Geef je e-mail adres op en klik op onderstaande knop om je in te schrijven voor de mailinglijst.
Onderweg zijn is belangrijker dan aankomen.
15-05-2013
Dag 43 - De regenbroek
Woensdag 15 mei. Ik stap van Arres naar Ruesta. Iets voor achten ben ik op weg voor uiteindelijk 29 km. De lucht is zwaar bewolkt en ik beslis om met de regenvest te vertrekken. Terecht. In begin met 2 km terug af te dalen om terug op de camino te komen. Vanaf kwart na 10 regent het een gans uur lichtjes. Daarna probeert een waterzonnetje alles te drogen. Ondertussen loop ik in een bos op een smal paadje dat een beekje is geworden. Nu eens op de kant lopen, maar meestal is er geen andere keuze dan in de modder te ploeteren. Op het middaguur verlaat ik de weg om naar Artieda te klimmen in de hoop een bakker te vinden. Ik vraag het aan iemand die daar woont en hij vraagt of het Jueves is want dan komt de bakker langs. Dus niet. In de bar/restaurant naast de pelgrimsherberg kan ik toch al een bocadillo con jamon y queso (broodje) krijgen. Na 45 minuten vertrek ik terug maar ik zie dat het boven het stuwmeer hard regent. Ik trek dus nog vlug mijn regenbroek aan. Het heeft goed doorgeregend tot als ik in Ruesta aankwam. De regenbroek bevalt me enorm. Ruesta moet ooit een dorp geweest zijn. Nu staat er alleen nog een ruine van een kasteel en enkele ingestorte woningen. Een van de oude woningen is gerenoveerd. Daar is nu een bar en de refter. In een gebouw ernaast zijn de slaapplaatsen. Dit is deels een oud gebouw en deels nieuwbouw. Mooie kamers en gescheiden sanitair voor mannen en vrouwen. Voor morgen kan ik een picknick bestellen. Komt goed uit want morgen kom ik weer geen winkels tegen. Het avondmaal bestaat uit een soep met bonen en ik denk andijvie. Het hoofdgerecht is aardappelmoes met zoete courgettesaus en als dessert krijgen we cacaocake met aardbeiencoulis. Ik zit aan tafel met een Duitse, 3 Spaanse vrouwen en een Spanjaard. Op een zeker ogenblik wordt de discussie nogal hevig, vermoedelijk over politiek. Al wat ik verstond was "Todos los Espagnoles son cojones". De Duitse is een lerares die 1 schooljaar werkonderbreking heeft gevraagd. Vorig najaar is ze van thuis te voet naar Santiago geweest. In maart is ze vanuit Santiago in tegengestelde zin terug vertrokken richting Arles. Ik kon tenminste met iemand praten want met de Spanjaarden is dat quasi uitgesloten.Â