als het verkeerslicht voor je op rood staat (tenzij er staat ‘no turn on red’!  Op het eerste zicht lijkt dat bizar, maar eigenlijk is het best wel handig.  Niet onnodig lang aanschuiven.  In België was de verleiding groot, maar we hebben ons toch kunnen inhouden, hoewel, misschien moet de minister van verkeer toch eens op bezoek komen om de efficiëntie daarvan te berekenen!  Want time is toch  nog steeds money, waar ook ter wereld.

Wat ook opnieuw aanpassen was hier in de US, is dat er hier precies minder zotten op de baan rijden!  Waar zijn de kleine, verlaagde wagens met een remus-uitlaat, waarvan de bestuurder denkt in een rally auto te zitten en zich dus ook zo gedraagt, door zowel links als rechts in vliegende vaart anderen voorbij te steken.  Pas geland in België op weg van de luchthaven naar mijn familie of ik kwam er al één tegen, zo rond een uur of 9h de zondagochtend!  Op de autostrade, helemaal links en plankgas! Tot die opeens besefte dat zijn afrit eraan zat te komen. Van het linkse vak in een lijn van 60graden, naar de rechtse afrit (zonder pinken natuurlijk)!  Wat zou ik graag een ‘flik’ zijn op dat moment, en liefst eentje met veel blauw, rood en witte zwaailichten!!  Dat soort taferelen zullen we de komende 3 maand moeten missen, maar ik ben er zeker van, vanaf september wordt dat gewoon weer dagelijkse kost!

Indien u ooit in Amerika bent en toch het ongeluk hebt om door een politie controle gestopt te worden, denk er dan aan. Steek je licht in de auto aan, en leg je handen zichtbaar op het stuur, dan kan je niets gebeuren. Je kan ook altijd proberen, te doen alsof je geen Engels spreekt, zoals sommigen onder ons wel al eens geprobeerd hebben om er dan misschien enkel met een waarschuwing vanaf te komen!! Maar dat is natuurlijk op eigen risico.

Drive safe!

26-05-2011, 15:01 Geschreven door Sofie