Ze liep met haar zusje langs een van de straten van de stad aan de rand van een groot meer. Vanaf hier hadden ze een mooi uitzicht over het meer, terwijl er aan hun andere hand meer dan zat winkel etalages te bezichtigen waren. De bomen die aan de andere kant van het meer oprezen waren bedekt met kleine lichtjes en houten constructies. Hier woonde hun volk, midden in het bos. Ze woonde zowel in de bomen als op de bosgrond en hadden overal kleine gebouwtjes neer gezet om aan hun voorzieningen te voldoen.

De twee zussen liepen over het pad dat een lichte bocht maakte en daarna vrij stijl naar beneden afliep, dichter naar de oever van het meer. Ze moesten hier achter elkaar gaan lopen omdat het pad te smal was geworden.

In de bocht van het pad, dat ze net voorbij waren gegaan had een klein hutje gestaan. Ze wisten dat daar twee heksen woonde. Niet zo zeer kwaadaardig, maar anders dan andere.

Uit dit hutje kwamen nu de twee vrouwen gezet met achter hun een slanke, vrij knappe jonge man.

Ze namen alle drie plaats op een klein platform net boven het meertje en begonnen wapens bij elkaar te zoeken om mee te oefenen.

De twee zussen keken elkaar even aan en maakte toen dat ze aan de rand van het platform kwamen om toe te kijken.

Het gevecht begon zoals elk gevecht begon. De oudste van de twee heksen had een lange stok vast met aan het uiteinde twee enorme ramshorens. Ze zwaaide er wild mee rond in een poging de jongen tegenover haar te raken. Hij had een zelfde stok in zijn hand, maar gebruikte deze voor de verdediging en hield hem in het midden met twee handen vast zodat hij de slagen van de vrouw kon afweren.

Eerste alinea van "Schelpen", om verder te lezen download de PDF

Steeds sneller en sneller zwom ze naar het water oppervlak. Toen ze het eindelijk bereikte schoot ze een stukje uit het water en zonk weer terug. Voorzichtig zwom ze naar de kust, zichzelf steeds achter de rotsen verbergend. In de verte en hoog boven haar hoorde ze de meeuwen die haar vrolijk groette. “Daar is hij.” Een lange donkere jongen kwam vanachter de duinen het strand op wandelen. Hij had een handdoek onder zijn ene arm en een stoeltje onder de andere, die uitpuilde van de spullen die hij erin had gelegd. Hij keek om zich heen om te controleren dat er niemand anders was. Legde toen zijn handdoek neer en stalde zijn stoeltje met spullen uit. Hij trok zijn shirt over zijn hoofd en dook het water in. Mel dook ook onder en volgde hem, zichzelf nog steeds verstoppend achter rotsen en wier. Om de zoveel minuten zwom hij weer naar boven om adem te halen. Hij had hier al gezwommen sinds hij alleen de afstand van huis naar het strand kon afleggen. Hij kon goed zwemmen en lang onder water blijven. Toen hij het kustzand voorbij was en het koraal bereikte zwom hij naar boven en nam een grote hap lucht. Hij dook diep en hield zich vast aan een rots. Zoekend keek hij om zich heen. Mel wist precies wat hij zocht. Ze ontdekte de schelpen niet zo ver bij haar vandaan. Ze had de parels in de schelp nooit zo bijzonder gevonden, maar ze wist dat dat niet voor hem gold. Met haar hand reikte ze naar de dichts bijzijnde schelp.

Herkenning

Ze reden over een klein smal weggetje te midden van een groot veld. In de verte kon je het dorp waar het voertuig vandaan kwam nog zien. Vooruit was er niets te zien behalve het eindeloze veld en heel in de verte een vage goud gele gloed die het begin van de woestijn aankondigde. Het warme zand, dat nu in de schemer zijn hitte afgaf, aan de steeds kouder wordende lucht, leek bijna te gloeien.

De wagen bestond uit een 6 tal paarden die het voort trokken over de zanderige weg. Daar achter een kleine wagen waar de bestuurder en een 8 tal andere stevige mannen zaten. Ze praten en lachten onder het genot van een aantal zakken wijn en water. Het waren nomaden, gehard door het leven in de woestijn. In de bewoonde wereld werden ze beschouwd als buitenstaanders, niet welkom in de steden noch de dorpen. Velen van hen hadden een gevangenis straf boven hun hoofd hangen andere enkel een geldboete. Ze waren naar de woestijn gevlucht en hadden zich aangesloten bij de nomaden die daar al woonden, stuk voor stuk veroordeelde.

Achter de eerste wagen hing een veel grotere constructie op wielen. Een enorme kooi, twee keer zo lang als de eerste wagen en hoog genoeg om in te kunnen staan. Hij was speciaal gebouwd voor het vervoer van groot vee zoals kamelen, koeien of paarden, maar deze mannen gebruikte hem daar niet voor. Hun tocht naar het dorp was niet geweest voor dieren, maar voor mensen. Vrouwen om specifiek te zijn.

In het nomadenkamp was een groot te kort aan vrouwen aangezien deze niet snel naar de woestijn trokken, laat staan de wet overtraden en werden veroordeeld. Om toch de nodige vrouwen in het kamp te verkrijgen trokken de nomaden met kleine groepen naar de omliggende dorpen. Soms overvielen ze een slavenmarkt, soms een klein dorp dat ze toevalligerwijs tegen kwamen. Ze ontvoerde de vrouwen en namen ze mee naar de woestijn. Daar werden ze te werk gesteld in alle mogelijke beroepen die de nomaden van hen nodig hadden. Veel vrouwen zouden het eerste jaar niet overleven, maar de enkele die dat wel deden verbleven meestal de rest van hun leven in het kamp.

Deze keer was hun buit groot geweest, een 12 tal jonge vrouwen zaten dicht opeen in de kooiconstructie. In het begin hadden ze gegild en geschreeuwd, maar nu, na uren rijden waren ze stil geworden. Om de zo veel tijd kregen ze water en iets te eten, verder werden ze met rust gelaten.

Dag 1.

Hij opende langzaam zijn ogen. Zijn zicht was wazig en dubbel, hij was duizelig en had het gevoel dat hij elk moment kon gaan overgeven. Waar was hij? Wat was er gebeurt? Het waren zijn eerste gedachtes, vreemd genoeg stelde het hem gerust zichzelf te horen denken. Er was niets mis met zijn hersenen. De riem die hem vastbond aan zijn stoel sneed pijnlijk in zijn keel, wat hem bewust maakte dat hij op zijn zij lag. Zijn linker arm zat tussen de autodeur en zijn lichaam geklemd en hij realiseerde zich nu dat hij met zijn hoofd op de ruit moest liggen. Met zijn rechterhand zocht hij het slot van de gordel die hem tot nu toe op zijn plek had gehouden, en knipte die los. Meteen trok de zwaartekracht zijn bovenlichaam naar beneden en eindigde hij onhandig tussen het stuur en de deur in. Een pijnscheut door zijn rechterbeen motiveerde hem echter wel om verder op te staan. Met een bonzend hoofd en pijnlijke lichaamsdelen wist hij de auto uit te kruipen via het gat dat de uitgeslagen voorruit had achtergelaten. Nadat hij een paar meter van het ingedeukte hoopje metaal was gekropen probeerde hij wankelend op te staan, maar zijn rechterbeen leek überhaupt niet meer op zijn commando’s te reageren. Het verdroeg geen enkel gewicht en bij elke beweging die hij maakte verkrampte hij van de pijn. Toch wist hij met wat moeite overeind te komen, zen keek achterom.

Zijn auto lag op zijn kant met de motorkap gedeeltelijk om een dikke boom geklapt. Nu herinnerde hij zich het licht van de andere auto weer, hoe hij hem had geprobeerd te ontwijken. Het was toen nog donker geweest, wat hem vertelde dat hij een hele tijd buiten westen moest zijn geweest. Hij vroeg zich direct af waarom niemand hem had geholpen en keek om zich heen, op zoek naar de andere auto. Maar de weg was leeg, er was niemand, zelfs niet het kleinste bewijs dat er ooit een andere auto ook verongelukt was.

Wel zag hij een boerderij niet ver bij hem vandaan. Daar kon hij hulp krijgen, want zijn hoofdpijn was er niet minder op geworden nu hij rechtop stond en hij werd om de zoveel tijd overvallen door een vlaag van misselijkheid. Langzaam vooruit komend, hinkte hij in de richting van het huis.