Een spiritueel roosje uit mijn doosje,

“Draag mij als een zegel op uw hart,

als een zegel aan uw arm:

want sterk als de dood is de liefde” ( Hoogl. 8, 6 )!

Als ik een kleurpotloodje was, dan tekende ik het hart van mijn dromen.

Omlijnde het met de fijnste roosjes, in alle kleuren van de regenboog.

In sierlijke letters schreef ik het dan vol met de naam, Jezus.

Jezus is de Zoon van God, geboren uit de Heilige Maagd Maria.

Jezus is het vleesgeworden Woord, in geloof, hoop en liefde.

Jezus is de Verlosser, stierf op het kruis, om ons te redden van de dood.

Jezus is de Weg, de Waarheid, het Leven, om lief te hebben.

Jezus is de Vrede, om nederig en zachtmoedig door te geven.

Jezus is de Vreugde, om jubelend met anderen te delen.

Jezus is de Vriendschap, die voelbaar is in heel de samenleving.

Jezus is de Glimlach, de Traan, van ieder mensenkind.

Jezus is de Zieke, de Stervende, die vraagt om een stil gebed.

Jezus is de Eenzame, de Verstotene, om hem te omarmen en te troosten.

Jezus is de Stilte in de nacht, de Blijdschap in de nieuwe dag.

Jezus is het Geluk, in samenzijn met man, kinderen en kleinkinderen.

Jezus is de Heer en Meester, een Vriend, die hart en ziel doorgrondt.

Jezus is de Liefde, die mij meer bemint dan ik mezelf beminnen kan.

Jezus is de Dankbaarheid, die onuitwisbaar leeft in mijn hart.

Jezus, Gij zijt het kleurig getekende Hart van mijn dromen.

Een onaantastbaar Hart, waarin de Liefde voor eeuwig koning is.

Verenigd in de Krans van Rozen, de Moederlijke zegen van Maria.

Lea.

Juni 2012.

Vergadering S.G.A.G.

Zaterdag 30 juni 2012.

Cultureel Centrum Hasselt

Detmoldzaal – gelijkvloers.

            Programma:

-          14.00 u rozenhoedje

-          14.30 u conferentie door Dr; L. Kiebooms.

“Pluralisme en abortus, van dulden tot verplichting,

na informatie: instemmen of voorkomen?"

                 -      16.00 u koffiepauze

-          16.30 u mogelijkheid tot vragen stellen

-          16.45 u slotgebed

                                   AANDACHT

                        De vergadering van volgende maand is op

                        29 september 2012.

Verantwoordelijke uitgever: A. Spaas

Luikersteenweg 281, 3500 HASSELT (011/271445)

                            Penningmeester: L. Vos – S.G.A.G.

                Visésteenweg 159, 3770 RIEMST (012/453764)

Rekening: BE68.1032.2438.6734

                                                  BIC: NICABBEBB

(Voor wie ons wil steunen).

BELGIE-BELGIQUE P. B. 3770 RIEMST 12/2635

 

           Afgiftekantoor                                                                                                  

            3770 RIEMST                                                                                                   

            P2A8750                                                                                                        

   S.G.A.G.

            Studiegroep Actueel Geloofsleven

            Schaapsdries 28 – B 3600 GENK

            Afdeling Thomas Moregenootschap Limburg

            Maandblad: Verschijnt niet in JULI en AUGUSTUS.

            Nummer 275                                                   juni 2012.

“Ik ben geheel de Uwe.”

Voorafgaandelijke mededeling.

UITNODIGING VOOR DE PLECHTIGE HEILIGE MIS (Latijns ritueel 1962)

Ter gelegenheid van het 20 JARIGE PRIESTERJUBLEUM van

E.H. P. van de Kerckhove op Zondag 1 JULI om 10.30 uur.

In de kapel van Kasteel Slotendries (Oostakker-Lourdes).

(naast het restaurant Boerenhof. Ruime parkeergelegenheid).

Na de H. Mis: receptie voor alle aanwezigen in restaurant Boerenhof.

Wie een steunbijdrage wil storten kan dit doen op rekening

BE31.4466.6510.1155 – KREDBEBB

t.n.v. VAN DE KERCKHOVE PETER

Goedlevenstraat 139

BE 9041 OOSTAKKER

Nederland: ING Bank (postgiro) 7016956

t.n.v. Peter van de Kerckhove

met telkens de mededeling: jubileum.

Met het ingezamelde geld wil E.H. van de Kerckhove graag een monstrans en zes grote kandelaars laten vergulden.

Bezinning - De wonderbare visvangst: “Duc in Altum” 

E.H. P. van de Kerckhove.

            Jezus onderrichtte de menigte vanuit de boot van Petrus en ging dan met Zijn apostelen op het meer met de netten. “Duc in altum”, zei Jezus. Dit betekent niet “werp uw netten uit”, maar wel “leidt ons naar volle zee”, waar het meer op zijn diepste is, dus een paar kilometer van de oever. “Werp hier uw netten uit voor de vangst”, zei Jezus. Petrus aarzelde eerst: “Heer, de hele nacht hebben we gewerkt en niets gevangen.” Maar hij gehoorzaamde dan toch. “Op Uw woord zal ik de netten uitwerpen.” En hier gebeurt een mirakel. Het mirakel van de wonderbare visvangst. Petrus wierp zich voor Jezus’ voeten en zei: “Ga weg van mij, ik ben een zondig mens.” “Vrees niet”, zei Jezus, “gij zult voortaan mensen vangen.

Vandaag bezinnen we ons over wat het betekent:

1. “Werken met Jezus.”, d.i. werken met goede bedoeling.

2. “Werken zonder Jezus.”, d.i. werken met slechte bedoeling.

            1. Werken met Jezus is werken in staat van genade. Zelfs de kleinste handelingen zijn op die manier “heilig” als ze gedaan worden uit liefde en in eenheid met Jezus. Het is werken volgens de Wil van God en volgens Zijn geboden door te gehoorzamen aan de legitieme geboden van legitieme herders, eerst en vooral de Opperherder die Christus is! De Opperkapitein van de boot, dat is Jezus Christus en Zijn plaatsvervanger is Petrus. Petrus die, zoals we vandaag zien, een les in nederigheid ontvangt van de Heer en die zich zo klein voelt bij het zien van de miraculeuze visvangst dat hij beseft hoe zwak en zondig hij is. Hij zal trouwens de Heer later ook nog driemaal verloochenen en daarna ook vol berouw wenen om zijn verraad. Petrus was iemand die teveel op zijn eigen natuurlijke krachten vertrouwde en dan af en toe besefte dat hij niets kon zonder de genade van de Heer. Zo had hij de hele nacht gewerkt, maar “op Uw woord, Heer, zal ik de netten uitwerpen”, zoals God het wil!   

            Werken met Jezus is werken in nederigheid. “Ik ben een zondig mens”, zei Petrus. Maar toch gehoorzaam ik aan U, Heer, ook al ben ik zondig en zwak. Soms weersta ik niet aan de bekoring en zondig ik, maar dan vraag ik berouwvol om vergeving. Dan komt de Heer Jezus met Zijn vergeving en Hij geneest ons. Hij doet zelfs mirakels. De wonderbare visvangst was er om Petrus en zijn metgezellen aan te moedigen en te overtuigen dat God grote werken zal doen door de apostelen, als ze nederig zijn. Als Petrus zegt: “Ik ben een zondig mens.”, dan geldt dit uiteraard ook voor de andere apostelen.

            Dus leert het Evangelie ons dat “nederigheid” de voorwaarde is om te werken voor Christus en Zijn Kerk. En we moeten niet werken voor pure, materiële winst of uit pure pretentieuze ambitie om te slagen zonder aan de Heer glorie en eer te bewijzen. “Op Uw woord zal ik mijn netten uitwerpen.”, zei Petrus. Dus met mijn kracht maar vooral met Uw Kracht, die staat voorop. “Op Uw woord …”, met Zijn Woord heeft God de wereld geschapen, met Zijn Woord waarmee Christus de zee en de wind beveelt, met Zijn Woord verdrijft Hij boze geesten … Zijn Woord is de uitdrukking van Zijn Wil. In het Onze Vader bidden we toch: “Uw Wil geschiede.” Jezus is Gods Zoon. Zijn Wil geschiede op aarde en aan ons is het om Zijn Wil te volbrengen uit liefde en met volle overgave en vertrouwend op Zijn grootmoedigheid en Zijn barmhartigheid. Voor wie Hem trouw dient en Hem daarbij dient met “de vreze des Heren”, dit is zoveel als nederigheid, is er een prachtig resultaat. Wij zien niet altijd onmiddellijk het resultaat, de wonderbare visvangst is een voorbeeld van zovele wonderbaarlijke resultaten die we toch zien in de geschiedenis en het leven van de apostelen. Paulus, de grootste apostel aller tijden, schreef: “Niet ik ben het die werk, maar Gods genade met mij.” Kijk maar naar zovele heiligenlevens, o.a. Moeder Theresa van Calcutta die zich zo vernederd heeft dat zij de stervende mensen van de straat ging halen. Dit is toch een grote les voor de kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders. Johannes Paulus I was zo een nederige herder. Toen hij audiëntie gaf op woensdagnamiddag, was de audiëntiezaal nooit zo vol geweest als toen onder zijn kort pontificaat. Maar hij werd opgeruimd door andere krachten die werken zonder Jezus, of zelfs tegen Jezus Christus. Dat is nu punt twee van onze bezinning.          

            2. Werken zonder Jezus. Dat is hetzelfde als werken tegen Hem, want wie niet met Hem is, is tegen Hem, dat is duidelijk. Er zijn krachten, en ook in de Kerk zit het vergif van de vrijmetselarij, die het werk van Christus en van Zijn heiligen trachten tegen te werken en ongedaan te maken. Alle middelen worden aangewend. Er zijn natuurlijk ook onze eigen zondige neigingen die ons tegenwerken, maar er zijn ook de mondaine krachten in de Kerk en daarbuiten. De tegenwerking komt soms van hogerhand maar ook soms van ondergeschikten. De vrijmetselarij is de meest geraffineerde kracht en deze neemt allerlei vormen aan. Zelfs in de traditionele milieus zitten vrijmetselaars. Het is een geheime sekte die een masker opzet maar die in werkelijkheid de belangen dient van de Antichrist (de vrijmetselarij is de sekte van de Antichrist – cfr. Leo XIII).    

            Werken zonder Jezus Christus is werken in de duisternis. Vele mensen werken in de duisternis. Ze zien het Licht wel, maar ze aanvaarden het niet. Ze doen liever wat duister is en slecht omdat ze liever hun eigen wil doen dan de Wil van God. Ze zitten ook in de Kerk, diegenen die werken zonder Jezus; die liever hun eigen egoïsme dienen dan God te dienen en die liever het slechte voorbeeld volgen dan Jezus na te volgen. Er zijn er die proberen de Kerk ten gronde te richten met allerlei middelen. Ze proberen goede priesters te boycotten op geraffineerde manier. Maar onthoudt: “Het Woord van God kan niet gebonden worden.” Ook al zet men mij in de gevangenis, mijn geschriften, mijn meditaties, mijn artikels en mijn preken en boeken zullen blijven circuleren en er zullen andere, goede priesters zijn. Er zijn slechte priesters ook, maar er zijn er toch ook nog een paar goede. …     

            Werken zonder Jezus is werken voor een puur aardse beloning of om hier en nu geëerd te worden door de mensen. Dat is werken uit eigen pretentie, voor pure aardse genoegdoening. In het liedje zingt men: “Hoe schoon ook de wereld, de purperen hei, dat is hier op aarde de hemel voor mij.” Maar dat is maar een manier van spreken, want de hemel op aarde bestaat niet. Het aards paradijs is verleden tijd. …

            Werken zonder Jezus is zijn tijd verliezen met allerlei beuzelpraat, nutteloze en ijdele discussies en ruzie en twist waardoor ook veel mensen van de Kerk verwijderd worden en verstrooid worden. “Wie niet met Mij verzamelt, die verstrooit.”, zegt Jezus. Werken zonder Jezus is werken uit pure hoogmoed, een beetje zoals sommige Farizeeën in Jezus’ tijd. Jezus heeft die Farizeeën gestigmatiseerd en verweten, zelfs in het openbaar: “schijnheiligen; witgekalkte graven, van buiten mooi wit maar van binnen vol rottigheid.” Hij heeft ze zelfs verweten voor moordenaars die Zacharias, zoon van Barachias (Mat. 23,35), hebben vermoord tussen de tempel en het altaar. Werk dus met Jezus en ge zult beloond worden, maar niet altijd op aarde. Werk zonder Jezus en ge zult beloond worden op aarde, geëerd door de mensen, maar ge zult niets ontvangen in de hemel. Werken zonder Jezus is werken zonder Liefde voor Christus, werken voor eigen glorie. Dat levert niets op en Gods wonderlijke genadewerking blijft steriel. Waarom ontvangen zoveel christenen de H. Communie zonder vrucht en wordt er niets van Gods genadewerking gerealiseerd in het dagelijkse leven en in de goede werken? Men ziet het ook goed nu. … In tijden van economische crisis is de naastenliefde bij velen aan het afkoelen. Werken zonder Jezus is werken uit haat, uit persoonlijke vergelding. Het zijn vaak diegenen die hoge functies bekleden die de kleine mens verguizen en kleineren, zeker als ze in hun hoge pretentie geraakt worden zoals ook de Heer Jezus de Farizeeën raakte.      

            Conclusie: Het is nodig te werken met Jezus en dus te werken uit nederigheid voor de glorie van God, tegen onze eigen pretentie. Dan zal God ook uw werken belonen, reeds hier op aarde maar vooral in het hiernamaals. Uw loon zal u zeker niet ontgaan, een vernedering, een ziekte, een complot tegen u, elke goede daad die je stelt. Alles wat men doet uit nederigheid en liefde voor God zal beloond worden in de hemel. Amen. 

“DE VROEGERE OOSTELIJKE GEBEDSRICHTING IN DE LITURGIE.”

E.H. P. van de Kerckhove.

1. Inleiding. 2. Liturgische betekenis van het Oosten. 3. Beschouwingen over de Oostelijke richting van het gebed uit het boek “Zum Herrn hin” (1987) van Mgr. Klaus Gamber.

            1. Inleiding. Zowat overal draagt de priester de H. Mis op met zijn gezicht naar het volk gericht (“versus populum”). “De mensen zien dan beter wat er gebeurt.”, zo wordt ons verteld. Dit is een voorwendsel. Is het waar dat de mensen dan beter zien wat er gebeurt? Diegenen die op de achterste rijen zitten in de kerk zien er toch niet veel van. Voor diegenen die achteraan zitten maakt het toch geen verschil of de priester nu met zijn gezicht naar het volk staat of met zijn rug naar het volk. Het zijn toch maar de mensen die op de eerste rijen zitten die alles zien. Het doel van deze hervorming was de leken actiever betrekken bij de liturgie. Maar dan moest bij de liturgische rituelen een liturgische instructie ingelast worden, een soort van mondeling commentaar in de viering zelf.

            Er zit echter meer achter deze hervorming. Achter deze hervorming schuilt een foute interpretatie van de gebeurtenissen op het Laatste Avondmaal en een nieuwe idee van de Mis als maaltijd. De maaltijdgedachte van de H. Mis wordt sterk geaccentueerd o.i.v. het oecumenisme met de protestanten.

            Luther beschouwde de H. Mis als een gemeenschappelijke maaltijd zoals het Laatste Avondmaal en zo redeneerde hij: “De voorganger zit toch ook voor de aanwezige disgenoten ‘versus populum’ Maar dat is juist fout! In de Oudheid en dus ook bij het Laatste Avondmaal zaten de disgenoten aan dezelfde kant van de tafel! In zijn boek „Der Geist der Liturgie“ (Herder 2000) herneemt paus Benedictus XVI veel van de kritiek van de kardinalen Ottaviani en Bacci als hij zich erover beklaagt dat in de Nieuwe Mis de priester een “liturgische animator” wordt. Alles draait rond de animator die het liturgisch gebeuren animeert en de gelovigen amuseert. De paus spreekt zelfs over een “one man show”. God wordt de grote afwezige in zulke vieringen.  

            In de christelijke Oudheid was het liturgisch principe “versus orientem” (d.i. naar het Oosten). Tijdens het Eucharistisch Hooggebed stonden priester en gelovigen met het gezicht naar het Oosten. Noch Evangelie, noch de Traditie kennen misvieringen versus populum.

            De Heilige Mis is een offer, ze is de hernieuwing van het Kruisoffer van Jezus waardoor we gered zijn en dat voor ons een bron is van alle genade. Dat leert ons de Traditie en Jezus Zelf leert ons dat. Het is de Offergedachte die voorop staat en dat is de reden waarom de priester gedurende eeuwen, naar het Kruis gericht, de Heilige Mis opdroeg, met zijn rug naar het volk en met zijn gezicht naar de Heer (“ad Dominum”) d.w.z. naar het kruis of naar Christus, afgebeeld in de absis van het koor in de basilieken gedurende de eerste eeuwen.

            2. De liturgische betekenis van het Oosten. In het Oosten lag volgens Genesis het aards paradijs dat Adam en Eva door hun zonde hadden verloren. In de Marcusliturgie roept de diaken “eis anatolèn – naar het Oosten!” waarbij alle gelovigen zich oostwaarts keren voor het Eucharistisch gebed. In het Oosten lag dus het aards paradijs dat een voorafbeelding was van ons toekomstig vaderland in de hemel. De Heer Jezus is ook opgestegen ten hemel in het Oosten (op de Olijfberg, ten oosten van Jeruzalem). Daar werd bidden naar het Oosten hetzelfde als bidden tot de Heer (“ad Dominum”). Vanuit het Oosten verwachten we de wederkomst van Jezus Christus zoals de Heer Zelf het heeft gezegd: “Zoals de bliksem uitschiet uit het Oosten en licht tot in het Westen, zo zal het zijn met de komst van de Mensenzoon. Dan zal het Teken van de Mensenzoon (d.i. het kruis) aan de hemel verschijnen …” De engelen zegden aan de apostelen op de dag van de hemelvaart: “Deze Jezus, Die nu ten hemel is opgestegen, zal op dezelfde wijze terugkeren.” Men verwachtte dus Jezus’ wederkomst vanuit het Oosten. De oostwaartse gebedsrichting tijdens de Eucharistie onderstreept de eschatologische dimensie van het Eucharistisch gebeuren. Het is jammer dat de nieuwe Misliturgie dit niet meer benadrukt in het misritueel, wat uiteraard niet wil zeggen dat de eschatologische dimensie totaal ontbreekt in de nieuwe Mis.

            Het principe van de oostwaartse gebedsrichting werd ook gevolgd in de oude Doopliturgie. De Apostolische Constituties verwijzen erbij naar het Oude Testament waar in de Tempelliturgie de priesters en levieten lof zongen, gericht naar de opgaande zon. Het lichaam van de gedoopte is als een tempel van de Heilige Geest en de gedoopte moest een Onze Vader bidden in oostwaartse richting, naar de opgaande zon. De opgaande zon werd geassocieerd met de hemel en met Christus Die verrezen is en ten hemel opgestegen.

            De verrezen Christus, waarmee de gedoopte bekleed was, is als de ZON, de zon van het heil (“sol salutis”). Christus is als de ondergaande zon in het dodenrijk afgedaald. Hij is nedergedaald ter helle voor de verlossing van de rechtvaardigen van het Oude Testament. De ondergaande zon wordt vergeleken met Christus’ nederdaling ter helle. De verrezen Christus is als de SOL INVICTUS. De opgaande zon wordt vergeleken met de verrezen Christus! Vermits Jezus Christus verrezen is op de eerste dag van de (Joodse) week, d.i. onze zondag, komen we als gelovigen ook op deze dag tezamen om te bidden.

            “Op de dag van de zon is Jezus Christus uit de doden verrezen.”, schrijft Justinus. “Daarom komen wij als gelovigen samen om op deze dag te bidden.” (ook Ignatius van Antiochië en Clemens van Alexandrië). Christus is het grote Licht dat de gedoopten verlicht (Akten van Thomas). Het ontvangen van het doopsel is dan ook een afleggen van de duisternis om bekleed te worden met het kleed van de onsterfelijkheid of van de verlichting; in de kunst voorgesteld als de zon, symbool van Christus. Ambrosius, Augustinus en Hiëronymus noemen in hun geschriften en preken de verrijzenis een zonsopgang.

            De sol invictus van de Grieks-Romeinse Oudheid was een heidense voorstelling van de zonnegod. De zon die opgaat in het Oosten en ondergaat in het Westen, de zon die nooit door de duisternis wordt overwonnen, komt iedere dag op. Het is een teken van opstanding en overwinning. In de Misliturgie stonden de christenen op zondag en Pasen met het gezicht oostwaarts gericht en automatisch dacht men daarbij aan de verrezene Christus, de zon van de Gerechtigheid. De beelden van de oude zonnecultus werden op een christelijke manier geïncultureerd. Christus is de ware Zon, Christus is de Sol Salutis!

            In het Laudengebed van maandag bidden wij de hymne van Ambrosius over Christus, Die de “splendor paternae gloriae” is.

Schittering van de Glorie van de Vader. Licht dat Licht voortbrengt,

Licht van Licht en bron van verlichting, dageraad die de dag verlicht.

Schitterend Licht van de Heilige Geest, verlicht onze harten.

De uitdrukking “sol salutis” (d.i. zon van heil) is een liturgische uitdrukking. Zoals de “kelk van eeuwig heil” in de Heilige Mis, zo is de “sol salutis” Christus, Die ons heil heeft gerealiseerd door Zijn dood en vooral door Zijn opstanding. “Want als Christus niet verrezen is, dan zijn wij nog in onze zonden.”, schrijft Paulus. De sol salutis is de gekerstende versie van de antieke zonnecultus. In het Laudengebed van zaterdag tijdens de vasten bidden we de hymne: “O sol salutis intimis Iesu refuge mentibus, dum nocte pulsa gratior Orbi dies renascitur.”

            3. In dit artikel geef ik een overzicht van de beschouwingen van Mgr. Klaus Gamber uit zijn boek: “Zum Herrn hin” (d.i. “Naar de Heer gericht”): Vragen rond de Oostelijke oriëntatie van Kerkgebouw en gebed (Pinksteren 1987; Franse uitgave door les Editions Madeleine, le Barroux; Nederlandse vertaling door Una Voce Nederland) Mgr. Klaus Gamber was een internationaal bekend liturgist (1919-1989) en was erelid van de pauselijke academie voor liturgie.

            In het voorwoord op zijn boek schrijft Mgr. Gamber dat hij persoonlijk de invoering van het altaar “versus populum” en de richting van het celebreren naar het volk toe als veel problematischer beschouwt dan de invoering van het nieuwe Missaal. Aan de grondslag van deze nieuwe opstelling van de priester aan het altaar – het gaat om een nieuwigheid en niet om een terugkeer naar een oude praktijk; de oude praktijk was immers “versus orientem” – ligt EEN NIEUWE NOTIE VAN DE MIS ALS GEMEENSCHAP VAN EUCHARISTISCHE MAALTIJD.

            “Versus orientem”, d.i. naar het Oosten. Vanaf het “Dignum et Justum est” van de Prefatie stonden celebrant en volk naar het Oosten gericht (hè anatolè) vanwaar de wederkomst van Christus verwacht werd (“Zoals de bliksemschicht uitschiet uit het Oosten en licht tot in het Westen, zo zal het zijn met de komst van de Mensenzoon”). De Didaskalia I,57 en de Apostolische Constituties II,57 spreken erover. De priester stond alleen met zijn gezicht naar het volk om het volk te zegenen.

            Een historische reis doorheen de primitieve en Middeleeuwse kerken van Klein-Azië, Europa, Noord-Afrika en het Midden-Oosten levert als resultaat op dat het principe “versus orientem” op de meeste plaatsen werd gevolgd. Over het bijzondere geval van enkele Romeinse Basilieken heb ik het later.

            In de gemeenschappelijke Traditie met het Oosten gold ook in het Westen altijd als wezenlijk dat, zoals eertijds het binnenste heiligdom in het Tempelcomplex van Jeruzalem, de altaarruimte van de ruimte der gelovigen was afgezonderd. De vandaag veel misbruikte stelling dat het altaar “het middelpunt” moet zijn is fout, zo dit als plaatsaanduiding begrepen wordt. Jazeker, het altaar is het centrum van de gewijde handeling, maar er is ook een strikte scheiding tussen altaarruimte en kerkschip. Deze scheiding is er gekomen toen de mensenmassa’s de Kerk instroomden; dus op zijn laatst na het jaar 300. Er werden koorhekken opgericht en gordijnen aangebracht; een altaarbaldakijn en een baldakijn aan de pergola van het koorhekken, dat in de kleinere kerken slechts uit een houten dwarsbalk bestond. Dit gebeurde vanuit het bewustzijn dat het Mysterie dat op het altaar werd voltrokken, behoed moest worden, dat men het niet direct aan de blikken van de gelovigen moest blootstellen.

            De byzantijnse ikonostase is niets anders dan de verdere ontwikkeling van het vroegchristelijk koorhek. Aan de altaarbaldakijn hing in de jonge kerken, behalve een kroonluchter, een gouden of zilveren vat, meestal in de vorm van een duif, waarin de Heilige Eucharistie voor ziekencommunie werd bewaard, voorloper van ons tabernakel. Reeds vroeger gebruikte men voor dit doel een kastje dat, overeenkomstig de Oudtestamentische Ark van het Verbond, gemaakt was van acaciahout en met bladgoud was bekleed. Het vaatwerk stond altijd op het altaar of in een nis aan de achterkant daarvan. Daaruit ontwikkelde zich het altaartabernakel van metaal.

            Nog in de 13^de eeuw spreekt Durandus in zijn “Rationale Divinorum” over de opstelling van de arca op het altaar “waarin het Lichaam des Heren samen met de relikwieën” bewaard worden. De huisvesting van het Eucharistisch Brood in een sacramentshuisje aan de linker koorwand is daarentegen jonger en was hoofdzakelijk tijdens de gotiek gebruikelijk. Het bewaren daarvan op het altaar is uiterst zinvol. Niettemin is tegen het bewaren van de Heilige Eucharistie op een andere waardige plaats in de kerk niets in te brengen.

            Aan de wand van de absis, waar zich de troon van de bisschop en de zetels van de priesters bevonden, beeldde men bovenaan, tot de 5^de eeuw, alleen maar het kruis af, of aanvullend bij het kruis, de onderrichtende Christus in de kring van de apostelen. Ook later, in het Avondland en algemeen tot in de gotiek, de in de mandorla (aureool) tronende Christus, omgeven door engelen en de vier dieren van de Apocalyps. In de rij daaronder beeldde men de Moeder Gods af, de apostelen en andere heiligen. DE GELOVIGEN KEKEN TIJDENS DE VIERING VAN DE HEILIGE EUCHARISTIE NAAR DE AFBEELDING VAN DE IN DE HEMEL TRONENDE CHRISTUS. Een lege absiswand, zoals in de moderne Godshuizen, was vroeger ondenkbaar. In de kerken van het Avondland ging de blik van de vierenden omhoog, naar het beeld van de verheerlijkte Zoon Gods of naar het Kruis, teken van onze verlossing. De blik van de celebrerende priester was tijdens het Offer eveneens gericht naar het Oosten, naar het Kruis en naar het beeld van de verheerlijkte Christus en NIET NAAR DE MEEVIERENDE GELOVIGEN zoals dat nu, tijdens het celebreren “versus populum”, het geval is.

VRAGEN EN ANTWOORDEN.

            1. Hoe was de situatie in de 1^ste eeuw?

            Men moet een onderscheid maken tussen de vieringen van de “agapè”, of broederlijke maaltijd, en de eigenlijke Heilige Eucharistie. In de eerste eeuwen, toen het aantal gelovigen nog klein was, heeft men bij de “agapè”, in trouwe navolging van het Laatste Avondmaal, dezelfde tafelschikking gehanteerd als toen. Dit tonen verscheidene vroegchristelijke huiskerken aan. Hier vinden we in het midden van het vertrek een stenen bank in de vorm van een halve cirkel die aan 15 tot 20 personen plaats bood. In de steden, waar het aantal gelovigen groter was, moest men hiervoor verschillende tafels opstellen. Aan de ene tafel zaten de bisschop en de presbyters, aan de andere tafels, de gelovigen. Terwijl men bij de gemeenschappelijke maaltijd aan de tafels zat, stond men voor de viering van de Heilige Eucharistie op en posteerde zich achter de aan het altaar staande celebrant. De richting van de celebrant was Oostwaarts (“versus orientem”), en niet “versus populum”.

            In de volgende ontwikkelingsfase werd de “agapè” gesupprimeerd (4^de eeuw) en verdwenen de tafels. De gelovigen zaten nu op banken die tegen de wand van de kerk opgesteld stonden. De houten altaartafel werd een stenen constructie. De zitplaats van de bisschop in de basilieken was een semicirkelvormige bank en er was een preekstoel (cathedra). Deze stonden in de absis of in het middenschip. Het altaar stond vrij maar werd later dieper in de absis geplaatst. Toen (einde 4^de eeuw) werden celebraties “versus populum” onmogelijk. In Afrika en Spanje werd het altaar meer naar het midden van het middenschip gebracht. In de Afrikaanse kerken vond men een mozaïekplatform voor het altaar om de plaats van de celebrant aan te duiden, die naar de absis gericht stond. Dit is een archeologisch bewijs dat de priester in de Christelijke Oudheid niet naar het volk gericht stond.

            2. Hoe kan men tegen de moderne manier van celebreren zijn? Deze wijze van celebreren werd toch voorgeschreven door Vaticanum II en is overal ter wereld ingevoerd!      

Eerst dient er gezegd te worden dat celebreren met het gezicht naar het volk toe tot aan Vaticanum II niet was toegelaten. Het werd, vooral in Missen met jongeren, door bisschoppen stilzwijgend geduld; o.a. in Duitsland in de jeugdbeweging van de twintigerjaren begon men ermee met kleine groepjes. Een groot voorvechter hiervan was Romano Guardini bij zijn Eucharistievieringen op het slot Rothenfels. De Liturgische Beweging (vooral Pius Parsch) propageerde dit gebruik eveneens. Het genoemde streven werd tenslotte goedgekeurd in de Instructie “Inter Oeucumenici” van de Congregatie van de Riten in 1964. Hierin werd verordend: “Het is goed als het hoofdaltaar vrij staat van de muur, opdat men er zonder moeilijkheden kan rond lopen en opdat daaraan de Heilige Mis met het gezicht naar het volk kan gecelebreerd worden; en het altaar moet zo zijn opgesteld dat het werkelijk het middelpunt vormt waar de aandacht van de gelovigen zich als vanzelf op richt.” Dat de altaren “versus populum” bijna overal ter wereld zijn ingevoerd, is helaas juist. Maar in eigenlijke zin voorgeschreven zijn ze niet. In de Orthodoxe kerken van het Oosten houdt men tot op den dag van vandaag aan het vroegchristelijk gebruik vast, nl. dat de celebrant, samen met de gelovigen, het gezicht naar de absis gericht houdt. Dit geldt zowel voor de kerken van de Byzantijnse ritus (Grieken, Russen, Bulgaren, Roemenen, Serviërs, …) als voor de Oud-oriëntaalse ritussen (Armeniërs, Syriërs, Kopten, …).

            3. In de vroegchristelijke Basilica stond het altaar in het midden van de absis van het priesterkoor, en de dienstdoende priester stond daarachter met het gezicht naar het volk gericht. Op het altaar stonden kruis, noch kandelaars. Pas in latere tijd werd het altaar naar zijn huidige plaats aan de wand verschoven (cfr. A. Neugart: “Handbuch der Liturgie” 1926). IS DAT JUIST?

            Juist is wel dat zich in de eerste eeuwen de zitplaatsen van bisschop en priesters tegen de wand van de absis bevonden. In Griekse kerken was deze plaats niet zelden door meerdere treden sterk verhoogd, zodat de op de troon zittende bisschop door allen kon worden gezien en tijdens de preek, die hij vroeger van hieruit hield, beter kon worden gehoord. De middelste zetel was altijd voor de bisschop gereserveerd. Juist is ook dat oorspronkelijk noch kruis, noch kandelaars, noch lezenaar met Missaal op het altaar stonden, maar slechts de kelk en de pateen met de offergaven. Met bloemen tooide men wel de vloer van de kerk, nooit het altaar zelf. De altaren waren in regel ook klein (één vierkante meter). Een klein, massief stenen altaar bevindt zich in de kruisgang van de Dom van Regensburg. In deze Domkerk staat echter een groot altaar (2,10 op 2,40 meter) uit de 5^de eeuw, een zgn. Confessio, d.w.z. dat het bij een martelaarsgraf gestaan heeft. Daarom is het ook zo enorm groot. Wat de opstelling van de priester betreft in de vroege Kerk, vermeld ik de uitspraak van pater Jungmann S.J., auteur van het bekend “Missarum Solemnia” die hij in 1967 deed: “DE VAAK HERHAALDE BEWERING dat het oudchristelijk altaar regelmatig uitgaat van een met het gezicht naar het volk gerichte eredienst, IS GEBLEKEN EEN LEGENDE TE ZIJN.”

            Pater Jungmann waarschuwde er ook voor uit het pleiten voor het voksaltaar een absolute eis en tenslotte een mode te laten ontstaan, waaraan men zich genadeloos onderwerpt. Als hoofdreden voor de eenzijdige voorkeur om met het gezicht naar het volk gericht te celebreren, geeft hij aan: “HET BETREFT DE VANDAAG ZO GELIEFDE EN VAAK EENZIJDIGE NADRUK OP HET MAALTIJDKARAKTER VAN DE HEILIGE EUCHARISTIE.”

            Ook de toenmalige kardinaal J. Ratzinger, nu paus Benedictus XVI, heeft in toenemende mate voor het gevaar gewaarschuwd de Liturgie uitsluitend te zien onder het aspect van broederlijke maaltijd.

            4. Celebreert de paus ook niet, sedert onheuglijke tijden, met het gezicht naar het volk en bevindt zich in de Sint-Pietersbasiliek te Rome niet, zoals in de meeste moderne kerken, een altaareiland of een altaar op podium?

            Deelnemers aan pauselijke HH. Missen viel het vroeger op dat de paus niet, zoals elders in de christenheid, voor het altaar maar wel daarachter zijn plaats heeft. Sommige liturgisten trokken daaruit de verkeerde conclusie dat hier de vroegchristelijke positie van de celebrant – met het gezicht naar het volk – behouden werd. Het gaat hier echter ook om de naar het Oosten georiënteerde gebedsrichting. De absis van de Sint-Pieter te Rome ligt niet, zoals bij de meeste Basilieken, op het Oosten maar wel naar het Westen gericht. In de moderne, na Vaticanum II gebouwde kerken, vinden we, evenals in de Sint-Pieter, een “eilandaltaar”. Het gaat hier meestal om een gedesoriënteerd altaar in de ruimte, omgeven door rijen zitplaatsen van gelovigen en het is ook moeilijk een geëigende plaats te vinden voor een altaarkruis, dat nochtans vereist is volgens de nieuwe liturgische voorschriften. In de “Mijn heer, mijn God. Ik geloof dat U zijt één God in drie personen
de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Ik geloof  dat God de Zoon voor ons mens geworden is en aan het kruis is gestorven. Dat U het goede loont en het kwade straft.   Ik geloof alles wat U geopenbaard hebt en dat de Heilige  Kerk ons voorhoudt te geloven. Dat geloof ik vast, omdat U het hebt gezegd, U die alles weet en waarheid spreekt.

TOEVAL...  OF BESTAAT TOEVAL NIET?

John Lennon zei enige jaren geleden: “ Het christendom loopt op zijn eind.  Wij Beatles  zijn meer beroemd dan Jezus.”   Enige tijd nadien werd hij door 6 schoten gedood!

Tancredo Neves (President van Brazilië) zei : “ Als  ik 500.000 stemmen haal bij de verkiezingen, zal zelfs God mij niet kunnen weerhouden van het presidentschap. “    Hij haalde 500.000 stemmen, maar hij werd door ziekte geveld, en stierf de dag voor hij de eed zou afleggen als president.”

Cazuzza (Braziliaans dichter en zanger) zei gedurende een show in Rio de Janeiro, terwijl hij een sigaret rookte en de rook naar boven blies: “God ... dat is voor jou...!”

Hij stierf in de ouderdom van 32 jaar aan longkanker, na een verschrikkelijke doodstrijd.

De man die de Titanic bouwde zei ironisch: “Zelfs God kan die boot niet doen zinken ...!”  Kapitein Smith herhaalde deze woorden aan de tafel van zijn laatste avondmaal, aan boord van het schip...

Iedereen weet wat er nadien gebeurde.

Marilyn Monroe (filmactrice) zei tot Billy Graham (beroemd prediker), toen deze haar zei dat hij de Geest van God kwam brengen: “Ik heb uw Jezus niet nodig...!”  Een week later werd zij in haar appartement dood gevonden.

Bob Scott (Zanger), zong in een van liederen: “Hou mij niet tegen ik ga de ganse weg naar beneden, naar de hel...!”   Enige weken later vond men hem dood, gestikt in zijn braaksel.

In Caminas (Brazilie) zei een moeder tegen haar dochter die aanstalten maakte om met vrienden uit te gaan met de wagen: “Dochtertje, wees voorzichtig, ga met God en dat Hij u beschermt.”

De dochter antwoordde: “ De wagen is vol, er is voor God alleen nog plaats in de koffer.”

De wagen raakte betrokken in een verschrikkelijk ongeval, de auto was onherkenbaar ... op de koffer na. Deze was volledig intact gebleven.

De Duitse weermacht soldaten droegen gedurende de Tweede Wereldoorlog een koppelriem met als opschrift : ”God met ons”. De geschiedenis heeft uitgewezen dat dit een leugen was.

(Interviewboek ‘ Licht van de wereld’ door P. Seewald, Adveniat, 2010)

 1. Misbruikschandalen : “ De gedachte was dat de Kerk niet een Kerk van recht maar van liefde moest zijn; zij mocht niet straffen. het besef dat straffen een daad van liefde kan zijn, was verloren gegaan. Zelfs bij oprecht goede mensen is in die jaren een opvallende verduistering van het denken vast te stellen…De waarheid, verbonden met liefde in de ware zin, is boven alles verheven…Waarom reageerde men vroeger vroeger niet op dezelfde manier als wij tegenwoordig doen ? Ook de pers bracht zulke dingen voeger niet ter sprake, het besef was toen anders…”

2. Hebt u eraan gedacht om af te treden?  :  “ Bij groot gevaar mag je niet weglopen. Het is dus beslist niet het moment om af te treden. Juist op zulke ogenblikken  moet je volhouden en de moeilijke situatie beheersen…”( p 45). “ Je zou kunnen denken dat de duivel niets op heeft met het Jaar van de priester en daarom dat vuil over ons heeft uitgestoten. Alsof hij de wereld wilde laten zien hoeveel smerigheid er juist

Bijvoegsel aan de Boodschap

        van 25 juni 2012

ook onder priesters voorkomt. Maar je zou ook anders kunnen denken en zeggen : de Heer wilde ons testen en ons tot een dieper gaande reiniging oproepen…”.

“ Natuurlijk heeft het geestelijk klimaat van de 70er jaren, dat zich al in de 50er jaren begint af te tekenen, hiertoe bijgedragen. In die tijd hebben sommigen zelfs pedofilie verdedigd als iets positiefs. Waar het om draaide was met name de stelling – die ook in de katholieke moraaltheologie is binnengedrongen – dat er geen absoluut kwaad bestaat. Kwaad is slechts ‘relatief’. Wat goed of slecht is hangt af van de gevolgen….Goed en kwaad werden inwisselbaar, ze stonden niet meer helder tegenover elkaar.” 

3. Economische en financiële crisis: “ Natuurlijk, want wij leven op kosten van de volgende generatie. Daaraan zie je de onwaarachtigheid van onze levenswijze. Het is schone schijn waarin wij leven, en wij doen alsof die grote schulden er gewoon bijhoren…Naast specifieke financiële plannen is er ook een globaal gewetensonderzoek nodig. De Kerk heeft op dit punt een bijdrage proberen te leveren in de encycliek ‘ Caritas in veritate’ “

4. Bestaan van God: “ Veel mensen leven tegenwoordig volgens het praktisch atheïsme. Misschien is er wel iets of iemand, denken ze, die in een onheuglijk verleden de wereld ooit een zetje heeft gegeven, maar daar hebben wij niets meer mee te maken. Als die houding gemeengoed wordt, dan zijn er voor de vrijheid geen criteria meer, dan is alles mogelijk en geoorloofd. Daarom is het ook zo belangrijk dat de Godsvraag weer een centrale plaats krijgt. Het gaat niet om een willekeurige God, maar een God die ons kent,  ons aanspreekt en iets met ons van doen heeft – en die dan ook onze Rechter is”

5. Sociale druk om te denken zoals iedereen: “ Maar het is werkelijk zo dat concrete vormen van doen en denken als de enig rationele, en daarom enig menselijke worden gepresenteerd. Daaruit volgt een dwingende druk op het christendom; eerst wordt het geridiculiseerd, want het hangt een verkeerde, valse manier van denken aan, en vervolgens wil men het , uit hoofde van die ene vorm van rationalisatie, de levensruimte ontnemen…Het is heel belangrijk dat wij ons tegen de verabsolutering van een bepaald soort rationaliteit verzetten. Want dit is niet de rationaliteit als zodanig, maar de inperking van de rede tot de inzichten van de natuurwetenschap, en het buitensluiten van alles wat daar bovenuit gaat…”

6.  Het geloof in combinatie met de echte, de goede moderniteit : “ Op welke punten kan en moet het geloof de vormen en uitdrukkingen van de moderniteit aannemen, en waartegen moet het geloof verzet bieden ? Die enorme worsteling is momenteel voelbaar in heel de wereld…Het belangrijkste is dat wij zorgen dat mensen God niet uit het oog verliezen, dat zij weten welke schat zij bezitten. En dat zij vervolgens zelf , uit de kracht van het eigen geloof, de confrontatie aangaan met secularisme en de scheiding der geesten teweeg brengen. Precies dat enorme proces is de grote opdracht die wij op dit moment hebben” .

7. Over de erfzonde: “ De mens is structureel door de erfzonde bepaald. Dat het heidendom in hem telkens weer de kop opsteekt, is een ervaring van alle tijden. De erfzonde bestaat echt. Steeds opnieuw laat de mens het geloof los, dan heeft hij weer aan zichzelf genoeg, wordt hij een heiden in de diepste betekenis van het woord. Maar ook zien wij steeds opnieuw God terug in de mens. Dat is de worsteling van heel de geschiedenis. Zoals Augustinus zei : de wereldgeschiedenis is een strijd tussen twee vormen van liefde : de eigenliefde, die leidt naar de zelfvernietiging van de wereld, en de naastenliefde, die leidt naar zelfverloochening …” 

8. Een nieuw concilie nodig?  “ Wij hebben in totaal meer dan 20 concilies gehad, en er komt zeker ooit weer een nieuw concilie. Op dit moment zie ik de voorwaarden daarvoor niet vervuld. Naar mijn mening is de bisschoppensynode in deze fase een goed instrument…Op dit ogenblik hebben wij vooral geestelijke bewegingen nodig…Zij maken Gods aanwezigheid weer tot het wezenlijke punt.”

9. Steeds actief zijn?  “Niet opgaan in activisme betekent aandacht houden voor consideratie, voor omzichtigheid, beschouwing, om je heen kijken, tijd houden voor innerlijke afweging, voor het bezien van en omgaan met de dingen, met God en over God. Niet denken dat je onophoudelijk moet werken, is belangrijk voor ieder mens, voor iedere manager en met name voor de paus. Hij moet veel overlaten aan anderen, zodat hij innerlijk overzicht houdt en de innerlijke concentratie waarin het wezenlijke kan oplichten…Het is niet goed om alleen maar dossiers door te werken. Ik lees er zoveel mogelijk.

Bijvoegsel aan de Boodschap

        van 25 juni 2012

10. Paus : een superster?  “Moet je je wel voortdurend blootstellen aan de massa en je als een superster laten bekijken? Dat is de vraag. Anderzijds, mensen willen nu eenmaal graag de paus zien…Zo moet je het dan maar aanvaarden en de loftuitingen niet op jezelf betrekken als een persoonlijk compliment.”

11. Het gevoel opgesloten te zitten , een ommetje willen maken?  “ Dat doe ik niet. Maar dat ik nu niet meer gewoon een uitstapje kan maken, vrienden kan bezoeken, of gewoon thuis zijn, net als vroeger weer in mijn huis in Pentling verblijven…is wel een verlies”. 

12. Geloof en rede. “ God heeft nu een professor tot paus gemaakt. Ik denk dat Hij dat element van reflectie op de voorgrond wil hebben, en vooral het zoeken naar eenheid tussen geloof en rede.”

13. Benoemingen. “ Ik neem pas beslissingen als ik anderen veelvuldig geraadpleegd heb. En ik denk dat het in de afgelopen jaren toch gelukt is, een reeks goede benoemingen te doen…”  “ Beslissend is of hij de kwaliteiten bezit en of hij een spiritueel mens is, iemand die echt gelovig  en vooral moedig is”.

 14. Verdraagzaamheid en waarheid t.o.v. andere religies. “  Wat betekent tolerantie ?  Hoe verhouden waarheid en tolerantie zich tot elkaar ?  En vervolgens in verband daarmee de vraag of tolerantie ook het recht inhoudt van godsdienst te veranderen. Dat is moeilijk te aanvaarden voor de islamitische gesprekspartners.  Zij zeggen : wie in de waarheid is gekomen, kan niet meer terug” 

15. Hogere eisen van het mens-zijn? “  Wij moeten weer beseffen dat het iets heel bijzonders is mens te zijn, een grote uitdaging. Daar hoort niet bij dat je je gewoon maar op de stroom laat meevoeren. Net zo min als een levensinstelling die alleen maar uit is op comfort of de idee dat wellness het hoogst bereikbaar geluk is. Het moet weer voelbaar worden dat wij hogere eisen willen stellen aan het mens-zijn, ja, dat pas daardoor een hogere vorm van geluk toegankelijk wordt…”

16. Vernieuwde en vroegere vorm liturgie. “ Ik heb de vroegere vorm vooral beter toegankelijk willen maken, om de innerlijke continuïteit van de Kerk door de tijd heen te behouden. Wij kunnen niet zeggen : voeger was alles verkeerd, nu is alles goed. Want in een gemeenschap waarin niets belangrijker is dan bidden en Eucharistie vieren, kan iets wat vroeger het allerheiligste was, niet volstrekt verkeerd zijn. Het ging mij om de verzoening met ons eigen verleden, om de innerlijke continuïteit van het geloven en bidden in de Kerk”

17. Het persoonlijk voorkomen :   “ Ik heb tegen mijzelf gezegd : ik ben zoals ik ben. Ik probeer niet iemand anders te zijn. Wat ik geven kan, geef ik, en wat ik niet geven kan, probeer ik ook niet te geven. Ik probeer niet mezelf anders voor te doen dan ik ben. Ze hebben mij nu gekozen – daar hebben ook de kardinalen schuld aan – en ik doe wat ik kan”.

18.  Reacties media opheffing excommunicatie bisschop Williamson. “ Hier is kennelijk – ik heb het ook in mijn brief daarna opgeschreven – een vijandigheid aan het werk die op zulke dingen zit te wachten, en abrupt opspringt om erop los te slaan zodra de gelegenheid zich aandient. Aan onze kant is de fout gemaakt dat er niet genoeg  onderzoek en voorbereiding is gedaan voor deze zaak”.

19.  Een tijdperk van evangelisatie?  “ Wij moeten afwachten wat wij aankunnen en tot stand kunnen brengen. Maar dat wij met frisse energie opnieuw aan de wereld het evangelie moeten verkondigen, zodat het de wereld innerlijk raakt,  en dat wij daarvoor heel veel energie moeten verzamelen, dat alles hoort bij het programma dat mij is toevertrouwd” .

20. Wetenschap zonder God? “ Tegenwoordig denkt de mens dat hij alles zelf kan wat hij vroeger alleen van God verwachtte. Die manier van denken houdt hij voor wetenschappelijk. Daarbinnen lijkt alles wat met geloof te maken heeft archaïsch, mythisch, behorend bij een beschaving uit het verleden. Godsdienst, de christelijke godsdienst in ieder geval, wordt beschouwd als een relict uit het verleden. Al in de 18-de eeuw beweerde de Verlichting dat ooit ook de paus, (de dalai lama van Europa), zou moeten verdwijnen  De Verlichting zou deze mythische overblijfselen definitief wegwerken… De mens zoekt  niet meer het mysterie, het goddelijke, maar hij denkt dat de wetenschap alles wat wij nu nog niet begrijpen ooit zal ontraadselen. Het is alleen een kwestie van tijd. Dan beheersen wij alles. Wetenschappelijkheid wordt daardoor het allerhoogste criterium…De andere kant is dat de wetenschap nu ook tegen haar grenzen aanloopt. Veel wetenschappers zeggen dat het geheel toch ergens vandaan moet komen, en dat we die vraag opnieuw moeten stellen. Dat brengt een nieuwe openheid voor het religieuze mee”.

Bijvoegsel aan de Boodschap

        van 25 juni 2012

21. Veel theologen en priesters zijn zo vervreemd geraakt van de fundamenten,  dat een katholiek profiel vaak nauwelijks nog herkenbaar is. Wat is er fout gegaan? “ Wel, dat zijn de eigen ontbindende krachten in de menselijke ziel. En de wens om bij het publiek in de smaak te vallen. Of om een niemandsland te vinden, waar je alles nog vrij vorm kunt geven…Het kan gaan in de richting van politiek moralisme, zoals het geval is in de bevrijdingstheologie en in andere experimenten; het christendom moet zo weer relevant en actueel worden. En het kan gaan in de richting van psychotherapie en wellness, en dan wordt godsdienst geïdentificeerd met een algemeen gevoel van welbevinden. In al deze gevallen wordt de kern van het geloof zelf weggelaten. Wat overblijft… zijn zelf ontworpen projecten, die tot op zekere hoogte levenswijsheid inhouden, maar die geen overtuigende gemeenschap met God tot stand brengen, en ook de mensen onderling niet blijvend met elkaar kunnen verbinden”.

22. Kerkelijke media nemen slogans over van kritiek op de Kerk. Bisschoppen volgen adviseurs, die hen aanraden zich niet te scherp te profileren. Problematisch voor een nieuwe evangelisatie? “ Al die verschijnselen kun je alleen maar betreuren…we moeten echt zorgen dat dat gaat veranderen…Wat is echt wezenlijk, dat is de vraag. Dat betekent dat wij steeds weer terugkeren naar het evangelie en de woorden van het geloof”.

23. Het  niet kunnen communiceren van echtgescheidenen. U hebt gezegd dat  over die regel ‘intensiever moet worden nagedacht’. “ Natuurlijk moet dat gebeuren. Er zitten twee kanten aan. Enerzijds weten we dat de Heer zegt : een huwelijk dat in geloof is gesloten, kan niet worden ontbonden. Die woorden kunnen we niet manipuleren. We moeten ze zo laten - ook al staan ze haaks op de moderne levenswijze…De crisis die wij op dit punt doormaken in de zich langzaam ontbindende Westerse samenleving, beperkt zich dus niet tot de Westerse wereld. maar om het monogame huwelijk daarom maar op te geven, of de inzet voor deze samenlevingsvorm te staken, zou tegen het evangelie zijn…”.

24. Seksuele ethiek en resultaten van enquêtes. Men zegt dat tegenwoordig bijna geen vrouw nog als maagd het huwelijk ingaat… “ Resultaten van enquêtes – over hoe mensen leven  en wat ze doen – zijn op zichzelf geen criterium voor wat waar is en juist…Als je seksualiteit en vruchtbaarheid radicaal van elkaar losmaakt – en dat doet de anticonceptiepil – dan wordt seksualiteit iets triviaals. Alle vormen van seksualiteit zijn vervolgens gelijkwaardig… Wij zijn zondaars. Maar als onze hoge moraal niet nageleefd wordt, moeten wij dat niet beschouwen als een pleidooi tegen de waarheid. We moeten zoveel mogelijk het goede proberen te doen…”.

25. Protestanten en ontvangen van de Communie? “ Ook de wereldorthodoxie leert dat alleen wie in volle gemeenschap met de Kerk leeft, de H. Communie kan ontvangen….De Eucharistie is niet zomaar een sociaal ritueel, waar mensen elkaar vriendelijk bejegenen, maar een uitdrukking van wie wij zijn in het hart van de Kerk…”.

26. Priesterlijk ambt ook voor gehuwden?  “ Dat de bisschoppen in onze verwarrende tijd daarover nadenken, kan ik begrijpen. Maar vervolgens is het moeilijk te bedenken, hoe die twee systemen naast elkaar zouden moeten bestaan… Het celibaat…, iets dat alleen te realiseren en te geloven is, als God bestaat, en als ik daardoor voor het Rijk Gods opkom. in die zin is het celibaat een bijzonder teken” 

27. Jezus zou vrouwen niet geroepen hebben tot het priesterschap, omdat dat tweeduizend jaar geleden ondenkbaar was. “ Dat is onzin, want de wereld van toen was vol priesteressen. Alle godsdiensten hadden hun priesteressen. De formulering van Johannes Paulus II is erg belangrijk : de Kerk heeft ‘generlei volmacht’ om vrouwen te wijden. de Heer heeft de Kerk een vorm gegeven...is constitutief. De Heer wil iets voor ons, en daar houden wij ons aan, ook wanneer dat deze cultuur en deze beschaving moeite kost en ingewikkeld is. Overigens vervullen vrouwen zoveel belangrijke en betekenisvolle functies in de Kerk “.

28. Homoseksualiteit.  “ Het gaat om de innerlijke waarheid van de seksualiteit in de opbouw van het mens-zijn. Als iemand diep gewortelde homoseksuele neigingen heeft – men weet tot op heden nog niet of ze aangeboren zijn, of in de vroege kinderjaren zijn ontstaan – als zij in de persoon macht uitoefenen, dan is dat voor zo iemand een grote beproeving, zoals ook andere dingen een mens geweldig kunnen beproeven. Maar

Bijvoegsel aan de Boodschap

        van 25 juni 2012

dat betekent niet dat homoseksualiteit daardoor moreel goed wordt. Het blijft iets dat haaks staat op Gods oorspronkelijke bedoelingen “.

29. Ook waarheid bij andere godsdiensten?  “ Je moet twee dingen zeggen; Enerzijds: Christus is de Zoon van God en in Hem is de gehele waarheid over God geconcentreerd zichtbaar. Anderzijds: er zijn ook in andere godsdiensten veel soorten van waarheid zichtbaar, ze hebben fragmenten van de waarheid, sprankjes van het grote licht in zich”.

30. Creatief zijn en de liturgie   “ Niet wij doen iets, niet wij tonen onze creativiteit en wat wij zoal tot stand kunnen brengen. Liturgie is geen show, geen toneelopvoering, geen spektakel – de Ander blaast er het leven in. Dat moet duidelijk overkomen… De mens presenteert in de liturgie niet zichzelf…maar ze moet altijd bevatten wat ons vanuit het geheel van het geloof van de Kerk, het geheel van haar traditie en het geheel van haar leven wordt aangereikt en niet aan de mode van de dag ontleend is”

31. Jezus’ aanwezigheid in de Eucharistie. “ Als het waar is – en dat geloven wij – dat Christus werkelijk aanwezig is in de Eucharistie, is dat de allerbelangrijkste gebeurtenis, ... van de hele wereldgeschiedenis, de beslissende kracht, die veranderingen kan voortbrengen…Ik deel nu de Communie uit op de tong en de gelovigen knielen daarbij. Daarmee wil ik de eerbied bevorderen en de werkelijke aanwezigheid van Christus benadrukken. Vooral ook omdat bij massale bijeenkomsten die wij kennen in de Sint-Pieterskerk en op het Sint-Pietersplein het risico van oppervlakkigheid groot is. Ik hoorde dat er ook mensen zijn die de hostie dan bijvoorbeeld in hun portefeuille steken en als een soort souvenir mee  naar huis nemen… iedereen gaat naar voren, en daarom ga ik ook. In die context wilde ik een duidelijk teken stellen. Mensen moeten weten dat hier iets bijzonders gebeurt. Hier is de Heer, voor Wie je neerknielt. Opgelet! Het is niet alleen maar een sociaal ritueel waaraan je al dan niet kunt deelnemen”.

32. Betekenis Mariaverschijning in Fatima. “Het geloof ontvouwt zich. En daar hoort ook bij dat de Moeder Gods steeds sterker binnentreedt in de wereld om ons de weg te wijzen, als licht dat van God uitstraalt, als de Moeder door wie wij vertrouwd worden met de Zoon en de Vader. Zo geeft God ons tekenen, zelfs in de 20-ste eeuw”.

33. Betekenis van het ‘Jezusboek’ door de paus geschreven als collega-theoloog. “ Het is geen boek dat uitgegeven is door het leergezag…Ik wilde proberen een exegese, een Schriftuitleg te ontwerpen, die niet vertrekt vanuit een positivistisch historisme, maar die het geloof laat wegen in de exegese. Dat is in het huidige exegetisch landschap natuurlijk enorm riskant…Dat er in de mens Jezus – Hij is echt mens – meer dan een mens aanwezig is. Niet een mens aan wie het goddelijke geleidelijk is toegevoegd dankzij latere mythevorming- nee, in zijn persoon is al meteen bij de eerste ontmoetingen en overleveringen iets te zien geweest dat alle verwachtingen overtrof…ik wilde laten zien dat de Jezus in wie wij geloven, ook echt de historische Jezus is, en dat de figuur die de evangeliën ons schilderen, veel realistischer en geloofwaardiger is dan de vele andere Jezusfiguren, die ons steeds weer worden voorgehouden”.

34. Waarom wordt er in de verkondiging zo opvallend gezwegen over eschatologische thema’s  (hel, vagevuur, antichrist, vervolging van de Kerk in de eindtijd, wederkomst van de Heer)?  “ Dat is een heel serieuze kwestie. Inderdaad is onze verkondiging heel eenzijdig, ze is voornamelijk gericht op het verbeteren van deze wereld, en de echt betere wereld wordt nauwelijks nog genoemd. Op dit punt moeten wij ons geweten onderzoeken…Die laatste dingen zijn voor de moderne mens moeilijk te verteren. Ze lijken onwerkelijk. Liever hebben de mensen concrete antwoorden, die de nood van het heden verlichten…Er zal echt een laatste oordeel plaatshebben. Eerst komt het in de vorm van een, laten we zeggen, voorlaatste oordeel, een oordeel op het moment dat de mens doodgaat…er vindt werkelijk een oordeel plaats, de mensheid wordt opgedeeld, de mogelijkheid van verwerping bestaat ook, de dingen zijn niet om het even. Mensen denken tegenwoordig dat het niet zo een vaart zal lopen. Zo kan God toch niet zijn. Maar nee: God neemt ons serieus. Het kwaad bestaat, en waar het nog bestaat moet het veroordeeld worden…Op eigen kracht kan de mens de geschiedenis niet de baas…Die krachten kunnen enkel voortkomen uit een ontmoeting met God. Die morele krachten bieden weerstand. In die zin hebben wij God nodig, de Ander, die ons helpt te zijn wat we uit onszelf niet kunnen zijn...Daar gaat het om. Dat wij God waardig worden, en zo in het ware, eeuwige leven kunnen binnengaan”.

Paus Benedictus XVI.

DOET DE KINDERDOOP DE VRIJHEID GEWELD AAN?   ((13 juni 2012))

Doet de kinderdoop de vrijheid geweld aan? vraagt Paus Benedictus XVI zich af: in tegendeel, hij is “een anticipatie op de zin van het leven” en daardoor “rechtvaardigt” hij de gave van het leven.

Aan het slot van zijn lange overweging over het doopsel, bij de opening van het Kerkelijk Congres van het bisdom Rome, bleef Paus Benedictus XVI staan bij de vraag over de kinderdoop.

Dit doopsel stelt twee veel voorkomende vragen: “Is de kinderdoop goed of zou het beter zijn eerst het catechumenaat te volgen om te komen tot een doopsel dat goed begrepen wordt?” en “Kunnen wij aan ons kind de godsdienst opleggen die het moet volgen of niet? moeten wij het kind dat niet zelf laten kiezen?”

Deze vragen tonen volgens de Paus dat het christelijk geloof niet meer gezien wordt als “het nieuwe, het ware leven” maar als “een keuze tussen andere” en zelfs “een last die men niet zou mogen opleggen zonder goedkeuring van de betrokkene”.

Nochtans “is de werkelijkheid anders”: “het leven zelf wordt ons gegeven zonder dat wij konden kiezen of we al of niet willen leven”, inderdaad “nooit werd aan iemand gevraagd: wilt ge geboren worden of niet?”.

“Het leven zelf wordt ons noodzakelijkerwijze gegeven zonder onze voorafgaande toestemming, het wordt ons gegeven en wij kunnen niet vooraf beslissen of “ik al of niet wil leven”.

Voor Paus Benedictus XVI is de echte vraag dus: “Is het juist in deze wereld het leven te geven zonder toestemming gekregen te hebben – wilt ge al of niet leven? Kan men werkelijk het leven anticiperen, het leven geven zonder dat de betrokkene de mogelijkheid had om te beslissen?”

De gave van het leven “is mogelijk en juist” alleen wanneer met het leven ook “de waarborg (gegeven wordt) dat het leven met al de problemen die de wereld kent, goed is, dat het goed is te leven, dat dit leven goed is, dat het door God beschermd wordt en dat het een echt geschenk is”.

Trouwens, “alleen de anticipatie van de zin rechtvaardigt de anticipatie van het leven”.

Daarom “rechtvaardigt (het doopsel) ook de anticipatie van het leven als waarborg van het goede dat van God komt” want het is de “anticipatie van de zin, van het ‘ja’ van God die dit leven beschermt”.

“Zo is kinderdoop niet tegen de vrijheid”, integendeel “de kinderdoop is noodzakelijk om ook de gave van het leven te rechtvaardigen – die anders betwistbaar zou zijn”. “Alleen het leven dat in Gods hand ligt, in de handen van Christus, en ondergedompeld wordt in de naam van de drie-ene God, is een goed dat zekerheid biedt en dat men zonder scrupule kan geven.”

De uitdaging voor de gedoopte is dan “in overeenstemming met deze gave te leven”, “werkelijk een weg-na-de-doop te gaan, zowel de verzakingen als het ‘ja’ aan God en zo “goed te leven”.

Vert. Sorores Christi

Rome (ZENIT.org)

VATICAAN MAAKT HET PROGRAMMA

“JAAR VAN HET GELOOF” BEKEND

ROME (RKnieuws.net) - Rome heeft het programma van het Jaar van het geloof bekendgemaakt dat van 11 oktober 2012 tot 24 november 2013 in de ganse Kerk plaatsvindt. Paus Benedictus XVI kondigde het initiatief al op 11 oktober 2011 aan in zijn apostolische brief Porta Fidei. Met dit initiatief wil de paus de gelovigen de gelegenheid bieden hun geloof te verdiepen, één van de doelstellingen van zijn pontificaat.

Bij de voorstelling van het programma zei Mgr. Rino Fisichella, voorzitter van de pauselijke raad voor de nieuwe evangelisatie, dat we een algemene crisis meemaken die ook het geloof raakt. Hij zei ook dat er een internetsite en een gsm-applicatie komt om de manifestaties die in het kader van het Jaar van het geloof plaatsvinden aan te kondigen.

De officiële opening van het Jaar van het geloof vindt op donderdag 11 oktober in de Sint-Pietersbasiliek in Rome plaats en valt samen met de 50ste verjaardag van de opening van Vaticanum II. Dit samenvallen is een bewuste strategische keuze van Benedictus XVI. Alle deelnemers van de synode over de nieuwe evangelisatie en alle concilievaders die nog in leven zijn zullen de openingsplechtigheid bijwonen.

Eén van de objectieven van het Jaar van het geloof is van het Credo een dagelijks gebed te maken. Op 21 oktober zullen zes martelaren en belijders van het geloof, afkomstig uit de vijf continenten, in Rome heilig verklaard worden. Op 25 januari 2013 komt er in de Romeinse basiliek Sint-Paulus-buiten-de muren een grote oecumenische viering. Op 2 juni 2013 – Sacramentsdag – zal er in alle kathedralen en kerken ter wereld gelijktijdig stille eucharistische aanbidding worden gehouden.

GEBED VOOR DE PRIESTERS

Marthe Robin (Van wie het zaligverklaringsproces bezig is) bad als volgt: “O mijn God, houd alle priesters op Uw heilige weg, laat niet toe dat de verleidingen van de wereld en de verlangens van het vlees ook maar de minste aantrekking zouden hebben op hen. Maak dat ze allen meer en meer apostelen zouden zijn, meer onwrikbaar in hun geloof, trouw aan hun bediening en dat uw aanbiddelijke Wil steeds ten volle in hen zou verwezenlijkt worden.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
 

Veel van onze mensen houden binnenkort hun jaarlijkse vakantie. Niet alleen onze kinderen maar ook onze werkende mensen en onze gepensioneerden. De vakantietijd is voor bijna iedereen een tijd die anders is dan anders. Voor velen is het niet alleen een tijd om wat uit te blazen en het wat rustiger aan te doen. De rust en het anders zijn van de tijd laat mensen ook even stilstaan bij de grote lijnen van het leven. Niet voor niets worden na een vakantietijd soms heel ingrijpende beslissingen genomen. De tijd van rust laat mensen gemakkelijker de vraag stellen: Waar zijn we in ons leven mee bezig ? Zie ik de grote lijnen van mijn leven nog ?  Is er voldoende aandacht voor mijn band met God, met mijn medemensen en met mijn eigen ik ? Een eerlijk antwoord daarop laat mensen wel eens, na een vakantietijd, een heel andere richting uitgaan in hun leven. Als ik iets aan mijn parochianen zou mogen wensen als vrucht van hun vakantietijd is het dat wel: kijk eens naar de grote lijnen van je leven voor je weer de drukte van het werkjaar ingaat !

Een mooi verhaal wat ik daarbij ter overweging wil meegeven is het verhaal van het jongetje die naar zijn oma keek die een brief aan het schrijven was. Op een gegeven moment vroeg hij: “Oma, schrijf je een verhaaltje over wat wij samen hebben meegemaakt? Of schrijf je misschien een verhaaltje over mij?” Zijn oma stopte met haar brief, glimlachte, en zei: “Ik schrijf inderdaad over jou. Maar belangrijker dan de woordjes die ik schrijf, is het potlood waarmee ik schrijf. Ik zou willen dat je later, als je groot bent, net zoals dit potlood wordt”. Het jongetje keek nieuwsgierig naar het potlood, maar kon niets bijzonders ontdekken. Maar het is gewoon maar een potlood! Het is maar hoe je er naar kijkt. Het potlood heeft vijf bijzondere

dingen die jou - maar dan moet je ze wel onthouden- tot iemand zullen maken die altijd in vrede met de wereld zal leven ...


Ten eerste: Je zult misschien grootse daden verrichten, maar je mag nooit vergeten dat er een hand is die jou leidt. Deze hand noemen we God, en Hij zal je altijd leiden volgens Zijn Wil.


Ten tweede: Af en toe moet je stoppen met schrijven, om de punt te slijpen. Daardoor heeft het potlood een beetje pijn, maar het wordt er wel scherper van. Dus moet je wat pijn kunnen verdragen, het maakt je tot een beter mens.


Ten derde: Als je met een potlood schrijft, kun je altijd uitgummen wat je fout schreef. Corrigeren wat we gedaan hebben is niet slecht, maar belangrijk, om rechtvaardig door het leven te kunnen gaan.


Ten vierde: Het belangrijkste van het potlood is niet het hout of de buitenkant, maar het grafiet dat erin zit. Dus wees steeds bezorgd om wat er binnen in je gebeurt.


Ten slotte, het vijfde wat een potlood bijzonder maakt: het laat altijd een spoor na. Besef goed dat alles wat je in je leven doet, sporen zal achterlaten en probeer je daar bewust van te zijn.

Hoe is het met ons levenspotlood ? Maak er dit jaar een mooie vakantietijd van !

Gods Zegen, uw priester en pastoor                                                          A. Penne.
www.priesterpenne.be

Gebed voor hen die het scapulier dragen

van onze Moeder Maria van de Berg Karmel

Maria, Koningin en Moeder van Karmel,
Gij beschermt op een bijzondere wijze
allen die uw heilig scapulier dragen:
neem ook mij onder uw moederlijke bescherming.
Ik wijd mij geheel aan U toe,
en ik zal altijd uw heilig scapulier dragen,
om telkens opnieuw mijzelf eraan te herinneren,
dat ik U ben toegewijd
en als uw toegewijd kind wil leven.
Help mij door uw machtige voorspraak,
om vroom, eenvoudig, liefdevol en zuiver te leven
en sta mij bij in het uur van mijn sterven.
Amen.

DE TWAALF BELOFTEN

Van het  Heilig Hart aan allen die het Heilig  HART vereren.

1. Ik zal hun alle genaden schenken  die zij in hun staat nodig hebben.

2. Ik zal vrede brengen in hun huisgezinnen.

3. Ik zal hen troosten in hun kwellingen.

4. Ik zal hun een zekere toevlucht zijn in het leven en vooral bij de dood.

5. Ik zal overvloedige zegen uitstorten over al hun ondernemingen.

6. De zondaars zullen in mijn Hart de bron en een eindeloze oceaan van barmhartigheid  vinden.

7. De lauwe zielen zullen vurig worden.

8. De ijverige zullen spoedig tot hoge volmaaktheid komen.

9. Ik zal de plaatsen zegenen, waar de beeltenis van mijn Hart uitgesteld en vereerd wordt.

10. Aan allen, die werken aan het heil der zielen zal ik de  gave schenken, de meest versteende  harten te treffen.

11. Zij, die deze godsvrucht verspreiden,  zullen hun naam in mijn Hart schrijven en er nooit worden uitgewist.

12. Ik beloof u, in de overmatige barmhartigheid van mijn           Hart dat mijn almachtige liefde aan allen die negen maanden achtereen de eerste vrijdag te communie gaan de genade der eindboetvaardigheid zal geven, dat zij niet in mijn ongenade zullen sterven, noch zonder hun Sacramenten te ontvangen, en dat mijn Hart hun tot veilige schuilplaats zal strekken in dit laatste uur.

Heer, ontferm U over ons

Christus, ontferm U over ons

Heer, ontferm U over ons

Christus, aanhoor ons

Christus, verhoor ons

God, hemelse Vader, ontferm U over ons

God Zoon, Verlosser van de wereld, ontferm U over ons

God, Heilige Geest, ontferm U over ons

Heilige Drievuldigheid, één God, ontferm U over ons

Hart van Jezus, de Zoon van de eeuwige Vader, ontferm U over ons

Hart van Jezus, door de Heilige Geest in de schoot van de Moedermaagd gevormd, ontferm U over ons

Hart van Jezus, wezenlijk verenigd met het Woord van God, ontferm U over ons

Hart van Jezus, oneindige majesteit, ontferm U over ons

Hart van Jezus, heilige tempel van God, ontferm U over ons

Hart van Jezus, woontent van de Allerhoogste, ontferm U over ons

Hart van Jezus, huis van God en poort van de hemel, ontferm U over ons

Hart van Jezus, gloeiende oven van liefde, ontferm U over ons

Hart van Jezus, schatkamer van gerechtigheid en van liefde, ontferm U over ons