ik ging even naar buiten het waaide zo hard ik hoorde de vogels fluiten alsof ze op me hebben gewacht
ik voelde de wind om me heen even stond ik stil ik voelde me zo alleen buiten was het zo koud en kil
niet meer alleen verder willen gaan het had toch allemaal geen zin meer alleen maar in de kou willen blijven staan mijn hart, zo broos en breekbaar, deed zeer
plots voelde ik me heel erg beschermd net op tijd, het leek wel een wonder omdat je zo eerlijk en lief bent dat maakt jou zo bijzonder
als ik nu mijn ogen sluit, dan zie ik je glimlach dan zie ik hoe je naar me toekomt en me stevig in je armen neemt om me een innige zoen te geven
als ik mijn ogen weer open, dan weet ik dat het geen droom is
Ik voel me als herboren, na een zwarte en donkere periode. Jij geeft me iets waar ik alleen maar kan van dromen. Nooit had ik gedacht dat zoiets me zou overkomen. Jouw handen strelend door mijn haar, op verkenning naar mijn lichaam, zachtjes praat je tegen mij. Ondanks de angst en onzekerheid voor de toekomst, hebben mijn ogen weer glans gekregen. Hoe het verder moet? Ik weet het niet. Niemand kan zeggen wat de toekomst brengt. Maar ik voel me beter dan ooit tevoren...
Even een knuffel. Ik wil alleen maar even knuffelen, zo zachtjes tegen je aan. De warmte van je lichaam voelen, laat me zo maar een tijdje staan. Meer heb ik op dit moment niet nodig. Ik wil gewoon een knuffeltje van jou alleen. Het is zo heerlijk die momenten, als ik je armen voel om mij heen.
Gisteren heb ik iets vernomen. Het lijkt wel of ik lig te dromen. Het lijkt wel of de knoop is doorgehakt, alsof ik door de grond ben gezakt. Verwarring en verdriet, het antwoord weet ik nog niet. Maar naar 1 ding hoef ik niet te gissen, het doet pijn om je te moeten missen.
En tuurlijk doet zoiets te horen mij verdriet, maar boos op je zijn kan ik niet. Ik wil héél graag vrienden met je blijven, zelfs al moet ik daarvoor mijn gevoelens verdrijven.
Ik heb mezelf een belofte gedaan, want zo kan ik niet door blijven gaan. Ik ben mezelf kapot aan het maken, ben heel mijn hart aan het kraken. Ik zou de kracht moeten vinden om door te gaan met mijn leven en aan andere dingen en mensen mijn liefde en aandacht geven. Ik zou mezelf daartoe echt moeten dwingen, maar ik kan het niet aan. En nochtans, als je anderen hoort, zijn er nog zoveel andere mooie dingen om voor te gaan. Ik doe mezelf alleen maar pijn, door te dromen over dingen die er nooit zullen zijn.
Twijfels nemen bezit van mijn lichaam Twijfels over wat we voor mekaar betekenen Twijfels over jouw gevoelens voor mij Deze twijfels slaan nu geleidelijk om in angst Angst om je te verliezen Angst dat ik nooit meer je armen en lippen zal voelen Deze twijfels nemen bezit van mijn lichaam En de angst kruipt stukje bij beetje in mijn bestaan
Ik droom over jou... Ik droom dat ik nooit gekwetst ben geweest. Ik droom dat jij mij zal nemen zoals ik ben. Ik droom over liefde, genegenheid en respect. Ik droom dat ik geen muur heb opgebouwd. Ik droom over jou en mij, over ons samenzijn. Ik droom... ik droom over jou...
Vraag me niet hoe ik me voel want dat kan ik je onmogelijk verklaren. Vraag me niet of ik gelukkig ben want mijn verdriet wil ik je besparen. Vraag me niet wat ik van je vind want ik ken je oppervlakkig, mijn vriend. Vraag me niet of ik van je hou want dat doe ik, ook als ik het helemaal niet willen zou.
Afscheid nemen bestaat niet, Ik ga wel weg maar verlaat je niet. Maar lief je moet geloven al doet het pijn.
Ik wil dat je me los laat, En dat je morgen weer verder gaat. Maar als je eenzaam of bang bent, zal ik er zijn.
Kom als de wind die je voelt en de regen, Volg wat je doet als het licht van de maan. Zoek me in alles dan kom je me tegen, Fluister mijn naam en ik kom eraan.
We moeten in het leven al zo vaak afscheid nemen, spijtig genoeg soms ook wel definitief. En om afscheid te nemen of iemand los te laten die je nauw aan het hart ligt, is het steeds te vroeg... 7 jaar terug namen we afscheid van een vriend. Er gaat nog steeds geen week voorbij dat ik niet aan hem denk. Speciaal voor jou, die door je vrienden zo graag gezien werd...
Een lege plek, een groot gemis, een fijne herinnering is alles wat er nog is. Waar ben je nu? vraag ik me soms af. 'k Voel nog zo de vriendschap die je aan éénieder gaf. Jou te kennen, vonden we fijn. Je los te laten, dat doet pijn.
We zullen je blijven missen in dit leven en altijd om je blijven geven.
