Om 3 h 30 ontbijt op de kamer want er werd weer gevlogen vandaag gaat de vlucht naar Mekele waar 2 gloed nieuwe 4 x 4 jeeps ons opwachten om ons richting Hamed Ela te rijden , zoals naar gewoonte werden er foto stops gehouden en eten gebeurde in een plaatselijke herberg of zo iets. Omstreeks 15 uur waren we in Hamed Ela wat dorpje van schamele hutten bleek te zijn, en dit zonder enige sanitair of andere voorziening dus geen toiletten zelfs geen water, buiten onze flessen drinkwater, het was daar droog en stofferig en zon 45 graden in de schaduw. Het camp Ela bleek niet meer te zijn dan oude hut met afdak er aan en drie bedden !! je kon zelf kiezen waar je wilde slapen binnen of buiten 5 van de 6 besloten buiten te slapen er werden nog 3 bedden bij de plaatselijke bevolking gehaald en het slapen was geregeld . Na een lekkere tas koffie of thee gedronken te hebben werd er nog een bezoek gebracht aan de zoutkapper die op de al oude manier nog zouttabletten kappen zo als dit gebeurde ten tijde van Koningin Seba en dit voor ongeveer 4 per dag, want we bevinden ons nu in de grote zout woestijn van de Danakil . Terug in het dorpje gekomen kwamen ook de kameeldrijvers van de zoutcaravans aan zij zorgen het zouttransport naar Mekele dat is ongeveer 400 km heen en terug wat ze in zon 20 dagen
over stappen. Ook zij brengen de nacht door in het dorpje. Terug in ons kamp !! gekomen had onze kok een lekkere maaltijd bereid , soep , kip met rijst en als dessert ananas na de koffie was tijd om in ons 1000 sterren hotelbed te duiken, het was nog steeds 35 ° C het dan al 21 uur en met de rug naar de zand en zout storm en eenmaal mijn bed te verhuizen want het begon te regenen, al bij al heb toch nog goed geslapen.
Van zodra het licht werd begon men aan de bereiding van het ontbijt, koffie, thee brood met jam of havervlokkenpap met rozijntjes echt lekker zeker voor een veldkeuken.
Na het ontbijt reden we door de zoutwoestijn naar het Dalol een van de mooiste natuurfenomenen ter wereld. Vanaf de voet van het Dalol was het ongeveer een 30 min; klimmen voor voordat we het wonder zagen, hier vormen heet waterbronnen kleine kratertjes die van kleur verschillen van wit, over fel geel tot intens roodbruin, met er tussenin de gifgroene zoutterrassen. Na een halfuurtje genoten te hebben van deze schoonheid werd er terug afgedaald en verder gereden om nog even halt te houden bij de zoutkapper en hun caravans, ook aan een paar zoutbergen werd er halt gehouden en een nieuwe actieve geiser met het zelfde geel tot roodbruine water .
En nu op weg naar de beloofde lodge in Hawzien, maar daar bleek geen plaats voor ons te zijn, we werden dan maar in een plaatselijk hotelletje gedropt, maar toen kwam de kat op de koord want de kamers waren amper 3 op 4 meter er was geen stroom en geen warmwater en eten was er ook niet te verkrijgen, dus niemand wou naar binnen gaan. Na overleg met de reisleiding zijn we overgebracht naar een hotel in Mekele waar we ons na 2 dagen konden douchen, en er was nog eten ook.
Dag 18 ; Na het ontbijt was het wachten op jeeps want de chauffeurgids had voor ieder van ons een lunchbox gekocht, terwijl de lunch voorzien was in de lodge en dat is ook zo geschiet. Voor de lunch werden nog maar eens 2 rots kerken bezocht maar dan wel zonder mij want ik kreeg al een aureooltje boven mijn hoofd . Eens in de lodge werd er met zn allen besloten de namiddag rustig in de lodge door te brengen met een lekker tasje koffie en of iets sterkers. De lodge was prachtig gelegen, en had een mooi zicht op de omgeving, bij zons ondergang zag je werkelijk wonderbare kleuren. Voor het diner werd het aperitief ons aangeboden door de lodge en dit zoveel je maar luste. Het diner was Italiaans getint maar heel lekker
Dit is de laatste dag van onze avontuurlijke vakantie in dit prachtig Afrikaans land, en de ongemakken moet je er maar bij nemen want die wegen niet op tegen pracht van de natuur en cultuur. Ondertussen had men ons al bericht over de problemen met de IJslandse vulkaan maar onze afreis was verzekert.
Op onze terugreis naar Mekele hebben we nog een bezoekje gebracht aan een boeren familie waar we hartelijk ontvangen werden met een koffie ceremonie en woordje uitleg hoe zij daar leefden. Ook werd er nog eenmaal halt gehouden om een kerk te bezoeken. Na de lunch in het Axum hotel in Mekele werden we naar de luchthaven gebracht voor de vlucht naar Addis Abeba. Deze vlucht vertrok om 16 uur en stond 8 min. Later weer op de zelfde plaats want we hadden motorpech wat voor 1 uurtje vertraging heeft gezorgd. Ons laatste avondmaal hebben we genoten in ons ondertussen alom bekende Italiaans restaurant, vanwaar we naar luchthaven werden gebracht om met een uur vertraging richting Brussel te vliegen.
Rekening houdend met de Afrikaanse toestanden is deze reis zeker te moeite waard.
Dit jaar heb ik als zomervakantie gekozen voor sneeuw en ijs brrr !! maar toch een reis om nimmer te vergeten. Alles begon twee jaar geleden toen ons de vraag gesteld werd of we interesse hadden deel te nemen aan een expeditie in de buurt van het Noorse Spitsbergen. Daar er boord slechts plaats was voor 80 passagiers moesten we snel beslissen wat we ook deden. De ijsbreker met de naam Antarctic Dream werd gebouwd voor de Chileense marine, maar werd vijf jaar terug omgebouwd tot expeditie schip en is slechts 81 meter lang en 12 meter breed.
Datum van afreis 10 juni, dit was al een avontuur op zich want we zouden er 2 dagen over doen om Spitsbergen te bereiken.
Dag 1 ;
Longyearbyen, Isfjord ( 78°14 noord en 15° 36 oost het weer was kalm zonnig maar koud ) ; en om 5 uur konden we inschepen. Eens aan boord werd er zoals altijd een alarmoefening gehouden, voor wie dit niet kent dit is alles achterlaten en met zwemvest naar de reddingssloepen die U tijdens de oefening worden aangewezen. Terwijl het schip zich naar volle zee begaf werd er in het restaurant dat zowel bar als salon was de bemanning en de expeditie leiding aan ons voor gesteld, onder hen bevond zich ook een professor Noordpool specialist van de Antwerpse universiteit, ook het doel en de route werd ons mede gedeeld deze laatste was wel onder voorbehoud, dit alles werd bezegeld met een bubbelend drankje. Na nog wat kennis gemaakt te hebben met andere leden van de groep werd ons gevraagd plaats te nemen voor ons eerste maaltijd aan boord, wat het juist was moet je me niet meer vragen maar het was lekker, en het is ook zo gebleven de hele reis ( prima kok).
Aangezien de zon daar niet onder gaat tijdens de zomer werd de klok vergeten en was het al heel snel tijd om naar bed te gaan, want smorgens zou men ons wekken om 7 uur daar onze eerste uitstap om 9 uur was gepland.
Inderdaad om 7 uur stipt klonk via de intercom een vriendelijke stem met de volgende woorden Wake up, Good morning everyone!!! Het ontbijt was er vanaf 7 h 30, na het ontbijt werd nog een laatste briefing gegeven, het schip lag in de Kongsfjord ( op de 78° 56 Noord en 11° 56 oost het weer; zonnig met wolken) en we zouden vandaag een wandeling maken op het Blomstrandhalvoya dit in de voormiddag, in de namiddag werd een uitstap geplant in het meest noordelijke bewoond gebied het stadje Ny Alesund. Daar ik niet zo potig meer ben en Ny Alesund al eens heb bezocht besloot ik enkel aan de voormiddag wandeling deel te nemen. Om 8 h 45 werd de eerste zodiac te water gelaten die meteen een gewapend verkenner naar het strand bracht, die het gebied controleerde op ijsberen want deze witte spierbundels zouden behoorlijk gevaarlijk zijn, en hebben altijd honger. Het was 9 uur en er werd met de ontscheping begonnen, eens iedereen aan wal werden we in drie groepen verdeeld, een lange een middellange en een korte wandeling. Ik zou wel de middellange wandeling aankunnen, iedere groep werd vergezeld door twee gewapende leden van de Expeditiestaf. Na zon 15 minuten wandelen land inwaarts werd de sneeuw steeds dikker zodat je af en toe iemand met één been tot aan zijn kruis in de sneeuw zag verdwijnen wat me trouwens ook is overkomen, het vervelende is dat je daar zonder hulp moeilijk terug uitkomt .Na ongeveer een anderhalf uur wandelen werd er gezegd langzaam via een kortere weg terug naar het strand gingen oef !! want mijn tong hing al op de punt van mijn laarzen, tot we opeens hoorden zeggen dat het niet kon want op die weg lag een kloof liefst 8 meter diep met andere woorden de weg terug die we gekomen waren en ik was al bekaf, en aangezien daar geen taxis rijden moest de terugweg op de zelfde wijze als de heenweg gebeuren DUS te voet ook al deden mijn voeten al zon pijn. Maar met af en toe te rusten te klagen en te zagen ben ik toch bij de zodiac gekomen die ons naar boord bracht. Eens aan boord heeft een warm bord soep en een stevige lunch ons al heel wat opgekikkerd , waarna ik nog een schoonheids slaapje heb gedaan terwijl de andere NY Alesund bezochten. Tijdens het avondeten werd ons gezegd dat het schip de hele nacht door zou varen zodat we de volgende morgen het pakijs zouden bereiken.
