Vandaag was het een dag die in het teken stond van antiek. Hollywood Road is the place to be. Daarheen dus. De snelle metro bracht mij naar HK Island in een mum van tijd. Even klimmen en ik stond in een razend drukke straat, vrij snel rijdende autos die voor geen enkele voetganger stoppen, en een waaier aan dampen, uitlaatgassen, druppende aircosystemen en restaurantkeukens die de lunch aan het voorbereiden waren. Hollywood Rd is een vrij lange straat, en er is een grote concentratie antiekwinkels, maar spijtig genoeg lijkt dit gepaard te gaan met de nodige rip-offs, waarbij oud en nieuw naast elkaar aangeboden worden. De toerist kan het antieke soms niet van het nieuwe onderscheiden. In veel gevallen lijkt het allemaal kitsch.
Ik heb buddhas voor de rest van mijn leven gezien.
Het was het moment om in de buurt de tempel van Tin Hau te bezoeken, uit de 18eE. Tussen de dampen van de geurstaafjes banen zich meestal oudere gelovigen een weg om dan te knielen voor een "god", die uitkijkt op het geheel. Er is zoals in de andere tempel(s) een middenkoertje, gedeeltelijk overdekt, waar een reeks gedraaide geurstaven opgehangen worden. Deze branden langzaam op, waarbij de argeloze toerist soms assen op zijn hoofd krijgt.
Toen ik er buitenkwam traande ik zo hard van de rook, het was niet van de emotie... Voor een keer eens geen sigarettenrook die mij tot tranen dwingt...
Nadien de botanische tuin bezocht, met alligators, oerang oetangs, schildpadden, wasberen, enz. De tuin was net iets te klein om te gewagen van een oase van rust; overal was het stadsgevoel sterk aanwezig. Niet in het minst van de smog die in heel de stad trouwens hangt. Misschien moet ik toch een mondmasker beginnen dragen zoals sommige Chinezen doen?
Vanavond had ik gereserveerd in Lung King Heen (= mooi uitzicht) restaurant, in het 4 Seasons Hotel. Het is het enige hotel ter wereld dat onder één dak twee restaurants met elk 3 sterren heeft: een klassiek en een Chinese keuken. Het restaurant ligt op de vierde verdieping met een prachtig zicht op de harbour, met aan de overkant Kowloon.
Het menu was zoals dikwijls het geval is: uitgebreid met vele kleinere gerechten. Ik ben voor het hapjesmenu gegaan (zie fotobijlage)
Als hapje (staat niet op het menu) kreeg ik een eggplant, silverfish and spicy sauce.
Ik had niet de aangepaste wijnen genomen, maar een halve fles van mijn favorieten gekozen: Gevrey Chambertin, een 2006 van Rousseau.
Zoals in alle Chinese keukens wacht men nauwelijks tot het aperitief op is, om al te serveren.
Zonder veel in detail te gaan: bediening top, het eten zelf zéér verfijnd, maar het blijft chinese kost. De oestersaus was onvergetelijk -in niets te vergelijken met de flesjes die wij tuis hebben-
De Wagyu beef was supermals en het dessert hemels.
Met de sommelier heb ik dan nog even gepraat over keuken en ingrediënten, en wat bleek: hij vond zelf kwal een delicatesse. Ik walgde bijna. Hij vroeg me of hij een mini bordje mocht brengen met een beetje kwal (!). Volgens hem was het een speciale structuur (knapperig, want na verwerking gedroogd). Ik zag het liggen keek ernaar en at... kwal. Er lagen 2 stukjes op, ik heb er eentje laten liggen en hem vriendelijk bedankt. Hij voegde er aan toe dat deze kwaliteit van kwal niet te vergelijken is met wat men meestal aanbied. Ik twijfelde er helemaal niet aan en bedankte hem beleefd.
Uiteindelijk was het een fijne ervaring, maar geef mij toch maar de Europese keuken, zeg maar Franse stijl.
Enkele honderden euros lichter verliet ik het zeer mooi ingerichte restaurant, kwam in een labyrint van shopping gangen terecht die rechtstreeks toegang gaven tot metrolijn 2, waarvan de halte zich tegenover mijn hotel bevindt.
0
1
2
3
4
5
- Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen) Tags:Tin Hau, Lung King Heen
19-03-2012
Maandag 19 maart
Vorige nacht niet goed geslapen: wakker geworden om 4 uur van de vochtige lucht (en het is nog maar maart!). Vandaag op shopping toer geweest: kostuum en fotocamera gekocht. Volgens de reisgidsen liggen de prijzen nogal uiteen, en dat blijkt ook zo. Er is parallelimport vanuit Japan en Thailand en van sommige toestellen wordt de SW gejailbraked. De verkoper die mij mijn D5100 verkocht heeft had de eerlijkheid mij te zeggen welke modellen gejaibraked zijn en welke niet. Kwestie van de waarborg niet te verliezen en later updates te kunnen doen. Gejailbrakete toestellen "hervallen" in de chinese taal bij een update. Welcome trouble! Beter niet doen dus
Mijn hotelkamertje is zo piepklein dat ik mij moeilijk kan voorstellen dat er ergens op de aardbol nog kleinere bestaan. Er is zelfs geen kast. De valies verdwijnt onder het bed. Elke m2 in Central HK is duur en dat laat zich merken.
Bij een wandeling op Kowloon viel het mij op hoe verloederd sommige wijken zijn. Ben benieuwd of dit overal het geval is. Sommige winkels zijn afschrikwekkend slordig en groezelig. Er staan prachtige wolkenkrabbers, en 1 km verder struikel je over de lekke vuilzakken die naast haast vervallen blokken staan.
Bij het wandelen in de winkelstraten staan om de 10m mannen die u aanbiedingen doen: kostuum, fotocamera, restaurant, massage,
Bij mijn wandeling van deze morgen van Tsim Sha Tsui naar Yau Ma Tei heb ik de Tin Hau tempel bezocht. Ik sprak er een toeriste aan die uit Japan bleek te komen; Volgens haar was de godsdienst Dokyo, en soort Taoism religie. Niet mijn sterkste kant. Ik deed al direct iets wat "not done" is, nl personen fotograferen, samen met de beelden. Mag dus zeker niet! De foto staat dus hieronder.
Vermits onze Hainan Airlines vlucht vertraging had opgelopen, miste ik mijn overstap in Bejing. Geen probleem: aan de uitgang staat een Chinees (wat dacht ge?) met een bordje met 4 namen; nl de passagiers die hun transfer gemist hadden. 3 Belgen erbij. Het klikte dadelijk tussen ons drieën: bleek dat die twee andere kornuiten regelmatig in HK zitten -Sam heeft er zelfs een huis-; de kennismaking werd gevierd met een biertje. Vermits Philippe moeilijk Nederlands sprak, hebben we de taal van Molière gebruikt. Philippe is een producer van animatiefilmen en heeft een studio in China. Ze hebben me veel bijgebracht over het alledaagse leven, doen en laten, zoals geen kraantjeswater in HK en zeker niet in China drinken. Blijkbaar verstaan de Chinezen ons niet altijd, maar laten ze dat niet blijken. Als ge dan nadien een vraag stelt, komt er een even bizar als niets ter zake doende antwoord!
Toevallig bleek uit ons gesprek dat ik bij de transfer door de doeane gelopen was en dus mijn visum afgestempeld was en dus verder onbruikbaar eind deze week als ik naar Shanghai vertrek. Direct zei Sam: kom, we gaan dat regelen. Hij leek zo wel een typetje dat alles kon regelen, en dank zij zijn parate kennis van de chinese taal, werd mijn verlopen visum terug maagdelijk gestempeld (5 man errond, 2 telefoons, 1 walkie-talkie, 3 nieuwe stempels erbij, 25 minuten en 600m lopen binnen de vlieghaven). Hopelijk aanzien de Chinese doeaniers volgende week het paspoort even maagdelijk als die 5 heren vandaag
Mijn (kook)vrienden hadden mij gewaarschuwd: Chinezen zijn een vuil en onbeleefd volkje. Spuwen zoals de marrokanen dat alleen kunnen, rochelen, boeren en vuile Franse WC's. Daarbij zouden ze neerkijken op elke westerling en spreken ze in heel China alleen wat Engels in Hong Kong. Dat belooft! Het eten is er echt chinees: gefrituurde ondefinieerbare gerechten, enz. Soms wordt het menu aangevuld met een levend gefrituurde vis, die net zo lang in het vet blijft zodat hij nog levend en ademend op uw bord komt, met een bruingebrand korstje. Ik zie mij al oogcontact met die knaap hebben Strafste verhaal: slakken die levend worden geserveerd. Snel zijn is de boodschap: anders ontsnapt uw gerecht uit uw bord terwijl ge er op kijkt!
Maar: het blijven verhaaltjes, ik laat het allemaal over mij komen. En, na deze week in het beschaafde Hong Kong komt Karin mij vervoegen in Hangzhou, nabij Shanghai. Dan vervoeg ik de groep van de KUL. Die zullen wel weten welk restaurant ze reserveren -hoop ik-.
Waarom ga ik zover en wat ga ik er zoeken? Avontuur, eindeloze vlaktes, bergen, overvolle steden, smog?
Misschien ga ik voor indrukken op te doen vanuit de onderbuik van een politiek systeem zoals ik dat eerder tijdens mijn twee reizen in Cuba deed. Een land dat ik alleen vanuit de kranten en van de televisie kende. Ik had -dank zij een basiskennis Spaans- er interessante gesprekken, niet met politieke dissidenten puur sang, maar met de gewone Cubaan die meedraaide in het systeem, gewoon omdat er geen alternatief was voor hem. Ik sprak met studenten, leraars, dokters en overheidsambtenaren. Ik sprak met communisten puur sang die geloofden in hun revolutie zoals het eerste uur, en met mensen die hopeloos waren omdat ze "opgesloten" waren in "La Isla Bonita". Hun dagelijkse situatie aldaar dreef hen bijna tot wanhoop, wat soms tot dramatische situaties leidt: Ik herinner me de familie die tranen met tuiten huilde aan de border control op de vlieghaven in Havana, omdat ze hun dochter vaarwel zegden toen die terug met haar Amerikaanse man vertrok naar de USA, maar meer nog omdat ze in het huidig systeem nooit mee zullen kunnen gaan. Ik constateerde dat in dat land het communistische systeem niet heiligmakend is of was. Net zoals het kapitalistisch systeem hiaten heeft, glippen sommige visjes ook hier uit het sociale vangnet en belanden dan aan de rand van de maatschappij in schreindende armoede.
Maar: nu ga ik naar een land dat de wereldeconomie uitdaagt, en reizen (beperkt en onder voorwaarden) toelaat aan zijn burgers. Meer nog: het is het land van de toekomst.
Nieuwe vlieghaven (of lijkt toch zo), nieuwe airport express, nette metro, en naarmate we Kowloon naderen, alles netjes volgebouwd. Gelukkig heb ik een hotel gekozen midden de winkelbuurt van zuid-Kowloon, vlakbij de metro ook nog. Het plannetje van de metro lijkt zo weggeplukt te zijn van de Londense metro, en dus is het poepsimpel om de weg te vinden.
Vanavond eerste culinaire ervaring met de Chinese keuken, in een gewoon restaurant om de hoek van het hotel. Ik voelde me precies in een Chinees restaurant in de Van Wezembeekstraat in Antwerpen. Het smaakte ook zo. Niet slecht dus, en ook niet duur.
HK chinezen spreken bijna allen Engels, maar toch had ik er moeite mee om ze te verstaan. Ik was nl op zoek naar een nieuw fototoestel. Blijkbaar liggen de prijzen fors uit elkaar. Een camera die in België 575 EURO kost, komt hier tussen de 220 en 600 (!) EURO. Vanwaar dat verschil? Er blijkt een bloeiende handel te bestaan met rechtstreekse import uit China, met beperkte garantie. Dat verklaart een en ander. Morgen beslissing!