Wat zou er gebeuren mocht een bepaald biotoxine de menselijke remmingen wegneemt die een normaal mens tot zelfbehoud dwingen? Stap één, de patiënt begint lichtjes te stotteren. Stap twee, de patiënt zit of staat verstijfd. En stap drie: het slachtoffer springt zonder boe of bah van een stelling, grijpt naar het dichtstbijzijnde wapen en schiet zich door het hoofd, of wandelt zonder verpinken in de dierentuin in de kuil vol hongerige leeuwen en begint de beesten te pesten. Tijdsduur tussen de drie stappen van de ziekte: ongeveer één minuut. Besmettingsgraad: extreem hoog. Waar de Amerikaanse overheid eerst denkt dat het om een aanval met een nieuwsoortig biologisch wapen gaat, schijnt de stof te worden afgescheiden door planten en wordt daarna verder verspreid door de lucht. Typisch begint het fenomeen bij grote groepen mensen, voornamelijk in parken, maar het toxine zoekt als slachtoffers hoe langer hoe kleinere groepen mensen uit. Wanneer natuurkundeleraar Elliot Moore (Mark Wahlberg) en zijn vrouw Alma (Zooey Deschanel) trachten zo snel mogelijk het centrum van de stad te verlaten, is ongeveer de hele oostkunst van de Verenigde Staten in de greep van de epidemie. Hun trein stopt in the middle of nowhere omdat de treinbestuurders geen enkel contact meer krijgen met de buitenwereld. In een boerengat waar nog niemand van heeft gehoord staan tientallen mensen gestrand, met het advies hun eigen plan te trekken. Het groepje waar Elliot, Alma en hun nichtje Jess (Ashlyn Sanchez) mee optrekken splitst zich voortdurend verder op, en de ongelukkigen die zich hebben afgesplitst vallen één voor één ten prooi aan de verbijsterend dodelijke ziekte. Elliot en Alma zullen moeten leren om hun echtelijke verschillen, waarbij Alma moet bekennen dat ze een vluchtige affaire heeft gehad met een collega op het werk, opzij te schuiven. Het enige wat nu telt is rennen.

2008