Wat een week! Waar zal ik beginnen? Weet je wat, we beginnen waar we vorige keer geëindigd zijn: In mijn bed. Daar lag ik dan, ziek, al wachtend op Annelies en haar mysterieuze minnaar. Haar kennende zou ze er wel een prachtexemplaar hebben uitgepikt. Je kan veel zeggen over Annelies maar smaak heeft ze wel. Tenminste op dat vlak. Ik persoonlijk heb nog nooit een geliefde gehad. Al moet ik wel eerlijk toegeven dat ik een oogje op iemand heb. Hij werkt achter een kippenkraam op de markt. Ik ontmoette hem daar samen met Annelies. Enfin, ontmoeten is veel gezegd. Het enige dat hij tegen mij zei was: “Een hele of een halve?” maar ik was meteen verkocht. Sindsdien eet ik elke week kip.

Maar ik wijk af. Terug naar mijn kamer. Na een kwartiertje hoorde ik beneden de deurbel rinkelen en kwam Annelies mijn kamer binnen. Ze was echter alleen. “Waar is je vriend?” zei ik plagend. “Hij kon niet komen” zei ze snel. Ik had meteen in het snuitje dat er iets loos was, ik kon er enkel mij vinger niet op leggen. Ik probeerde meer te weten te komen over haar teerbeminde maar ze slaagde er telkens in van onderwerp te veranderen. Ze bleef slechts een half uurtje en gedurende die hele tijd keek ze mij niet 1 keer recht in de ogen. Wanneer ze weg was, was ik er van overtuigd dat ze haar lief verzonnen had. Jongens, wat was ik naïef zeg! 2 dagen later voelde ik me terug kiplekker en begon de school weer. Wat een opluchting! Terug naar mijn veilige haven die nu zelfs bevolkt werd door eens zoveel vrienden! Eenmaal in de klas merkte ik meteen het verschil tegenover vroeger! Iedereen wenste mij een goedemorgen en niemand maakte ook maar één opmerking over mijn haar! Ik was in de zevende hemel. Wist ik veel dat ik zeer binnenkort van mijn wolkje ging vallen. De week ging uitermate snel voorbij. Ik hoorde niet 1 keer het woord strever fluisteren bij wiskunde en tijdens het laatste uur van de week, namelijk LO werd ik eens niet als laatste gekozen! Toen we ons achteraf in de kleedkamers aan het omkleden waren ging Annelies haar GSM af. Ze nam op en, ook al keerde ze zich van mij af, toch hoorde ik haar tegen een diepe stem zeggen: ‘Ja, ik zal er zijn vanavond! Waar ging het nu weer door? ’T JOKOT juist. Ok, dan zie ik je vanavond!Dag schat.’ Ze draaide zich weer om en keek mij verbaasd aan alsof ze vergeten was dat ik er ook nog stond. ‘Wie was dat?’ vroeg ik langs de neus weg. ‘Dat was Vincent, mijn vriendje ‘ zei ze blozend. ‘Ga je naar een feestje?’ vroeg ik. ‘Ja, ‘ antwoordde ze en ze keek me schuldbewust aan ‘ik heb je niet gevraagd omdat ik dacht dat je toch niet wou gaan! Je bent niet zo’n feester’. ‘Nee hoor, ik ga wel mee! Dan kan ik Vincent eens ontmoeten plus nu ik nieuwe vrienden heb zal een feestje misschien wel leuk zijn’ En zo geschiedde het. Om 8 uur bracht mijn vader mij in zijn camionette naar het JOKOT waar Annelies mij aan de ingang stond op te wachten. Ze leek nerveus maar probeerde zich rustig te houden. Eenmaal binnen dronken en praten we met wat mensen, en besloten dan om te gaan dansen. We stonden zo’n 5 minuten op de dansvloer toen ik opeens de jongen van de markt zag. Mijn hart sloeg een slag over en ik kreeg het helemaal warm. Daar was hij dan. De jongen van mijn dromen. En hier was ik, eindelijk een beetje populair op school. Ik voelde me beter in mijn vel dan ooit te voren. Misschien was nu wel het moment om met hem te gaan praten! Het moment om iets meer te zeggen dan ‘een halve’ . ‘Ja’ dacht ik ‘dat doe ik’!Ik ga er gewoon naartoe!Maar het leek niet meer nodig want opeens merkte ik dat hij al naar mij op weg was! Ik kreeg kippenvel (wat eigenlijk wel grappig was gezien zijn beroep). ‘Hij komt naar hier’ fluisterde ik tegen Annelies. ‘Wie’ vroeg ze stil. ‘Mijn zielsverwant’ antwoordde ik dromerig. En op het moment dat ze haar hoofd had omgedraaid stond de jongen vlak achter haar en gaf haar een passionele zoen. ‘Hey schat, sorry dat ik wat later ben maar ik stond in de file.’ Zei hij glimlachend tegen haar. Alsof dat nog niet erg genoeg was zag hij mij staan en zei spottend: ‘Ben jij niet het kippenmeisje?’. Annelies keek mij aan.’Neel, ik…’ Maar voor ze haar zin kon afmaken gaf ik haar een klap recht in haar gezicht en liep de zaal uit. Thuisgekomen sloot ik mij op in mijn kamer en huilde mezelf in slaap. Ik wil Annelies NOOIT meer zien!! Wat een achterbakse, schijnheilige leugenaar! Dat ze mij zoiets aandoet! Haar beste vriendin!! Nu ja, ik had toch gelijk over haar op één gebied!Smaak heeft ze wel.

15-11-2007 om 19:37 geschreven door Neel  

Vrijdag was de laatste schooldag. Om kwart voor vier was de vakantie officieel begonnen. Ik verliet de school met een bang hartje. Een hele week zonder wiskunde en natuurwetenschappen… pff… Tot overmaat van ramp was er deze week ook geen bijeenkomst van de fysicavrienden. Gelukkig stond Annelies voor mij klaar om mij te troosten en me moed in te spreken. Ze zei dat het allemaal wel snel voorbij ging gaan en dat ik maar wat extra oefeningen moest maken voor wiskunde. Daar had ze gelijk in, door het ‘raam voorval’ kon ik helemaal niet meer volgen en ik kan het me dus absoluut niet permitteren om slechte punten te halen! Ik kan ook geen uitleg vragen aan die van wiskunde want die wordt al boos als er meer dan twee mensen een vraag stellen en ik heb absoluut geen zin om een lesuur in de gang door te brengen omdat ik het zogezegd ‘uithang’.
Tijdens het weekend heb ik helemaal alleen geleerd want Annelies wilde naar een feestje in Puurs. Daar wilde ik echt niet mee naartoe want zeker de helft van de klas zou daar zijn. Ze liet me dus weeral eens in de steek. Zondag vroeg ze me (ik denk om het goed te maken) of ik de volgende dag iets met haar wilde gaan doen in Mechelen. Ik vroeg haar of we naar een of andere zitting gingen over wetenschap maar ze wilde er geen woord over zeggen. Maandag ging ik dus met haar mee. Haar ouders zette ons af aan mijn lievelingsrestaurant , nl. de Mac Donalds. Ik was helemaal in mijn nopjes. Nadat we lekker hadden gegeten vroeg ik wat we gingen doen. Ze vertelde me dat we gingen ‘poolen’. Ik had dat nog nooit gedaan dus voelde ik me niet helemaal gerust. We kwamen er binnen en een walm van rook kwam op ons af. Ik wilde daar het liefst zo snel mogelijk weer weg vooral toen ik zag wie er nog allemaal was. Annelies had gewoonweg achter mijn rug afgesproken met dat stelletje ongestelden! Blijkbaar had ze zich op dat feestje goed geamuseerd! Nadat ze mij alle regels had uitgelegd, die ik al niet zo goed verstond, zijn we begonnen. Tot ieders grote verbazing, inclusief de mijne, bleek het dat ik zeer goed kan ‘poolen’ zoals zij dat noemen. Ik won het ene spelletje na het andere en voor ik het wist stond iedereen rond mij. Ik heb in mijn leven nog nooit zoveel aandacht gekregen! Er werd nog met mijn nieuwe kapsel gelachen maar op dat moment trok ik mij daar echt niets van aan. Na ons poolfestijn zijn we nog een ijsje gaan eten samen met de aanwezige klasgenootjes. Eigenlijk zijn dat wel toffe mensen hoor! We hebben goed gelachen en ik voelde me voor één keer toch echt lid van de groep. De volgende ochtend werd ik wakker en ik voelde me zo slecht, niet te doen,… lap, ziek… Hoofdpijn, maagpijn, misselijk. Ik voelde me net zoals toen in de octopus. Ik moest van de dokter de rest van de week binnen blijven! Maar ja, dat gaf me de kans om mijn wiskunde oefeningen in alle rust te maken. Na mijn wiskunde oefeningen heb ik mij volledig op de rest van mijn taken gestort en heb ik af en toe op msn met mijn nieuwe vrienden gebabbeld. Ik moet toegeven, ik voel me een pak beter als ik er aan denk dat ik echt vrienden heb! Ik was wel teleurgesteld dat ik niet naar buiten mocht en dat terwijl het “Walloween” was in Walem, dat ik zoiets leuk moest missen! Annelies is er wel naartoe gegaan en ze heeft zich ferm geamuseerd vertelde ze me achteraf. Een schoon hé? In plaats van bij mij te blijven!! Daar bovenop komt ook nog dat ze daar een vriendje heeft opgescharreld! Ze heeft wel beloofd dat ik op de eerste plaats bleef en dat ze mij niet ging verwaarlozen. Over Annelies gesproken, binnen een kwartiertje komt ze met haar nieuwe vriendje op ziekenbezoek en eigenlijk ben ik toch wel een beetje nieuwsgierig. Ik hoop dat hij goed meevalt! Ik moet me dus nog snel klaarmaken dat ik er toch een beetje goed uitzie. Neel Peeters

08-11-2007 om 00:00 geschreven door Neel  

Na de zware week die ik achter de rug heb met negatieve uitschieters het voorval op de kermis en mijn haar dat helemaal naar de knoppen was had ik op betere tijden gehoopt. Maar dat sloeg even tegen zeg! Mijn klas was namelijk gisteren op het geniale idee gekomen om tijdens de les wiskunde de klas op stelten te zetten omdat die schone van wiskunde een beetje bijziend was. Dat dacht ik tenminste toch.  Tijdens wiskunde, ik kon het niet geloven? Dat was gewoon zonde van mijn tijd maar aan de andere kant was dit wel de ideale kans om mij te integreren in de klasgroep. Het  was trouwens de eerste keer in heel mijn leven dat er iemand op de speelplaats zich met mij durfde te vertonen, Annelies buiten beschouwing gelaten natuurlijk. Daarom vond ik het al raar. Maar soit, ik dacht er niet bij na en wou dit gewoon doen in tegenstelling tot Annelies me een beetje populair te maken. Zij was de enigste van de klas die niet mee deed aan onze stunt en daardoor delfde ze dus haar eigen graf. Wat een flauw trees, dacht ik maar dat heb ik natuurlijk niet laten merken, het blijft tenslotte mijn enigste vriendin op deze planeet. Tijdens de les wiskunde werd het plan uitgevoerd. Terwijl de leerkracht een zeer uitgebreide oefening op het bord schreef gingen we allemaal klaar staan  om  door het raam naar buiten te gaan. Ik mocht als eerste gaan omdat er volgens mijn klasgenoten niemand het voortouw durfde te nemen. Dus ik klom naar buiten met een hartslag van 150 per minuut. Ik liet dat natuurlijk niet merken maar zenuwachtig dat ik toen was, niet te schatten!Nog nooit had ik zotte toeren in mijn school uitgehaald. Toen ik uiteindelijk buiten was voelde ik me echt de durver van de klas. Maar toen ik de volgende wilde helpen sloten ze ineens het raam vlak voor mijn neus.  Die snotneuzen gingen gewoon als voorbeeldige leerlingen op hun plaats zitten en volgende de les zo aandachtig. Dit had ik zelfs nog nooit gezien. Annelies zat daar in de klas zonder zich te veroeren. Natuurlijk was het mijn eigen schuld maar moest ze me daarvoor in de steek laten. Onze klas is gelegen aan de straatkant dus stond ik op straat en moest ik wachten tot de schoolpoort terug openging. Ik heb de les dan maar proberen te volgen enkel door op het bord te lezen. De oefeningen die op het bord stonden waren als Chinees voor mij omdat ik mijn favoriete leerkracht niet kon verstaan .Later op de dag ben ik terug naar binnen geglipt en hebben ze mij terecht uitgelachen, hoe kon ik nou zo dom zijn. Die avond zat ik even in een dipje omdat ik niet kon volgen bij de fysicavrienden. Das was mij nog nooit overkomen. Maar met de steun van de mijn leraar van de fysicavrienden heb ik de bijna fatale achterstand ingehaald. Met de kale plekken in mijn haar hebben ze ook nog gelachen maar daar was ik al op voorbereid. Toch ondanks de mentale voorbereiding kwam het hard aan. Dankzij een ingeving van mijn waardevol brein hoop ik dat er morgen niet meer met mijn kapsel gelachen wordt. Ik ben namelijk mijn idool Britney Spears gevolgd door al mijn haar af te scheren. Dat zijn ineens twee vliegen in een klap want ik heb geen kale plekken  meer in mijn haar en niemand kan zien dat ik eigenlijk van nature ros ben. Nu ben ik eens benieuwd wat mijn klasgenoten ervan gaan vinden. Mijn medegenoten bij de fysicavrienden vonden het alvast goed. Ze zeiden dat het een fris coupke was. Annelies zei dat het een creatieve  gedurfde  maar stijlvolle oplossing was. Ik natuurlijk heel gecharmeerd door de complimenten maar ik ben niet gaan zweven daarvoor ben ik te bescheiden. Nu  ga ik slapen want ik mag nog maar 2 minuten op de computer van mijn mama en ik moet mijn  blog nog uploaden. Ze slaapt wel al maar in haar dromen ziet zij alles. Dat heeft ze mij toch gezegd. Slaapwel!

26-10-2007 om 17:33 geschreven door Neel  

Neel! Ik zeg het niet nog een keer!! Pff met een diepe zucht zwier ik mijn linkerbeen en daarna mijn rechterbeen uit mijn bed. De reden waarom ik zo slecht gehumeurd uit mijn bed kom, is niet omdat ik nog moe ben. De vergadering van ‘de Fysica vrienden’ was immers op tijd afgerond waardoor ik op mijn normale uur in bed lag en ik dus 10 uur en half heb kunnen slapen. De reden waarom ik echt niet naar school wil vandaag is een gevolg van het voorval dat zich maandag voordeed op Boom jaarmarkt. Ik ben namelijk samen met Annelies naar Boom jaarmarkt geweest. Nadat we naar de koeien en schapen waren gaan kijken, besloten we nog even over de kermis te lopen. Dit is normaal niet van onze gewoonte aangezien ik de kermis iets vind voor onintelligente mensen die hun geld graag uitgeven aan dingen de hun dierbare hersenen door elkaar schudt. Maar ja, omdat Annelies persé een suikerspin wou, ben ik dan maar mee geweest. Toen we voorbij de Octopus passeerden, hield Annelies ineens halt. “Zouden we toch niet eens één keer de Octopus uitproberen?” Eerlijk gezegd had ik er echt geen zin in, maar om Annelies een plezier te doen heb ik uiteindelijk toch maar ingestemd. We namen plaats in een karretje en de attractie begon te draaien. Naar mijn mening draaide de attractie veel sneller dan door de normen toegelaten is en het duurde dus ook niet lang vooraleer ik me misselijk begon te voelen. En ja… toen gebeurde het… In dat karretje heb ik overgegeven op Annelies. En natuurlijk moesten juist op dat ogenblik al onze klasgenootjes passeren. Toen ik, lijkbleek natuurlijk, samen men Annelies, die vol overgeef hing, uit de attractie kwam, werden we langs alle kanten bekeken en uitgelachen. “Mannen, moet je zien hoe bleek onze vuurtoren ziet!” “Amai strevertje, je braaksel ziet er al even oranje uit als je haar!” Ik ben dan ook beginnen wenen en ben naar mijn fiets gelopen en onmiddellijk vertrokken. Later op de dag belde Annelies me op om te vragen hoe het met me ging en om te zeggen dat ik het me allemaal niet zo hard hoefde aan te trekken, dat de vlekken heus wel uit haar nieuwe debardeur zouden gaan. Met een bang hartje voor wat er de volgende dag zou komen, ging ik uiteindelijk slapen. De volgende dag brak aan en deze dag had ik dus helemaal geen zin om naar school te gaan. Eerst 2 uur gedrag, waar ik dolblij mee was omdat ze me dan toch gerust lieten. Maar dan, 2 uur LO en nog een s3 uur film ook! Het was gewoon de ergste dag van mijn hele schoolcarrière! Daarbij kwam dat ik tijdens de film honderden stukjes plakkerige snoepjes in mijn haar gekleefd kreeg waarvan mama er een paar uit mijn haar moest knippen. Hierdoor heb ik 2 kale plekken in mijn haar wat dus weer iets nieuws is om over uitgelachen te worden. Het valt dus goed te begrijpen dat ik enorm gelukkig ben dat ik vandaag maar een halve dag naar school hoef te gaan. Eindelijk nog eens een namiddagje gerust, thuis, waar ik me goed voel… Neel Peeters

19-10-2007 om 00:00 geschreven door Neel  

“Neel…Neel…Neel” verdorie het is half 7u , kom uit je bed ! Dit is het vreselijke gekrijs waar ik elke dag mee wakker wordt. Mijn mama houd er namelijk van mensen op een manier te wekken die je zelfs je grootste vijand niet toewenst. Pff…dat betekent weer een hele dag naar school gaan om daar weer zeven volle uren geviseerd ,uitgelachen en gekleineerd te worden. Het ergste is dat ik er geen benul van heb waarom dit gebeurt. Eerst dacht ik dat ze lachte om mijn uiterlijk, maar volgens papa is “hoogblond” zijn helemaal niet zo grappig . Vanwaar dan al die bespottelijke bijnamen als: “vuurtoren” of “dikke rosse ”?. Volgens mama gewoon uit jaloezie…maar ik weet het niet meer. Als het niet om mijn haar is , dan misschien om mijn figuur? Ik ben gewoon een “volslank” meisje van 17jaar en ben 1m55 groot, daar is toch niets mis mee. Ten slotte draag ik een best wel hip montuur van fisher-price. Wat dus ook niet echt grappig hoeft te zijn. Nu ja , vandaag zou ik er mogelijk iets minder goed uit zien. Ik heb het namelijk gisteren wat te bont gemaakt. Ik zat in de finale van “De Nationale Wiskundeolympiade.” Wat er voor zorgde dat ik pas om 21u in mijn bed lag. Zo’n zwaar avondje uit is toch al snel een aanslag op je uiterlijk. Maar die rust haal ik de komende maand wel in. Tenminste als de vergaderingen van “De fysica vrienden” niet te vaak uitlopen. Maar goed, naar school gaan moet nu eenmaal en tenslotte ga ik erheen om bij te leren. Na mijn tanden te hebben gepoetst en mijn door oma gemaakte trui te hebben aangetrokken, mag ik niet vergeten mijn pil te nemen. Oh…maar niet DE pil hoor. Alsof ik die ooit zou nodig hebben, geen kat die mij ziet staan. Nee, ik moet van de dermatoloog tabletten slikken om mijn hevige acné tegen te gaan. Een dag overslaan heeft immers fatale gevolgen voor mijn talgproductie. Na het ontbijt ben ik klaar om naar Annelies te fietsen , mijn beste vriendin op deze hele planeet. Met haar rijdt ik altijd naar school. Eigenlijk doen we zo wat alles samen . In de klas zitten we altijd naast elkaar, links op de eerste rij. Puur strategisch natuurlijk, want van op die plaats zijn de matrices nu eenmaal het duidelijkst te lezen. We lunchen samen , doen onze groepswerken ( indien mogelijk ) samen, praten samen over jongens en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het enige dat we , in tegenstelling tot de populaire tuttenbellen op OLVI , niet samen doen is het toilet bezoeken. Kan je het je voorstellen met twee tetteren terwijl je je boodschap probeert te doen, gewoonweg walgelijk! Als we eenmaal op school zijn aangekomen zetten we onze fietsen netjes waar ze horen, beneden in de fietsen stalling. Boven mag niet , dit is de plaats voor de mensen die s’ middags hun fiets mee naar buiten nemen. Maar ik blijf tijdens de middag liever binnen mijn vertrouwde habitat en eet dus rustig mijn boterhammetjes op in de refter. Hier heb ik dan ook nog even de kans mijn les te herhalen …ik zou zo maar eens een detail moeten vergeten en zo slechts een 8 ,of erger nog , een 7 op 10 kunnen halen. Ik zou het mezelf amper kunnen vergeven. Om 8u25 gaat de bel en barst de hel los. De rest van de klas komt in de rij staan en de opmerkingen beginnen : “halo, vuurtoren”…”uit de weg strever”…”amai rosse,nieuw kapsel?”. Tot de leerkracht de klas komt halen ,  dan is 6.5 plots één hechte groep. De hypocrieten! Maandag is voor mij , wat de lessenrooster betreft , normaal gesproken een hoogdag. Twee uur wiskunde en een uur natuurwetenschappen op dezelfde dag, wat wil een mens nog meer. Maar vandaag was anders. We hadden twee uur studie , die van wiskunde was ziek! Dat was zo wat het ergste wat me vandaag kon overkomen. De klas in euforie en Annelies en (vooral) ik in het middelpunt van de belangstelling. En dat is absoluut niet zo positief als het klinkt , in ons geval betekent dat het onderwerp zijn van gesprekken en meestal nog van grappen ook. Je merkt het heus wel als men met zijn vijven jouw richting uitkijken en vervolgens beginnen te schateren dat het een lieve lust is. Leuk is anders…maar ik heb me dan maar verdiept in de taak die de leerkracht had opgegeven. En zo was de les voor ik het wist ten einde. Als ook de dag …de lessen volgden elkaar aan een vlot tempo op en om kwart voor 4 kon ik eindelijk naar huis. Oef de spits is er af nog vier dagen te gaan en we zijn weer  twee dagen gerust. Thuis kan ik mezelf zijn…ik Neel Peeters.               

11-10-2007 om 00:00 geschreven door Neel