Kruistocht van gebed (64) ‘Red mijn broeders en zusters’

Woensdag 4 juli 2012   12.50u

O mijn liefste Redder, Jezus Christus,

aanvaard mijn geschenk van gebed en offers

als hulp om mijn broeders en zusters te redden

uit de gevangenis van de duisternis waarin zij zich bevinden.

Sta mij toe te helpen hun ziel te behouden.

Ik smeek U om hen hun zonden te vergeven

en ik vraag dat U hun ziel overstelpt met de Heilige Geest

zodat zij in Uw armen zullen lopen,

als het toevluchtsoord dat zij zo hard nodig hebben,

voordat zij voor eeuwig verloren gaan.

Ik bied U voor dergelijke zielen mijn geschenk van overgave aan

in nederige dienstbaarheid en dankzegging.

Amen.

Kinderen, jullie zijn één met Mijn Zoon.

Jullie liefde schenkt Hem grote vertroosting en jullie offers en gebeden zullen Hem helpen om de hele mensheid naar de geborgenheid van Zijn Nieuw Paradijs op aarde te brengen.

Pas dan kan de heilige familie van de Allerhoogste God zich herenigen en voor eeuwig en altijd in vrede leven.

Jullie geliefde Moeder

Moeder van de Verlossing

H. Maagd Maria: Wat er in de wereld ook gebeurt, kinderen, jullie moeten weten dat God, de Allerhoogste, het bevel voert.

Woensdag 4 juli 2012   12.50u

Mijn kind, diegenen die getuige geweest zijn van de wonderen bij Mijn verschijningen op aarde zullen weten dat de tijd, voor de geheimen en de voorzegde profetieën, zich spoedig zal ontvouwen.

Kinderen, Ik heb Mij sinds geruime tijd aan de wereld bekend gemaakt om te helpen jullie voor te bereiden op de glorieuze Wederkomst van Mijn Zoon.

Mijn Zoon is jullie allemaal door de zieners en de profeten aan het voorbereiden waardoor jullie waardig zullen worden om Zijn geschenk van eeuwig leven te ontvangen.

Als jullie in Mijn Zoon geloven, mogen jullie nooit bang zijn voor de toekomst want Hij is het Brood des Levens en jullie zullen een prachtige, nieuwe toekomst hebben.

Wat er in de wereld ook gebeurt, kinderen, jullie moeten weten dat God, de Allerhoogste, het bevel voert.

Tegenover Mijn Vader heeft de slang weinig macht.

De macht van de slang wordt enkel versterkt door diegenen die ten prooi vallen aan de zonde en de bekoringen die hij op hun weg plaatst.

De mens wordt een gevangene wanneer hij zondigt omdat zijn kracht, om te weerstaan aan andere zonden en misdrijven tegen Mijn Vader, dan verzwakt.

Daarop blijft hij zondigen tot hij opgeslokt wordt door een duisternis die zo dik is dat hij er niet uit kan ontsnappen, hoe hard hij ook probeert.

Kinderen, jullie zijn nu, uit liefde voor Mijn Zoon, verplicht om deze arme zielen te helpen.

Alleen jullie kunnen hen helpen en hen redden want velen zullen niet in staat zijn zichzelf te helpen.

Jullie zijn de soldaten die Mijn Zoon op dit moment nodig heeft. Het zal door jullie liefde voor Hem zijn dat Hij aan verdwaalde zielen genaden zal toekennen wanneer jullie door jullie gebeden Zijn hulp inroepen.

Hier is het kruistochtgebed om zondaars te redden.

Kruistochtgebed (64) ‘Red mijn broeders en zusters’

O mijn liefste Redder, Jezus Christus,

aanvaard mijn geschenk van gebed en offers

als hulp om mijn broeders en zusters te redden

uit de gevangenis van de duisternis waarin zij zich bevinden.

Sta mij toe te helpen hun ziel te behouden.

Ik smeek U om hen hun zonden te vergeven

en ik vraag dat U hun ziel overstelpt met de Heilige Geest

zodat zij in Uw armen zullen lopen,

als het toevluchtsoord dat zij zo hard nodig hebben,

voordat zij voor eeuwig verloren gaan.

Ik bied U voor dergelijke zielen mijn geschenk van overgave aan

in nederige dienstbaarheid en dankzegging.

Amen.

Kinderen, jullie zijn één met Mijn Zoon.

Jullie liefde schenkt Hem grote vertroosting en jullie offers en gebeden zullen Hem helpen om de hele mensheid naar de geborgenheid van Zijn Nieuw Paradijs op aarde te brengen.

Pas dan kan de heilige familie van de Allerhoogste God zich herenigen en voor eeuwig en altijd in vrede leven.

Jullie geliefde Moeder

Moeder van de Verlossing

Het allerergste lijden is de geestelijke leegte, waarbij jullie niet één greintje liefde voor Mij, jullie Jezus, kunnen voelen.

Dinsdag 3 juli 2012   20.00u

Mijn zeer geliefde dochter, wanneer Ik je beproevingen zend, zoals geestelijke dorheid, moet je leren deze als zodanig te herkennen.

Wanneer je een dergelijke dorheid van de ziel doorstaat, moet je eveneens aannemen dat dit met reden is. De reden hiervoor is om door zulk lijden zielen te redden.

Veel slachtofferzielen zijn van mening dat lijden één van twee dingen is.

Ten eerste is er de uiterlijke vervolging waaronder jullie zullen lijden door jullie werk.

Vervolgens is er het lichamelijke lijden, Mij vrijmoedig als geschenk aangeboden, om de ziel van miljoenen te redden.

Het allerergste lijden is dan de geestelijke leegte waarbij jullie niet één greintje liefde voor Mij, jullie Jezus, kunnen voelen en waarbij geen enkele mate van gebed jullie bevrijdt uit de gevangenis van troosteloosheid.

Probeer zoveel jullie willen, het gebed zal een kwelling worden.

Probeer zoveel jullie willen om liefde en medelijden voor Mij te voelen en jullie zullen er moeite mee hebben.

Dit is een vorm van geestelijke verlatenheid, waarbij Ik zo ver weg lijk te zijn, dat jullie Mij niet langer kunnen bereiken.

Wat jullie niet weten is dit:

Dit is een geschenk, een genade van Mij. Het verheft jullie in Mijn ogen en de beproevingen en het leed dat jullie te verduren krijgen, worden door Mij toegelaten vanwege jullie edelmoedige en zuivere liefde om zwartgeblakerde zielen te redden.

Het lijkt misschien onrechtvaardig maar hoe dichter jullie bij Mijn Heilig Hart komen, hoe meer jullie lijden onder Mijn eigen vervolging door de zonden van de mensheid.

Enkel diegenen met een zuiver en nederig hart, zonder persoonlijke inachtneming van zichzelf – wanneer zij Mij boven alles, wat tot deze aarde behoort, plaatsen – kunnen Mijn pijn verdragen.

Dergelijke zielen worden zorgvuldig door Mij uitgekozen en zullen met Mij samenwerken, door hun geschenk van lijden, om Mij te helpen bij Mijn verlossingsplan.

Wees nooit bang, Mijn dochter, dat Ik er niet ben. Je kunt misschien Mijn aanwezigheid niet voelen, Mij niet zien of geen diepe liefde voor Mij voelen zoals je normaal gezien zou voelen, maar Ik sta aan je zijde.

Vertrouw altijd op Mij, Mijn geliefde volgelingen, zelfs wanneer jullie het moeilijk vinden om te bidden.

Vertrouw op Mij wanneer jullie een verlangen naar Mij voelen waaraan niet kan worden voldaan of dat niet te blussen valt, hoe hard jullie ook jullie best doen om met Mij te communiceren.

Weet dat wanneer dit gebeurt, Ik veel dichter ben dan jullie beseffen.

Weet dat het op deze momenten is dat Ik jullie verhef om een ware soldaat te worden, een ware strijder in Mijn strijd om zielen te redden.

Ik houd van jullie. Geef nooit op! Voel jullie nooit gedesillusioneerd want Ik loop steeds met jullie mee.

De dag zal komen waarop het lijden vergeten zal zijn. In plaats daarvan zal er een vreugde bestaan die door de wereld zal stromen en wat maar mogelijk zal zijn door jullie offers voor al Gods kinderen, die jullie hulp nodig hebben.

Jullie Jezus

Kruistocht van gebed (63) ‘Bewaar mij op deze tocht’

Vrijdag 29 juni 2012   9.20u

Mijn geliefde Moeder van de Verlossing,

ik vraag U te bidden dat mij het Voedsel van Leven gegeven wordt

om mij te bewaren op deze tocht om te helpen al Gods kinderen te redden.

Help a.u.b. al diegenen, die misleid worden door afgoden en valse goden,

om hun ogen te openen voor de waarheid over de kruisdood van Uw Zoon

om elk van Gods kinderen te redden en elkeen het eeuwig leven te bezorgen.

Amen.

Jullie geliefde Moeder

Moeder van de Verlossing

De Sacramenten van de Heilige Biecht, het Doopsel, het Huwelijk en de Heilige Eucharistie moeten bewaard worden.

Zondag 1 juli  2012   15.45u

Mijn zeer geliefde dochter, hoe verplettert de zonde Mij op dit ogenblik en hoe lijd Ik onder de kwelling van de afwijzing.

Mijn hoofd wordt gekneusd – zoals door de doornen van Mijn kroon – net als het Hoofd van Mijn Kerk, Mijn Heilige Plaatsvervanger op aarde, lijdt onder de pijn van de vervolging die hij ondergaat door de handen van zijn vijanden.

Mijn Kerk op aarde, Mijn Lichaam op aarde, zijn één. De kruisiging wordt voorbereid.

De leerstellingen van Mijn Kerk zullen weldra aan diggelen gegooid worden, net zoals Mijn onderrichtingen op aarde afgekraakt werden door de farizeeën en diegenen die dachten dat zij het woord van Mijn Vader beter kenden dan Ik.

Jullie moeten allemaal bidden voor Mijn Kerk op aarde. Jullie moeten er altijd aan denken dat er geen andere Leer bestaat dan degene die door Mij verkondigd werd tijdens Mijn tijd op aarde.

Al wat de waarheid is, zal nooit veranderd worden want als dat gebeurt, zullen jullie verplicht zijn een leugen te slikken.

Mijn dochter, laat nooit toe dat diegenen, die Mijn woord op dit moment blijven afwijzen, jou – of Mijn volgelingen – ervan afhouden om Mij te helpen Mijn Kerk op aarde te behouden.

Want zodra de vijand Mijn Kerk aanvalt, moeten jullie je verenigen en ervoor zorgen dat de evangeliën verspreid worden tot aan de uiteinden der aarde.

De Sacramenten van de Heilige Biecht, het Doopsel, het Huwelijk en de Heilige Eucharistie moeten bewaard worden. Zelfs de toegang tot deze zal bemoeilijkt worden.

Mijn gewijde dienaren die Mij liefhebben, moeten nu met de voorbereidingen beginnen. Zeer spoedig zal jullie verboden worden om Gods kinderen dergelijke gaven aan te bieden.

De voorbereidingstijd heeft een aanvang genomen.

Sta Mij toe jullie te onderrichten, jullie te leiden en jullie te helpen om Mijn Restkerk naar de poorten van het Paradijs te brengen.

Jullie geliefde Jezus

H. Maagd Maria: Zoveel valse religies en valse leerstellingen, ontstaan uit de verbeelding van de mensheid, teisteren nu de aarde.

Vrijdag 29 juni 2012   9.20u

Mijn kind, een verschrikkelijke duisternis daalt neer over de wereld aangezien de geloofsafval, die de wereld aangrijpt, zich verdiept.

De liefde tot God werd aan de kant geschoven.

De liefde voor Mijn Zoon is afgenomen en in de plaats daarvan is er de liefde voor zichzelf.

Hebzucht en de liefde naar macht teisteren overal de zielen en het najagen van de eigenliefde wordt bewonderd en aanvaard als zijnde de juiste manier om jullie leven te leiden.

Kinderen, op dit moment moeten jullie bidden om te helpen die zielen, die in duisternis verkeren, te verlichten.

Zij kennen de waarheid over het Offer van Mijn Zoon niet, noch wat zijn verschrikkelijke kruisiging betekende.

Zijn geschenk van redding werd aan de kant geschoven alsof het nooit plaatsvond. Bovendien hebben diegenen, die zich bewust zijn van wat Zijn kruisdood betekende, besloten om uit te zien naar andere, valse goden om hen vrede te brengen. Zij zullen zo’n vrede nooit bereiken.

Vrede van de ziel kan slechts tot stand gebracht worden door de trouw aan en het gebed tot Mijn Zoon.

Enkel de zuiveren en nederigen van hart, die volledig hun vertrouwen op Hem stellen, kunnen het eeuwig leven bezitten.

Zoveel valse religies en valse leerstellingen, die ontstaan zijn uit de verbeelding van de mensheid, teisteren nu de aarde.

Zovelen laten zich leiden door gevaarlijke, valse overtuigingen waardoor zij verdwaalde zielen naar de hel zullen voeren.

De gevallen engelen zijn overal, kinderen. Wees op jullie hoede want zij zullen zich vooral richten op diegenen die Mij, jullie geliefde Moeder, vereren om jullie te verwarren.

Zij zullen jullie ervan afhouden te bidden. Zij zullen voortdurend twijfels over Gods liefde in jullie geest zaaien. Zij zullen jullie afleiden door bekoringen van de zinnen. Het zal veel gebed vragen om hen weg te houden. Mijn Rozenkrans is jullie belangrijkste bescherming.

Op dit moment verleent Mijn Zoon veel genaden aan diegenen die Zijn heilige boodschappen aan de wereld aanhoren, ernaar luisteren en deze aanvaarden.

Hij doet dit om jullie de kracht en volharding te schenken in deze missie om de mensheid te behoeden voor de eeuwige verdoemenis.

Aanvaard deze genaden met liefde, kinderen, want jullie zijn zeer bijzonder daar jullie uitverkoren werden om Hem in deze tijd te volgen.

Als Zijn Restkerk op aarde zullen jullie het Brood des Levens te allen tijde nodig hebben want jullie zullen deze tocht niet gemakkelijk vinden.

Hier is een bijzonder kruistochtgebed om te helpen jullie sterk te houden in jullie missie.

Kruistochtgebed (63) ‘Bewaar mij op deze tocht’

Mijn geliefde Moeder van de Verlossing,

ik vraag U te bidden dat mij het Voedsel van Leven gegeven wordt

om mij te bewaren op deze tocht om te helpen al Gods kinderen te redden.

Help a.u.b. al diegenen, die misleid worden door afgoden en valse goden,

om hun ogen te openen voor de waarheid over de kruisdood van Uw Zoon

om elk van Gods kinderen te redden en elkeen het eeuwig leven te bezorgen.

Amen.

Jullie geliefde Moeder

Moeder van de Verlossing

Ave Maria!

Lieve Vader, Zoon en H.Geest!

O, allerliefste Moeder en Meesteres van mijn ziel,

vol vertrouwen, dompel ik mijn kleine hartje onder

in Uw stralend Hart vol Liefde!

Neem mij aan als Uw allerliefste kind, dat ontzettend véél

van U houdt en U bewondert om Uw Liefde en Tederheid,

Uw Gratie, Schoonheid en Macht!

Omhels mij lieve Moeder en zegen allen die ik liefheb,

waar ook ter wereld!

Zegen ook allen, die ik via Uw machtige tussenkomst

vriendelijk en vredelievend de hand wil reiken!

Machtige Meesteres van alle zielen, ik vertrouw op U,

nu en tot in alle eeuwigheid!

Amen.

Ave Maria!

Marylove,

het allerkleinste kind van Maria.

Schilderij: Maria Teresa Ridman-Zaghet

Toewijding aan de H.Maagd Maria.

O Maria,

In aanwezigheid van geheel het Hemelse Hof

kies ik U vandaag

tot Moeder en Koningin.

In volledige overgave

geef ik U en wijd ik U toe

mijn lichaam en mijn ziel,

mijn innerlijke en uiterlijke goederen

en de waarde zelf van mijn goede daden:

verleden, tegenwoordige en toekomstige.

Ik geef U, zonder voorbehoud,

het volledige beschikkingsrecht over mij

en over alles wat aan mij toebehoort,

naar Uw welbehagen

en tot de grootste glorie van God,

in tijd en eeuwigheid.

Amen.

H.Louis-Marie Grignion de Montfort

Schilderij: Maria Teresa Ridmann-Zaghet

AVE MARIA.

Abbaye Saint-Joseph de Clairval
21150 Flavigny sur Ozerain
France.
email : abdij@clairval.com

Brief van 11 juli 2012,
feest van Sint-Benedictus, Patroon van Europa

Dierbare Vrienden,

«Het priesterschap is de liefde van het Hart van Jezus», was de heilige pastoor van Ars gewoon te zeggen. «Deze ontroerende uitdrukking stelt ons in staat voor alles met liefde en erkentelijkheid gewag te maken van het groot geschenk dat de priesters zijn, niet alleen voor de Kerk, maar ook voor de mensheid zelf», schreef Benedictus XVI. Om deze erkentelijkheid te vergemakkelijken nodigde de Heilige Vader ons uit onze blik te richten op de vele prachtige priesterfiguren: «Wat voor de Kerk vooral van nut kan zijn is niet zozeer het nauwgezet openbaar maken van de zwakheden van haar dienaren, maar een hernieuwd en blijmoedig bewustzijn van de grootheid van Gods gave in de concrete vorm van schitterende figuren van grootmoedige herders, van religieuzen die branden van liefde voor God en voor de zielen en van verlichte en geduldige geestelijke leidsmannen» (16 juni 2009). Heilige Giovanni Battista de Rossi is een van die heilige priesters die Christus aan zijn Kerk heeft gegeven.
Giovanni Battista de Rossi, negende en laatste kind van een eenvoudig gezin, werd geboren op 22 februari 1698, in Voltaggio (Ligure, Italië). Een van zijn ooms is capucijner monnik in Rome, en een van zijn neven, Lorenzo de Rossi, kanunnik van de Santa Maria in Cosmedine, een van de mooiste kerken van Rome. Na een verblijf van drie jaar als page in een adellijke familie van Genua, gaat Giovanni Battista naar Rome waar zijn oom kanunnik hem inschrijft in het Romeins College van de paters jezuïeten. De jongeman is een briljant student en valt ook op door zijn actieve godsvrucht. Zijn beminnelijkheid, zijn manier de dingen vriendelijk te zeggen en een zekere blijmoedigheid maken dat de jongens alles van hem accepteren: hij zet ze aan te gaan bidden of arme zieken te bezoeken. Wanneer zijn vader vroegtijdig komt te overlijden, in 1710, wenst zijn familie dat hij naar huis komt om de leiding over de familiezaken op zich te nemen, maar hij kiest ervoor zijn filosofie- en theologiestudie aan het Romeins College voort te zetten want hij merkt dat hij priesterroeping heeft.

De liefde die transformeert

Het ascetisch leven dat hij leidt is intens, maar het ontbreekt hem aan leiding van een wijs man en langzaamaan begint hij zwijgzaam en gesloten te worden; degenen met wie hij vroeger graag veel omging verwijderen zich van hem. Op een dag, wanneer hij in de jezuïetenkerk de mis bijwoont valt hij flauw. De buitensporige penitentie die hij zich oplegt, vooral op het gebied van voeding, hebben zijn gezondheid ernstig ondermijnd en deze zal voortaan zwak blijven: hij lijdt aan maagpijnen en aanvallen van epilepsie. Hij kan zijn studie niet meer met regelmaat voortzetten. Hij zal later begrijpen dat de liefde en niet de buitensporige verstervingen de harten transformeert. «Leer van mijn ervaring, geeft hij seminaristen als raad, dat je niet blindelings moet vertrouwen op eigen oordeel, maar de raad moet inwinnen van een biechtvader alvorens aan een bepaalde oefening te beginnen». Bewust van zijn intellectuele vermogens zal hij in deze beproeving een fijngevoelige attentie zien van God om hem af te brengen van de hoogmoed die hem parten was gaan spelen toen hij aan de hogere studies begon. Hij zal bescheiden opmerken: «Als ik in mijn academische successen niet was tegengehouden zou ik ook zijn bezweken voor de verleiding van de hoogmoed en de ambitie.» Giovanni Battista gebruikt de krachten die hem resten om de lessen van de paters dominicanen te volgen, lessen waarin de leer van de heilige Thomas van Aquino centraal staan, waarvan hij de smaak te pakken krijgt en die hij zijn leven lang aan seminaristen zal aanbevelen.
Hij wordt op 8 maart 1721, met leeftijdsdispensatie, priester gewijd. Zijn eerste wens is zelf de weg naar heiligheid te bewandelen alvorens te proberen er anderen mee naar toe te trekken. Iedere ochtend als hij opstaat, zit hij een uur te mediteren waarbij hij voornamelijk steunt op het Evangelie en vervolgens beveelt hij God zijn werk en de noden van de zielen aan. ’s Avonds besteedt hij nog een half uur aan stil gebed dat voornamelijk op het leven van de heiligen is gebaseerd. Hij beoefent met ijver het breviergebed en moedigt zijn confraters aan dit niet uit te stellen tot de vrije tijd aanbreekt, maar de verschillende officies zoveel als mogelijk te bidden op de uren die daarvoor zijn aangewezen. Wanneer hij kanunnik wordt zal hij blijk geven van grote trouw aan het koorgebed van het Heilig Officie.
«Een fundamentele prioriteit in het bestaan van een priester is het verkeer met Onze-Lieve-Heer. Dat wil zeggen tijd hebben voor gebed. Heilige Carolus Borromeus zei altijd: “Je zal niet voor de ziel van anderen kunnen zorgen als je die van jezelf laat verkommeren. Uiteindelijk zal je niets meer doen, zelfs voor de anderen niet. Je moet tijd voor jezelf hebben om bij God te verkeren.” Ik zou dus het volgende willen benadrukken: hoe groot het aantal verplichtingen dat zich ophoopt ook moge zijn, de ware prioriteit blijft iedere dag een uur, zou ik zeggen, de tijd vinden om in stilte voor en bij de Heer door te brengen, zoals de Kerk ons dat voorstelt te doen met het brevier, met de gebeden van de dag, om aldus onszelf altijd opnieuw innerlijk te verrijken, om terug te keren binnen de straal waarin de Heilige Geest waait» (Benedictus XVI, 6 augustus 2008). Deze oordelen over het gebed zijn nuttig voor alle gelovigen, zoals Benedictus XVI er de jongeren aan herinnerde tijdens zijn reis door het Verenigd Koninkrijk (18 september 2010): «Iedere dag moeten we kiezen voor de liefde en daarvoor hebben we hulp nodig, hulp die van Christus komt, van het gebed en de wijsheid die we vinden in zijn Woord, en van de genade die Hij ons verleent in de sacramenten van zijn Kerk. Dit is de boodschap die ik vandaag met jullie wens te delen. Ik nodig jullie uit elke dag in jullie harten te zoeken naar de bron van de waarachtige liefde. Jezus is altijd daar en wacht stil af tot wij bij Hem komen en naar zijn stem luisteren. In de intimiteit van jullie harten roept Hij jullie om met Hem tijd door te brengen in gebed. Maar dit soort van gebed, het ware gebed, vereist discipline, zij veronderstelt dat wij dagelijks momenten van stilte weten te creëren...»

Dichtbij de schaap- en de koeherders

De ijver van de eerwaarde Giovanni Battista de Rossi voor de zielen is aanzienlijk toegenomen sinds hij tot priester is gewijd. Tweemaal per week gaat hij naar het Forum waar de schaap- en de koeherders bijeenkomen die de beesten naar de markt brengen. Met goedheid en geduld onderricht hij hen in de geheimen van het geloof. Het hospies van Santa Galla is eveneens een gunstig terrein voor de ontplooiing van zijn ijver die dateert van 1650 ten gunste van de armen en om eenieder een dak aan te bieden die er geen heeft, is hij ook de spil van een vrome unie van geestelijken die zich wijden aan de opvang van verlaten kinderen om die te onderrichten in de christelijke leer. Dit werk wordt weldra zijn lievelingswerk. Hij zal er zich negenenveertig jaar met hart en ziel voor inzetten. Na raadpleging van zijn biechtvader, pater Galuzzi, jezuïet, en na langdurig gebed, richt hij een soortgelijk hospies op voor de opvang van arme vrouwen die nog meer gevaar lopen wanneer ze onbeschermd op straat blijven. Uit bescheidenheid laat hij de titel van officieel directeur van het huis over aan pater Galuzzi en belast zichzelf met de geestelijke en wereldse taken.
Ter herinnering aan de pijnen die Onze-Lieve-Heer in de gevangenis te verduren heeft gehad in de Lijdensweek, gaat hij op bezoek bij de gedetineerden. Wanneer men hem vragen stelt over zijn motivatie, antwoordt hij: «Ik doe dit om ze uit de innerlijke hel te halen waar ze in zitten; wanneer hun geweten eenmaal is verlicht, wordt het verdriet gevangen te zitten lichter te aanvaarden en komen ze op die manier zover dat ze dat verdriet verdragen ter vergeving van hun zonden.» Voor de vrouwelijke gevangenen krijgt hij gedaan dat er voor hen een speciale afdeling komt die wordt beheerd door vrome, liefdadige vrouwen.
«De priester neemt als Christus de menselijke ellende in zich op, draagt haar met Zich mee, gaat naar de lijdende mensen toe, zorgt voor hen, en niet alleen uiterlijk, maar hij belast zich ook met hun innerlijk, neemt in zich zelf het “lijden” van zijn tijd, van zijn parochie en van de personen die hem zijn toevertrouwd op» (Benedictus XVI tegenover de geestelijkheid van Rome, 18 februari 2010).

Een zeer waardevolle gave

«Een goede herder, zo zei de pastoor van Ars, een herder naar het Hart van God, dat is de grootste schat die de Goede God een parochie kan geven en een van de waardevolste gaven van de goddelijke barmhartigheid.» Als het priesterschap een van de kostbaarste gaven van de goddelijke barmhartigheid is, vraagt het in ruil om steun van de kant van de gelovigen, zoals de eerbiedwaardige Paus Johannes Paulus II benadrukte: «De hulp die de verschillende leden van de Kerk elkaar bieden is bijzonder belangrijk... Het is een hulp die het mysterie van de Kerk, Moeder en Opvoedster, openbaart en tegelijk verwerkelijkt. De priesters en religieuzen moeten de lekengelovigen helpen bij hun vorming... De lekengelovigen zelf kunnen en moeten op hun beurt de priesters en de religieuzen helpen op hun geestelijke en pastorale weg» (apostolische exhortatie Christifideles laici, n. 61, 30 december 1988). Opdat deze hulp vruchtbaar en wijs zou wezen is het van belang dat de gelovigen een juiste voorstelling hebben van het priesterambt zoals dat onder de heilige priesters die de Kerk ons als voorbeeld geeft tot uiting komt.
In 1737 overlijdt don Lorenzo en Giovanni Battista erft zijn plaats als kanunnik, maar aanvaardt die slechts op bevel van zijn biechtvader. Hij verkoopt het luxueus huis van zijn neef en verdeelt de opbrengst ervan onder de armen en vervolgens vestigt hij zich in de buurt van de kerk op een soort van zolder die van de communauteit is, met de bedoeling beter te kunnen deelnemen aan het koorofficie en de verplichtingen van zijn ambt beter te kunnen nakomen. In de kerk bevindt zich een wonderdadige afbeelding van de Heilige Maagd voor wie Giovanni Battista een grote devotie koestert; hij draagt er altijd een reproductie van bij zich. Onder zijn invloed voegen de kanunniken aan hun Officie de litaniegezangen voor de Heilige Maagd toe. Hij houdt ook veel van het rozenkransgebed en hij verspreidt het gebruik driemaal het “Weesgegroet” te bidden, ’s ochtends en ’s avonds, in de hoop de uiteindelijke volharding te verkrijgen. Deze devotie levert verrassende resultaten en authentieke bekeringen op.
In 1739 suggereert een vriend van hem dat hij meer goed zou kunnen doen als hij werd gemachtigd de biecht af te nemen van hen die op het appel ontbreken. Hij sputtert een tijd tegen, met alle argumenten die blijk geven van zijn nederigheid, maar uiteindelijk geeft hij toe op aandrang van een bisschop bij wie hij na een ziekbed is gaan aansterken. Voorzien van deze goddelijke machtiging wordt hij alleen nog maar actiever. ’s Morgens begint de Mis met vertraging doordat hij eerst alle boetelingen die zich melden wil hebben gehoord, al moet hij soms nuchter blijven tot het middaguur. ’s Avonds gaat hij gewoon door met biechthoren. Soms voert deze bediening hem naar gevangenissen of ziekenhuizen, op zoek naar hen die het meest zijn verlaten. Hij wordt zozeer gezocht en in beslag genomen door de boetelingen dat Paus Clemens XII hem vrijstelt van zijn koorverplichtingen wanneer hij moet biechthoren. Benedictus XIV zal deze vrijstelling bevestigen en haar altijddurend maken. Deze vrijstelling wordt de aanleiding van een pijnlijke vervolging: een uitgesproken zure kanunnik beweert overal dat deze door bedrog is verkregen, dat het een grof schandaal is dat de regelmatige aanwezigheid in het koor, eerste canonieke plicht, verstoort. De heilige is er ziek van, maar zal zijn criticaster altijd liefdevol blijven bejegenen. Korte tijd later wordt de criticaster op zijn beurt ziek. Giovanni Battista brengt hem een paar keer een bezoek en bereikt dat hij te zijnen aanzien van mening verandert; de zieke vraagt hem zelfs zijn geestelijke leidsman te worden en sterft een vredige dood.

De meest directe weg

In de biecht legt hij een grote zachtmoedigheid aan de  dag, want hij is van oordeel dat dit een belangrijke voorwaarde is, wil de boeteling niet aarzelen oprecht al zijn zonden te biechten. «Voorheen wist ik niet wat de meest directe weg naar de hemel was, maar nu ben ik ervan overtuigd dat een goede biecht die weg is», zal hij eens verklaren. In dezelfde geest zal Paus Johannes Paulus II tegenover jonge priesters verklaren: «Het sacrament van vergeving is noodzakelijk voor diepgaande gemeenschap met God... Wij zullen nooit heilig genoeg zijn om deze sacramentele zuivering niet meer nodig te hebben... Van biecht tot biecht zal de boeteling steeds diepgaander de gemeenschap met Onze Lieve en Barmhartige Heer ervaren, tot aan volledige identificatie met Hem toe» (28 maart 2004). In wanhopige gevallen doen de andere biechtvaders een beroep op Giovanni Battista de Rossi want God heeft hem het talent gegeven de woorden te vinden die de zielen ontvankelijk maken voor de genade van God. Een ernstig zieke stalknecht weigert te biechten met als reden dat zijn slechte gewoonten te diep zouden zijn ingeworteld. Wanneer Giovanni Battista aan zijn ziekbed wordt geroepen heeft hij het geluk dat hij tot inkeer komt. De heilige probeert ook waar mogelijk verstoorde huwelijkse situaties weer op orde te brengen. Met zijn krachtige, overredende aansporingen in de biechtstoel bereikt hij mooie resultaten: men ontvangt het sacrament van het huwelijk en onwettig samenwonenden gaan definitief uit elkaar. Voor het welzijn van de boetelingen weigert hij daarentegen zonder pardon de absolutie aan hen die het ontbreekt aan berouw of weigeren de volgende gelegenheid tot zonde te vervallen uit de weg te gaan of niet proberen zich de onontbeerlijke middelen te verschaffen om het zondigen te laten.
«Priesters zouden zich er nooit bij neer mogen leggen dat hun biechtstoelen niet meer worden bezocht noch genoegen mogen nemen met de vaststelling dat de gelovigen dit sacrament niet meer in ere houden. In de tijd van de Pastoor van Ars in Frankrijk werd er niet gemakkelijker of veelvuldiger gebiecht dan in onze dagen, het feit in aanmerking genomen dat de storm van de Revolutie lange tijd de godsdienstuitoefening had verstikt. Maar hij heeft op alle mogelijke manieren zijn best gedaan... zijn parochianen de zin en de schoonheid van de sacramentele boetedoening te laten herontdekken door te laten zien hoezeer zij een wezenlijke vereiste is voor de aanwezigheid van God in de Eucharistie. Op die manier wist hij het getij te keren. Door langdurig in de kerk te zitten, voor het tabernakel, bereikte hij dat de gelovigen hem begonnen na te volgen door er ook heen te komen om Jezus bezoek te brengen, in de wetenschap dat ze er ook hun pastoor aan zouden treffen, bij wie ze een luisterend oor en vergeving konden vinden» (Brief van Benedictus XVI aan de priesters, 16 juni 2009).
In 1748 vestigt kanunnik Giovanni Battista de Rossi zich, vanwege zijn talrijke gezondheidsproblemen, in de priestergemeenschap van de Santa Trinità dei Pellegrini, maar zet zijn priesterambt voort in de Santa Maria in Cosmedine, in het bijzonder op marktdagen waarop boeren die hun producten zijn komen verkopen van de gelegenheid gebruik maken om te biechten. Giovanni Battista de Rossi geeft eveneens blijk van een grote ijver om priesters te hulp te komen in hun geestelijk leven en hij doet zijn best de vriendschappen met priesters goed te onderhouden. Hij waakt ervoor de naastenliefde geen geweld aan te doen wanneer hij spreekt over andere geestelijken en leden van de hiërarchie. Zijn levendig temperament wordt vaak zwaar op de proef gesteld door mensen die op dat gebied weinig fijnzinnig zijn.
«Trouw aan uw roeping vereist moed en vertrouwen, maar de Heer wil ook dat u uw krachten weet te verenigen; wees vol toewijding jegens elkaar, door elkaar broederlijk te steunen. De ogenblikken van gezamenlijk gebed en studie, het delen van de eisen die het leven en het priesterlijk werk aan u stellen zijn een noodzakelijk onderdeel van uw leven. Hoe heerlijk is het wanneer u elkaar in uw huis ontvangt met de vrede van Christus in uw hart! Hoe belangrijk is het elkaar onderling te helpen door gebed en raad en nuttige inzichten!» (Benedictus XVI in Fatima, 12 mei 2010).

Beter dan een goede vasten

Giovanni Battista de Rossi wenst in de Vasten een catechese voor volwassenen te organiseren want hij is van oordeel dat «catechese meer waard is dan een goed in acht gehouden vasten».
De zorg van de Kerk voor het catechismusonderricht blijft actueel. In zijn voorwoord voor de catechismus die is uitgegeven ter gelegenheid van de Wereld Jongeren Dagen in Madrid (augustus 2011), nodigt de Heilige Vader de jongeren uit om «de catechismus met enthousiasme en volharding» te bestuderen. De jeugd, zo zegt hij, «is niet zo oppervlakkig als men denkt; de jongeren willen weten wat het leven echt is. Het voorliggende boek is spannend want het gaat over ons eigen lot en gaat ons dus allemaal rechtstreeks aan». Daar voegt hij aan toe: «Deze catechismus praat jullie niet naar de mond. Hij maakt het jullie niet gemakkelijk. Hij vraagt jullie namelijk om een nieuw leven te gaan leiden... Je moet weten wat je gelooft; je moet je geloof net zo goed kennen als een IT-specialist zijn computersysteem... Ja, jullie moeten nog veel dieper in het geloof geworteld zijn dan de generatie van jullie ouders dat was. Want jullie moeten de uitdagingen en verleidingen van deze tijd krachtig en vastberaden aankunnen. Jullie hebben Gods hulp nodig, anders droogt jullie geloof op als een dauwdruppel in de zon. Met Gods hulp hoeven jullie niet toe te geven aan consumptiegedrag, verdrinkt jullie liefde niet in de zee van pornografie, wees trouw aan de zwakken onder ons en laten jullie slachtoffers van misbruik en geweld niet in de steek.»
Giovanni Battista de Rossi is geen vermaard prediker, maar de zielen zijn gevoelig voor zijn richtlijnen. Na een voorbereiding in gebed, zet hij duidelijk de geloofswaarheden uiteen en past zijn onderricht daarbij aan zijn gehoor aan. Zijn voorbeelden haalt hij in het algemeen uit het leven van de heiligen. Hij is bedroefd als hij oppervlakkige preken hoort, of geleerde theologische verhandelingen die voor de gelovigen ontoegankelijk zijn. Het liefst spreekt hij in zijn preken over de goddelijke barmhartigheid, een voorbeeld dat zal worden opgevolgd door de Pastoor van Ars die «in zijn tijd het hart en het leven van zoveel mensen heeft kunnen omvormen, omdat het hem is gelukt hun de barmhartige liefde van de Heer te laten zien. Ook in onze tijd is een dergelijke verkondiging en een dergelijk getuigenis van de waarheid van de liefde zeer hard nodig: Deus caritas est (1 Joh 4, 8)» (Brief van Benedictus XVI aan de priesters, 16 juni 2009).
Giovanni Battista stelt alles in het werk om zo fijngevoelig als mogelijk te hulp te schieten bij allerlei vormen van armoede, met name onder gezinnen die have en goed hebben verloren en bij wie hij discreet op bezoek gaat. Hij probeert de genegenheid van de joden van Rome te winnen door hun zieken medische hulp te verschaffen. Hij is echter ook buiten de muren van de stad actief. Hij gaat voor kortstondige missies naar het platteland en geeft de dorpelingen de gelegenheid bij een vreemde priester te biechten, in de wetenschap dat men in de kleine plattelandsparochies vaak aarzelt zijn ernstige zonden bij de eigen pastoor te biechten. Giovanni Battista voelt zich ook aangetrokken tot de verre missies en met name die in India. Maar men verzoekt hem de biechtstoelen en ziekenhuizen van Rome als zijn missiegebied te willen beschouwen. Op verzoek van zijn superieuren belast hij zich ook met het apostolaat van buitengewoon biechtvader en retraiteprediker in religieuze communauteiten.

Volledige zekerheid

Tijdens de laatste twee jaren van zijn leven heeft hij voortdurend koorts. In augustus 1762 is zijn gezondheid dermate verslechterd dat zijn vrienden hem ertoe bewegen in de streek rondom het Nemimeer nieuwe krachten op te doen. Daar krijgt hij weer met hevige aanvallen van de epilepsie uit zijn jeugd te kampen. Half oktober keert hij terug naar Rome en komt zijn ziekenkamer bijna niet meer uit. Het spijt hem dat hij niet meer in actie kan komen: «Voortaan deug ik nergens meer voor!» Maar wanneer zijn vrienden hem komen bezoeken is hij degene die weer nieuwe moed geeft, zo groot is zijn geestelijke vreugde. Op 8 september 1763 laat hij zich naar de Santa Maria in Cosmedine vervoeren om er Maria Geboorte te vieren. Tegenover zijn confraters zegt hij: «Bid voor mij. Ik zal hier niet meer terugkomen: dit is het laatste feest dat ik met jullie vier.» Op de ochtend van 27 december vindt men hem op de grond gelegen, ten prooi aan een hevige aanval van epilepsie. Hij komt pas de volgende dag weer tot bewustzijn. Men brengt hem dan de Heilige Teerspijze; tijdens het dankgebed is hij van stille vreugde vervuld: meerdere mensen zijn ervan overtuigd dat hij toen een moment van extase beleefde. Dan ontvangt hij de Ziekenzalving. Tot de verrassing van iedereen verbetert zijn gezondheid en kan hij meerdere malen de heilige mis vieren. Maar weldra kan hij onmogelijk meer de Mis vieren noch het Heilig Officie bidden. Zijn laatste troost is het bidden van de rozenkrans. Zijn biechtvader die hem aanspoort de dood te aanvaarden antwoordt hij: «Ik zie de dood in alle rust en zonder vrees onder ogen; ik ben van mening dat het gevoel van volledige zekerheid een bijzondere genade van God is en ik hoop dat Onze-Lieve-Heer me dat gevoel in het laatste uur in zijn grote liefde en vanwege de naastenliefde die ik koester voor zijn armen zal vergunnen.» Een van de keren dat hij het bewustzijn verloor neemt een vriend hem de rozenkrans uit de handen; wanneer hij weer bijkomt en spreekt, beklaagt hij zich eerst over deze daad als ging het om diefstal. Na vele smartelijke uren sterft hij vredig op 23 mei 1764, in de leeftijd van 66 jaar.
Laten we met onze Paus Benedictus XVI aan Maria, de Onbevlekte Moeder vragen dat «de Kerk moge worden vernieuwd door heilige priesters, van aanzien moge veranderen door de genade van Hem (Christus) die alles nieuw maakt» (Fatima, 12 mei 2010), en vaak deze aanroep herhalen: «Heer, geef ons priesters, Heer, geef ons heilige priesters!»

Dom Antoine Marie osb

DE GESCHIEDENIS VAN DE HEILIGE COMMUNIERITUS.

E.H. P. van de Kerckhove.

Inleiding. Getuigenissen van Kerkvaders, de communieritus.

Bij Zijn agonie (d.i. doodsangst) in de Hof van Olijven zei Jezus tot Zijn apostelen: “Mijn ziel is bedroefd tot de dood toe.” Vragen we ons af waarom Jezus’ ziel bedroefd was vlak voor het Offer dat Hij zou brengen aan het kruis. Het antwoord is dat Jezus’ droefheid er was omwille van onze zonden waarvoor Hij heeft geleden. “Om onze zonden werd Hij doorboord.” (cfr. Jes.) en niet om Zijn eigen zonden, want die had Hij niet begaan.

Bij het begin van de traditionele Mis (Mis in de bijzondere vorm of volgens de ritus van 1062) maakt de priester een kruisteken en zegt dan de woorden: “Introibo ad altare Dei. Ad Deum qui laetificat juventutem meam.”, d.i. “Ik zal opgaan naar het altaar (het Huis) van God. Naar God, die de blijdschap is van mijn jeugd.” Het huis van de Heer was in het Oude Testament de tempel van Jeruzalem. De Heilige Mis weerspiegelt de structuur en de bouwstructuur van de tempel en van de tempelliturgie. Het opgaan naar het Huis van de Heer kan men vergelijken met de treden of trappen van het binnengaan in het mysterie van het Heilig Misoffer dat de priester opdraagt.

De priester bidt daarin de Psalm JUDICA ME (Ps. 42). Deze psalm werd eerst als

privégebed gezegd, als voorbereiding op de Heilige Mis. In de liturgie van de Mis kwam deze psalm voor vanaf de 10^de eeuw. De keuze van deze psalm was zeer geschikt. Psalmen 42 en 43 zijn zeer geschikt als voorbereiding van het Misoffer. De psalmen, die één geheel vormen, werden in de tempel van Jeruzalem gezongen door tempelzangers op het plein waar men zich verzamelde om de offerdiensten te vieren.

 Sommige verzen van Psalm 42 zijn reeds zeer geschikt in de context van de voorbereiding van de Heilige Mis: “Mijn ziel, wat zijt ge bedroefd … Mijn ziel is bedroefd. Daarom denk ik aan U in het land van Jordaan en Hermon. Waarom ga ik in rouw door de druk van mijn vijand?” Psalm 43 is het vervolg: Schaf mij recht tegen een goddeloos volk. Gij zijt mijn toevlucht, oh mijn God. Waarom ga ik in rouw onder de druk van mijn vijand? Zend mij Uw Licht en Uw Waarheid. Ze zullen mij leiden en mij voeren naar de Heilige berg en Uw woontent.”

Dit is de context van de voorbereiding van de Heilige Mis, een allusie op de Calvarieberg. Door Zijn Offer op Calvarie is Jezus voor ons de hemelse tabernakeltent binnengegaan, niet door het bloed van bokken en stieren, maar met Zijn eigen Bloed (cfr. Hebr.). “Dan zal ik naar Gods altaar gaan, naar de God van mijn jubelende vreugde en ik zal met de citer U loven, mijn Heer en mijn God.”

Na deze Psalm JUDICA ME heeft men het CONFITEOR, een belijdenis van de fouten en men vraagt om vergeving. Die traditie ontstond in de 11^de eeuw en het is vooral Cluny dat deze hervorming verspreidde in Italië. Wij hebben de gewoonte om voor de Heilige Communie een tweede maal het CONFITEOR te bidden. De gelovigen belijden hun schuld en vragen om vergeving. Deze gewoonte ontstond eerst in de abdijen in de 12^de eeuw waar men zich voorbereidde op een vurige H. Communie door een akte van berouw in de vorm van het CONFITEOR. Deze gewoonte is nadien overgegaan in de parochiekerken. Eigenlijk zou het ook zeer gepast zijn om nogmaals de Psalm JUDICA ME ervoor te bidden. Deze Psalm drukt zeer goed de gevoelens van droefheid uit omwille van onze zonden en de gevoelens van vreugde omwille van de bevrijding, want door de vergeving van de zonden die we bekomen hebben in de absolutie door de priester aan het altaar, zijn we bevrijd en we drukken onze jubelende vreugde uit in de psalm. Men zou voor de H. Communie dezelfde ordening kunnen volgen als aan het begin van de H. Mis.

Het ECCE AGNUS DEI en het DOMINE NON SUM DIGNUS gaan onmiddellijk vooraf aan de Heilige Communie. Deze gebeden zijn van de 16^de eeuw. De Hymne AGNUS DEI voor de Heilige Communie van de priester is veel ouder. De invoering van deze Hymne onze Heilige Mis zou zijn beïnvloed door Syrische monniken die de gewoonte hadden ze te reciteren in hun liturgie. De aanroeping “Ecce agnus Dei, ecce Qui tollis peccata mundi”, is gericht tot Christus Die Slachtoffer is in het Eucharistisch Offer. Deze manier van bidden is ook afkomstig uit het Oosten en was onbekend in Rome, waar men de gewoonte had te bidden tot God maar niet tot de geslachtofferde Christus (cfr. Jungmann, vol III, p. 261).

            Het LAM GODS drukt uit:

1. De onschuld van Christus. Als God had Christus een geweldige afkeer van alles wat zonde is. Hij is de tegenpool van de zonde.

2. Het Offer van Christus. Als Lam offert Hij Zich als Slachtoffer aan God.

3. Christus, ons Paaslam. Het paaslam van de Joden is de voorafbeelding van Jezus Christus. Paulus schrijft: “Pascha nostrum Christus est immolatus.” Het Paaslam is de samenvatting van de persoon en de zending van Christus.

Deze beschouwingen zijn van belang voor de Heilige Communie. Wij willen ook op Jezus Christus gelijken. Door de H. Communie ontvangen wij de genade om Hem meer lief te hebben en Hem beter na te volgen en Hem vooral na te volgen in Zijn Onschuld en in Zijn Offer als Slachtoffer voor de zonden. Tot de oudste voorschriften in verband met de Heilige Communie behoren de regels die de apostel Paulus geeft in 1 Kor. 10-11.

            In 1 Kor. 10,15 schrijft Paulus: “Ik spreek tot verstandige mensen. Vorm uw eigen oordeel over wat ik ga zeggen.” Paulus wil zeggen: “Jullie hebben verstand. Gebruik het dan ook…!” 1 Kor. 10,16: “De beker van de zegening (d.i. de Eucharistische beker met het Heilig Bloed), die we zegenen, geeft ons gemeenschap met het Bloed van Christus. Het brood dat we breken (d.i. het Eucharistische Brood van het Heilig Lichaam), geeft ons gemeenschap met het Lichaam van Christus.” Ik heb deze woorden exegetisch uitgelegd in het artikel over de werkelijke tegenwoordigheid.

            In 1 Kor. 11,22 schrijft Paulus i.v.m. de Maaltijd des Heren (d.i. de Eucharistie die reeds in de apostolische tijden een eigen ritus werd, los van het laatste Avondmaal): “Zoals jullie nu samenkomen, kan er geen sprake zijn van de Maaltijd des Heren. Ge kunt toch thuis eten en drinken?” Paulus wil hier juist zeggen dat de Maaltijd des Heren geen gewone maaltijd is als elke andere … Vervolgens verwijst Paulus naar de Traditie: “Zelf heb ik van de Heer de overlevering ontvangen, die ik op mijn beurt heb doorgegeven. Dat de Heer op de nacht dat Hij werd overgeleverd …” Paulus gaat dan verder met de instelling van de Heilige Eucharistie. De Eucharistie werd in de apostolische tijd een aparte ritus, met woorden en handelingen, de “Maaltijd des Heren” genoemd. Vanaf het einde van de 1^ste eeuw wordt “Eucharistia” de technische term voor deze Maaltijd des Heren.

            Vanaf 1 Kor. 11,26 gaat het over de Communie: “Wie op onwaardige wijze (Gr. anaxiôs – onwaardig) het Brood eet of uit de Beker van de Heer drinkt, bezondigt zich aan Lichaam en Bloed van de Heer.” Dit wil zeggen dat Paulus en zijn gemeente geloofden in de werkelijke tegenwoordigheid, en dat geloof had Paulus van de Traditie. “Iedereen moet zichzelf onderzoeken alvorens te communie te gaan. Wie eet en drinkt zonder het Lichaam te onderkennen (Gr. diakrinô – onderscheid maken, oordelen, beslissen; het gaat over een beoordelen met het verstand in het licht van de Traditie, bron van Openbaring. Geloven is toch met het verstand aanvaarden van wat God heeft geopenbaard en wat de Kerk voorhoudt te geloven …), die eet en drinkt zijn eigen vonnis.” Dit is een zeer sterke passage!

            Paulus’ raadgevingen over heiligheid en devotie waarmee gelovigen de Heilige Communie moeten ontvangen, weerklinken nog doorheen de Oudheid in de geschriften van Kerkvaders en van Pausen tot op heden. Joh. Crysost. Hom. In Nativ. 7; Hom. 82,6; Sermo 34; Cyr. Van Jer. Catech. Mystag. 5,21; Tertull. De Corona 3,4; Origenes In Exod. Hom. 13,3; Hiëron. In Psalm 147,14; Romeinse Catech. Deel II; Johannes-Paulus II Ecclesia de Eucharistia – “We overdrijven nooit in onze eerbied voor het Heilig Sacrament; Benedictus XVI Sacr. Carit.).

            Kerkvaders riepen vaak op om niet het minste partikel van de geconsacreerde hostie te laten verloren gaan. Sint Efrem van Syrië getuigt van hetzelfde geloof. De extreme zorg die werd besteed aan de Heilige Eucharistie was een universeel fenomeen in de Kerk. Vandaar ook tongcommunie en het gebruik van een communieschaal.

            Handcommunie is na het Concilie ingevoerd, maar dit ging gepaard met een geest van oneerbiedigheid en zelfs misprijzen voor de Heilige Eucharistie! Handcommunie, zoals die nu wordt bedreven, is in strijd met de Oudheid waar men, met beide handen, een troon maakte en hostie (vanuit de bovenste hand) met de mond nuttigde.

            De moderne cultuur begrijpt niet veel meer van de aanbidding van de Ene, Ware God. We zijn toch in het internettijdvak en we sturen satellieten de ruimte in. Een echte tele-tijdmachine heeft men nog niet kunnen maken en terugkeren in de tijd kan men niet, maar moest men kunnen terugkeren in de tijd van de Kerkvaders, dan zouden we kunnen zien dat de Heilige Communie nog iets heel anders was voor de Kerk dan nu in de moderne Kerk waar men moderniteit zoekt en oecumenisme met allerlei christelijke groeperingen die geen of weinig geloof hebben in de werkelijke tegenwoordigheid en waarbij men de Kerk wil openstellen voor de “moderne cultuur” die niet eens meer God wil erkennen, laat staan dat men Hem zou erkennen onder de Heilige Gedaanten.

            De vrucht van de invoering van de handcommunie na Vaticanum II is een verminderd geloof in de werkelijke tegenwoordigheid. Een terugkeer naar een praktijk die zou bestaan hebben in de eerste eeuwen, is niet zonder gevaar voor het geloof gebleken (1).

(1) Nota: Paus Pius XII waarschuwde in zijn encycliek Mediator Dei tegen het gevaar om alles terug te voeren tot de Oudheid. Met hart en ziel terugkeren tot de bronnen van de Liturgie is zeker wijs en lofwaardig omdat de studie van deze tak van de wetenschap, door terug te grijpen naar haar begin, er niet weinig toe bijdraagt, de betekenis van de feesten, de ceremoniën en teksten dieper en nauwkeuriger te doorvorsen. Daarentegen is het niet wijs en niet lofwaardig alles, tot elke prijs, tot de Oudheid terug te voeren. Zo zou van de rechte weg afdwalen wie het altaar zijn oude vorm van tafel zou willen teruggeven. Die manier van denken en handelen, laat die overdreven en ongezonde zucht naar de Oudheid opleven die de impuls gaf aan de onwettige synode van Pistoia (1786: deze synode wilde één altaar per kerk, de invoering van de volkstaal en de afschaffing van de privémissen. Pius VI veroordeelde de synode met de bulle Auctorem Fidei). Evenzeer streeft zij ernaar (deze wijze van denken) de veelvuldige dwalingen weer in het strijdperk te brengen die tot het bijeenroepen van vermelde synode hebben geleid.

Ook Paulus VI, in zijn encycliek Mysterium Fidei waarschuwde ertegen omdat de doctrinaire context van nu niet meer hetzelfde is als vroeger. De invoering van nieuwe formuleringen of uitdrukkingen, die weliswaar in teksten van Kerkvaders en concilies voorkomen, die nu in éénzijdige zin worden gebruikt zonder onderwerping aan de doctrine waarmee ze een ondeelbare eenheid vormen. Wat de paus zegt van formuleringen, kan ook gezegd worden van het liturgisch ritueel…              

Van de nieuwe, postconciliaire Mis, gaat een protestantiserende invloed uit waardoor men in de praktijk meer het protestantisme benadert dan in de Heilige Mis uit de eerste eeuwen. In de eerste eeuwen was het geloof in de werkelijke tegenwoordigheid zeer levendig! De bedoeling van de Liturgiehervormers zal wellicht geweest zijn een “oecumenische ritus” van de Mis uit te werken, maar men kan de vraag stellen of men zich wel voldoende rekenschap gegeven heeft van de gevolgen dat dit zou hebben voor het geloof. Men beoordeelt een boom toch naar zijn vruchten!

Vroeger gebruikte men ook een Hostie die niet brokkelde, juist om te vermijden dat er geconsacreerde partikels zouden verloren gaan. Een van de redenen waarom gelovigen vroeger niet in de hand mochten communiceren is dat het gevaar van profanatie werd uitgesloten.

Sommigen beweren dat gedurende de eerste 1000 jaar van de Kerk, of nog langer, het in Oost en West gebruikelijk was om de communie op de hand te geven. Kardinaal Danneels, in een brief van 28 maart 1994, schrijft zelfs dat het “… maar vanaf het Concilie van Trente was dat de communie op de tong gegeven werd”!! Niets is minder waar! Ik geef hieronder een samenvatting.

De communie werd gedurende de eerste eeuwen (de eerste 700 jaren) toch algemeen op de hand gegeven. Hierover zijn talrijke getuigenissen zowel in Oost als in West, van Egypte en Noord-Afrika, tot Antiochië, Klein-Azië en Europa. In de 4^de eeuw ontstond het gebruik de rechterhand te bedekken met een doekje en dan, zoals voorheen, de Heilige Communie rechtstreeks met de mond te nuttigen vanuit de rechterhand. Ook werd aan de gelovigen gevraagd hun handen te wassen in een speciaal aan de ingang van de kerk geplaatste waterbron (“thalassa” genaamd). De uiterlijke reinheid symboliseert ook de innerlijke zuiverheid waarmede men communiceert. Het was onder de Joden een gebruik om een ritueel bad te nemen voor het vieren van het Paasmaal als teken van zuiverheid waarmee men het offerlam wilde nuttigen. Van die rituele reiniging blijft het ‘Lavabo’ van de priester over tijdens de offerande van de Heilige Mis.

“Maar men zou de Kerk van de eerste eeuwen groot onrecht aandoen”, schrijft O. Nussbaum, “wanneer de uitdeling van de Eucharistie in de handen van de gelovigen met een gebrek aan eerbied of een niet overtuigd geloof in de werkelijke tegenwoordigheid zou geassocieerd worden! (2)

(2) Nota: O. Nussbaum, Die Handkommunion, 1969, Köln, p. 22: „Man würde der Kirche jener Zeit grosses Unrecht antun, wenn man die Austeilung der Eucharistie in die Hand der Laien mit einer noch mangelhaften Ehrfurcht vor dem Leib des Herrn oder sogar mit einem nicht konsequent durchdachten Glauben an die permanente Realpräsenz des Herrn in den eucharistischen Gestalten zu erklären suchen würde.“                                             

            De vermaning om met reine handen te communiceren als teken van innerlijke reinheid en de grote zorg om niets van de Heilige Eucharistie te laten verloren gaan bij het communiceren, bewijst het tegendeel (cfr. Cyrillus van Jeruzalem, Catecheses). Men dacht er toen nog niet aan om misbruiken tegen de Heilige Eucharistie te bestrijden door een verbod van handcommunie. Wat telde was de innerlijke gesteldheid van zuiverheid en geloof bij diegenen die de Heilige Communie ontving.

            Dit was een beknopte schets van hoe de communie werd ontvangen in de eerste eeuwen. Maar men moet vooral onthouden wat de geest was waarin de Communie ontvangen werd. Hoe dan ook, vanaf de 9^de eeuw veranderde de communieritus zowel in Oost als in West. Het Concilie van Rouen (878) verbood de communie op de handen van de leken te geven. Deze communieritus werd reeds in de 6^de eeuw toegepast, maar dat was toen eerder uitzonderlijk.

            Paus Agapitus (+ 536) gaf de Heilige Communie op de tong van een doofstomme en uit de Vita Gregorii (ca. 872 geschreven) weten we dat paus Gregorius de Grote (Pontifex 590-604) de H. Communie op de tong gaf in Rome. De synode van Cordoba (839) verbood de Heilige Communie op de hand te ontvangen. Communie op de tong was in die tijd reeds gebruikelijk in Spanje. Het oudste decreet hierover uit Gallië is uit 878 (Rouen). Ook in de Oosterse Kerken werd handcommunie verboden. Men kan stellen dat tongcommunie algemeen gebruikelijk werd in de Kerk einde 9^de – begin 10^de eeuw!

Wat was de reden van de ommezwaai?

Echter, de Instructie bevat nog een toevoegsel: “Daar waar zich reeds de praktijk van de handcommunie heeft gevestigd, vertrouwt de Heilige Stoel aan de bisschoppenconferentie de taak toe om de omstandigheden te beoordelen, op voorwaarde dat gewaakt wordt over de eerbied en dat geen valse opinies over de Eucharistie ingang zouden vinden.” Op het moment van het verschijnen van de Instructie had de handcommunie nog bijna nergens ingang gevonden (behalve op enkele plaatsen in Nederland en in Duitsland waar men ermee begonnen was in flagrante ongehoorzaamheid aan de H. Stoel!). In de daaropvolgende jaren werd de handcommunie overal toegelaten (6 juni 1969 Franse bisschoppenconferentie)!!

Handcommunie werd na het Concilie overal ingevoerd, maar dit ging gepaard met oneerbiedigheid, zelfs met misprijzen van de Eucharistie en met algemene afvalligheid van het geloof in de werkelijke tegenwoordigheid. Misbruiken allerhande ontstonden: geconsacreerde hosties werden op de grond gegooid, zelfs verkocht. Dergelijke profanatie vermijden was juist één van de redenen waarom men in de Middeleeuwen tongcommunie heeft verplicht gesteld. Men heeft zich geen rekenschap gegeven van de gevolgen en van de historische redenen die eertijds geleid hebben tot het invoeren van de Heilige Communie op de tong (o.a. het reële gevaar van profanatie en heiligschennis!). Men wilde terugkeren tot een praktijk die zou bestaan hebben in de eerste eeuwen maar men gaf zich geen rekenschap van de gevolgen die dit kon hebben en men vergat de vermaningen tot eerbied en het diepe geloof dat bij de christenen van de eerste eeuwen veel sterker was dan in deze tijd!

In onze tijd van crisis en theologische verwarring had men m.i. juist handcommunie niet mogen invoeren. Het is pastoraal niet verantwoord. De actieve deelname van de gelovigen komt ná de deelname aan het geloof van de Kerk en de actieve deelname van de gelovigen is gericht op de grotere eer en glorie van de Heer Jezus Christus in de Liturgie. Deze eer en glorie van Jezus Christus is wel erg ver zoek geraakt in de Liturgie van Na Vaticanum II.

Met de handcommunie heeft met niet een oude ritus heringevoerd die zou bestaan hebben, maar een ritus nagebootst van de protestanten. Men kan gewoon stellen dat de ritus van de handcommunie, zoals die nu overal wordt uitgevoerd, geen ritus is van vroeger van de Katholieke Kerk, maar gewoon een protestantse ritus. Zoals de nieuwe ritus van de Heilige Mis “versus populo” (d.i. “naar het volk gericht”) geen ritus is van de vroegere Katholieke Kerk, maar gewoon een protestantse ritus. Nooit ofte nimmer zijn dat liturgische principes geweest van de Katholieke Kerk, maar wel protestantse uitvindingen. Handcommunie was niet Luthers maar eerder Calvinistisch. Handcommunie en de Heilige Mis “naar het volk” zijn protestantse ritussen die om oecumenische redenen in de hervormingen van na Vaticanum II zijn ingevoerd in het Kath. Misritueel; deze hervormingen zijn in strijd met Vaticanum II.

Ik ben ervan overtuigd dat men door terug te keren naar de Heilige Communie op de tong ook zal terugkeren naar een groter geloof in het gewijde priesterschap. Zou de postconciliaire Kerk daar eens willen aan denken? De priester is toch geen gewone leek! Hij is bemiddelaar tussen God en de mensen.

Paus Benedictus XVI schrijft in “Sacramentum Caritatis”: “De Eucharistie ontvangen, betekent: Hem aanbidden Die we ontvangen. De houding van aanbidding is van oudsher geknield en in de mond, niet op de hand, terwijl men de handen in gebed vouwt of in kruisvorm voor zich houdt.” Tot deze houding wil de paus ons terugbrengen.

De huidige positie van de Heilige Stoel i.v.m. hand- en tongcommunie is duidelijk uit enkele documenten. O.a. een brief van het Officie van 7 oktober 1996 aan Mgr. R. Laise, bisschop van San Luis (Argentinië), die in zijn bisdom terug tongcommunie invoerde tegen de beslissing in van de Argentijnse bisschoppenconferentie: “Door de Traditie van de tongcommunie in uw bisdom te herstellen, hebt U gehandeld conform het Recht van de Kerk en is op geen enkel wijze de kerkelijke communio geschaad.” Iedere bisschop kan in zijn bisdom zulke beslissing nemen ALS HIJ MAAR VAN GOEDE WIL IS!

Paus Benedictus XVI deelt zelf de Heilige Communie uit in Rome op de tong aan gelovigen die hierbij geknield zijn (hiervan bestaan foto’s). Deze praktijk zal in de toekomst terug de algemene praktijk worden. Handcommunie is in de Kerk een “indult” geweest en is het nu nog. Tongcommunie is nog altijd de algemene regel. Daaraan wil de paus ook herinneren. Tongcommunie drukt ook beter het geloof uit in de werkelijke tegenwoordigheid en draagt meer bij tot de devotie van de gelovigen. Pastoraal dus reden genoeg om terug te keren naar de oude praktijk van tongcommunie, vooral in onze tijd van culturele zinloosheid.

Nota over de veelvuldige H. Communie.

            De Communie neemt haar normale plaats in de H. Mis in. De H. Mis vindt haar voltooiing in de Communie van de gelovigen; de Communie, d.w.z. de sacramentele deelname aan het Offer op het altaar. Daarom gaat de Heilige Mis bijwonen ook samen met de H. Communie ontvangen.

            Oorspronkelijk werd de Communie ook dagelijks ontvangen. Hiervan getuigen de “Handelingen der apostelen” in Jeruzalem (Hand. 2,46: “Dagelijks gingen ze naar de tempel en braken thuis het Brood). Maar men communiceerde ook één keer per week, de eerste dag van de week (d.i. onze zondag – cfr. Paulus in Troas – Hand. 20,7). Ook de Didachè en Justinus (I Apol. Kap. 67) spre

Een spiritueel roosje uit mijn doosje,

“Draag mij als een zegel op uw hart,

als een zegel aan uw arm:

want sterk als de dood is de liefde” ( Hoogl. 8, 6 )!

Als ik een kleurpotloodje was, dan tekende ik het hart van mijn dromen.

Omlijnde het met de fijnste roosjes, in alle kleuren van de regenboog.

In sierlijke letters schreef ik het dan vol met de naam, Jezus.

Jezus is de Zoon van God, geboren uit de Heilige Maagd Maria.

Jezus is het vleesgeworden Woord, in geloof, hoop en liefde.

Jezus is de Verlosser, stierf op het kruis, om ons te redden van de dood.

Jezus is de Weg, de Waarheid, het Leven, om lief te hebben.

Jezus is de Vrede, om nederig en zachtmoedig door te geven.

Jezus is de Vreugde, om jubelend met anderen te delen.

Jezus is de Vriendschap, die voelbaar is in heel de samenleving.

Jezus is de Glimlach, de Traan, van ieder mensenkind.

Jezus is de Zieke, de Stervende, die vraagt om een stil gebed.

Jezus is de Eenzame, de Verstotene, om hem te omarmen en te troosten.

Jezus is de Stilte in de nacht, de Blijdschap in de nieuwe dag.

Jezus is het Geluk, in samenzijn met man, kinderen en kleinkinderen.

Jezus is de Heer en Meester, een Vriend, die hart en ziel doorgrondt.

Jezus is de Liefde, die mij meer bemint dan ik mezelf beminnen kan.

Jezus is de Dankbaarheid, die onuitwisbaar leeft in mijn hart.

Jezus, Gij zijt het kleurig getekende Hart van mijn dromen.

Een onaantastbaar Hart, waarin de Liefde voor eeuwig koning is.

Verenigd in de Krans van Rozen, de Moederlijke zegen van Maria.

Lea.

Juni 2012.

Vergadering S.G.A.G.

Zaterdag 30 juni 2012.

Cultureel Centrum Hasselt

Detmoldzaal – gelijkvloers.

            Programma:

-          14.00 u rozenhoedje

-          14.30 u conferentie door Dr; L. Kiebooms.

“Pluralisme en abortus, van dulden tot verplichting,

na informatie: instemmen of voorkomen?"

                 -      16.00 u koffiepauze

-          16.30 u mogelijkheid tot vragen stellen

-          16.45 u slotgebed

                                   AANDACHT

                        De vergadering van volgende maand is op

                        29 september 2012.

Verantwoordelijke uitgever: A. Spaas

Luikersteenweg 281, 3500 HASSELT (011/271445)