Ann was 28 jaar toen ze vermoord werd. Hij doodde haar met verschillende messteken. Haar mama Maggie Roëll
Benny was 22 jaar toen hij vermoord werd. Hij doodde hem door wurging. Zijn ouders Johan en Annie Aerts-Moelans
Carola was 21 jaar toen ze vermoord werd Hij heeft haar geslagen met een baseballknuppel toen ze sliep. Haar ouders Marcel en Ingrid De Smedt-Hooft
Glenn was 35 jaar toen hij vermoord werd. Hij doodde hem met een knipmes, recht in het hart. Zijn mama Gabby Dierckx Zijn vrouwke Natasja
Ingrid was 39 jaar toen ze vermoord werd. Hij heeft haar gewurgd. Haar mama Paula Nous
Jo was 19 jaar toen hij vermoord werd. Hij werd dood geslagen. Zijn ouders Daniël en Els De Vlieger-Maes
Jeffrey was 17 jaar toen hij vermoord werd. Hij werd neergestoken. Zijn ouders Chris en Linda Ottevaere-De Meestere
Joris was 9 jaar toen hij vermoord werd. Hij werd doodgestoken met een scherp voorwerp. Zijn ouders Jos en Magda Viville-clinckx
Karoline was 16 jaar toen ze vermoord werd. Ze kreeg een kogel in haar hoofd. Gelukkig was ze op slag dood. Haar mama, Marina Maes
Melissa was 17 jaar toen zij vermoord werd. Hij vermoordde haar op een onbeschrijfelijk gruwelijke wijze. Haar mama Francine Slootmans
Melissa was 27 jaar toen zij vermoord werd. Hij mishandelde en wurgde haar met een touw. Haar mama Reneé Bossuyt Mia was 35 jaar toen zij vermoord werd. Hij doodde haar door verstikking, vuistslagen, stampen en een messteek. Haar ouders Emiel en Greet Verschuren-Faes
Nele was 31 jaar toen ze vermoord werd. Zij doodde haar met messteken. Haar ouders Georges en Annemie Verleene-Dangreau
Patrick was 20 jaar toen hij vermoord werd. Hij werd laffelijk neergeshoten. Zijn mama Monique Matthys
Sandy was 25 jaar toen ze vermoord werd. Hij vermoorde haar op nieuwjaarsnacht. Haar mama Francine Meeuwes
Sally was 20 jaar toen zij vermoord werd. Zij werd dood geslagen. Haar ouders Michel en Lydia Van Hecke-De Decker
Stefanie was 18 jaar toen ze vermoord werd. Haar ouders Gilbert De Mulder Martine Bertelo
Steven was 20 jaar toen hij vermoord werd Zij reed hem opzettelijk dood. Zijn ouders Mil en Sonja Somers-Looymans
Sylvie was 26 jaar toen zij vermoord werd. Haar hoofd werd ingeslagen en hij gaf haar nog 26 messteken. Haar mama en vriend Chantal en Philippe Nerinckx-Depourcq
Ik hoop met het uitbrengen van een boekje, ik mijn steentje kan bijdragen om de dood, van jullie kind iets beter te kunnen verwerken. Ook wanneer niet lotgenoten dit lezen, dan weet ik dat ze meer begrip zullen opbrengen voor ons, “ Ouders van een gestorven kind ”
Het boekje ‘ Gevoelens weerspiegeld ’ is te verkrijgen bij: Marina Maes Maria Van Bourgondiëlaan 6 8000 Brugge Email: marina.maes2@telenet.be
Het boekje wordt opgestuurd na overschrijving van 15 € verzendingskosten inbegrepen. Op rekeningnummer 001-1868856-33
Vraag hulp, neem contact op met een justitiehuis in je buurt.
Weergave van gevoelens en emoties van degene die met moord werden en worden geconfronteerd. BEZOEK OOK DE SITE: WWW.OUDERSVANEENVERMOORDKIND.BE EN WWW.SPORTENVOORNABESTAANDENVANGEWELD.BE
25-11-2005
Is doodzwijgen een bezwering van het verdriet?
Mensen hebben schrik het thema aan te raken, omdat ze niet weten hoe zich te houden, schrik ook van de emoties die in hen naar boven komen. Men probeert daar een stop op te zetten, maar je kan geen stop zetten op emoties. Het is zoals een kurk die je onder water duwt. Van het moment dat je je hand even loslaat, is de kurk daar terug. Wat ook vaak gebeurt, is dat de buitenstaanders het verdriet proberen te verminderen door op het positieve te wijzen. Iemand vertelt aan een vrouw die net een miskraam achter de rug heeft of een pasgeboren baby verliest: je hebt toch nog andere kinderen. Of bij het sterven van bejaarde ouders: ze waren al oud en hebben een mooi leven gehad. Maar daarmee troost je niet. Vaak zegt men er nog bij: wees blij dat je nog andere kinderen hebt. Of: wees blij dat het zo niet is blijven leven, want hij zou afgezien hebben. Wees blij dat het zo snel is gegaan. In plaats van stil te staan bij het verdriet, zegt men: wees blij dat ... Omdat mensen het gemakkelijker hebben met blije mensen. Op deze wijze gaan ze voor elkaar gevoelens dicteren. In onze samenleving bestaat er een sterke ontkenning van verdriet.
vzw ' ouders van een vermoord kind ' wat kan er verbeterd worden?
Voorstelling van de vzw Ouders van een vermoord kind
De vzw Ouders van een vermoord kind is een ondersteunde zelfhulpgroep voor ouders wiens kind vermoord werd. De vzw werd in 1989 opgerichtdoor een samenwerking tussen de ouders van een vermoord kind en de hulpverleners van de dienst Slachtofferhulp in Leuven. De ouders hadden nood aan steun en troost en hoopten dit bij elkaar te vinden. Vaak is het namelijk zo dat ouders van een vermoord kind in het begin meestal steun krijgen van hun naaste omgeving.Na verloop van tijd valt deze steun echter weg doordat velen geen begrip meer kunnen opbrengen voor het immense verdriet van de ouders. Wie een kind verliest moet een lang verwerkingsproces doorgaan dat zeer veel energie vraagt. Daarnaast beheerst de gerechtelijke afhandeling de eerste jaren het leven van de ouders, waardoor de meeste mensen in deze periode moeilijk aan rouwen toekomen. Het is daarom in functie van de verwerking ook zeer belangrijk dat ze terecht kunnen bij lotgenoten.
De vzw Ouders van een vermoord kind werd erkend als autonome vrijwilligersorganisatie door de Vlaamse minister van Cultuur, Gezin en Welzijn.
De doelstellingen van de vzw zijn:
à Individuele ondersteuning en begeleiding verlenen,
à het contact met lotgenoten bevorderen,
à elkaar steunen, begrijpen en moed geven tijdens praatavonden,
à informatie en raad geven rond de gerechtelijke afhandeling, bijvoorbeeld rond de burgerlijke partijstelling, de inzage van het dossier, de financiële tussenkomst, ... ;
à ouders begeleiden en steunen tijdens het proces,
à ijveren voor de erkenning van het slachtoffer en het voorkomen van secundaire victimisatie,
à de aandacht van de overheid en de publieke opinie vestigen op de problematiek,
à de rechten van het slachtofferverdedigen.
Iedereen, wiens kind vermoord werd, kan terecht bij de vzw. Er kan ook een doorverwijzing gebeuren via de politie of de justitieassistente.
De hulpvraag van de ouders is verschillend en is gedurende de jaren sterk veranderd. Vroeger kwamen slachtoffers sneller in contact met deze dienst, omdat de aanpak van de betrokken diensten, onder andere politie en justitie niet aangepast was aan slachtoffers. De ouders kregen weinig informatie van de diensten met als gevolg dat ze bleven zitten met vele vragen rond het misdrijf. Vaak willen ouders alle details van het misdrijf willen weten. Vele instanties gaan hier echter niet vanuit. Omdat ze op dit vlak vaak niet gehoord werden, vroegen ze hulp aan de vzw Ouders van een vermoord kind. Gelukkig is er tegenwoordig enorm veel veranderd in de bejegening naar de slachtoffers toe. Het slachtoffer krijgt nu wel voldoende informatie over het misdrijf, waardoor we kunnen vaststellen dat de hulpvraag van personen die contact opnemen met de vzw anders is dan vroeger. Slachtoffers komen vaak pas een hele tijd na de feiten bij de vzw terecht, omdat ze nu in vergelijking met vroeger een betere begeleiding krijgen bij de politiediensten. Mensen komen nu voornamelijk voor praktische informatie bij de vzw terecht. Bijvoorbeeld : vragen rond de advocaat, vragen rond het verloop van het proces of de voorlopige invrijheidstelling, ... Daarnaast heeft de vzw steeds een belangrijke rol gespeeld in de rouwverwerking, wat dus nu nog steeds het geval is.
Enkele pijnlijke ervaringen.
Op 2 augustus 1998 kwam X (20 jaar) om in een gevecht. Men ging er in deze zaak oorspronkelijk van uit dat het om een drugsdode ging. De ouders van X waren er echter van overtuigd dat hun zoon geen drugs nam en dat het dus om een moord ging.
De politie ging er aanvankelijk van uit dat het om een overdosis drugs ging, hoewel uit de lijkschouwing bleek dat X in de dagen en uren voor defeiten geen drank of drugs gebruikt had. De politie en het gerecht wilden niet geloven dat X was vermoord. De ouders van X legden zich echter niet bij de vaststellingen neer en bleven aandringen om de zaak grondiger te onderzoeken.Ze diendeneen jaar na de feiten klacht in tegen het verloop vanhet onderzoek. Op dat moment werd er een andere onderzoeksrechter en een andere rechercheur aangesteld. Toen werden de ouders pas serieus genomen.
Het lichaam van X werd opgegraven maar de autopsie leverde geen harde bewijzen van geweldpleging. Op vraag van de advocaat van de dader werd een verder onderzoek uitgevoerd naar eventuele geweldsporen op de hals van X. Deze opgraving was een gebeurtenis waar de ouders van X het eveneens heel moeilijk mee hadden. Het lichaam zou gecremeerd worden na de autopsie maar het parket besloot toch de halswervels achter te houden. Daar zou dan een autopsie op gedaan worden. Zo kon de onderzoeksrechter nagaan of de verwondingen op de hals overeenstemmen met de verklaringen van de dader. Uit de autopsie bleek dat X vermoord werd. Toen biechtte de dader op dat ze een gevecht hadden gehad. Hij had X een duw gegeven waardoor deze laatste was gevallen. De dader liet uitschijnen dat het eerder een ongeval was dan een moord.
De dader was vlak na de feiten naar Zwitserland gevlucht. Daar werd hij nauwelijks verontrust omdat de zaak oorspronkelijk geklasseerd was als drugdode. Pas twee jaar na de feiten werd hij aangehouden.
Het werd geen Assisen men vond de aanklacht tegen de dader te licht, waardoor hij werd doorverwezen naar de correctionele rechtbank. Daar werd hij veroordeeld tot drie jaar cel, waarvan één jaar effectief wegens opzettelijke slagen en verwondingen zonder het oogmerk te doden. De dader stapte echter als een vrij man het gerechtsgebouw uit. De ouders van X hadden het hier heel moeilijk mee.
Een ander voorbeeld:
Zo gebeurde het ook dat de ouders van X niet bij de wedersamenstelling mochten zijn maar de grootmoeder van de dader wel. Dit was een zeer pijnlijke ervaring voor de ouders van X.
Wij hebben er bewust voor gekozen om een casus te kiezen waar secundaire victimisering in voorkomt, aangezien we een duidelijk voorbeeld willen geven om aan te tonen waar het allemaal mis kan lopen. We moeten hierbij duidelijk vermelden dat niet alle slachtoffers van een misdaad te maken hebben met secundaire victimisering. Om dit aan te tonen, geven we in bijlage een voorbeeld weer van een zaak zonder secundaire victimisering.
Secundaire victimisering.
àBij zaken die voorkomen in de correctionele rechtbank is er het meeste sprake van secundaire victimisatie, hier gebeuren de meeste fouten. Wanneer de ouders moeten voorkomen in de correctionele rechtbank kunnen we verschillende vormen van secundaire victimisering aanhalen: zittingen die uitgesteld worden zonder slachtoffers te verwittigen, ouders die niets te zeggen hebben en die niet worden voorgesteld in de zitting, ouders en familie van het kind die geen zitplaats hebben omdat deze niet voorbehouden zijn , ....
De zaken die in het hof van assisen voorkomen verlopenveel beter. Dit zijn namelijk zaken die zeer nauw worden opgevolgd door de pers. De media fungeert hier als een drukkingsgroep ten aanzien van het gerecht, een soort pottenkijker, waardoor de kans op secundaire victimisatie verkleint. In bepaalde assisenzaken zijn er bijvoorbeeld wel plaatsen voorbehouden voor de ouders en mogen de ouders wel iets zeggen, In een assisenzaak legt de voorzitter het verloop van de zaak ook op een zeer duidelijke manier uit, waardoor zowel het slachtoffer, als de dader als de getuigen op de hoogte zijn van wat er precies gaat gebeuren.
à De dader mag kiezen in welke taal het proces doorgaat. Wanneer de dader dus Franstalig is, kan hij ervoor kiezen dat het proces doorgaat in het Frans. Dit taalprobleem blijft een struikelblok, zelfs in de gevallen waar er een tolk wordt ingeschakeld. Want door de inschakeling van een tolk gaan vele emoties die bij getuigenissen naar voren komen, verloren.
à Veel mensen die bij de vzw terecht komen, hebben vragen rond de voorwaardelijke invrijheidstelling. Ook hier moet je opletten voor secundaire victimisatie. Wanneer de commissie bijvoorbeeld omtrent de voorwaardelijke invrijheidstelling voorkomt, mag het slachtoffer getuigen in het bijzijn van de dader. Als de dader daarna op zijn beurt aan het woord komt, moet het slachtoffer de ruimte verlaten. Ook zijnveel slachtoffers bang voor het moment dat hun dader vrijkomt. Sommigen hopen dat ze de voorwaardelijke invrijheidstelling ongedaan kunnen maken.
à Advocaten kunnen ook secundair victimiseren, vooral de advocaat van de tegenpartij. De advocaat van de tegenpartij kan het slachtoffer zeer sterk afbreken. Zo was er bijvoorbeeld een advocaat die aan de kant van het slachtoffer stond in de ene zaak en in een andere zaak, die later voorkwam, verdedigde hij de tegenpartij. Plots had hij niets goeds meer te zeggen over slachtoffers.
à Een slachtoffer heeft nood aan duidelijke informatie, eerlijkheid, respect voor zijn gevoelens. Het is absoluut noodzakelijk dat de diensten hun beloftes nakomen ten opzichte van het slachtoffer. Dit zijn elementen die, wanneer ze niet gerespecteerd worden, kunnen leiden tot secundaire victimisatie. Ook de omgeving kan secundair victimiseren. Veel mensen weten bijvoorbeeld niet goed wat ze tegen het slachtoffer moeten zeggen en draaien hemdus zomaar hun rug toe.
Positieve veranderingen ten opzichte van vroeger
Informatieverschaffing
Op vlak van informatieverschaffing is er ten opzichte van vroeger zeer veel veranderd.
Vroeger was er geen eenduidige informatieverstrekking tussen de verschillende instanties waardoor er heel wat onzekerheid en onduidelijkheid bij de ouders ontstond.De vzw Ouders van een vermoord kind was er al sterk mee bezig dit te verbeteren. voor de zaak Dutroux al. De zaak Dutroux heeft hier voor versnelling gezorgd.
De manier waarop informatie wordt gegeven hangt sterk af van de ervaring en de opleiding van de persoon die de informatie geeft.
Zoals eerder vermeld verloopt de informatieverschaffing nu goed en de vzw krijgt hier geen of weinig klachten meer rond.
Justitieassistent(e)
Toen de vzw pas startte, was er nog geen vaste verbindingspersoon van justitie die de ouders informatie gaf over nieuwe feiten en hen op de hoogte hield van het verloop van het onderzoek. Deze is er ondertussen wel gekomen, namelijk de justitieassistent(e). Hun taak was oorspronkelijk om diegenen te sensibiliseren die bij justitie werkten. Nu vangen zij vooral het slachtoffer op.
Dankzij de komst van de justitieassistent verbeterdehet onthaal van slachtoffers. Het slachtoffer is niet langer een nummer en wordt nu zeer goed begeleid. De justitieassistenten kunnen ook uitleg geven rond het juridisch vakjargon en de weg die een slachtoffer moet afleggen gedurende de gerechtelijke afhandeling. De vzw heeft enkel goede ervaringen met de justitieassistent(e).
Politie
Op vlak van politie en onderzoekswerk worden de nabestaanden nu beter op de hoogte gebracht en ook gehouden in vergelijking met vroeger. Dit komt doordat de politie tegenwoordig vorming krijgt en gesensibiliseerd wordt.De politie moet een slachtoffer de nodige informatie geven over andere diensten waar hij terecht kan. Het is belangrijk dat de politie deze toelichtingen geeft zonder dat het slachtoffer de eerste stap moet zetten.
Media
Eerder bespraken we dat de media ook kan zorgen voor secundaire victimisatie. Vroeger gebeurde het wel eens dat ouders van een vermoord kind nieuwe informatie kregen te horen via de pers, omdat de politie hen niet voldoende informatie gaf.
De media heeft nu meer respect gekregen voor het slachtoffer. Maar het kan nog beter.
Toch moet je nog steeds oppassen. Ouders kunnen bijvoorbeeld zeer geschokt zijn wanneer op de voorpagina van de krant een grote kop verschijnt voor de verdediging van dierenrechten en dat enkele paginas verder in een zeer klein artikel vermeld wordt dat hun zoon of dochter vermoord werd.
De media kan ook in de feiten overdrijven of er een eigen visie op geven. Een voorbeeld hiervan is wanneer een prostituee, die ook drugs neemt vermoord wordt door vermoedelijk een klant. In alle kranten verschijnt: Heroïnehoertje vermoord. Dit getuigt van weinig respect tegenover de nabestaanden van deze jonge vrouw.
Juridisch vlak
Op juridisch vlak zijn er de laatste jaren heel wat veranderingen gebeurd.
Ten eerst is er de wet Franchimont die onder andere het recht op informatie aan het slachtoffer verzekerd. Door deze wet heeft het slachtoffer het recht om aan de onderzoeksrechter extra onderzoeksdagen te vragen. Toch is het geen plicht van de onderzoeksrechter om hier op te antwoorden. Daarnaast heeft het slachtoffer inzagerecht gekregen in zijn dossier. Om op dit recht beroep te kunnen doen, moet het slachtoffer zich nog steeds burgerlijke partij stellen. De ouders krijgen dan normaal gezien een aantal dagen waarop ze het dossier mogen gaan inzien bij de onderzoeksrechter. Tot en met 2002 kon je een kopie krijgen van het dossier aan rato 0,75 per blad. Sedert dit jaar is het normaal gezien gratis.Tenslotte werd er gezorgd voor het recht om waardig afscheid te nemen.
Slachtoffer
Vroeger werd er weinig rekening gehouden met het slachtoffer. Nu wordt het slachtoffer gehoord. Dit is een zeer belangrijke verandering.
Knelpunten
Slachtofferzorg is zoals eerder aangehaald positief geëvolueerd. Toch is er nog nood aan verbetering binnen de wetgeving en het strafrechtsysteem volgens de vzw. We geven hieronder deze knelpunten weer.
à Het slachtoffer krijgt maar drie dagen de tijd om het dossier in kijken bij de onderzoeksrechter. Het slachtoffer mag het dossier dus niet mee naar huis nemen. Dit is een regel die werd ingevoerd om misbruik tegen te gaan. De onderzoeksrechter beslist wanneer dit moet gebeuren. Er wordt dus geen rekening mee gehouden of het slachtoffer hier op dit moment wel klaar voor is. Het slachtoffer kan wel kopies nemen uit het dossier maar de kosten per bladzijde liggen zeer hoog( 0,75) eveneens om misbruik tegen te gaan. Toch wordt het slachtoffer hier weer benadeeld.
à In alle rechtszaken kunnen we zeggen dat secundaire victimisering voorkomt doordat de administratie naar de slachtoffers toe veel te ingewikkeld is. Rechtskundige formulieren bevatten veel juridische termen waardoor het vaak niet duidelijk is voor het slachtoffer. Het is dus erg belangrijk dat hier in de toekomst oplossingen voor gezocht worden.
à Zoals eerder vermeld kan het slachtoffer bijkomende onderzoeksdaden vragen aan de onderzoeksrechter. De onderzoeksrechter kan dit wel weigeren en hij hoeft niet te argumenteren waarom hij weigert.
à Zoals eerder vermeld mag de dader erbij zijn wanneer het slachtoffer voor de commissie van de voorwaardelijke invrijheidstelling getuigt. Het slachtoffer mag er echter niet bij zijn wanneer de dader aan het woord komt. Dit is zeker verkeerd. Het zou voor het slachtoffer wel helpen om ook het verhaal van de dader te kunnen horen. Hopelijk wordt hier in de toekomst ook rekening mee gehouden.
à Globaal gezien wordt de wet Francimont goed nageleefd, toch hebben slachtoffers het gevoel dat deze wet nog verbeterd moet worden, bijvoorbeeld het contact tussen slachtoffer en onderzoeksrechter. In de wet Franchimont wordt dit contact éénmalig aangewezen maar niet verplicht. Het is dus de keuze van de onderzoeksrechter of hij het slachtoffer ontvangt of niet. Daarnaast kan het slachtoffer het dossier pas inzien wanneer hij zich burgerlijk partij heeft gesteld. De ouders van een vermoord kind voelen dit aan als een ontkenning van hun ouderschap. Ze zouden daarom graag hebben dat dit inzagerecht automatisch geldt voor hen als ouder van het kind.Er is dus nood aan een verdere uitwerking van deze wet.
à Zoals eerder vermeld is de taal binnen een rechtszaak nog steeds een struikelblok. Is het niet mogelijk dat de rechtszaak automatisch in de taal van het slachtoffer te laten verlopen wanneer de dader tweetalig is. De dader mag namelijk kiezen waar het proces doorgaat. Wanneer de dader dus Franstalig is, kan hij ervoor kiezen of het proces doorgaat in Mons of in Brussel. Franstalige daders kiezen dan vaak voor Mons en dit kan zeer nadelig zijn voor het slachtoffer. Als het slachtoffer dan ook Frans spreekt, is er geen probleem wat taal betreft maar wel wanneer het slachtoffer in dat geval Nederlandstalig is.
à In België zijn het justitiehuis en het justitiepaleis niet in hetzelfde gebouw. Daarnaast gebeurt het dat deze zich vaak niet dicht bij elkaar bevinden. De justitieassistent(e) zit in het justitiehuis, waar zich voornamelijk het administratieve afspeelt, waardoor het slachtoffer hier eigenlijk nooit moet zijn (buiten voor de justitieassistent(e)). Het slachtoffer moet wel vaak in het justitiepaleis zijn, waardoor het handiger zou zijn voor het slachtoffer als de justitieassistent(e) daar ook zou zitten. Het is namelijk enorm vervelend voor het slachtoffer wanneer justitiehuis en justitiepaleis ver van elkaar verwijderd zijn, waardoor het slachtoffer tussen beiden zou moeten pendelen. Toch is dit niet overal in België zo. In sommige steden liggen het justitiehuis en het justitiepaleis naast elkaar, waardoor het geen problemen oplevert voor het slachtoffer.
Bedenkingen
Informatieverschaffing
Bij de informatieverschaffing moet er rekening worden gehouden met de shocktoestand waarin slachtoffers en nabestaanden kunnen verkeren. Vaak is het zo dat bijvoorbeeld ouders in shock soms vergeten dat ze reeds informatie gekregen hebben. Pas later, wanneer ze alle details terug overlopen, herinneren ze zich dat ze de informatie wel hebben gekregen.
Ouders van een vermoord kind zijn vaak gefixeerd op details: ze willen alles weten. Het is daarom van cruciaal belang dat een slechte nieuwsmelding op een goede manier verloopt. Ten eerste moet je hen uitleggen dat hun kind dood is, pas daarna vertel je dat het vermoord werd. Het is ook belangrijk dat je hier de nodige uitleg bij geeft. Vervolgens moet je informatie geven, zoals bijvoorbeeld wat er met het lichaam gaat gebeuren, Tenslotte maak je ruimte om te antwoorden op de vragen van de ouders.
Het is ook belangrijk dat de ouders de fotos van de wedersamenstelling te zien krijgen, indien ze dit willen. Vroeger mocht dit niet. Toch is het belangrijk omdat ouders er nood aan hebben om alle details te weten in functie van hun verwerking.
Globaal gezien krijgt het slachtoffer tegenwoordig voldoende informatie. Toch zijn er nog enkele ouders die soms met vragen blijven zitten. Doordat ouders zich vragen blijven stellen, kunnen ze voor zichzelf het verhaal proberen te reconstrueren om daarna na te gaan of hun reconstructie klopt met het dossier. Vaakvalt het voor dat ouders op een assisenzaak nog zaken te horen krijgen die ze nooit eerder gehoord hebben (bijvoorbeeld van de getuigen) maar dit gaat daarom niet noodzakelijk om belangrijke elementen uit de zaak.
Herstelbemiddeling
Het is belangrijk dat er een goede begeleiding is bij de herstelbemiddeling. Heel weinig mensen hebben nog contact met de dader. Meestal is het een vrije keuze van het slachtoffer om aan herstelbemiddeling te doen maar sommigen zijn genoodzaakt om contact te hebben met hun dader. Bijvoorbeeld wanneer een man zijn vrouw vermoord, kan het zijn dat de kinderen bij de grootouders gaan wonen. De grootouders zullen dan nog contact moeten hebben met de vader (dader) om na te gaan wat er met de kinderen gaat gebeuren als hij terug vrij komt.
Media
In ons theoretisch gedeelte bespraken we al dat de media kan zorgen voor secundaire victimisatie. Vroeger gebeurde het wel eens dat de ouders van een vermoord kind nieuwe informatie te horen kregen via de pers, omdat de politie hen niet voldoende informatie gaf.
Om secundaire victimisatie via de media zoveel mogelijk te vermijden raadt de vzw ouders van er vermoord kind aan om als ouder zelf een interview te geven, zodat de feiten niet verdraaid kunnen worden. Het is daarnaast aangeraden om te vragen of je het artikel mag nalezen vooraleer het gepubliceerd wordt. Tenslotte moeten we nog vermelden dat ook de politie hier een belangrijke rol in speelt. De politie moet de juiste informatie doorgeven, schokkende dingen afschermen waardoor de pers er geen fotos van kan nemen,
Politie
Doordat de politie tegenwoordig gesensibiliseerd wordt, krijgt het slachtoffer voldoende informatie over bij welke diensten hij terecht kan met zijn vragen. Dit gebeurt door de politie, het slachtoffer moet in principe dus niet de eerste stap zetten.
Het is belangrijk dat de politie een draaiboek als handleiding heeft waarin alles staat wat er gezegd moet worden tegen het slachtoffer gedurende de eerste dagen. Er moet bijvoorbeeld vermeld worden dat de politie zich de eerste 24 uren vooral toespitst op het vinden van de dader. Het is belangrijk dat de ouders hiervan op de hoogte zijn. Tenslotte kunnen we hierbij vermelden dat wanneer mensen goed opgevangen worden na de gebeurtenissen, ze de eerste dagen geen vragen zullen stellen en er minder kans is dat secundaire victimisering later nog voorkomt.
Advies voor maatschappelijk werkers
à Beloof als maatschappelijk werk(st)er niet dat je op een exact uur belt om informatie en dergelijke weer te geven. Als slachtoffer ga je op deze telefoon wachten en zal je kwaad en ontgoocheld zijn wanneer de maatschappelijk werker op dat bepaald ogenblik niet terugbelt. Hou je aan je beloftes en beloof niets als je niet weet of je het kunt nakomen.
à Argumenteer altijd goed waarom het zo is en niet anders.Wees duidelijk en eerlijk in je uitleg en informatieverschaffing.
à Het is handig als je als justitieassistent(e) een goed contact hebt met de onderzoeksrechter. Dit speelt in het voordeel van de ouders want hierdoor kan je het contact tussen hen en de onderzoeksrechter verbeteren. Niet alle justitieassistenten hebben een goed contact met de onderzoeksrechter, dit hangt namelijk ook af van de onderzoeksrechter waar je mee samenwerkt.
à Neem je tijd wanneer je moeilijke details of moeilijke zaken moet uitleggen aan het slachtoffer.
à Heb respect voor het slachtoffer.
à Zorg ervoor dat je de slachtoffers benadert met de nodige tact en feeling.
Hoe komen mensen tot het verwerken van verlies en verdriet?
Rouwen is een proces dat tijd en energie vergt. Ik spreek van rouwarbeid. Mensen die met verlies geconfronteerd worden, moeten vier essentiële rouwtaken doormaken voordat ze weer een nieuw leven kunnen opbouwen. Ten eerste: aanvaarden van de werkelijkheid van verlies. Mensen hebben de neiging om een jobstijding van zich af te duwen: dat kan niet gebeurd zijn. Dat is des te meer hetien geval wanneer men nog geen echte confrontatie had met de overledene. Ik denk aan vrouw wiens zoon verongelukt is bij de afvaart van de Lesse. Ze heeft het stoffelijk overschot nooit gezien. Ze zit bij wijze van spreken mentaal te wachten tot haar kind terug komt en het is voor haar heel moeilijk om de realiteit van het verlies toe te laten. Wat zie ik mensen doen in de omgeving van die vrouw? Op alle mogelijke manieren dir niet aanvaarden nog in de hand werken. Men durft het overlijden niet meer te vernoemen, men omzeilt het onderwerp. Men zegt: probeer het beeld te bewaren van toen hij nog leefde. Maar verwerken is een beeld krijgen van die persoon die niet meer leeft. Als de realtiteit doordrongen is, staat men voor een tweede taak:het ervaren van de pijn van het verlies. Dat is ook moeilijker voor de omstaanders, want niemand lijdt graag pijn. of wordt graag geconfronteerd met mensen die pijn hebben. Men doet dus al het mogelijke om pijnlijke confrontaties te omzeilen. Maar je kan geen verdriet verwerken zonder pijn te ervaren, vaak verscheurende pijn. De enige maniet tot verwerking is recht door de pijn te gaan. In plaats van te vermijden, kan de omgeving er beter van uitgaan: het verdriet is er, en ik zal een manier zoeken om aanwezig te zijn in het verdriet. Maar wat zie je gebeuren doorgaans vanuit de beste intenties? Het is de eerste verjaardag na het overlijden, en niemand durft het nog aan te halen. Het is kerstmis, nieuwjaar. Mensen wensen de nabestaanden een gelukkig nieuwjaar en gaan dan lopen in plaats van te zeggen:die eerste nieuwjaar zonder uw Katrien, dat moet waarschijnlijk een zeer moeilijk moment zijn. Dan kan die moeder met haar verdriet komen. Dan kan ze uitwenen bij zorgende mensen en kan ze geleidelijk aan door haar pijn heengeraken. Het enige dat men met het vermijden bereikt, is dat mensen met hun gevoelens in de kou blijven zitten, want ze maken die pijn toch door. Manu Keirse
Niemand zegt bijna nog je naam. Ook ik spreek zelden over jou. Des te meer ben je in mijn gedachten. Maar toch . . . Toch wil ik over je praten.
Zo nuen dan. Maar wie zal naar me luisteren? Mijn vrienden van nu, hebben je niet gekend. Ze weten niet dat je er niet meer bent.
Je bent mijn stil geheim van verdriet. Maar soms wil ik over je praten. Maar ik kan het niet. Men zou me niet begrijpen. Men zou zeggen, het is al zo lang geleden, Ben je daar nu nog mee bezig?
Soms ligt je naam op mijn lippen. Maar ik slik het weer in, men zou het niet begrijpen, dat ik over je wil praten Daarom zwijg ik en fluister je naam Karoline in stilte.
Hoe kunnen omstaanders weten waarmee ze de rouwende het meest helpen?
Mensen hebben schrik om iets fout te doen of te zeggen en doen daarom soms niets. Maar dat is veel erger dan iets onhandigs zeggen. Hoe vaak heb ik niet gehoord: ik zou er wel eens naartoe willen gaan maar ik weet niet wat ik moet zeggen. Mijn boodschap is: probeer eens niet te bedenken wat je zou zeggen, maar ga uit van de vraag wat zouden die mensen in hun verdriet mij te vertellen hebben? Ga om te luisteren. Mensen die rouwen gaan zelf niet de eerste stap zetten. Ze verwachten dat anderen naar hen toekomen. En ze stellen het op prijs als je hen de gelegendheid geeft over de overledene te praten door die naam niet te schuwen. Willen ze er niet over praten respecteer dat dan ook. Je kan duidelijk maken dat je ervoor openstaat zonder je op te dringen. Een recent voorval: ik kom een gezin binnen waar een foto van hun overleden gezinslid staat met bloemen en een brandend kaarsje ervoor. Ik maakte spontaan de opmerking: ik voel dat hier alles ademt naar Greet. De mensen antwoorden: je bent de eerste in zes weken die haar naam uitspreekt. Iedereen komt hier wel, Maar men vermijdt het onderwerp van Greets sterven: haar leerkracht, haar vriendinnen, onze broers en zussen ... niemand durft haar naam nog uit te spreken. Die bloemen, foto en brandende kaars geven nochhans duidelijk aan waarover die mensen het willen hebben. Manu Keirse
Zeker. Mensen hebben schrik het thema aan te raken,omdat ze niet weten, hoe zich te houden, schrik ook van de emoties die in hen naar boven gaan komen. Men probeert daar een stop op te zetten, maar je kan geen stop zetten op emoties. Het is zoals een kurk die je onder water duwt. Van het moment dat je je hand even los laat, is de kurk daar terug.
Wat ook vaak gebeurt is, dat de buitenstaanders proberen het verdriet te verminderen door op het posietieve te wijzen. Iemand vertelt net aan een vrouw die net een miskraam achter de rug heeft of een pasgeboren baby verliest: je hebt toch nog andere kinderen. Of bij het sterven van bejaarde ouders: ze waren al oud en hebben een mooi leven gehad. Maar daarmee troost je niet. Vaak zegt men er nog bij: wees blij dat je nog andere kinderen hebt. Of: wees blij dat het zo niet is blijven leven want het was toch gehandicapt. Sterft iemand op de middelbare leeftijd, dan zegt men: wees blij dat hij zo niet is blijven leven, want hij zou afgezien hebben. Wees blij dat het zo snel is gegaan. In plaats van stil te staan bij het verdriet, zegt men: wees blij dat ... Omdat mensen het gemakkelijker hebben met blije mensen. Op deze wijze gan ze voor elkaar gevoelens dicteren. In onze samenleving bestaat er een soort ontkenning van verdriet. Manu Keirse
PRAKTISCHE GIDS NA EEN MISDRIJF OF EEN PLOTSELING OVERLIJDEN
In huis wordt ingebroken, een vriendje komt om in een verkeersongeval, er is een overval in de winkel om de hoek, een ouder berooft zich van het leven.
Allemaal schokkende gebeurtenissen, die het leven van een kind flink overhoop kunnen gooien. Kinderen blijven al te vaak het vergeten slachtoffer van een crisis of een misdrijf, wat het verwerken van pijnlijke gebeurtenissen alleen maar bemoeilijkt.
Kinderen helpen na een schokkende gebeurtenis stelt het eigen verwerkingsproces van kinderen centraal. Deze heldere en praktische handleiding is bestemd voor iedereen die leeft of werkt met kinderen en jongeren en hen vroeg of laat moet opvangen na een schokkende gebeurtenis.
In het eerste deel beschrijven de auteurs hoe kinderen schokkende gebeurtenissen op hun eigen manier verwerken en geven ze duidelijke tips en adviezen, die bruikbaar zijn voor ouders, leerkrachten, politiemensen, leden van interventieteams en andere hulpverleners.
In het tweede deel komen allerlei creatieve werkvormen aan bod. Ouders, leerkrachten, familieleden, onthaalmoeders, leiding van jeugdbewegingen, hulpverleners, . kunnen hiermee heel concreet aan de slag.
De auteurs vormen het team Kinderwerking Slachtofferhulp binnen het Steunpunt Algemeen Welzijnswerk. Het team bestaat uit projectverantwoordelijke Ilse Vande Walle en haar collegas Cathia Coekaerts, Ann De Bruyn, Ilse Delafontaine, Jaklien Eyckerman en Ellen Van Wesenbeeck.
Voor dit boek baseerden de auteurs zich op hun ruime ervaring in het werken met kinderen binnen Slachtofferhulp.
Met een voorwoord van Adelheid Byttebier, Vlaams minister voor Welzijn,
Gezondheid en Gelijke Kansen en Jaap Smit, Directeur Slachtofferhulp Nederland
Lannoo praktische gids na een misdrijf of een plotseling overlijden.
Slachtofferhulp
Steunpunt Algemeen Welzijnswerk vzw
Kinderen helpen na een schokkende gebeurtenis ISBN 90-209-5260-9 www.lannoo.com
Ondanks het trieste feit die ons allen samenbracht ben ik dankbaar. Dankbaar jullie te mogen leren kennen. Dankbaar voor de glimlach en de hand die me gereikt wordt als ik me verlaten voel. Dankbaar om te kunnen praten zonder er doekjes om te winden. Gewoon jezelf eens zijn. Niet bang zijn iets verkeerd te zeggen. Dankbaar voor de kans die ik krijg te kunnen praten over mijn dochter Karoline. Ik wil mijn herinneringen aan haar niet dood zwijgen. Ook al is het nu meer dan 16 jaar geleden. Dankbaar dat ik tegen lotgenoten kan zeggen wat er in mij omgaat, ze begrijpen het. Dankbaar dat ik echt gemeende vriendschap mag ondervinden; Dankbaar voor zij die naar mij luisteren, met of zonder woorden. Men luistert naar mij, ook al zeg ik dingen die héél zwaar om te dragen zijn; Bedankt dat jullie mij niet willen veranderen, maar mij aanvaarden zoals ik nu ben. Ik ben dankbaar voor de troost en het begrip die jullie mij geven. Weet dat ik ook dankbaar ben jullie te kunnen helpen en troosten. Ik ben dankbaar dat Karoline op die manier verder leeft.
Tien tot twintig procent van alle mensen die met een sterfgeval of een ander verlieservaring worden geconfronteerd, raken in een diepe depressie waar zonder therapie geen ontkomen aan is. Dat blijkt uit onderzoek aan verschillende universiteiten. Het gaat om een echt ziektebeeld met duidelijke symptomen, zoals hartklachten en hevige hoofdpijn. Er zijn patiënten bekend die al 15 jaar met problemen worstelen. 'Iemand die een gecompliceerd rouwproces doormaakt, blijft daar ook mee zitten. Therapie is dan nodig', zegt klinisch psychologe An Hooghe van het UZ Gasthuisberg Leuven.
De relatie en het verband tussen verdriet, afscheid nemen, verlieservaringen én depressie is niet nieuw, stelt Bob Vansant, psychotherapeut-auteur. De meeste depressies doen zich immers voor nà verlies- of overgangservaringen zoals scheiding, ontslag, verhuis, overlijden, reorganisatie, pensionering, ziekte, ongeval...). Het komt vooral voor als bekende vertrouwde patronen wegvallen en er nieuwe onbekende (onverwachte) situaties zich aandienen. Verschillende veranderingen die op zeer korte tijd samenvallen kunnen de spreekwoordelijke 'druppel' zijn. We zijn dus niet zo 'flexibel' als we wel zouden willen ...of moéten zijn. Alles wat met verandering te maken heeft, is vaak aanleiding tot depressie. Geen oorzaak!
De oorzaak van depressie is gelegen in het feit dat we de sterke emoties die gepaard gaan met verlies en afscheid niet of onvoldoende kwijt kunnen... De 2 belangrijkste emoties hierbij zijn verdriet en woede. Twee taboegevoelens in onze glamour & glittercultuur.
Hier dus telkens een 'nieuw' soort ziekte van maken is belachelijk en dient enkel maar de ijverige wetenschapper (annex indrustrie) die eens te meer, na vele jaren van feitelijkheid, cijfers en etiketten kan plakken omdat 'wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat...'
Verwijzen naar de huisarts is, volgens Vansant, al even onzinnig. Voor verdriet en woede bestaat geen medicijn.We slikken nu al 198 miljoen verpakkingen anti-depressiva per jaar en we voelen ons nog altijd niet beter. Elk jaar slikken we ruim 10 miljoen verpakkingen méér dan het jaar voordien.
De huisarts is nu al overbevraagd in emotionele en psycho-sociale problematiek waar hij of zij geen kaas van heeft gegeten en onvoldoende is voor opgeleid.Gebrek aan tijd is trouwens ook één van zijn chronische ziektes. Op 14 minuten (gemiddelde huisartsbezoek) doe je niet aan 'rouwverwerking'.
Professionalisering van de rouw?
Met z'n allen naar de 'rouwtherapeut' voor dingen die eigenlijk tot het gewone leven behoren? De over-professionalisering van de psi-sector is immers een fameus 'zwaktebod' waardoor we toegeven het 'met-elkaar-niet-meer-aan-te-kunnen'. De klinische psychologen willen wàt graag dé nieuwe erkende collega van de psychiater worden naar medisch model.
Vertherapeutiseer rouwen niet. Rouwen is een groepsgebeuren.
Rouwen dienen we echter vooral te doen in gemeenschap.Dat moet zeker niet geïndividualiseerd, noch gemedicaliseerd of 'vertherapeutiseerd' worden, gaat Vansant verder. Goede rituelen hebben het kenmerk dat ze in groep gebeuren.Gedragen worden en troost vinden bij elkaar. Louteren, steun en herkenning vinden is bij rouw en verlies nodig. Zelfhulp-en steungroepen hebben méér nut.
Toenemend isolement, gebrek aan tijd, apathitis,sociale angst en wantrouwen, winnaarsmentaliteit en scoren tegenover de 'losers', medicalisering en vertechnologisering... zijn maar enkele factoren die het rouwen op het gepaste ogenblik momenteel maatschappelijk verhinderen.
Al jaren wordt er in politiek Vlaanderen gesproken over de verlenging van het rouwverlof. Zélfs met een verlenging ervan is het probleem nog niet opgelost. Alléén thuis zitten rouwen heeft weinig zin. Daarom willen velen juist nét terug naar het werk. In de hoop om er steun te vinden bij anderen. We dienen dus met z'n allen terug te bezinnen (stilstaan) bij belangrijke ingrijpende gebeurtenissen.
Zorgzaamheid en aandachtigheid, troost en bemoediging is niet in regels en wetten te gieten.
Zolang stilstaan bij existentiële ervaringen,vragen stellen bij het leven en pijnlijke emoties als nutteloos of zelfs ziek wordt bestempeld, zal er dus niet veel veranderen. Alle therapeuten ten spijt.
Niet voor niets droegen mensen vroeger zes weken rouwkledij of lieten ze door een zwarte armband in die periode zien aan de gemeenschap, dat ze een verlies te verwerken hadden. Zij vroegen hiermee ook om consideratie.En kregen die ook. Terecht vraagt Minister Vervotte meer aandacht voor rouw (ook bij kinderen). De vraag is alleen of ze daar ook de nodige 'economische' tijd én prioriteit zal voor krijgen bij haar collega's.
Stefke, Fnie, liefste kind, Voor God en voor de mensen vraag ik jou vergiffenis, omdat ik je niet heb kunnen beschermen tegen het kwade. Mijn zorg om je te behoeden voor de gevaren van deze wereld hebben niet kunnen beletten dat je pijnlijk bent heengegaan Wat voor jou het centrum van je geborgenheid was, is het toneel geworden, van je laffe slachting. Waar alleen liefde mocht heersen heeft haat het gehaald. Je laatste sms, bovendien de getuigenis van je moed, heeft er voor gezorgd, dat gerechtigheid zal kunnen geschieden. Het leed dat wij hier met zn allen voelen, is niets vergeleken met de gruwel die jij hebt doorstaan. Zij, die daardoor mij wilde treffen, zijn daarin geslaagd, maar je wederopstanding is al voltrokken Stefke. Het stukje dat je in ieder van ons hebt nagelaten, maakt dat je aanwezigheid alom vertegenwoordigd is, en zal zijn. Liefste schat van ons allemaal, je zal steeds vrolijk blijven dartelen in ons huis en aanwezig zijn bij alle leuke momenten, die het leven ons nog te bieden heeft. Aan je toekomst word verder gebouwd door je vrienden, zij zullen het maken voor jou, Samen met jou, met al die stukjes die je in hen hebt achtergelaten. En wanneer zij plezier zullen maken, zal zot trieneke er altijd bij zijn. Dank aan je fijne vrienden daarvoor. Mijn oogappel, vrucht van de liefde. Van je mama heb je ernst, gratie en stijl gekregen, van je zus de lef en de power, naar je broer keek je op en voor je broertje was je bezorgd, van mij allen maar gezeur, maar jij hebt mij alles gegeven. Je liefste schoonzus, ons Joke Heeft tegen ons Chloeke verteld: tante tete is nu een sterretje in de hemel, En ja schatje, Je blijft fonkelen boven en in ons hoofd.
Slaap vredig lieve schat. Gilbert De Mulder papa van Stefanie
Radeloze ouders vragen na het vastlopen van een moordonderzoek de medewerking om te helpen bij het oplossen van de moord op hun dochter Sally Van Hecke. Sally werd om het leven gebracht op 10 augustus 1996 te Antwerpen op Linkeroever. Spelende kinderen deden op die bewuste dag de akelige ontdekking van het levenloze lichaam van Sally. Het stoffelijk overschot van de jonge vrouw werd gevonden in het riet. Sally werd om het leven gebracht met een hard stomp voorwerp waarmee ze de schedel werd ingeslagen. De toen 20 jarige Sally (moeder van een dochtertje) was verslaaft aan heroïne. Om de nodige gelden bijeen te krijgen tippelde Sally in de Atheneumbuurt van Antwerpen. Vermoedelijk is Sally de avond van de feiten met haar moordenaar meegereden naar Linkeroever.
Persoonsbeschrijving:
foto 1
robotfoto van de dader.
Sally Van Hecke
buick skylark vooraanzicht en achteraanzicht
Getuigenissen:
Sally Van Hecke werd het laatst gezien zaterdagmorgen om 4 uur. Ze droeg hoge zwarte kaplaarzen en werd opgemerkt in het gezelschap van een onbekende man. (zie robotfoto). De verdachte verplaatste zich met een oude Amerikaanse auto (zie foto) met veel blinkend chroom. De kleur van de wagen was vermoedelijk blauw. De blanke chauffeur was toen ongeveer 35 jaar oud en 1,85 m. groot. Hij was struis gebouwd en droeg toen cowboylaarzen met een stompe tip. Het meest opvallende aan de man was zijn lange haar. Het was met gel bewerkt en achterovergekamd in een lange paardenstaart. We vragen aan mensen die de combinatie van de man de zeer opvallende Buick Skylark model 1971 herkennen dit alsnog te melden. Omdat dit een zeer zeldzame wagen is en er in ons land of Nederland niet veel wagens van dit type rondrijden moet de mogelijkheid bestaan dat de dader en of de wagen alsnog wordt gevonden. Mensen met tips kunnen altijd terecht op het volgende gratis telefoonnummer 0800/91.119 of met de dichtstbijzijnde federale politiedienst bij u in de buurt.
Met jouw dood is er een stuk van mezelf gestorven. Ik kan het niet goed uitleggen, maar ik ben dezelfde niet meer. Alles is veranderd en op vele dingen heb ik een andere kijk. Weet je wel wat je me eigenlijk hebt aangedaan door te sterven? Soms maakt het me gewoon woest dat jij er niet meer bent. Jouw dood is zo zinloos. Geen van ons beiden heeft erop gerekend dat jij als eerste zou sterven. Het is tegen de natuur in. Een kind draagt zijn ouder naar het kerkhof, niet omgekeerd. Waarom jij eerst en niet ik? Ik zal het wellicht nooit begrijpen. Mijn levenslang zal ik die vraag blijven stellen. Iemand zei me ooit: "God kan zijn lievelingen niet lang missen" hij had dat ergens gelezen, maar daar heb ik geen oren naar. Je was toch ook mijn lieveling. En waarom moet ik jou missen?
Men spreekt altijd van rouwen en verwerken. Of de tijd heelt alle wonden. Met de tijd zal het wel slijten. Maar wanneer en hoe? Dan is het antwoord, de tijd zal het je wel leren. Waarom is doodgaan zo pijnlijk? Er is niemand die daar een antwoord op weet. De keren dat ik tegen je gepraat heb, sedert dat je dood bent, zijn ontelbaar geworden. Het waren zelfgesprekken, maar ik voelde me er goed bij. Ik praat weinig over mijn gevoelens.
Maar één ding is zeker. Je bent dood en ik zal nooit meer zijn zoals voorheen. Ik ben veranderd, veel van mijn energie is weg. Je hebt zoveel van mijn levenslust meegenomen. Het is zo moeilijk te vertellen of te schrijven hoe ik me werkelijk voel. Nu begrijp ik het gezegde: Doodgaan doe je niet alleen .
Sandy, mijn lieve dochter die mij op 1 januari 1998 brutaal werd afgenomen. Je was 25 jaar en lief meisje. Je moest nog aan een leven beginnen samen met je dochtertje Joyce. Zij was voor jou als een goudklompje, net zoals jij voor mij was. Maar het mocht niet zijn. De persoon die jij vertrouwde als de goede papa van je kind, was ook de boeman die je van het leven beroofde. Ik kan en wil die nieuwjaarsdag niet vergeten. Je dochtertje is intussen een flinke meid van 11 jaar geworden en even lief als jij. In haar zie ik jou iedere dag en ben daar blij om. Zo blijf jij door haar steeds bij mij. Ik hoop meisje van me, dat je in je nieuwe wereld gelukkig bent, samen met de andere dierbare personen die ik reeds moet missen. Sandy ik mis je nog iedere dag hier. Kusjes mama
nWanneer lichtte men u in over het overlijden? (tijdspanne gebeurtenis en melding zelf)
nHoe gebeurde dat (via telefoon, bezoek bij u thuis of op een andere manier)?
nWie meldde u het ongeval (politieambtenaar-slachtofferbejegenaar)?
nIndien melding thuis: Met hoeveel personen kwam men bij u thuis?
ÞIndien meer dan één Hebben zij onderling de taken verdeeld (informeren, praktische steun, emotionele opvang)?
nOp welke manier werd het slechte nieuws u gemeld?
nHoe gedroeg de politie zich tegenover u?
-Behandelen ze u met respect?
-Namen zij voldoende tijd voor u?
-Gaf men commentaar over de omstandigheden van de moord?
-Beantwoordde men al uw vragen?
-Maakte men duidelijk dat u steeds met hen contact kon opnemen?
ÞIndien mogelijkheid bieden contact opnemen
-Gaf men het nummer van het proces-verbaal op?
-Werd hiervoor dan één contactpersoon gegeven?
nWelke informatie gaf men u?
-Hoe gaf men deze informatie (mondeling-schriftelijk-brochure)?
-de omstandigheden van het overlijden
-het verdere verloop (o.a waardig afscheid nemen)
-uw rechten
-diensten waar u terecht kon voor hulp
-Nam men voor u contact op?
-Kwam de gegeven informatie tegemoet aan uw behoefte aan informatie?
nWelke hulp bood men u aan en kwam deze tegemoet aan uw nood aan praktische ondersteuning?(naar ziekenhuis/mortuarium brengen-vrienden en familie verwittigen-opnieuw langskomen-andere)
nWaren ook andere kinderen van uw gezin op het moment van de melding aanwezig?
ÞIndien ja -Hoe reageerden zij op het overlijden -Wie bekommerde zich om hen?
Þ Indien nee -Hoe werden zij op de hoogte gebracht? -Hoe reageerden zij?
nIs het contact voor u in het algemeen positief of negatief verlopen?
nWelke concrete suggesties hebt u om zulke melding beter te laten verlopen?
nHeeft politie achteraf nog opnieuw contact opgenomen?(telefonisch-huisbezoek)
-Wanneer? -Waarom? (informatie over teruggave van persoonlijke spullen -praktische informatie -informatie over het verdere verloop van de procedure, -Hoe verliep dit? -Hoe ervaarde u dit contact in het algemeen? (positief-negatief) --Waarom? -Hebt u concrete suggesties hoe dit beter had kunnen verlopen? Graag uw reactie hierop.
6 oktober. De dag dat onze wereld instortte. De dag dat jij ons Carola in elkaar hebt geslagen. Een dag die ons hele leven veranderde. Een maand lang gingen we naar de kliniek om ons Carola bij te staan, in haar gevecht op leven en dood, een gevecht dat ze tenslotte heeft verloren. Het waren de verschrikkelijkste dagen in ons leven. He maakt een mens kappot. Ik vraag me af wat u bezield heeft om zo een verschrikkelijke daad te doen. Een jonge en mooie vrouw op zo een gruwelijke manier van het leven te beroven. Ge hebt ze nog de kans niet gegeven zich te verdedigen, echt een laffe daad. Ons Carola had nog een heel leven voor zich, maar dat hebt u haar ontnomen. Zoals ook ons mooie en gelukkige periode uit ons leven. Zelfs na 10 jaar is het gemis van ons Carola ondragelijk. Denkt u nog wel eens terug aan wat u allemaal hebt kappot gemaakt of is het voor u allemaal verleden tijd? En alleen belangrijk om iets van het leven te maken en gelukkig te worden? Ik vind dat een mens zoals u, die zoveel levens heeft kapot gemaakt, niet het recht heeft om gelukkig te worden. Hetgeen ik niet begrijp, is dat er vrouwen zijn die met zo iemand trouwen. Ge zou toch moeten bang zijn van iemand met zon verleden, ( of weet ze de waarheid niet? ) Ik val misschien met dit schrijven in herhaling, maar dat is voor ons ook zo. Vele dagen zijn voor ons een herhaling van het verschrikkelijke en gruwelijke gebeuren, waarvan jij de oorzaak bent.
Een klacht neerleggen voor laster en eerroof, ge moet maar durven, tenslotte was het wel de waarheid die ik vertelde en ook na het uitzitten van de straf en voor héél mijn leven blijft gij de moordenaar van ons Carola. Misschien hebt ge wel spijt en zou u de klok wel willen terug draaien, toch krijgen wij ons Carola daar niet mee terug.
Marcel en Ingrid Papa en mama van Carola
Ongelofelijk maar waar.
Marcel en Ingrid zijn naar de politie moeten gaan voor verhoor. Ze kregen de mededeling dat de dader klacht had ingediend wegens het versturen van bovenstaande brief.
Hij wil het gebeurde vergeten en verder gaan met zijn leven. Hij diende klacht in tegen hen wegens laster en eerroof.
De kans is groot dat Marcel en Ingrid hiervoor zullen gedagvaard worden.
MAMASSTERVEN ECHT VAN VERDRIET Moeder wier kind overlijdt, lopen jarenlang een hoog risico om zelf ook te sterven, zo blijkt uit een grootschalig Deens onderzoek. Vooral moeders die hun kind onverwacht verloren, bijvoorbeeld bij een verkeersongeval, lopen een groot risico. Rouwen na het verlies van je kind is zware arbeid, legt psycholoog Manu Keirse uit, hoofddocent aan de geneeskundige faculteit van de KU Leuven. Piekeren over het verlies sloopt hun lichaam. Deze ouders hebben vooral nood aan een luisterend oor dat hun verdriet erkent.
De onderzoekers vergeleken 21.000 Deense ouders die een kind verloren met 300.000 ouderparen die van dergelijk drama gespaard waren gebleven. Vooral de moeders lijden onder hun verdriet, ontdekten de wetenschappers.
Bij moeders die een kind verloren, lag de sterfte door een onnatuurlijke dood de eerste drie jaar tot vier keer hoger dan bij andere moeders. De kans op een natuurlijke dood bleef tot achttien jaar na het overlijden van hun kind hoger dan normaal. Bij moeders die hun kind onverwacht verloren, lag het aantal sterfgevallen bovendien hoger dan bij moeders die hun kind na bijvoorbeeld een slepende ziekte verloren. De leeftijd van het kind had geen invloed op de onderzoeksresultaten.
Volgens de Deense onderzoekers is dit te wijten aan de stress waarmee moeders te kampen hebben, wat hun hormoonhuishouding overhoop gooit. Als dit lang aanhoudt, tast dit het immuunsysteem aan en verzwakt het zenuwstelsel. Bovendien leen ouders die een kind verliezen vaak ongezonder. Ze drinken en roken meer, eten slechter en bewegen minder.
Keirse: De ouders zijn alleen nog bezig met hun verdriet, en dat sloopt hun lichaam, legt Manu Keirse uit, die verliesverwerking doceert aan de Leuvense studenten geneeskunde en al verschillende boeken schreef over het onderwerp. Ze slapen amper, waardoor ze vermoeid raken. Dat maakt hun lichaam vatbaarder voor ziektes. Ze doen de moeite niet meer om zichzelf te verzorgen, uit schuldgevoelens. Men zegt soms dat mensen sterven van verdriet. Wel, dat is precies wat hier gebeurt.
Het is ook niet vreemd dat het vooral om moeders gaat. Het zijn nog steeds zij die het meeste met de opvoeding van de kinderen bezig zijn, en ook de meest emotionele band met de kinderen hebben. Als dit patroon plots doorbroken wordt, lijden zij het meest. Dat wil niet zeggen dat vaders minder verdriet hebben. Maar vrouwen zijn veel meer bezig met het verlies, terwijl mannen hun verdriet verwerken door zich te verliezen in mannelijke patronen, zoals hard werken.
Mensen met een zwakke gezondheid lopen uiteraard een hoog risico, maar ook gesloten personen. We hebben soms de indruk dat ouders die na enkele maanden niet meer over hun verlies spreken, hun verdriet het best verwerkt hebben. Onterecht, want die mensen kroppen alles op. Onderzoek heeft aangetoond dat het tot zeven jaar duurt vooraleer alles verwerkt is, maar eigenlijk is dat verlies een schaduw die je je hele leven meedraagt.
Deze ouders hebben geen nood aan een psycholoog, wel aan vrienden en kennissen die willen luisteren.
Mensen die hen niet laten vallen, maar bereid zijn om naar hen te luisteren en hun verdriet te erkennen. Dat helpt die mensen echt.
Het is niet altijd simpel om de juiste woorden te vinden.
Weer kwamen er nieuwe ouders bij in onze vereniging 'Ouders van een vermoord kind' Elk jaar opnieuw wordt onze groep groter en groter, spijtig genoeg. Hoe graag we het ook zouden willen, we kunnen niet vermijden dat er iemands kind vermoord wordt.
Als ouder krijg je een stempel die je de rest van je leven meedraagt.
Je moet ondanks alles terug leren leven. Dat gaat gepaard met veel vallen en opstaan. De ene dag al beter dan de andere. Elk jaar worden we geconfronteerd met de verjaardag van de dood van ons kind. Die dag, net als hun verjaardag en de feestdagen zijn moeilijk om dragen, de meeste ouders slepen zich daar letterlijk door. Spijtig genoeg gaan sommige ouders gebukt onder een verkeerde slachtoferrol. Ze willen niet begrijpen dat er maar één is die schuldig is, degene die hun kind het leven ontnam. Ze vinden dat zij het slachtoffer zijn en dat iedereen met hen moet rekening houden. Kortom ze maken de andere mensen hun leven zuur. Daarom kan ik er niet genoeg op drukken dat lotgenotencontact zo belangrijk is. We leren van elkaar dat ondanks alles het leven nog de moeite waard is om geleefd te worden.
Dit initiatief is troostend. Woorden zijn troostend. De vele bloemstukken op haar graf zijn troostend. Haar vrolijke kinderen in huis zijn troostend. Herinneringen aan Mia zijn troostend. Toen Mia ons zo brutaal werd afgenomen, was een van mijn eerste gedachte : als je dit echt op voorhand zou weten, had ik nooit kinderen op de wereld gezet. Nu denk ik : ik ben blij dat ik haar gekend heb, ik had haar niet willen missen.
Mia, jij en je kindjes, de heilige drievuldigheid en nu die ontbrekende schakel. Voel jij over de dood heen het gemis van je kinderen ? zoals heel de familie jou mist ? Of ben je echt los van alles wat je bindt ? Ik hoor Elly en Rikkert het zingen : ik maak je vrij als een vogel die vliegt zonder gewicht, ik maak je los van alles wat je bindt, ik til je uit boven elke pijn en voer je veilig omhoog naar een heerlijk vergezicht, en is het donker om je heen , ik breng je in het licht.
Mia, ben je gelukkig in een ander bestaan ? waarom blijft de dood zo mysterieus ? wanneer krijgen we een teken van je dat het je goed gaat ? welke pijn moet je gevoeld hebben bij het besef dat je je kinderen moest achterlaten en dat er geen ontsnappen meer mogelijk was ? al die mensen die zo van je hielden en er niet waren om je te redden, waarom toch niet ? Mensen willen alles plannen en over alles beslissen, maar het leven en de dood en de natuur beslist over zichzelf, we kunnen hen niet binden en naar ons hand zetten, we kunnen aardbevingen voorspellen maar ze niet verhinderen. Het leven loopt zoals het wil lopen en als de dood komt is er geen ontkomen aan.
Hoe moeten we verder zonder jou ? Hoe gaan de kindjes eens ze dit allemaal kunnen vatten jouw dood verwerken ? Ik zal mijn best doen om er iets goeds van te maken. Maar ik ben geen supernanny, en onlangs las ik "opvoeden is fouten maken met de beste bedoelingen". We sleuren ook nog onze eigen verwerking en andere problemen mee. Maar ik heb hier een tekstje van H. KORTEWEG en ik herlees dit regelmatig.
Niemand heeft mij ooit iets aangedaan en niemand kan voor mij iets doen
DIT IS MIJN BESTAAN
Ik kies voor het licht of voor het duister Ik zie om in bitterheid of ik schep een nieuwe werkelijkheid
Zaterdagmorgen 8.00u de bel, politie. Ze zeiden ons dat ze ons snel naar het ziekenhuis zouden brengen want Steven was aangereden. Toen was er alleen nog maar spraken van een ongeval met vluchtmisdrijf.
Aan het ziekenhuis aangekomen zeiden ze ons dat ze aan het operen waren. Voor ons toen een ongelooflijke opluchting Steven was sportief een vechter dus nooit verwacht dat we een uur later nadat de chirurg ons was komen vertellen dat de tijd was aangekomen om afscheid te nemen van onze zoon. Ik zal nooit of te nimmer het moment vergeten toen ze de machines kwamen afzetten. Daar gaat het leven waar je héél je hart hebt ingelegd, zijn leven, jong leven.
s'Avonds rond 18.30u de politie aan de telefoon om te zeggen dat het om een met voorbedachte-opzettelijk aanrijding ging. Een vriendin wou hem even een LESJE geven omdat hij niet met haar naar huis wou gaan. Zus, mama en papa
De wereld blijkt gelukkig te zijn.
De wereld blijkt gelukkig te zijn Wat ik niet ben Tijd staat niet stil Tijd gaat voorbij Veel te snel Uur, dag, maand Het stopt niet Ook niet om even te rusten Wat is tijd Ik heb er niets aan Ik mis je meer en meer Elke dag is een stap dichterbij Dichter bij jou Snel zullen we samen zijn Voor eeuwig en altijd Wanneer heb ik een oprechte glimlach Eentje die ik verdien Je denkt dat je het weet Maar je hebt geen idee Moeilijke tijden Moeilijk te begrijpen Het is te lang geleden En ik ben verdwaald zonder jou Wat moet ik voelen Het doet zon pijn Soms zie ik je lach Het maakt me gelukkig Lieverd met deze ogen kan je door de leugens kijken Had geluisterd naar je hart Een toekomst ik en jij Broer en zus een team Maar is dit wat ik verdien Hoe ik me voel kan ik niet verklaren Mijn hart doet pijn en het is leeg Geen liefde, geen vriendschap alleen haat en verdriet Ik was hoopvol Hoopvol op die dag Het was nog geen tijd Maar het stond zo geschreven Je bent nu bij god En ben er zeker van Dat je gelukkig zal zijn en alles hebt wat je wenst Maar de weg is nog lang Ik blijf bidden en ik blijf hopen Op een keer dan zien we elkaar weer Ik wou dat dit stopte En dat ik kon rusten voor altijd Dat de zon schijnt in mijn hart En dat er sterretjes staan in mijn ogen Die tijd komt nog Het zal wel beteren Hopelijk heel gauw Het is een onverdragelijke pijn Die niemand zich kan voorstellen Uitgeput en geen zin meer Ik weet dat je me begrijpt Maar Steven, als ik treur wees niet bang Ik blijf voor je vechten Tot het einde van de tijd Ik vecht voor je recht Waar ik ook beland Ik geef de hoop niet op Ik zal bidden voor gerechtigheid als we naar de rechtbank gaan Het is niet gemakkelijk maar het is oke Tijd zal mijn wonden helen Rusten zal ik doen En alles een plaats geven In vrede zal ik leven Maar jou zal ik niet vergeten Elke dag zal je in mijn gedachte zijn
Je zusje Naomi, die nog steeds heel veel van je houdt
Naomi is het zestienjarig zusje van Steven Somers.
Steven werd moedwillig van de baan gereden. De daderes liet hem stervend op de baan ligen en pleegde vluchtmisdrijf. Gelukkig werd ze nadien gevat.
Die avond was er niets speciaal op TV en dus besloot Patrick samen met een vriend iets te gaan drinken.Het zou niet laat worden had hij mij verzekerd, want 's anderdaags moest hij bij een nieuwe baas beginnen. Uiteindelijk bleven ze met een groepje langer weg dan voorzien. Later op die avond ontstond er herrie.Patrick werd daarin betrokken als 'macaque'. Dat was teveel. Op de parkeerplaats werd de ruzie voortgezet en in het tumult viel iemand tegen een auto. De bestuurder reageerde woest: hij stapte uit en begon met een golfstick om zich heen te slan. Patrick en zijn vriend werden gewond. Daaarop vertrok de chauffeur. Een tijdje later, toen de rust al was weergekeerd, kwam hij terug. De man was een jachtgeweer gaan halen. Hij loste eerst een schot boven het hoofd van een van de jongens. Hierdoor gealarmeerd kwamen anderen naar buiten, onder wie Patrick. Toen hij zag dat zijn vrienden werden bedreigd, kwam hij dichter. Hij was vlakbij toen het dodelijke schot viel. Mijn zoon werd getroffen in de buik en viel huilend van de pijn neer.
Om kwart voor vier in de morgen werd ik gewekt door de telefoon. het was Patricks vriend, die zei dat er iets gebeurd was en dat ik dringend naar het ziekenhuis moest komen. Ik dacht aan een verkeersongeval, maar aan het ziekenhuis gekomen, zag ik hun auto staan, en die was niet beschadigd. Toen zag ik kameraden van Patrick staan wenen. Een verpleegster kwam naar me toe: ik moest me op het ergste voorbereiden.
En toen stond ik bij mijn dode zoon. Ik heb zijn hand nog vastgenomen en hem een kruisje gegeven. Ik zag de verbeten trek op zijn gezicht. Tot op het laatste moment hield hij vol: die wil om te blijven leven,dat optimisme zal ik nooit vergeten.
Een dader ( moordenaar ) krijgt een tweede kans en hij krijgt 20 jaar.
In de komende maanden, gedenken wij speciaal deze jonge mensen die vermoord werden. Sandy,26 jaar, 1-1-1998 Ines,37 jaar, 1-1-2002 Kim,11 jaar, 4-1-1994 Ken,8 jaar, 4-1-1994 Wendy, 19 jaar, 1-1997
WIST JE DAT ! ° Je een gesprek met de onderzoeksrechter kan aanvragen. Je kan bij hem terecht met allerlei vragen. Je kan bijkomende onderzoeksdaden stellen.
° Je familliale verzekering, geheel of gedeeltelijk de advokaat betaalt.
° Slachtofferonthaal kunnen je begeleiden bij inzage van het dossier. Zij kunnen je helpen bij de aanvraag voor het schadefonds.
° Slachtofferhulp Bij hen kan je terecht voor psychologische begeleiding. Op aanvraag komen zij ook aan huis. Ze helpen je bij de praktische zaken. Ze verwijzen je door naar de juiste personen.
° Pioniers Ze zijn er nog. Politiemensen, die niet kunnen verwerken dat een moord onopgelost blijft. Ook als het dossier reeds gesloten is, zoeken zij verder na hun diensturen. Ze vechten vaak tegen windmolens. Maar ze geven niet op. In naam van ons allen. Proficiat en dank u wel.
E-mail mij
Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.
Je dood kwam véél te vlug.
Mijn leven, zou ik willen geven, om je nog eenmaal, te kunnen knuffelen.
Het kan niet meer. Je bent weg, ver weg. Het doet verdomd veel pijn.
We konden, nog zoveel dingen samen doen. We hadden, elkaar nog zoveel te vertellen,
Ik mis je, ik wil je terug, Ik wil je nog eenmaal, een kus kunnen geven. Ik wil je nog eenmaal, in mijn armen nemen,
Al was het maar, om echt afscheid, te kunnen nemen, Maar ... Het kan niet meer, Je dood kwam veel te vlug.
17 lentes jong, je levensstengel brak middendoor. Je kreeg de tijd niet om te leven. Eigenlijk .... was je te rechtschapen voor deze wereld. Je was te rechtuit. Je had geen schrik. Onrecht stond niet in je woordenboek.
Je gedroeg je als een beschermengel. Soms iets teveel. Je had je eigen visie en mening over het leven. Je was bang van pijn. Niet alleen lichamelijk, of voor jezelf. Maar ook bang, om iemand pijn te doen, of te kwetsen. Je kon het ook niet hebben, te zien hoe een ander werd gekwetst. Altijd trok je partij voor de zwakkere.
Lieve meid, waar je ook bent??? Eén ding weten we zeker, daar is geen pijn meer. Daar vind je rust. Daar kan je dromen over de dingen, die je alleen en samen met anderen nog zou doen.
Je zal het ons niet komen vertellen, dat weten we, maar als er leven is na de dood, dan zien we elkaar zeker terug. Dan gaan we verder met ons leven, die nu gestopt is. Want zonder jou is niets meer hetzelfde. Wij allen missen je en hopen dat we elkaar ooit terug zien.
Marina
Je foto
Telkens ik naar je foto kijk, Kijk je mij aan. Het is alsof je me iets wil zeggen. Je straalt rust en vrede uit
Telkens als ik naar je foto kijk, Geef je me een vreemd gevoel. Het is alsof je me zegt Huil niet, ik ben er toch.
Telkens ik naar je foto kijk, Zie ik een troostende blik, Alsof je me wil zeggen, Mamsy het leven gaat verder Telkens ik naar je foto kijk Zie ik je rustgevende blik Je geeft me het gevoel Ik ben gelukkig nu! Telkens ik naar je foto kijk, Fluister je, Niemand zal me nog zo erg pijn doen Ik heb mijn rust gevonden
Marina Telkens ik naar je foto kijk Zeg je me Niemand kan me nog pijn Stuur jou pijn en verdriet weg Leer terug gelukkig zijn.
Marina
Meisje, je bent dood. ik heb je verloren. je bent verdwenen, maar . . . niet uit mijn hart. Meisje ik heb je niet begraven, maar je as uitgestrooid.
Je kan nu meereizen, op de wolken, naar ongekend oorden. Naar het onzichtbare, voor ons mensen.
Meisje, je bent nu veilig, niemand kan je nog iets doen. Je bent dood, verdwenen, Maar vergeten . . . Nee, dat ben je niet. Zolang ik leef, woon je in mijn hart.
Kinderen helpen 
