Terwijl eeuwige rollers non-stop schuim spuwen op die vlakte van zeezand, genieten wij in de schaduw verdoken, van onze leesboeken vol droomwereld. Mirissa heeft een zeer mooie baai, halfrond uitgevreten op het land, en zeer populair bij vele toeristen. De bus heeft ons hierheen vervoerd voor een daguitstap. De postkaartachtige inham bekoort ons onmiddellijk. Heerlijk zwemmen in het warme zeewater, zonder hindernissen van rotsen noch riffen, zacht dichtgeslibt met fijn wit zand. Op het einde ligt een rots in de zee met een trap, eens een natuurlijke nestelplaats voor groene parkieten, maar met de tsunami van 2004 grondig vernield. In de namiddag barst een onweer los als dweilen met de kraan open. We vinden een ideale schuilhut onder een afdak met veel info over de zeeschildpadden. Op het strand staan verschillende houten rekken waartussen de broedsels beschermd worden van deze 230 miljoen jaar oude diersoort. Regelmatig sleept een schildpad zich hier aan land in de nacht om tot 120 eieren te leggen. Voor de lokale bevolking geldt er een nachtelijk strandverbod want schildpadeieren zijn lange tijd een plaatselijke lekkernij geweest. Er is zelfs politiebewaking !