Vandaag ben ik ('t zoontje) eens aan de beurt om verslag uit te brengen, niet langer vanuit het zwoele Montréal, maar vanuit het rustige kleine stadje Rivière-du-Loup. Ligt toch wel een eindje van elkaar verwijderd: vannamiddag hebben we toch zo'n 400 kilometer afgelegd. Maar dat was dus 's namiddags. Laat ons beginnen bij het begin van de dag, op hotel in Montréal. Iedereen stond op een behoorlijk deftig uur op, zeker niet later dan 8 uur. Dan rond 9 uur naar beneden getrokken om nog een all-inontbijtje te nuttigen. We hadden echt keuze uit zoveel dingen, gaande van chocoladekoeken tot toastbrood tot roereitjes met worstjes en kleine aardappelblokjes, alsook een lokale specialiteit, de 'bagel', een soort donut.
Hierna repten we ons terug naar de kamer, waar we onze valiezen terug klaarmaakten om vervolgens uit te checken en ons gepakt en gezakt richting de auto te begeven, die door papa al tot voor de ingang werd gebracht. Dan trokken we weg uit Montréal-centrum en begaven we ons naar de eerste stop, het Olympische park,gekenmerkt door een opvallende toren die verbonden is met het oude atletiekstadion waar Ivo Van Damme (wie herinnert zich dat nog, ik als niet-geborene alvast niet... ;) zo goed presteerde op de 800 meter ). Op hetzelfde terrein bevond zich binnenin het stadion ook het olympische zwembad (MET tribunes), de velodroom, een insectarium, een jardin botanique, maar wat mij het meeste aanstond was het voetbalstadion van Montréal Impact dat zich ook op de site bevond. En voor de kenners: Impact is de ploeg waar sinds kort Didier Drogba (ex-Chelsea) bij speelt, maar er zit ook een Rode Duivel in de selectie, namelijk Laurent Ciman (ex-FCB en -Standard). Hij kwam niet naar hier voor het geld, maar voor hulp te zoeken voor zijn autistische dochtertje, wat tonnen RESPECT verdient!
Na ons bezoek aan het Olympische park hebben we onze weg verdergezet en hebben we langs een aantal pittoreske randgemeenten en kleine voorsteden gereden, maar langs onze route van vandaag lagen vooral veel meren en rivieren, wat toch echt een prachtig uitzicht gaf! Onderweg stelden we al te vaak vast dat Canada echt wel een mengelmoes is van de Europese en Amerikaanse cultuur. De behuizing en het vrachtvervoer zijn echt American Style, terwijl de Franstalige publiciteit en aanwijzingsborden langs de kant van de weg je eerder het gevoel geven door Frankrijk te rijden. En sommige oogjes hebben soms een bizar, maar wel uiterst fraai kantje. Zo waren er bepaalde dorpje die qua behuizing zeer eenvoudig ogen, met vooral middelgrote huizen (geen krotten, maar ook geen kasten van villa's), maar om de hoek loert er dan ineens een mastodont van een kerk, die zelfs meer wegheeft van een kathedraal. Een zéér grappig uitzicht waar we dan ook eens smakelijk om moesten lachen.
Next stop: een paar winkeltjes in en rond Trois-Rivières, waar we wat voorraad gingen inslaan omdat we wisten dat het tweede deel van de tocht een ietwat saaie rit op de autosnelweg ging zijn. Dus hebben we van de gelegenheid geprofiteerd om nog even voor aanvang van die tocht een tussendoortje te eten langs de kant van de weg.
Na een lange, saaie rit over de autosnelweg met onderweg nog wat fileleed op de ring rond Québec en met nog een aantal wegenwerken, maar desalniettemin ook langs en over een aantal waterlopen (los van de snelweg blijft het echt een prachtige streek om door te rijden) kwamen we rond half 7 aan bij ons hotel in Rivière-du-Loup, een vrij chique Best Western-hotel, met toch een hoog aantal sterren. Eerst ingecheckt en onze bagage uitgeladen, om dan online te bekijken waar we ergens een goed restaurantje konden vinden. Uiteindelijk kozen we ervoor om bij de 'buren' te gaan eten, een lekker Italiaans restaurantje 'Saint-Patrice', al kreeg ik mijn hoofdgerecht, fettucine (pasta) met zeevruchten, niet helemaal op omdat ik me een beetje op de grootte van het voorgerecht had verkeken (calamari fritti voor mij en papa, blijft toch mijn favoriet), maar dat was echt geen probleem voor mij. Na een deugddoend koffietje zijn we dan terug naar ons hotel gegaan. En wat is het toch handig als uw kamer vlak aan een nooduitgang-deur ligt, je hoeft allesinds geen hele eind rond te gaan...
Dat was het voor vandaag, Veel leesplezier (ge gaat het nodig hebben, geloof ik!) en tot de volgende! Morgen geef ik de fakkel weer ff door aan mama of papa, zij zien wel wie aan de beurt komt.
