Mensen hollen door

drukke winkelstraten.

Ze zijn koortsig op zoek

naar altijd nieuw genot,

nieuwe koopjes,

nieuwe dingen.

Soms hol ik mee,

wat verdoofd

door de weelde.

Maak me wakker, Heer!

Laat me niet verstikken

tussen zovele

vergankelijke dingen.

Leer me weer sober te

zijn.

Amen.

Samen met het Doopsel en de Eucharistie vormt het Vormsel het geheel van de sacramenten van de christelijke initiatie. Zonder de 1ste communie of het Vormsel te ontvangen is men niet volwaardig katholiek. De Kerk houdt ons voor, dat het Vormsel nodig is om de volheid van de genade van het Doopsel te ontvangen. Inderdaad, in het sacrament van het Vormsel, dat de gedoopten hechter met de Kerk verbindt, ontvangen zij een bijzondere kracht van de heilige Geest om als waarachtige getuigen van Christus het geloof te beleven, te verspreiden en te verdedigen.

In het Evangelie horen we Johannes de klemtoon leggen op de Heilige Geest. In het Oude Testament hebben de profeten aangekondigd dat de Geest van de Heer zou rusten op de verwachte Messias, Jezus onze Heer.

Maar de Heilige Geest was niet enkel bestemd voor de Messias, Hij moest ook meegedeeld worden aan heel het Messiaanse volk. Verschillende malen heeft Christus deze uitstorting van de Geest beloofd, een belofte die Hij heeft waargemaakt op de dag van Zijn Verrijzenis en vervolgens op een meer luisterrijke wijze op de dag van Pinksteren. Vervuld van de Heilige Geest begonnen de apostelen "Gods grote daden" te verkondigen. Zij die toen geloofden in de prediking van de apostelen en zich lieten dopen, hebben op hun beurt de gave van de Heilige Geest ontvangen.

De apostelen deelden de pasgedoopten de gave van de Heilige Geest mee door hen de handen op te leggen. Zo werd de genade van het doopsel dan voltooid. Tijdens ons doopsel hebben we de Drie-ene God ontvangen, waaronder God de Heilige Geest. Welnu, de volheid van de gaven van de Heilige Geest wordt ons doorgegeven tijdens het Vormsel, wanneer de bisschop of zijn vertegenwoordiger de handen uitstrekt over de vormelingen en het gebed over hen uitspreekt.

Van in de begintijd van de Kerk heeft men aan de handoplegging een zalving met welriekende olie toegevoegd, om beter de gave van de heilige Geest aan te duiden. Deze olie noemt men het heilig Chrisma dat geconsacreerd wordt door de bisschop tijdens de chrismaviering op de vooravond van of op Witte Donderdag zelf. Deze zalving verduidelijkt de naam van "christen", wat "gezalfde" betekent. Christus zelf betekent: Hij die "Door God gezalfd werd met de Heilige Geest". Door deze zalving krijgt de vormeling "het merkteken", het zegel van de Heilige Geest. Het zegel is het symbool van het eigendomsrecht van een persoon op een voorwerp of op een mens.

Zo werden ooit soldaten gemerkt met het teken van hun aanvoerder en ook de slaven met dat van hun meester om duidelijk aan te tonen dat ze hun bezit waren. Bij het vormsel verwijst dit teken dat God ons als zijn kinderen aanneemt, en ons steeds als zijn bezit zal beschouwen, namelijk dat Hij altijd bij ons zal blijven, hoe ver we ook van Hem zouden zijn afgedwaald. De Heer neemt ons aan als Zijn kinderen. Dit merkteken van de Heilige Geest blijft, zoals ons doopsel, onuitwisbaar op ons rusten. Net zoals we slechts eenmaal kunnen gedoopt worden, kunnen we maar eenmaal gevormd worden. De Kerk vindt het Vormsel zeer belangrijk. Vandaar dat de Kerk zegt: "Iedere gedoopte die nog niet gevormd is, kan en moet het sacrament van het Vormsel ontvangen." Bij stervensgevaar kan welke priester ook, de volwassenen Vormen, en moet hij zelfs de kinderen Vormen, ook indien zij de jaren van verstand nog niet bereikt hebben.

Waarom is het ontvangen van het Vormsel zo belangrijk?

Dit sacrament verenigt ons inniger met Christus, het vermeerdert in ons de gaven van de heilige Geest en het vervolmaakt onze band met Zijn Kerk. Tevens verleent het Vormsel ons een bijzondere kracht van God de Heilige Geest om het geloof door woord en daad te verspreiden, het te verdedigen als waarachtige getuigen van Christus, het dapper te beleven en ons er nooit voor te schamen.Beste gelovigen, zo zien we wat een rijkdom het is om het Vormsel te ontvangen en er naar te leven. Laten we dit groot sacrament aanbevelen, vooral aan de jongeren die twijfelen om het vormsel te ontvangen. Ze hebben er als gedoopten recht op om volledig toe te behoren aan Jezus Christus, die met uitgestrekte handen verlangt zijn heilige Geest over hen uit te storten zodat ze kracht, moed en sterkte krijgen om door het leven te gaan, als overtuigde en gelukkige Christenen.

Kom, Heilige Geest, en vervul het hart van Uw gelovigen. Amen

RUSSISCHE VROUWEN KLEDEN ZICH ALS STRIPTEASE DANSERESSEN

BRUSSEL 18 januari (BELGA) In Rusland kleden de vrouwen zich als stripteasedanseressen en ze maquilleren zich als clowns. Dat zegt aartspriester Vsevolod Tcjapline (42) van de Russisch-orthodoxe Kerk, die instaat voor de relaties tussen Kerk en samenleving, in een open brief gepubliceerd door het persagentschap Interfax. Tcjapline pleit voor een vestimentaire code.

Volgens de aartspriester is de kans groot dat mensen op straat vrouwen gaan aanzien voor striptease danseressen. "Een vrouw die nauwelijks gekleed is en gemaquilleerd is als een clown gaat zeker geen man vinden om haar leven mee te delen, want een man heeft een minimum aan intelligentie en zelfrespect", meent de aartspriester.

Tcjapline neemt ook mannen op de korrel die in schort of t-shirt door de stad lopen. "Het is noodzakelijk dat er een vestimentaire code komt voor alle Russen, zoals die nu al bestaat in sommige scholen en bedrijven", stelt de vertegenwoordiger van de Russisch-orthodoxe Kerk. Het is niet de eerste keer dat de aartspriester kritiek uit op kledij. In december sprak hij zich al uit tegen het dragen van minirokken.

Inmiddels is een groep feministen met een petitieactie gestart tegen de verklaringen van de aartspriester. De petitie die aan Kirill, de patriarch van Moskou, zal overhandigd worden, roept de orthodoxe Kerk op een einde te stellen aan "dergelijke discriminerende maatregelen tegen vrouwen". KWO/

Vraagje: "Is het in België beter?"

De zelfverloochening en het prijsgeven

van alle onredelijke verlangens

De Heer: Mijn zoon, gij kunt de volmaakte vrijheid niet bezitten, behalve als gij onvoorwaardelijk tegen uzelf ingaat. Het zijn allemaal geboeiden: de begerige bezitters en de minnaars van het eigen ik; zij die altijd op iets belust zijn, de nieuwsgierigen, de rondlopers, de zoekers naar het weke en verfijnde, niet naar dat wat van mijn Zoon is, ze fantaseren er maar op los, maar het blijft niet. Want alles stort in elkaar wat niet van Mij komt.

Houd dit korte en alles omvattende woord in uw geheugen: laat alles los en gij zult alles vinden; doe afstand van zinledige verlangens en gij zult tot rust komen. Denk hier dikwijls over na, en als gij u die praktijk hebt eigen gemaakt zal u een groot licht opgaan.

Heer, dat is niet het werk van één dag en geen kinderspel; in dit éne woord immers ligt alle geestelijke volmaaktheid opgesloten.

Mijn zoon, schrik daar niet voor terug en wees niet zo snel ontmoedigd, als gij over de weg van de volmaakten hoort spreken; maar voel u eerder tot het hoogste opgeroepen en verzucht er minstens naar met een waar verlangen. Stond het maar zó met u en was alle egoïsme eindelijk eens uit u verdwenen, hield gij eens alleen rekening met mijn wenken. Dan zoudt gij Mij zeer aangenaam zijn en heel uw leven was dan ook vol vrede en vreugde.

Er is nog veel wat gij los moet laten en als gij Mij dat niet van harte in handen legt, zult gij nooit bereiken waar gij om vraagt. ‘Ik raad u aan in vuur gelouterd goud van Mij te kopen om rijk te worden’, dat is de hemelse wijsheid die al het waardeloze met voeten treedt.

Zet de aardse wijsheid maar als laatste in de rij, Ik bedoel daarmee het al te menselijk en zelfzuchtig welbehagen.

Ik zeg u: koop wat de mensen nietswaardig vinden in plaats van hun kostbare en dure dingen. Want werkelijk: nietswaardig, gering en haast vergeten lijkt de ware, hemelse wijsheid, die niet zichzelf heerlijk vindt en geen lof op aarde zoekt. Velen prijzen haar met de mond aan, maar hun leven is er heel ver van verwijderd. Toch is dit de kostbare parel die voor velen verborgen blijft.

BIRGITTA BEMERKT EEN BEDORVEN LUCHT VOOR DE AANKOMST VAN IEMAND DIE IN DE BAN IS GEDAAN.

ZESDE BOEK, KAP. 87.

Op zekere dag, toen de bruid van Christus, de H. Birgitta, naast een bisschop zat en in de buurt van andere voorname mannen, kreeg zij een lucht van verrotte vis in de neus. Toen allen er zich over verbaasden, dat zij iets rook en anderen niet, kwam er iemand binnen, die in de ban was gedaan, maar er zich niet aan stoorde, want hij was een machtig man. Toen het gesprek geëindigd was, zeide Christus tot Zijn bruid: "De lucht van verrotte vis is gevaarlijker voor het lichaam dan andere slechte geuren. Zo is ook de ban te vergelijken met een geestelijke ziekte, die niet alleen dengene aantast die in de ban gedaan is, maar ook hen die hem gehoorzamen, of met hem omgaan. Moge de bisschop er het zijne toe bijdragen dat dezulken gestraft worden, opdat meerderen niet door zijn omgang besmet en bedorven worden."

U, God van de Ruimte en van het Heelal.

Help de mens op aarde uit het komende tranendal.

Dat de liefde in de kortste keren in de mens aanbreken mag.

Voor een beter bestaan, voor elkeen op elke nieuwe dag.

Dat de mens dan als een stralende zon zou zijn.

En de innerlijke liefde kon voelen dat bedoelt is voor groot en klein.

Zou dat dan niet mooi zijn, om te beleven een wereld schoon en goed.

Dat zou voor onze nakomelingen toch mooi zijn, als men is aardig, lief en zoet.

Dat kunnen we alleen dan meemaken?

Als het geweld van haat en nijd verdwenen is van de straten.

O, wat zou dat een mooie wereld zijn.

In een wereld te kunnen leven zonder verdriet en pijn.

ZOMAAR,.,

Als je van iemand houdt

wil je dat af en toe duidelijk tonen

of wil je dat eens duidelijk zeggen,

JE LAAT DAN JE WERK OF SPEL LIGGEN

En je gaat knusjes bij moeder zitten.

Zomaar.

Of je zegt: "Papa, ik vind je een toffe pa!"

Zomaar .

Of je zegt aan je partner: "Ik mag je nog even graag als toen!"

Zomaar.

Of je staat zomaar te staan bij je vriend.

Is dat niet mooi, zeg?

Bidden is ook...

niets anders doen dan,.

zomaar dicht bij God zijn..

Hem zomaar aanspreken met de meeste eerbied...

God zomaar zeggen dat Hij een beste Vader is...

Hem zomaar bewonderen...

Zegene ons daartoe de almachtige God: Vader, Zoon en H. Geest.

'Zalig zij die aan vrede bouwen: ze worden kinderen van God genoemd'.

Verlangen naar vrede wordt geboren uit het niet verdragen dat anderen elkaar niet gaarne zien. Het is voor een christen al bijna niet te dulden dat mensen onverschillig staan tegenover elkaar. Maar wrokkigheid, verwijten, de dodende blik, dat voelt hij aan als stoornis, misverstand, knoeiboel.

Als kinderen van eenzelfde familie mekaar niet uitstaan, dan denkt men onmiddellijk aan de pijn die hun ouders moeten voelen. Als twee mensen elkaar benadelen, elkaar verguizen, elkaar verscheuren, wie denkt dan aan de pijn van God? Wie denkt dan echt eens aan de Goddelijke Liefde die wordt bespot, aan Jezus, voortdurend in doodstrijd tot aan het einde van de wereld?

De vrede, het is de erkenning zonder voorbehoud van de ander, als individu, als sociale klasse, als volk of als ras. Er bestaat natuurlijke verscheidenheid, er zijn kunstmatige tegenstellingen, instinctieve wedijver. Er zijn vooral de Krachten, die van alle kanten er belang bij hebben al die tegenstellingen te voeden. Daarom volstaan gezond verstand en goede wil niet om aan vrede te werken. Er is ook liefde nodig. Liefde voor onbekenden, vreemdelingen, concurrenten: het is veel gevraagd! En toch is dat de prijs van de vrede. En wie aan de vrede bouwt moet, per definitie, liefde opbrengen voor twee.

De HEER is mijn licht, mijn behoud, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn leven

veilig, voor wie zou ik bang zijn? Ik vraag aan de HEER één ding, het enige wat ik

verlang: wonen in het huis van de HEER alle dagen van mijn leven, om de liefde van

de HEER te aanschouwen, hem te ontmoeten in zijn tempel. Mijn hart zegt u na:

‘Zoek mijn nabijheid!’ Uw nabijheid, HEER, wil ik zoeken, verberg uw gelaat niet voor

mij. Wacht op de HEER, wees dapper en vastberaden, ja, wacht op de HEER.  

Katharina Emmerick– zo wordt zij meestal genoemd – was een duitse Augustijnernon, die leefde van 1774 tot 1824. Een der opvallendste trekken uit haar leven is de uiterste armoede : het ouderlijke huis was een stal, welke de bewoners deelden met paard en koe. Niet het minste comfort was er : geen schouw, geen vuurhaard. De bedden waren bakken waar bovenop de oogst, het veevoeder en het hooi werden gestapeld.

Van kindsbeen af bezat zij het charisma de geloofswaarheden te mogen aanschouwen in levende beelden. Als kind vertelde zij reeds aan haar vader allerlei omstandigheden over personen en feiten uit de gewijde geschiedenis alsof zij alles zelf had beleefd en de personen intiem had gekend. Toen zij, in de korte schooltijd welke zij doormaakte, daarover sprak, werd zij prompt door de onderwijzer berispt om haar zogenaamde fantasieën. Daaruit concludeerde zij dat het onwelvoeglijk was daarover te spreken. Zij meende dat iedereen het zag als zij het maar voor zich hield, en zij waardeerde hun bescheidenheid.

Reeds lang verlangde zij ernaar in een klooster te worden aanvaard, doch het was eerst in 1802, 28 jaar oud, dat zij met moeite werd opgenomen in het kleine klooster van de Augustinessen te Dülmen, wegens haar armoede en weke gezondheid. Daar werd zij menigmaal door haar medezusters gehekeld en geplaagd en kreeg aldus de gelegenheid alles te verdragen in stilte en geduldige liefde.

Wegens de pover inkomsten van het klooster moest zij zelf voorzien in haar onderhoud door naaiwerk. Haar rijke charismen, visioenen, zoenlijden voor de H.Kerk, voor bisschoppen, priesters, religieuzen en voor de eigen medezusters, werden niet begrepen. Haar onnatuurlijke ziektetoestanden, welke haar soms op de rand van de dood brachten en dan weer even snel genazen, waren een bron van ergernis, niet enkel voor de medezusters, maar ook voor de behandelende geneesheer.

Einde 1811 werd het klooster afgeschaft en zij werd opgenomen door een arme weduwe te Dülmen in een klein gelijkvloers kamertje met venster op de straat.

Op 29 december, om 3 uur in de namiddag, verscheen haar de gekruisigde Heer Jezus, met stralende wonden die als vurige pijlen haar handen, voeten en zijde troffen, welke begonnen te bloeden. Van toen af werd zij bedlegerig en had geen behoefte meer aan spijs, drank en andere benodigdheden.

Niet langer als drie maanden was het mogelijk deze toestand verborgen te houden, want elke vrijdag bloedden de stigmata. De stigmata van de doornenkroon, welke zij veel vroeger, doch onbloedig, had gekregen, begonnen nu insgelijks te bloeden.

Zodra het gerucht de ronde deed, kwam de geestelijke overheid de zaak dadelijk onderzoeken. Vicaris-generaal Droste zu Vischering, de latere aartsbisschop van Keulen, getuigde en verklaarde dat het een ernstige zaak was en Anna- Katharina rechtzinnig was en gans onderworpen aan het geestelijke gezag. Ook latere onderzoeken door de burgerlijke overheid dwongen de geestelijkheid zich bij de feiten neer te leggen ondanks de grote vooringenomenheid.

K had de verzekering bekomen dat haar visioenen, om niet verloren te gaan, zouden opgetekend worden door een persoon voor wiens geestelijke vervolmaking zij veel te lijden kreeg. Op donderdag 24 september 1818 kwam bij haar op bezoek Clemens Brentano, de gevierde dichter en schrijver, van huize uit katholiek, maar megesleept door de geestesstromingen van de tijd en weinig op de hoogte van de godsdienst.

Aanstonds herkende zij de persoon die haar beloofd werd als vrucht van haar gebeden. Brentano werd diep getroffen door haar persoonlijkheid en kwam vijf jaren lang dagelijks aan haar ziekbed om de visioenen op te schrijven. Hij die verwend was door het salonleven van Berlijn kwam zich daarvoor begraven in het boerenstadje Dülmen.

Altijd onderwierp hij zijn geschriften aan de goedkeuring van Anna- Katharina om ze zo nodig te verbeteren. Zij zag het geschrevene schitterend van het licht, zoals zij het zag van al wat waar was.

Brentano zou zeker grote missingen begaan hebben moest hij er iets van het zijne aan hebben toegevoegd want hij was onwetend over deze zaken.

Zij zag dan dag na dag het ganse openbare leven van de Heer Jezus, vanaf de dood van de voedstervader Jozef tot de Verrijzenis, alsmede het leven van de Heilige maagd Maria, van de apostelen en van allen die in betrekking kwamen met de Heer gedurende Zijn openbaar leven.

Ook vele gebeurtenissen uit het Oude Testament werden haar geopenbaard : de zondeval van de eerste ouders in het aards paradijs, de ontaarding van het mensdom en de zondvloed, Jozef in Egypte, de uittocht van het Joodse volk, de profeten Eliah en Maleachi. En dit is nu het wonderbare : haar visioenen zijn volledig in harmonie met de Bijbel, er is geen enkele valse noot te vinden. Welk een verschil met de vele moderne schriftgeleerden en exegeten en hetgeen ze ons voorschotelen ! Hun verklaringen laten dikwijls weinig plaats voor het bovennatuurlijke.

Bij Anna- Katharina is alles eenvoudig en ongekunsteld. Men heeft de indruk dat het onmogelijk is op zulke manier te vertellen zonder het zelf gezien en beleefd te hebben. Waarlijk bij God is alles heden en wordt het verleden actueel bewaard.

De H.Kerk laat ons niettemin totaal vrij in het waarderen van visioenen van het ogenblik dat Zij niets daarin heeft gevonden strijdig met het geloof.

Deze opschriften verkregen allereerst de kerkelijke goedkeuring van bisschop Petrus Josephus, bisschop van Limburg aan de Lahn in Duitsland. Voordien had Brentano de steun verkregen van de bisschoppen van Regenburg, Sailer en Wittman. Bij ons werd de vertaling goedgekeurd door de censor librorum V.Tollenaere van het bisdom Gent op 15/9/1860.

De visioenen over het Openbaar Leven van Jezus werden door E.P.Pacifiek Declerck (1903 – 1984) van het Trapistenklooster van Sint-Sixtus in Westvleteren, uit het Duits vertaald.

De studie van de visioenen van Katharina Emmerick, gedurende tientallen jaren met niet aflatend monnikkengeduld, leverde ook een rijke commentaar op, die onder de vorm van allerlei uitleg van topografische, geografische, archeologische en historische aard, het verhaal van Katharina verduidelijkt. Een belangrijk deel van dat commentaar bestaat uit vergelijkende gegevens van andere grote vizionairen en uit aanhalingen uit verslagen van pelgrims naar en onderzoekers van de H.Plaatsen, van de vroegere tijden tot heden. Deze vaak uitgebreide commentaar vindt de lezer van de boeken over de vizioenen, in het cursief gedrukt. Korte verduidelijkingen worden in het verhaal van Katharina zelf bijgevoegd, maar steeds tussen haakjes; wat dus in de tekst tussen ronde haakjes () staat, is niet van Katharina. Zo is het boek lijviger geworden dan het oorspronkelijke, maar het levert aldus het overtuigende bewijs van de waarheid en de juistheid van al wat Katharina in haar visioenen heeft gezien: want iemand die helemaal geen boekenwijsheid heeft opgedaan (zij kende en las niet eens de tekst der Evangelies omdat zij altijd alles in haar visioenen zag), kan zoveel kennis niet uit zichzelf hebben.

Daar het werk van P.Pacifiek oorspronkelijk gepubliceerd werd in tijdschriftvorm (in het tijdschrift "Emmanuel" dat nu is uitgeput), werd de tekst lichtjes aangepast en herwerkt door de heer J.De Raedemaeker. Ook zal de lezer vaststellen dat door het deeluitmaken van een groter geheel, verwijzingen naar de boeken die gebruikt werden voor het commentaar, in afgekorte vorm zijn aangegeven. Daarom zal achteraan in elk boek in een bibliografie telkens de meest gebruikte boeken in alfabetische volgorde vermeld worden.

Wij hopen dat de lezing van deze visioenen de lezer zal voeren tot een groter geloof in de Persoon van onze Heer Jezus Christus.

Lieve God,

Gij hebt mensenbewogen

tot geloof, hoop en liefde

en hen bekleed

met de trouw van Christus zelf.

Zij vormen het koor van getrouwen

waarvan de echo

ons nog gaande houdt.

Met hen

weten wij ons

een gemeenschap van heiligen.

Op uw Adem leefden zij

en voor U en uw gerechtigheid

moesten zij soms zelfs

door het vuur gaan.

Zij zochten

het land van uw belofte,

waar de hemel kon aarden;

zij zochten voor alles

uw koninkrijk.

Als wij hen gedenken,

de kleine en de grote mensen

die ons voorgingen

op uw wegen van het licht,

bemoedig ons dan door hen

om tot het einde toe

ons heil bij U te blijven zoeken.

Nog altijd is er

het verdriet om het gemis,

omdat hun leven ten einde ging,

en de dankbaarheid

hen gekend te hebben.

Leven dat voltooid werd,

leven dat plotseling afbrak,

leven dat tenslotte

van alle moeite rusten mag.

Amen.

OPROEP VOOR MEER AANDACHT EN MIDDELEN

VOOR DE ABORTUSPREVENTIE IN VLAANDEREN

Alle Vlaamse parlementsleden ontvingen een brief met ingesloten een foetusmodel van 10 weken.

Met als thema: "Respect voor het leven: het mooiste mensenrecht" ontvingen alle Vlaamse parlementsleden gisteren een brief van de Beweging voor Christelijke Solidariteit over abortuspreventie, één van de Vlaamse bevoegdheden. Het aantal abortussen in ons land blijft immers stijgen en dit al 20 jaar lang (18.870 in 2009). In ons land worden per dag gemiddeld 60 kinderen of 3 klasjes geaborteerd. Dit is een middelbare school per week. In een samenleving die opkomt voor verdraagzaamheid en respect voor elkaar, lijkt het evident dat er ook een maximale bescherming is van onze ongeboren kinderen. Maar dat is niet zo! Daarom vraagt de Beweging voor Christelijke Solidariteit aandacht voor abortuspreventie. Abortuspreventie begint bij het erkennen dat de waarde van een mens nooit kan gereduceerd worden tot een al dan niet aanwezige ouderwens.

De Beweging voor Christelijke Solidariteit doet twee suggesties:

1. Er zou een nieuwe preventie-instantie in het leven kunnen geroepen worden, zodat het belangrijke keuzegesprek (voorafgaand aan een abortus) onafhankelijk, los van enige levensbeschouwelijke of politieke achtergrond, los ook van de belangen van de abortuscentra, zonder manipulatie in een bepaalde richting, kan plaatsvinden.

2. De vrije keuze kan bevorderd worden door Centra voor Zwangerschapsondersteuning in de mogelijkheid te stellen om medische, psychologische, relationele en financiële ondersteuning aan de ouders en de kinderen te geven voor een periode van één jaar. De oprichting van twee nieuwe CIG’s (Centra voor Integrale Gezinszorg) zou hiervoor een oplossing kunnen bieden.

We vragen aan de parlementsleden te kiezen voor het leven en moeder en kind in nood te steunen. We zullen er als maatschappij enkel beter van worden.

Tweede Mars voor het Leven in Brussel: zondag 27 maart

De Beweging voor Christelijke Solidariteit wil ook de aandacht vestigen op de tweede Mars voor het Leven die op zondag 27 maart 2011 om 15 Uur in Brussel plaatsvindt.

Na het grote succes van de eerste mars vorig jaar met meer dan 1.700 deelnemers, hebben de organisatoren besloten een tweede mars te organiseren. Het initiatief voor deze marsen komt uit van studenten. De mars is pluralistisch en apolitiek, en heeft tot doel op te komen voor de rechten van de vrouw en het ongeboren kind. Het zal dan 21 jaar zijn, dag op dag, na de depenalisering van abortus in België. De organisatoren eisen dat de overheid de vrouw op juiste wijze informeert over de zware fysische en psychologische gevolgen van een abortus en dat zij haar de concrete middelen geeft om voor het leven te kiezen. De organisatoren vragen ook de

afschaffing van de wet Lallemand-Michielsens die het zwakste lid van onze maatschappij elke bescherming ontneemt. De Beweging voor Christelijke Solidariteit roept alle vrienden voor het leven op om – los van hun politieke en religieuze overtuiging – dit studenteninitiatief te ondersteunen. Want, het recht op leven, is het mooiste mensenrecht.

Philippe Van der Sande,

Voorzitter Beweging voor Christelijke Solidariteit

Er is solden in de stad

Dat belooft nogal wat

Graaien voor de koopjes

In kleding op de hoopjes

Maar niemand wil weten

Of is ’t allang vergeten

De biechtstoel geeft ook solden

Waar veel wordt kwijt gescholden

Goedkoper kan het niet

Een priester die het aanbiedt

Want genade is er gratis

Door liefdevolle vergiffenis

Het groot verschil daarom

is niet zozeer de afkoopsom

noch koopman’s hartelijkheid

maar wel hemelse barmhartigheid

Die is miljoenen waard

Ook zonder klantenkaart

Die veel meer bevat

dan alle solden in de stad.

PAUS BENEDICTUS XVI ONDERTEKENT HET DECREET van de

ZALIGVERKLARING VAN JOHANNES PAULUS II.

Paus Johannes-Paulus II wordt op 1 mei 2011 zalig verklaard

VATICAAN (KerkNet/CNA) – Paus Benedictus XVI heeft een decreet ondertekend voor de zaligverklaring van zijn voorganger paus Joannes-Paulus II. De zaligverklaring heeft op 1 mei in Rome plaats. Benedictus XVI zal de plechtigheid persoonlijk leiden. Dat is uitzonderlijk en het onderstreept het belang dat de Duitser aan de zaligverklaring van zijn voorganger hecht. Voor de plechtigheid worden tienduizenden Polen verwacht. De tombe met het lichaam van paus Johannes Paulus II, nu nog in de crypte van de St.-Pietersbasiliek, krijgt een plaats in de basiliek zelf, net als die van de andere pausen die zalig of heilig verklaard werden. Volgens Italiaanse media krijgt hij een laatste rustplaats in de kapel van de heilige Sebastianus aan de rechterkant van de basiliek.

De zaligverklaring van paus Johannes Paulus II is mogelijk dankzij de erkenning van de onverklaarbare genezing van de Franse religieuze Marie Simon-Pierre, die leed aan de ziekte van Parkinson. De religieuze kon na de genezing haar taak als verpleegster in een kraamafdeling hervatten. Nadat de medische commissie het wonder had goedgekeurd, gaf de commissie van kardinalen en bisschoppen op 11 januari toestemming voor de zaligverklaring. Diezelfde commissie had eerder ook al erkend dat de geschriften van de paus en zijn verkondiging in overeenstemming waren met de leer van de katholieke Kerk.

Het voorbijzien van alle schepselen,

om de Schepper te kunnen vinden.

De dienaar: Heer, ik heb toch wel een grotere genade nodig, als ik moet bereiken dat geen mens en geen enkel schepsel mij meer belemmert. Want zolang enige zaak mij vasthoudt, kan ik niet vrij naar U toe vliegen.

Hij die zei: ‘Wie geeft mij vleugels als van een duif, dat ik kan vliegen en dan rusten?', had het verlangen om in zijn vlucht vrij te zijn.

Wat is rustiger dan een eenvoudig oog? En wie bezit meer vrijheid dan hij die niets op aarde begeert?

Wij moeten dus boven al het geschapene uitgaan en onszelf volkomen verlaten en als in vervoering van de geest verblijven, en dan zien dat Gij, Schepper van alle dingen, met de schepselen niets gemeen hebt. En zolang iemand niet is ontdaan van alles wat geschapen is, kan hij zich niet vrij op het goddelijke richten. Daarom namelijk worden er zo weinig contemplatieven gevonden, omdat maar weinigen zich van het vergankelijke en geschapene volledig weten af te scheiden.

Daartoe is een grote genade vereist die de ziel opheft en boven haarzelf uit voert.

En zolang een mens niet geestelijk is opgeheven en bevrijd van al het geschapene en volkomen één met God, is alles wat hij weet, alles wat hij heeft, van weinig gewicht. Nog lang zal hij klein zijn en op de grond liggen die iets groot acht, behalve het ene, oneindige, eeuwige Goed. En wat er ook bestaat dat God niet is, het betekent niets en moet worden beschouwd als van nul en gener waarde.

Er is een groot verschil tussen de wijsheid van een verlicht en vroom man en de wetenschap van een geletterd en bestudeerd geestelijke. Veel edeler is de leer die ons van boven, uit een goddelijke stroom toevloeit, dan die met veel moeite door menselijk vernuft verkregen wordt. Meerderen blijken naar contemplatie te verlangen, maar wat daartoe nodig is brengen zij niet met ijver in beoefening. Een groot beletsel is dat men bij tekenen en zintuiglijke dingen stilstaat en weinig werk maakt van een volmaakte zelfverloochening.

Ik weet niet wat het is, door welke geest wij worden geleid en wat wij eigenlijk willen, die, als ik het goed heb, geestelijke mensen genoemd worden, dat wij zoveel moeite en nog meer zorg aan vergankelijke en platvloerse dingen besteden en maar nauwelijks denken aan ons innerlijk, en zelden met volledig naar binnen gerichte zinnen.

Wat is het jammer: onmiddellijk na een beetje bezinning breken wij weer uit naar buiten en onze daden gaan wij nooit na in een onmeedogend onderzoek. Wij letten er niet op waar onze genegenheden liggen; en hoe besmeurd alles in ons is, betreuren wij niet eens.

De hele mensheid had haar weg verdorven en daarom volgde een geweldige vloed. Als dan onze inwendige gerichtheid zozeer verdorven is, moet de daad die daarop volgt, het bewijs van onze innerlijke armoede, wel totaal onedel zijn.

Uit een zuiver hart komt de vrucht van een goed leven voort.

Men vraagt wel hoeveel iemand tot stand heeft gebracht, maar met welk een graad van volmaaktheid, daar tilt men zo zwaar niet aan. Of hij een persoonlijkheid is of rijk, een knappe verschijning is en bekwaam; of hij een schrijver is die meetelt, een uitstekend zanger, een goede werker, dáár vraagt men naar. Maar hoe arm van geest, hoe geduldig, zachtmoedig, hoe vroom en innerlijk hij is, dat wordt door velen verzwegen.

De natuur let op de uiterlijkheden van een mens; de genade richt zich op het innerlijk.

De eerste vergist zich aanhoudend; de tweede steunt op God om niet bedrogen uit te komen.

BIRGITTA ZIET EEN LAM EN EEN STRALEND AANGEZICHT IN DE H. HOSTIE.

ZESDE BOEK, KAP. 86.

Op Pinksteren las een priester de eerste Mis in een klooster. En toen hij het lichaam Gods omhoog hief, zag de bruid van Christus vuur uit den hemel nederdalen over heel het altaar en zag een brood in de hand des priesters en een levend lam in het brood en een stralend mensengelaat in het lam. En toen hoorde zij een stem, die tot haar sprak: "Zo als gij nu het vuur over het altaar ziet nederdalen, zo daalde Mijn geest neer over de apostelen op dezen zelfden dag des jaars en deed hun harten ontvlammen.

En het brood werd door het woord een levend lam, dat is Mijn lichaam; en het aangezicht is in het lam en het lam in het aangezicht, want de Vader is in den Zoon en de Zoon in den Vader en de Heilige Geest is in Beiden." En weer zag zij in de hand des priesters, toen hij Gods lichaam omhoog hief, een beeldschoon jongeling, die zeide: "Ik zegen u die geloven, maar voor hen, die niet geloven, zal ik een rechter zijn."

Vroeg in de morgen beklom Mozes de Sinaï,

zoals de HEER hem bevolen had.

Hij nam twee stenen platen mee.

De HEER daalde neer in een wolk, kwam bij hem staan

en riep de naam "HEER" uit.

De HEER ging hem voorbij en riep: "HEER!

De HEER is een barmhartige en genadige God,

geduldig, groot in liefde en trouw."

Onmiddellijk viel Mozes op zijn knieën en boog zich neer.

Toen sprak hij: "Och Heer,

wees zo goed en trek met ons mee.

Dit volk is wel halsstarrig,

maar vergeef ons onze ongerechtigheden en zonden,

en beschouw ons als uw eigen bezit.'

Ik zou iets willen zeggen aan u allen

die een stuk van het weefsel

van mijn leven geworden zijt:

de vorm en de kleur

die gij aan mijn bestaan gegeven hebt

zijn nu een lied geworden;

en ik wil het altijd blijven zingen.

Er leeft een kracht in ons

die maakt dat grote dingen gebeuren

zodra de paden van anderen

onze paden raken;

en dan moeten we erbij zijn

en het laten gebeuren.

En als de tijd

van onze eigen zonsondergang

zal aangebroken zijn,

dan zullen onze zaak en onze prestaties

echt van niet veel tel zijn,

maar de zuiverheid en de bekommernis

waarmee wij van andere mensen gehouden hebben

zal met kracht getuigen

van het enorme, levengevende geschenk

dat wij voor elkaar geweest zijn.

Waar gij gaat, daar zal ik gaan

Waar gll leeft, daar zal ik leven

Uw mensen zullen mijn mensen zijn

En uw God zal ook de mijne zijn.

Waar gij sterft, daar zal ik sterven

En ik zal naast u begraven worden.

Wij twee horen dan voor altijd samen

En onze liefde zal het geschenk van ons leven zijn.