Het hart en de hersens moeten een verbinding hebben, want kennis kan pijn doen en ontroeren, en een liefde kan het begin zijn van grote inzichten (De vriendschap, Connie Palmen).
De verbinding tussen hart en hersens lijkt bij mij zoek te zijn.
Mijn hart heeft de laatste weken gebloed. Ik ben gekwetst. Ik ben boos. Ik ben teleurgesteld.
Ik sluit mijn ogen voor wat er gaande is en droom van sprookjes met een happy end.
Weet alleen niet hoe lang ik nog blind kan zijn.
Ik probeer orde te scheppen in de chaos van gedachten, twijfels, verlangens, ideeën en vlinders.
Sigarettenpeuken, lege blikjes, vuile sokken, oude tijdschriften,...
Vandaag kan de rommel me niets schelen. Ik ben in een goede bui.
De zon op mijn hoofd. Soundtrack van Slumdog Millionaire op de achtergrond.
R. zit bij een vriend naar wielrenners te kijken.
Ik geniet voor het eerst sinds lang van kleine dingen: rust, zon en muziek.
Nu de paasvakantie is begonnen, heb ik wat meer ruimte om te ademen.
Ademruimte.
Er zijn nog steeds verplichtingen, maar ze voelen minder dwingend aan. Heb me ook voorgenomen om deze vakantie niet alleen met mijn werk en de lerarenopleiding bezig te zijn.
Maar ook met dingen waar ik vrolijk van word. Want dat heb ik de laatste tijd over het hoofd gezien.
Dit weekend is dat alvast gelukt. Gisteren met R. naar Gent geweest. Rondgedwaald en van elkaars gezelschap genoten. 's Avonds sociaal voedsel verorberd in Abo en Zenith. Ik was uitgehongerd!
Zoveel gebeurd op een korte tijd. Zo weinig zin gehad om te schrijven.
Met R. een week gaan housesitten. Ontdekt dat samenwonen niet alles is.
Aanpassen is niet gemakkelijk.
Toch een fijne week gehad, waarin we huisje, tuintje, keukentje én slaapkamertje konden spelen.
Ik raak soms gefrustreerd als ik samenwonende vriendinnnen hoor. Dat wil ik ook! Geen ouders en duizend en één kleine ergernissen. Ik spaar mijn centjes en geduld totdat het eindelijk zover zal zijn. Wachten wachten wachten.
Mijn werk gaat de laatste weken van een leien dakje. Voel me meer ontspannen en beleef plezier aan hetgeen ik doe. Dat alles maakt mijn zenuwen wat rustiger. Een lijst nieuwe -en tot nu toe uitgevoerde- voornemens kunnen er ook iets mee te maken hebben.
Maar een opeenstapeling van opdrachten voor de lerarenopleiding, knellende broeken, een rijexamen dat eraan komt en relationele perikelen zorgen er dan weer voor dat mijn hoofd op volle toeren draait. Slapeloze nachten, misselijkheid en hoofdpijn tot gevolg.
Maar ach. Vandaag heb ik een zee aan vrije tijd (min een bezoek aan papa) en de kans om de vrolijkheid tussen mij en R. wat op te drijven.
Alweer hoop op betere tijden.
'Our house in the middle of our street. It has a crowd. There's always something happening. And it's usually quite loud...', (Madness, 'Our House').
Het is vreemd dat we onszelf als unieke wezens beschouwen.
Vreemd omdat we ons tegelijkertijd in allerlei figuren, personages en mensen menen te herkennen.
De mens is verzot op personificaties.
Het geeft een prettig gevoel te weten dat je niet de enige op aard bent die vergezochte waarden nastreeft, vreemde gedachten heeft of bizarre gewoonten vertoont.
Of zijn we gewoon na-apers? Te lui om onze eigen ideeën, waarden en doelen te ontwikkelen, waardoor we ze (on)bewust bij anderen pikken.
Personificaties lijken op rolmodellen, maar zijn het niet.
Een rolmodel is wie je zou willen zijn; een personificatie is hoe je jezelf ziet.
Hier is alvast mijn lijst der personificaties.
-Cassie uit de serie Skins
-Het mysterieuse van Alice uit de film Closer
-De ogen van de hertjes op de flesjes Babycham
-Het ik-personage uit de songs van Lily Allen
-Hermione uit de Harry-Potterboeken
-Het perfectionisme van Bree uit de serie Desperate Housewives
-Mijn vriendin L.
-De vreugdesprongen van onze hond E.
-De vrouwen op de schilderijen van Klimt
-Babbe uit het boek Spiegelschrift
-De personages in de liedjesteksten van Axelle Red en Vanessa Paradis
-Het roze van Hello Kitty
-George uit het boek Zout op mijn huid
-Anna uit de serie The OC
-De naïviteit van Amélie uit de film Le fabuleux destin d Amélie Poulain
-De personages van de tekenaar Kurt Halsey
-Mijn collega L.
-Charlotte uit de serie Sex and the City
-Het hoofdpersonage in het boek Het ongrijpbare meisje
- Als je keel op een gezwollen doedelzak lijkt. - Als je zo hard rilt van de koorts dat je het er warm van krijgt. - Als je heel de dag slijmen produceert die je aan de finale van de Droomshow doen denken. - Als het lijkt alsof elke spier in je lijf op trainingskamp is geweest. - Als je lippen zelfs met tien labello's niet zacht te krijgen zijn.
Dan...
Dan ben je ziek.
Waardoor het fysisch onmogelijk is om te gaan werken. Ook al meent mijn baas van wel.
- Denk positief. Lach. - Laat je kopje niet hangen als iets tegenzit. - Probeer minder te huilen. - Besef dat R. het beste is dat je ooit kon overkomen. - Laat je hoofd niet gek maken door stress. - Geniet van je vrije tijd. - Besef dat een kilo meer op de weegschaal niet het einde van de wereld is (of twee of drie). - Weet dat je huidige job niet voor eeuwig en altijd is. - Realiseer dat je nog maar een paar maanden bij je ouders hoeft in te wonen.
Ongelooflijk hoe snel twee weken vakantie voorbij kunnen vliegen.
Natuurlijk had ik me voorgenomen om duizend en één dingen te doen.
Natuurlijk heb ik nog niet de helft van mijn planning kunnen afmaken.
Wel twee fijne weekends gehad.
Brugge met R.
Erg romantisch. Dicht bij elkaar, kusjes geven, elkaars hand vasthouden, licht-dronken worden,... En allerlei ander koppelgedoe. Maar wel heel fijn koppelgedoe.
Amsterdam -geheel onverwacht- met S. en L.
Veel gelachen, veel gewandeld, veel mooie dingen gezien. Echt plezier gemaakt.
Maandag terug naar de realiteit. Na één uur lesgeven, was ik het wonder boven wonder al gewoon. Alleen merk ik dat ik in de vakantie mijn geduld verloren heb, moet het dringend terugvinden of ik zal het niet lang volhouden.
Ik snak naar de zon. De koude en donkere dagen maken me nog meer moe dan ik al ben. Ik zou uuuuuren kunnen slapen. Echt waar.
Vrijdag met L. bijpraten en late kerstcadeautjes uitwisselen. Zaterdag afscheidsfeest voor T.
-'zin'= zinnig leven (zinvolle relaties aangaan en zinvol werk uitoefenen)
-'zin'= de Zin van het Leven (m.a.w. wat doe ik hier?)
De eerste betekenis is bij mij de laatste tijd ver te zoeken. De tweede betekenis is voor de helft vervult. De derde betekenis bezorgt me slapeloze nachten.
Krijg steeds vaker het gevoel dat niemand me begrijpt. Vooral ik lijk niets van mezelf te snappen.
Toen ik G. vertelde over mijn groeipijnen, zette ze mij met haar zin voor relativering met beide voeten op de grond.
'Volwassen worden is inderdaad wel eens pijnlijk, maar je zou toch ook je hele leven niet als naïef, onschuldig meisje willen doorbrengen? En zo'n pijnscheut levert altijd wel iets op naderhand. Een inzicht, een waarschuwing, een nieuwe keuze of optie... Je moet maar denken dat het leven zonder groeipijnen niet half zo interessant zou zijn', zei ze.
R. meent dan weer dat ik de mooie en vrolijke dingen in het leven moet opzoeken.
Volgens hem zie ik alleen maar de grauwe kanten van het bestaan.
Terwijl ik dit schrijf, schijnt de zon en besef ik dat alles toch niet zo donker is.
Jamie Lidell zingt door mijn cd-speler. Betere tijden zijn op komst.
Met mijn ipod in de oren ben ik vanochtend sinds lange tijd gaan lopen.
Het water van de Schelde glansde in de vuurrode stralen van de ochtendzon. De wind streelde zachtjes de omliggende weides, terwijl de lisdoddes hun laatste dauwdruppels afschudden.
Iets minder idyllisch was de stem van Evy Gruyaert die me verzekerde dat ik goed bezig was en moest doorzetten. Ze had 'een leuk muziekje' opgezet om het 'wat aangenamer' te maken.
Bovendien herinnerde ze me er voortdurend aan rustig adem te halen en tempo te houden.
Maar ik mocht ook weer niet te snel lopen. 'Je bent hier niet met een wedstrijd bezig', zei ze streng. Vervolgens kreeg ik 'everybody move your body, it ain't no game' te horen. Evy toch.
Toch begon haar vrolijk optimisme me op den duur te irriteren. 'Drie, twee, één! Nu mag je één volle minuut stappen!', kirde ze.
En als ik dacht dat ik haar voor even kwijt was, riep ze: 'Hier ben ik weer!'
Maar goed. Ik heb me voorgenomen om terug te gaan lopen en met Evy erbij hoef ik niet de hele tijd op mijn horloge te kijken. De aangename muziekjes neem ik erbij.
Een jaar geleden schreef ik nog over de versmachtende kracht van de onbeantwoorde liefde.
Over de gelukzaligheid van de wederzijdse liefde had ik het nog niet.
De liefde die van twee kanten komt zo heb ik geleerd- brengt je in een roze roes die al je zintuigen doet spinnen.
De beantwoorde liefde zet je oogkleppen op, waardoor je wereldbeeld zich verkleint tot je geliefde.
Objectiviteit raakt zoek.
R.s stem, huid, lach, haren en buik zijn uit het mooiste op aard vervaardigd. Ook al is er nog één hersencel die weet dat dit niet zo is.
In de aanwezigheid van R. geniet ik tot mijn tenen ervan gaan krullen. Wanneer hij er niet is, denk ik aan de momenten samen of aan de volgende ontmoeting.
Zijn woorden, aanrakingen of geur brengen me uit evenwicht.
Als de liefde er niet mee was gemoeid, zou het krankzinnigheid heten.
- Denk positief. Lach.
Frustratie wegschrijven.
