De HEER is mijn licht, mijn behoud, wie zou ik vrezen? Bij de HEER is mijn leven

veilig, voor wie zou ik bang zijn? Ik vraag aan de HEER één ding, het enige wat ik

verlang: wonen in het huis van de HEER alle dagen van mijn leven, om de liefde van

de HEER te aanschouwen, hem te ontmoeten in zijn tempel. Mijn hart zegt u na:

‘Zoek mijn nabijheid!’ Uw nabijheid, HEER, wil ik zoeken, verberg uw gelaat niet voor

mij. Wacht op de HEER, wees dapper en vastberaden, ja, wacht op de HEER.  

Katharina Emmerick– zo wordt zij meestal genoemd – was een duitse Augustijnernon, die leefde van 1774 tot 1824. Een der opvallendste trekken uit haar leven is de uiterste armoede : het ouderlijke huis was een stal, welke de bewoners deelden met paard en koe. Niet het minste comfort was er : geen schouw, geen vuurhaard. De bedden waren bakken waar bovenop de oogst, het veevoeder en het hooi werden gestapeld.

Van kindsbeen af bezat zij het charisma de geloofswaarheden te mogen aanschouwen in levende beelden. Als kind vertelde zij reeds aan haar vader allerlei omstandigheden over personen en feiten uit de gewijde geschiedenis alsof zij alles zelf had beleefd en de personen intiem had gekend. Toen zij, in de korte schooltijd welke zij doormaakte, daarover sprak, werd zij prompt door de onderwijzer berispt om haar zogenaamde fantasieën. Daaruit concludeerde zij dat het onwelvoeglijk was daarover te spreken. Zij meende dat iedereen het zag als zij het maar voor zich hield, en zij waardeerde hun bescheidenheid.

Reeds lang verlangde zij ernaar in een klooster te worden aanvaard, doch het was eerst in 1802, 28 jaar oud, dat zij met moeite werd opgenomen in het kleine klooster van de Augustinessen te Dülmen, wegens haar armoede en weke gezondheid. Daar werd zij menigmaal door haar medezusters gehekeld en geplaagd en kreeg aldus de gelegenheid alles te verdragen in stilte en geduldige liefde.

Wegens de pover inkomsten van het klooster moest zij zelf voorzien in haar onderhoud door naaiwerk. Haar rijke charismen, visioenen, zoenlijden voor de H.Kerk, voor bisschoppen, priesters, religieuzen en voor de eigen medezusters, werden niet begrepen. Haar onnatuurlijke ziektetoestanden, welke haar soms op de rand van de dood brachten en dan weer even snel genazen, waren een bron van ergernis, niet enkel voor de medezusters, maar ook voor de behandelende geneesheer.

Einde 1811 werd het klooster afgeschaft en zij werd opgenomen door een arme weduwe te Dülmen in een klein gelijkvloers kamertje met venster op de straat.

Op 29 december, om 3 uur in de namiddag, verscheen haar de gekruisigde Heer Jezus, met stralende wonden die als vurige pijlen haar handen, voeten en zijde troffen, welke begonnen te bloeden. Van toen af werd zij bedlegerig en had geen behoefte meer aan spijs, drank en andere benodigdheden.

Niet langer als drie maanden was het mogelijk deze toestand verborgen te houden, want elke vrijdag bloedden de stigmata. De stigmata van de doornenkroon, welke zij veel vroeger, doch onbloedig, had gekregen, begonnen nu insgelijks te bloeden.

Zodra het gerucht de ronde deed, kwam de geestelijke overheid de zaak dadelijk onderzoeken. Vicaris-generaal Droste zu Vischering, de latere aartsbisschop van Keulen, getuigde en verklaarde dat het een ernstige zaak was en Anna- Katharina rechtzinnig was en gans onderworpen aan het geestelijke gezag. Ook latere onderzoeken door de burgerlijke overheid dwongen de geestelijkheid zich bij de feiten neer te leggen ondanks de grote vooringenomenheid.

K had de verzekering bekomen dat haar visioenen, om niet verloren te gaan, zouden opgetekend worden door een persoon voor wiens geestelijke vervolmaking zij veel te lijden kreeg. Op donderdag 24 september 1818 kwam bij haar op bezoek Clemens Brentano, de gevierde dichter en schrijver, van huize uit katholiek, maar megesleept door de geestesstromingen van de tijd en weinig op de hoogte van de godsdienst.

Aanstonds herkende zij de persoon die haar beloofd werd als vrucht van haar gebeden. Brentano werd diep getroffen door haar persoonlijkheid en kwam vijf jaren lang dagelijks aan haar ziekbed om de visioenen op te schrijven. Hij die verwend was door het salonleven van Berlijn kwam zich daarvoor begraven in het boerenstadje Dülmen.

Altijd onderwierp hij zijn geschriften aan de goedkeuring van Anna- Katharina om ze zo nodig te verbeteren. Zij zag het geschrevene schitterend van het licht, zoals zij het zag van al wat waar was.

Brentano zou zeker grote missingen begaan hebben moest hij er iets van het zijne aan hebben toegevoegd want hij was onwetend over deze zaken.

Zij zag dan dag na dag het ganse openbare leven van de Heer Jezus, vanaf de dood van de voedstervader Jozef tot de Verrijzenis, alsmede het leven van de Heilige maagd Maria, van de apostelen en van allen die in betrekking kwamen met de Heer gedurende Zijn openbaar leven.

Ook vele gebeurtenissen uit het Oude Testament werden haar geopenbaard : de zondeval van de eerste ouders in het aards paradijs, de ontaarding van het mensdom en de zondvloed, Jozef in Egypte, de uittocht van het Joodse volk, de profeten Eliah en Maleachi. En dit is nu het wonderbare : haar visioenen zijn volledig in harmonie met de Bijbel, er is geen enkele valse noot te vinden. Welk een verschil met de vele moderne schriftgeleerden en exegeten en hetgeen ze ons voorschotelen ! Hun verklaringen laten dikwijls weinig plaats voor het bovennatuurlijke.

Bij Anna- Katharina is alles eenvoudig en ongekunsteld. Men heeft de indruk dat het onmogelijk is op zulke manier te vertellen zonder het zelf gezien en beleefd te hebben. Waarlijk bij God is alles heden en wordt het verleden actueel bewaard.

De H.Kerk laat ons niettemin totaal vrij in het waarderen van visioenen van het ogenblik dat Zij niets daarin heeft gevonden strijdig met het geloof.

Deze opschriften verkregen allereerst de kerkelijke goedkeuring van bisschop Petrus Josephus, bisschop van Limburg aan de Lahn in Duitsland. Voordien had Brentano de steun verkregen van de bisschoppen van Regenburg, Sailer en Wittman. Bij ons werd de vertaling goedgekeurd door de censor librorum V.Tollenaere van het bisdom Gent op 15/9/1860.

De visioenen over het Openbaar Leven van Jezus werden door E.P.Pacifiek Declerck (1903 – 1984) van het Trapistenklooster van Sint-Sixtus in Westvleteren, uit het Duits vertaald.

De studie van de visioenen van Katharina Emmerick, gedurende tientallen jaren met niet aflatend monnikkengeduld, leverde ook een rijke commentaar op, die onder de vorm van allerlei uitleg van topografische, geografische, archeologische en historische aard, het verhaal van Katharina verduidelijkt. Een belangrijk deel van dat commentaar bestaat uit vergelijkende gegevens van andere grote vizionairen en uit aanhalingen uit verslagen van pelgrims naar en onderzoekers van de H.Plaatsen, van de vroegere tijden tot heden. Deze vaak uitgebreide commentaar vindt de lezer van de boeken over de vizioenen, in het cursief gedrukt. Korte verduidelijkingen worden in het verhaal van Katharina zelf bijgevoegd, maar steeds tussen haakjes; wat dus in de tekst tussen ronde haakjes () staat, is niet van Katharina. Zo is het boek lijviger geworden dan het oorspronkelijke, maar het levert aldus het overtuigende bewijs van de waarheid en de juistheid van al wat Katharina in haar visioenen heeft gezien: want iemand die helemaal geen boekenwijsheid heeft opgedaan (zij kende en las niet eens de tekst der Evangelies omdat zij altijd alles in haar visioenen zag), kan zoveel kennis niet uit zichzelf hebben.

Daar het werk van P.Pacifiek oorspronkelijk gepubliceerd werd in tijdschriftvorm (in het tijdschrift "Emmanuel" dat nu is uitgeput), werd de tekst lichtjes aangepast en herwerkt door de heer J.De Raedemaeker. Ook zal de lezer vaststellen dat door het deeluitmaken van een groter geheel, verwijzingen naar de boeken die gebruikt werden voor het commentaar, in afgekorte vorm zijn aangegeven. Daarom zal achteraan in elk boek in een bibliografie telkens de meest gebruikte boeken in alfabetische volgorde vermeld worden.

Wij hopen dat de lezing van deze visioenen de lezer zal voeren tot een groter geloof in de Persoon van onze Heer Jezus Christus.

Lieve God,

Gij hebt mensenbewogen

tot geloof, hoop en liefde

en hen bekleed

met de trouw van Christus zelf.

Zij vormen het koor van getrouwen

waarvan de echo

ons nog gaande houdt.

Met hen

weten wij ons

een gemeenschap van heiligen.

Op uw Adem leefden zij

en voor U en uw gerechtigheid

moesten zij soms zelfs

door het vuur gaan.

Zij zochten

het land van uw belofte,

waar de hemel kon aarden;

zij zochten voor alles

uw koninkrijk.

Als wij hen gedenken,

de kleine en de grote mensen

die ons voorgingen

op uw wegen van het licht,

bemoedig ons dan door hen

om tot het einde toe

ons heil bij U te blijven zoeken.

Nog altijd is er

het verdriet om het gemis,

omdat hun leven ten einde ging,

en de dankbaarheid

hen gekend te hebben.

Leven dat voltooid werd,

leven dat plotseling afbrak,

leven dat tenslotte

van alle moeite rusten mag.

Amen.

OPROEP VOOR MEER AANDACHT EN MIDDELEN

VOOR DE ABORTUSPREVENTIE IN VLAANDEREN

Alle Vlaamse parlementsleden ontvingen een brief met ingesloten een foetusmodel van 10 weken.

Met als thema: "Respect voor het leven: het mooiste mensenrecht" ontvingen alle Vlaamse parlementsleden gisteren een brief van de Beweging voor Christelijke Solidariteit over abortuspreventie, één van de Vlaamse bevoegdheden. Het aantal abortussen in ons land blijft immers stijgen en dit al 20 jaar lang (18.870 in 2009). In ons land worden per dag gemiddeld 60 kinderen of 3 klasjes geaborteerd. Dit is een middelbare school per week. In een samenleving die opkomt voor verdraagzaamheid en respect voor elkaar, lijkt het evident dat er ook een maximale bescherming is van onze ongeboren kinderen. Maar dat is niet zo! Daarom vraagt de Beweging voor Christelijke Solidariteit aandacht voor abortuspreventie. Abortuspreventie begint bij het erkennen dat de waarde van een mens nooit kan gereduceerd worden tot een al dan niet aanwezige ouderwens.

De Beweging voor Christelijke Solidariteit doet twee suggesties:

1. Er zou een nieuwe preventie-instantie in het leven kunnen geroepen worden, zodat het belangrijke keuzegesprek (voorafgaand aan een abortus) onafhankelijk, los van enige levensbeschouwelijke of politieke achtergrond, los ook van de belangen van de abortuscentra, zonder manipulatie in een bepaalde richting, kan plaatsvinden.

2. De vrije keuze kan bevorderd worden door Centra voor Zwangerschapsondersteuning in de mogelijkheid te stellen om medische, psychologische, relationele en financiële ondersteuning aan de ouders en de kinderen te geven voor een periode van één jaar. De oprichting van twee nieuwe CIG’s (Centra voor Integrale Gezinszorg) zou hiervoor een oplossing kunnen bieden.

We vragen aan de parlementsleden te kiezen voor het leven en moeder en kind in nood te steunen. We zullen er als maatschappij enkel beter van worden.

Tweede Mars voor het Leven in Brussel: zondag 27 maart

De Beweging voor Christelijke Solidariteit wil ook de aandacht vestigen op de tweede Mars voor het Leven die op zondag 27 maart 2011 om 15 Uur in Brussel plaatsvindt.

Na het grote succes van de eerste mars vorig jaar met meer dan 1.700 deelnemers, hebben de organisatoren besloten een tweede mars te organiseren. Het initiatief voor deze marsen komt uit van studenten. De mars is pluralistisch en apolitiek, en heeft tot doel op te komen voor de rechten van de vrouw en het ongeboren kind. Het zal dan 21 jaar zijn, dag op dag, na de depenalisering van abortus in België. De organisatoren eisen dat de overheid de vrouw op juiste wijze informeert over de zware fysische en psychologische gevolgen van een abortus en dat zij haar de concrete middelen geeft om voor het leven te kiezen. De organisatoren vragen ook de

afschaffing van de wet Lallemand-Michielsens die het zwakste lid van onze maatschappij elke bescherming ontneemt. De Beweging voor Christelijke Solidariteit roept alle vrienden voor het leven op om – los van hun politieke en religieuze overtuiging – dit studenteninitiatief te ondersteunen. Want, het recht op leven, is het mooiste mensenrecht.

Philippe Van der Sande,

Voorzitter Beweging voor Christelijke Solidariteit

Er is solden in de stad

Dat belooft nogal wat

Graaien voor de koopjes

In kleding op de hoopjes

Maar niemand wil weten

Of is ’t allang vergeten

De biechtstoel geeft ook solden

Waar veel wordt kwijt gescholden

Goedkoper kan het niet

Een priester die het aanbiedt

Want genade is er gratis

Door liefdevolle vergiffenis

Het groot verschil daarom

is niet zozeer de afkoopsom

noch koopman’s hartelijkheid

maar wel hemelse barmhartigheid

Die is miljoenen waard

Ook zonder klantenkaart

Die veel meer bevat

dan alle solden in de stad.

PAUS BENEDICTUS XVI ONDERTEKENT HET DECREET van de

ZALIGVERKLARING VAN JOHANNES PAULUS II.

Paus Johannes-Paulus II wordt op 1 mei 2011 zalig verklaard

VATICAAN (KerkNet/CNA) – Paus Benedictus XVI heeft een decreet ondertekend voor de zaligverklaring van zijn voorganger paus Joannes-Paulus II. De zaligverklaring heeft op 1 mei in Rome plaats. Benedictus XVI zal de plechtigheid persoonlijk leiden. Dat is uitzonderlijk en het onderstreept het belang dat de Duitser aan de zaligverklaring van zijn voorganger hecht. Voor de plechtigheid worden tienduizenden Polen verwacht. De tombe met het lichaam van paus Johannes Paulus II, nu nog in de crypte van de St.-Pietersbasiliek, krijgt een plaats in de basiliek zelf, net als die van de andere pausen die zalig of heilig verklaard werden. Volgens Italiaanse media krijgt hij een laatste rustplaats in de kapel van de heilige Sebastianus aan de rechterkant van de basiliek.

De zaligverklaring van paus Johannes Paulus II is mogelijk dankzij de erkenning van de onverklaarbare genezing van de Franse religieuze Marie Simon-Pierre, die leed aan de ziekte van Parkinson. De religieuze kon na de genezing haar taak als verpleegster in een kraamafdeling hervatten. Nadat de medische commissie het wonder had goedgekeurd, gaf de commissie van kardinalen en bisschoppen op 11 januari toestemming voor de zaligverklaring. Diezelfde commissie had eerder ook al erkend dat de geschriften van de paus en zijn verkondiging in overeenstemming waren met de leer van de katholieke Kerk.

Het voorbijzien van alle schepselen,

om de Schepper te kunnen vinden.

De dienaar: Heer, ik heb toch wel een grotere genade nodig, als ik moet bereiken dat geen mens en geen enkel schepsel mij meer belemmert. Want zolang enige zaak mij vasthoudt, kan ik niet vrij naar U toe vliegen.

Hij die zei: ‘Wie geeft mij vleugels als van een duif, dat ik kan vliegen en dan rusten?', had het verlangen om in zijn vlucht vrij te zijn.

Wat is rustiger dan een eenvoudig oog? En wie bezit meer vrijheid dan hij die niets op aarde begeert?

Wij moeten dus boven al het geschapene uitgaan en onszelf volkomen verlaten en als in vervoering van de geest verblijven, en dan zien dat Gij, Schepper van alle dingen, met de schepselen niets gemeen hebt. En zolang iemand niet is ontdaan van alles wat geschapen is, kan hij zich niet vrij op het goddelijke richten. Daarom namelijk worden er zo weinig contemplatieven gevonden, omdat maar weinigen zich van het vergankelijke en geschapene volledig weten af te scheiden.

Daartoe is een grote genade vereist die de ziel opheft en boven haarzelf uit voert.

En zolang een mens niet geestelijk is opgeheven en bevrijd van al het geschapene en volkomen één met God, is alles wat hij weet, alles wat hij heeft, van weinig gewicht. Nog lang zal hij klein zijn en op de grond liggen die iets groot acht, behalve het ene, oneindige, eeuwige Goed. En wat er ook bestaat dat God niet is, het betekent niets en moet worden beschouwd als van nul en gener waarde.

Er is een groot verschil tussen de wijsheid van een verlicht en vroom man en de wetenschap van een geletterd en bestudeerd geestelijke. Veel edeler is de leer die ons van boven, uit een goddelijke stroom toevloeit, dan die met veel moeite door menselijk vernuft verkregen wordt. Meerderen blijken naar contemplatie te verlangen, maar wat daartoe nodig is brengen zij niet met ijver in beoefening. Een groot beletsel is dat men bij tekenen en zintuiglijke dingen stilstaat en weinig werk maakt van een volmaakte zelfverloochening.

Ik weet niet wat het is, door welke geest wij worden geleid en wat wij eigenlijk willen, die, als ik het goed heb, geestelijke mensen genoemd worden, dat wij zoveel moeite en nog meer zorg aan vergankelijke en platvloerse dingen besteden en maar nauwelijks denken aan ons innerlijk, en zelden met volledig naar binnen gerichte zinnen.

Wat is het jammer: onmiddellijk na een beetje bezinning breken wij weer uit naar buiten en onze daden gaan wij nooit na in een onmeedogend onderzoek. Wij letten er niet op waar onze genegenheden liggen; en hoe besmeurd alles in ons is, betreuren wij niet eens.

De hele mensheid had haar weg verdorven en daarom volgde een geweldige vloed. Als dan onze inwendige gerichtheid zozeer verdorven is, moet de daad die daarop volgt, het bewijs van onze innerlijke armoede, wel totaal onedel zijn.

Uit een zuiver hart komt de vrucht van een goed leven voort.

Men vraagt wel hoeveel iemand tot stand heeft gebracht, maar met welk een graad van volmaaktheid, daar tilt men zo zwaar niet aan. Of hij een persoonlijkheid is of rijk, een knappe verschijning is en bekwaam; of hij een schrijver is die meetelt, een uitstekend zanger, een goede werker, dáár vraagt men naar. Maar hoe arm van geest, hoe geduldig, zachtmoedig, hoe vroom en innerlijk hij is, dat wordt door velen verzwegen.

De natuur let op de uiterlijkheden van een mens; de genade richt zich op het innerlijk.

De eerste vergist zich aanhoudend; de tweede steunt op God om niet bedrogen uit te komen.

BIRGITTA ZIET EEN LAM EN EEN STRALEND AANGEZICHT IN DE H. HOSTIE.

ZESDE BOEK, KAP. 86.

Op Pinksteren las een priester de eerste Mis in een klooster. En toen hij het lichaam Gods omhoog hief, zag de bruid van Christus vuur uit den hemel nederdalen over heel het altaar en zag een brood in de hand des priesters en een levend lam in het brood en een stralend mensengelaat in het lam. En toen hoorde zij een stem, die tot haar sprak: "Zo als gij nu het vuur over het altaar ziet nederdalen, zo daalde Mijn geest neer over de apostelen op dezen zelfden dag des jaars en deed hun harten ontvlammen.

En het brood werd door het woord een levend lam, dat is Mijn lichaam; en het aangezicht is in het lam en het lam in het aangezicht, want de Vader is in den Zoon en de Zoon in den Vader en de Heilige Geest is in Beiden." En weer zag zij in de hand des priesters, toen hij Gods lichaam omhoog hief, een beeldschoon jongeling, die zeide: "Ik zegen u die geloven, maar voor hen, die niet geloven, zal ik een rechter zijn."

Vroeg in de morgen beklom Mozes de Sinaï,

zoals de HEER hem bevolen had.

Hij nam twee stenen platen mee.

De HEER daalde neer in een wolk, kwam bij hem staan

en riep de naam "HEER" uit.

De HEER ging hem voorbij en riep: "HEER!

De HEER is een barmhartige en genadige God,

geduldig, groot in liefde en trouw."

Onmiddellijk viel Mozes op zijn knieën en boog zich neer.

Toen sprak hij: "Och Heer,

wees zo goed en trek met ons mee.

Dit volk is wel halsstarrig,

maar vergeef ons onze ongerechtigheden en zonden,

en beschouw ons als uw eigen bezit.'

Ik zou iets willen zeggen aan u allen

die een stuk van het weefsel

van mijn leven geworden zijt:

de vorm en de kleur

die gij aan mijn bestaan gegeven hebt

zijn nu een lied geworden;

en ik wil het altijd blijven zingen.

Er leeft een kracht in ons

die maakt dat grote dingen gebeuren

zodra de paden van anderen

onze paden raken;

en dan moeten we erbij zijn

en het laten gebeuren.

En als de tijd

van onze eigen zonsondergang

zal aangebroken zijn,

dan zullen onze zaak en onze prestaties

echt van niet veel tel zijn,

maar de zuiverheid en de bekommernis

waarmee wij van andere mensen gehouden hebben

zal met kracht getuigen

van het enorme, levengevende geschenk

dat wij voor elkaar geweest zijn.

Waar gij gaat, daar zal ik gaan

Waar gll leeft, daar zal ik leven

Uw mensen zullen mijn mensen zijn

En uw God zal ook de mijne zijn.

Waar gij sterft, daar zal ik sterven

En ik zal naast u begraven worden.

Wij twee horen dan voor altijd samen

En onze liefde zal het geschenk van ons leven zijn.

Ga met ons, God, de lange weg

van onmacht en verdriet

naar kracht en opstanding.

Duld onze vragen.

Begrijp onze weemoed.

Verzacht wat ons pijn doet.

Sterk in ons het geloof

dat geen enkele steen vergeefs wordt verlegd,

maar dat èlk mensenleven - hoe kort ook -

kostbaar en waardevol is in Jouw ogen.

En laat er ook licht zijn.

Blaas de gloed van het verlangen aan

dat er weer een morgen komt die ons optilt;

dat er een avond is van een eeuwig weerzien en thuis zijn met allen.

Amen.

Ondergang van Nineve

4 De schilden van zijn helden zijn rood gekleurd,

zijn soldaten gaan in purper gekleed.

De wagens die hij opstelt zijn vlammend gepantserd,

de lansen worden gericht.

5 Door de straten razen de wagens,

ze jagen voort over de pleinen,

ze zien eruit als fakkels,

als bliksemschichten schieten ze voorbij.

6 Hij spoort zijn bevelhebbers aan,

hals over kop gaan zij voort.

Ze snellen naar de stadsmuur,

het stormdak wordt opgesteld,

7 de sluizen gaan open,

het paleis stort ineen.

8 Daar staat hij, hij laat de stad naakt wegvoeren.

Haar slavinnen klagen als duiven,

rouwend slaan ze zich op hun borst.

9 Nineve!

Een volle vijver zolang het bestond,

nu stroomt hij leeg.

Blijf staan! Blijf staan!

Maar niemand die zich omdraait.

10 Roof het zilver, roof het goud!

De schat is onuitputtelijk!

Kostbaarheden zonder tal!

11 Verwoesting, woestheid, woestenij:

harten bezwijken, knieën knikken,

heupen beven, gezichten verbleken.

12 Wat is er over van het leeuwenhol?

Het was een nest vol jonge leeuwen,

de leeuw, de leeuwin en de welpen

gingen er ongestoord hun gang.

13 De leeuw roofde voor zijn welpen,

beet kelen door voor zijn leeuwinnen,

vulde zijn holen met prooi,

zijn legers met buit.

14 Ik zal je straffen – spreekt de HEER van de hemelse machten.

Ik laat je strijdwagens opgaan in rook,

het zwaard zal je dappere leeuwen verslinden,

je prooi vaag ik weg van de aarde,

de stem van je gezanten wordt niet meer gehoord.

[3] 1 Wee de bloedstad,

een en al leugen,

vol oorlogsbuit,

het roven houdt niet op.

2 Hoor! Knallende zwepen!

Hoor! Daverende wielen!

Dravende paarden,

dansende wagens,

3 steigerende ruiters,

vlammende zwaarden,

bliksemende lansen!

Vele doden,

massa’s lichamen,

ontelbare lijken,

je struikelt over de lijken.

4 Je gedraagt je als een hoer,

een verleidster ben je, bedreven in toverij,

je verkwanselt volken voor je ontuchtige praktijken,

en stammen voor je toverkunst.

5 Daarom zal ik je straffen – spreekt de HEER van de hemelse machten.

Ik zal je kleren optillen tot over je gezicht,

je naaktheid aan alle volken tonen,

je schaamte aan alle landen laten zien.

6 Ik zal je onder vuil bedelven,

je belachelijk maken,

je te kijk zetten.

7 Dan zal ieder die je ziet zich van je afwenden

en zeggen: ‘Nineve is verwoest!’

Wie zal om haar rouwen?

Waar vind ik iemand die je troost?

8 Ben jij beter dan Thebe,

aan de armen van de Nijl,

omgeven door water,

met de zee als bescherming,

met als stadswal de zee?

9 Nubië en Egypte waren haar steeds weer tot steun,

Put en de Libiërs kwamen haar te hulp.

10 Toch moest ook zij in ballingschap,

ook zij werd gevangen en weggevoerd.

Ook haar zuigelingen werden vermorzeld

op iedere hoek van de straat.

Ook om haar aanzienlijken wierp men het lot,

ook haar leiders werden in de boeien geslagen.

11 Ook jij zult dronken en beneveld raken,

ook jij zult voor de vijand moeten vluchten.

12 Je vestingsteden zijn als bomen vol rijpe vijgen:

worden ze geschud, dan vallen ze de eter in de mond.

13 Je leger is een stel vrouwen,

de poorten van je land staan wijd open voor je vijanden,

vuur heeft je sluitbalken verteerd.

14 Put maar water voor het beleg,

versterk je vestingsteden!

Treed de klei en stamp de leem,

pak de steenvorm!

15 Toch zal het vuur je verteren,

het zwaard je verdelgen.

Het zal je opvreten als een zwerm sprinkhanen,

ook al ben je net zo talrijk

en plant je je voort als de bidsprinkhaan.

16 Bij jou zijn er meer handelaars

dan sterren aan de hemel –

ze ontpoppen zich als sprinkhanen, en vliegen weg.

17 Je leiders zijn als bidsprinkhanen,

je ambtenaren als een zwerm vliegen.

Op een koude dag zitten ze op de muren,

maar zodra de zon schijnt vliegen ze weg,

niemand weet waarheen. Waar zijn ze?

18 Je herders slapen, koning van Assyrië,

je leiders zitten stil,

je volk is verstrooid over de bergen

en niemand brengt het bijeen.

19 Er is geen verzachting voor je wond,

je letsel is niet te genezen.

Wie hoort wat er met jou gebeurt, klapt in zijn handen,

want wie heeft niet voortdurend geleden onder jouw wreedheid?

God van Tederheid,

in gebed voelden wij ons verbonden

met duizenden en duizenden

die ons zijn voorgegaan in Jezus' spoor.

Zegen ons tot voortrekkers in geloof, hoop en liefde.

Dan zullen wij geroepen worden om,

met alle heiligen, U te aanschouwen van aangezicht tot aangezicht.

1 Broeders en zusters, over de gaven van de Geest wil ik u het volgende zeggen.

2 Zoals u weet was u in de tijd dat u nog heidenen was volledig in de ban van goden die taal noch teken geven. 3 Daarom zeg ik u nadrukkelijk: niemand kan ooit door toedoen van de Geest van God zeggen: ‘Vervloekt is Jezus,’ en niemand kan ooit zeggen: ‘Jezus is de Heer,’ behalve door toedoen van de heilige Geest.

4 Er zijn verschillende gaven, maar er is één Geest; 5 er zijn verschillende dienende taken, maar er is één Heer; 6 er zijn verschillende uitingen van bijzondere kracht, maar het is één God die ze allemaal en bij iedereen teweegbrengt. 7 In iedereen is de Geest zichtbaar aan het werk, ten bate van de gemeente. 8 Aan de een wordt door de Geest het verkondigen van wijsheid geschonken, aan de ander door diezelfde Geest het overdragen van kennis; 9 de een ontvangt van de Geest een groot geloof, de ander de gave om te genezen. 10 En weer anderen de kracht om wonderen te verrichten, om te profeteren, om te onderscheiden wat wel en wat niet van de Geest afkomstig is, om in klanktaal te spreken of om uit te leggen wat daar de betekenis van is. 11 Al deze gaven worden geschonken door een en dezelfde Geest, die ze aan iedereen afzonderlijk toebedeelt zoals hij wil.

12 Een lichaam is een eenheid die uit vele delen bestaat; ondanks hun veelheid vormen al die delen samen één lichaam. Zo is het ook met het lichaam van Christus. 13 Wij zijn allen gedoopt in één Geest en zijn daardoor één lichaam geworden, wij zijn allen van één Geest doordrenkt, of we nu uit het Joodse volk of uit een ander volk afkomstig zijn, of we nu slaven of vrije mensen zijn. 14 Immers, een lichaam bestaat niet uit één deel, maar uit vele. 15 Als de voet zou zeggen: ‘Ik ben geen hand, dus ik hoor niet bij het lichaam,’ hoort hij er dan werkelijk niet bij? 16 En als het oor zou zeggen: ‘Ik ben geen oog, dus ik hoor niet bij het lichaam,’ hoort het er dan werkelijk niet bij? 17 Als het hele lichaam oog zou zijn, waarmee zou het dan kunnen horen? Als het hele lichaam oor zou zijn, waarmee zou het dan kunnen ruiken? 18 God heeft nu eenmaal alle lichaamsdelen hun eigen plaats gegeven, precies zoals hij dat wilde. 19 Als ze met elkaar slechts één lichaamsdeel zouden vormen, zou dat dan een lichaam zijn? 20 Het is juist zo dat er een groot aantal delen is en dat die met elkaar één lichaam vormen. 21 Het oog kan niet tegen de hand zeggen: ‘Ik heb je niet nodig,’ en het hoofd kan dat evenmin tegen de voeten zeggen. 22 Integendeel, juist die delen van het lichaam die het zwakst lijken zijn het meest noodzakelijk. 23 De delen van ons lichaam waarvoor we ons schamen en die we liever bedekken, behandelen we zorgvuldiger en met meer respect 24 dan die waarvoor we ons niet schamen. Die hebben dat niet nodig. God heeft ons lichaam zo samengesteld dat de delen die het nodig hebben ook zorgvuldiger behandeld worden, 25 zodat het lichaam niet zijn samenhang verliest, maar alle delen elkaar met dezelfde zorg omringen. 26 Wanneer één lichaamsdeel pijn lijdt, lijden alle andere mee; wanneer één lichaamsdeel met respect behandeld wordt, delen alle andere in die vreugde. 27 Welnu, u bent het lichaam van Christus en ieder van u maakt daar deel van uit. 28 God heeft in de gemeente aan allerlei mensen een plaats gegeven: ten eerste aan apostelen, ten tweede aan profeten en ten derde aan leraren. Dan is er het vermogen om wonderen te verrichten, de gave om te genezen en het vermogen om bijstand te verlenen, leiding te geven of in klanktaal te spreken. 29 Is iedereen soms een apostel? Of een profeet? Is iedereen een leraar? Kan iedereen wonderen verrichten? 30 Of kan iedereen genezen? Kan iedereen in klanktaal spreken en kan iedereen die uitleggen?

31 Richt u op de hoogste gaven. Maar eerst wijs ik u een weg die nog voortreffelijker is.

Daarna zal zich dit voltrekken:

Ik zal mijn geest uitgieten over al wat leeft.

Jullie zonen en dochters zullen profeteren,

oude mensen zullen dromen dromen,

en jongeren zullen visioenen zien.

Almachtige God, moge Uw genade

ons helpen opdat wij die het

priesterambt ontvangen hebben, U

waardig en trouw zouden dienen,

in volledige zuiverheid en met een

goed geweten. En indien wij er niet

toe komen in deze onschuld te

leven, verleen ons oprecht het

kwaad te bewenen dat wij begaan

hebben en U in alles ijverig,

nederig en met goede wil te

dienen.

Door Christus onze Heer.

Amen.

Levende God,

zo vaak stuit uw roep op onze kortzichtigheid en kleinmoedigheid.

Maar gij laat niet af ons telkens weer op te zoeken, ook als wij vluchten

ver weg van uw aanschijn.

Ontdooi dan onze ingevroren denkbeelden, verwarm ons verkilde hart.

Zet ons weer op het spoor van uw mildheid en oeverloze barmhartigheid en laat

ons paden van gerechtigheid bewandelen, open en moedig, bewogen door uw

Geest. Amen.

God,

Gij roept ons bijeen

om te luisteren naar uw Woord.

Help ons om oud en nieuw te ontdekken

en te leven in navolging van uw Zoon

als authentieke gelovigen.

Amen.

"VRAAG DE HEER VAN DE OOGST

ARBEIDERS TE STUREN OM TE OOGSTEN!"

"Vraag de heer van de oogst arbeiders te sturen om te oogsten!". Dat betekent: de oogst is er,

maar God wil zich bedienen van mensen om hem naar de graanschuur te brengen. God heeft

mensen nodig. Hij heeft mensen nodig die zeggen: ja, ik ben bereid te helpen zodat deze oogst

die in het hart van de mensen rijpt, werkelijk naar de graanschuren van de eeuwigheid kan

gedragen worden en goddelijke eeuwige gemeenschap van vreugde en liefde worden.

"Vraag de heer van de oogst!". Dat wil ook zeggen: we kunnen niet zomaar roepingen

"voortbrengen", zij moeten van God komen. We kunnen niet, zoals dat misschien het geval is

voor andere beroepen, met een doelgerichte campagne, om zo te zeggen met een aangepast

beleid, zomaar mensen aanwerven. De roeping die uitgaat van Gods hart, moet steeds de weg

naar het hart van de mens vinden. En toch: juist opdat ze het hart van de mens zou bereiken, is

onze medewerking eveneens nodig.

Het vragen aan de heer van de oogst betekent zeker voor alles ervoor bidden, met ons hart

zeggen: "Doe het, alstublieft! Maak de mensen wakker! Ontsteek in hen het enthousiasme en de

vreugde voor het Evangelie! Doe hen begrijpen dat het de kostbaarste aller schatten is en dat

degene die hem ontdekt heeft, hem moet doorgeven!"

Wij bewegen Gods hart. Doch God iets vragen, gebeurt niet alleen door te bidden; het impliceert

ook dat het woord omgezet wordt in daden, opdat uit ons biddend hart ook de vonk ontspringt

van de vreugde in God, de vreugde om het Evangelie, en dat het gebed in andere harten de

bereidheid opwekt hun "ja" uit te spreken. Als mensen van gebed, vervuld van zijn liefde,

bereiken wij de anderen en door hen te laten delen in ons gebed, laten wij hen binnengaan in de

uitstraling van Gods aanwezigheid die vervolgens zal optreden. In die zin, willen wij de heer van

de oogst steeds opnieuw vragen, willen we zijn hart bewegen en met God in ons gebed ook het

hart van de mensen raken opdat Hij er volgens zijn wil, het "ja" van de beschikbaarheid zou

laten rijpen; de volharding om in de verwarring van de tijd, in de hitte van de dag maar ook in het

duister van de nacht, trouw in de dienstbaarheid te volharden, en precies daaruit voortdurend het

besef te halen dat die inspanning – al is ze zwaar – mooi is, nuttig, want ze leidt naar het

wezenlijke, namelijk bekomen dat de mensen ontvangen wat ze verwachten: Gods licht en Gods

liefde.

Benedictus XVI: ontmoeting met de priesters en diakens.