Er is weer enorm veel gebeurd in de voorbije week.
Laat ons beginnen met de uitgebreide discussie die ik met mijn broer had over mijn eenmalige werkdag in het kippenkraam dat ik aan hem te danken had! Hij zei me dat hij mij en Vincent op deze manier dichter bij elkaar wou brengen en dat dit een kans was om elkaar (en de kippenwereld) beter te leren kennen. Aangezien hij goede bedoelingen had heb ik het hem maar vergeven.
Gelukkig was er de avond van de kerstboomverbranding, het begon als een echte droom. Ik had met Vincent afgesproken dat hij me om 7 uur zou komen oppikken. Ik was erg zenuwachtig voor onze date dus ik wou er opperbest uitzien. Na mij helemaal op te tutten en mijn mooiste knalroze jurk aan te trekken riep mijn moeder me om te komen eten. Oh nee dacht ik, nu nog eten ik ben zo zenuwachtig dat ik geen hap door mijn keel zal krijgen. Eenmaal beneden zag ik dat we kip aten. Dit was een voorteken het moest wel, vanavond zou er iets moois gebeuren tussen mij en Vincent. Driiiing, de bel! Dat zal Vincent zijn, het kon niet anders. Ik nam afscheid van mijn ouders en haastte me naar de deur, daar zag ik een brief met mijn naam erop. Toen ik verder keek zag ik een hele weg met kaarsjes, in de brief stond dat ik het pad moest volgen. Dit deed ik dan ook en uiteindelijk zag ik vincent staan aan de vijver in het park, ik had me nog nooit zo gelukkig gevoeld! Nooit had ik durven dromen dat iemand zoveel moeite zou doen voor mij. Hij kwam naar mij en gaf me een kus op de wang, waardoor mijn gezicht dezelfde tint kreeg als mijn kleed. Plotseling vroeg hij me de vraag waar ik zolang op gewacht had. Hij vroeg: Neel, wil je mijn vriendin worden? Volledig uit mijn lood geslagen wist ik niet wat zeggen, ik was zo hard geschrokken dat ik men evenwicht verloor en hij me moest opvangen in zijn armen. Maar door een hevige windstoot vielen we beide in de vijver. Op die moment kwam Annelies voorbij. Het spotten begon onmiddelijk, hier de 2 waterkiekes zijn al aan het pootje baden. Ik schaamde me enorm ik verontschuldigde me bij Vincent en vertelde hem dat ik beter naar huis zou gaan. Ik moet me trouwens voor 100% concentreren op mijn outfit voor chrysostomos!
De ochtend van chrysostomos kwam ik als een echte prinses aan in de school, iedereen vond me mooi en gaf me complimentjes. Annelies daarentegen was verkleed in een heks met een reuze pukkel en werd door iedereen uitgelachen en gepest. Een kwartier voor de show mocht ik eindelijk weten wat mijn rol was. Ik mocht de hoofdrol spelen in een toneel van Assepoester. Annelies kon haar jaloezie niet langer bedwingen en schoot in actie, ze nam een zakje jeukpoeder boven en deed het stiekem in mijn kleed. Ik probeerde de jeuk te laten verdwijnen door te krabben en te bewegen, tot mijn jurk plots scheurde en ik in mijn slipje van chickenrun op het podium stond. Heel de zaal lachte me uit en ik schaamde me dood! Ik wou zo snel mogelijk de zaal verlaten, ik haastte me via het trapje af het podium, maar ja ook daar had Annelies aan gedacht! Ze had de plankjes van het trapje losgevezen waardoor ik met mn gezicht op de grond viel. Deze dag was een nachtmerrie. Uiteindelijk mocht ik naar huis gaan van het secretariaat. Hopelijk komt Vincent dit nooit te weten!
De eerste dag school, na de kerstvakantie, is voorbij. Mijn haar is terug gegroeid, maar ik heb nog steeds ruzie met Annelies, die situatie is niet verbeterd aangezien ze ook al op de hoogte gebracht was over wat er allemaal gebeurd was op het feestje met oudjaar. Ik heb Vincent ook al terug gezien. Ik schaamde me enorm toen ik hem zag, vooral omdat hij dezelfde kleren aanhad als op het feestje. Ze waren nu wel proper, maar ik dacht toch nog een lichtbruine schijn te zien. Hopelijk mijn verbeelding ! Ondertussen zag ik al vuurrood, maar tot mijn grote verbazing zei hij vriendelijk: Hallo. Ik stamelde hallo en hij glimlachte. Ik bedankte hem omdat hij me naar het ziekenhuis had gebracht en bood natuurlijk ook mijn excuses aan. Na wat gebabbeld te hebben zei hij tegen me dat ik na school op hem moest wachten aan de poort en dat voor de rest alles geregeld was. Ik vroeg me af waarover hij het had, maar voor ik het kon vragen was hij alweer weg. Toen dacht ik aan wat mijn broer had gezegd: Het plannetje is gelukt. Ik glunderde opnieuw bij deze gedachte. De dag verliep verder rustig, ik kreeg de naam junkie wel een paar keer naar men hoofd geslingerd, maar buiten dat deed iedereen gewoon tegen me. Er was toch een klein beetje spanning in de klas want volgende week zou het Chrysostomos zijn en iedereen was druk aan het babbelen over hoe ze zich zouden verkleden. Ook was er een groepje bezig aan het voorbereiden van een sketch, ze zeiden dat ik er ook een héél toffe rol zou in hebben maar dat ik momenteel nog van niets mocht weten. De bel ging, het was kwart voor 4. Terwijl ik richting schoolpoort liep herinnerde ik mij dat het nu ook bijeenkomst van de fysicavrienden zou zijn. Een dilemma, ik had nog nooit een vergadering gemist ! Dit zou mijn perfecte reputatie naar de maan helpen. Na even twijfelen besloot ik toch maar om naar Vincent te gaan. Ik zag hem staan aan de schoolpoort, hij zei dat ik hem moest volgen. Na even wandelen kwamen we aan zijn kippenkraam, hij bedankte me omdat ik dit wou doen. Graag gedaan zei ik nog steeds niet wetend wat er zou volgen. Hij gaf me een T-shirt waar het logo van zijn kippenkraam opstond en zei dat ik de klanten mocht bedienen. Ik durfde niet tegen te spreken en deed maar wat hij zei. Toen we samen in het kraam stonden vertelde hij me dat hij had rondgevraagd voor een extra hulp en dat mijn broer met oudjaar aan hem was komen vertellen dat dit wel iets voor mij was. Ik probeerde een glimlach te forceren. Om 6 uur deed hij zijn kraam dicht en mocht ik naar huis. Ik was woedend op mijn broer en hij zal er van langs krijgen ook. Tot mijn grote spijt was Ben niet thuis vanavond, ik was verdrietig en kwaad tegelijk. Dit veranderde toen ik plots telefoon kreeg. Ik nam op en hoorde Vincents stem aan de andere kant van de lijn. Hij vroeg of ik zin had om mee te gaan naar de kerstboomverbranding dit weekend. Ik twijfelde even, maar zei toch ja. Ik kreeg terug hoop en dacht dat het misschien deze keer wel zou lukken zonder hulp van iemand anders. Neel Peeters.
