Inhoud blog
  • Artemis wordt Chelone
  • Afscheid
  • De laatste dagen
  • Adele
  • Happy Time
  • Bloggenland is dood(s)
  • Celtic Woman
  • Volgens het boekje
  • De aanhouder wint
  • Bezinningstijd
  • Kersttip voor mannen
  • Als de kat van huis is…
  • Amy Winehouse was here!
  • Moeder in 't groen
  • Dipje
  • Halloween
  • Dubbele tijden
  • Stille eenvoud
  • Hij is terug!
  • Vandaag: Wereld Ei Dag!
  • Het zit ‘em in het hoofd
  • Lekstokkenfestijn
  • IK DOE MEE
  • Citaat
  • Huwelijk
  • Sympathy
  • Laatste zomerallures
  • Tijd om uw schoentje te zetten?
  • Stef
  • Klok (3)
    Zoeken in blog

    Foto
    Klik op het logo voor de homepage.
    [ ARTEMIS ]
    Niet iedereen die denkt, heeft gedachten.
    31-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Moreel pervers

    Ik snap wel dat sommige mensen er "moeilijkheden" mee hebben om simpelweg duidelijke taal te schrijven. En aldus bezigen ze ingewikkelde taalmaaksels. Diezelfde geleerde woorden uit te spreken tijdens een onderonsje komt me nog veel belachelijker over. Stel je voor: tijdens een barbecue, tussen de worst en de lamskoteletten!

    Zijn zij welbespraakt en veel intelligenter? Of vertoeven ze waarachtig in hun midlifecrisis en overschouwen ze hun leven up ‘till now?

     

    Andermans citaten worden in gretigheid overgenomen. Hoe moeilijker de woordenschat van een ander, hoe intelligenter de zender is.

    Ik laat hen hun zielsbetrachting. Het zaait wel onduidelijkheid. Wikipedia zal me verder moeten helpen.

    Wat zou een machiavellistische mail kunnen betekenen? Een gewetenloze, duivelse, sluwe mail? Macht door rijkdom?

    De beschrijving van Van Dale verwijst me naar die ene man die later minder goed leefde dan voordien. Zal het mij een zorg wezen! Ik leefde niet in zijn tijd en ik wil beslist geen vriendin die me met zijn hoedanigheden vergelijkt.

    Vox populi, in eenzelfde mail. De betekenis kan ik simpelweg vermoeden. Een makkie, daar hoef ik geen Latijn voor gestudeerd te hebben.
    Voor de goede orde: ik kreeg deze mail slechts doorgestuurd; zelf heb ik gelukkig andere vriendinnen.

    En kijk eens aan: het was niet getimed, maar mijn mooiste kattin, Woeschley, verbood me ostentatief om verder opzoekingzwerk te verrichten. Volgens haar was zoiets enkel maar 'moreel pervers', jazeker.


    23-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Twijfels

    Meestal ben ik het die de verpleegsters moet troosten wanneer mijn moeder hen bekogelt met kwetsende woorden. Ik zeg hen dan dat ze ziek is, dat ze het niet zo bedoelt.

    Vandaag was het omgekeerd. Toen ik mijn tranen bijna niet meer kon bedwingen, kwam een lieve verpleegster naar me toe en gaf me de raad even afstand te nemen van het gedrag van mijn moeder. Ik weet dat er andere verpleegsters zijn die het er erg moeilijk mee hebben omdat ze uitlatingen van mijn moeder als een persoonlijke aanval zien. Soms laat ik me ook vangen en schaam ik me over haar. Soms ben ik te zwak om haar bewoordingen naast me neer  te leggen en wil ik niet dat ze ook andere mensen pijn doet. Maar hoe meer ik haar vraag om rustig te blijven, hoe erger ze tekeer gaat.
    Een geriater zei me ooit dat dementerende mensen angst hebben voor het onbekende en daarom zo hard strijden voor zelfbehoud.
    Haar eerste periode in het rusthuis verwart me. Volgens de directie is ze niet dementerend omdat ze zo fel tekeer gaat en nog zo goed ter taal is. 
    Mijn moeder praat nog steeds vloeiend Nederlands, Frans en Engels.
    Maar we hebben toch de bevestiging van de geriater gekregen dat haar hersencellen voor een groot deel verloren zijn gegaaan. Ik weet niet meer wat en wie ik moet geloven. Waarom kan mijn moeder niet simpelweg hulpbehoevend zijn?

    Ik moest de rolstoel, waarop een bejaard vrouwtje zat, een flinke stoot geven zodat we er langs konden rijden,. Mijn moeder zei me daarop dat ik veel te dikke billen heb, dat ik zot en achterlijk ben, dat ik de hele dag door bier drink en dat ik niets te doen heb en haar daarom kom bezoeken. Moet ik hier nu ook nog schrijven dat mijn billen echt niet te dik zijn, dat ik geen bier lust en dat ik mijn moeder graag zie?  Enkele keren keek ik haar diep in de ogen toen ze mij deze verwijten toewierp in de hoop te zien dat ze spijt had van haar woorden. Ik dacht bijna dat ze me begreep want ze sloeg haar ogen neer en zei niets meer.
    Misschien had ik haar vanmiddag beter niet bezocht omdat ik er gisterenavond ook was. Toen was ze erg schattig en lieflijk en ging ik er met een gerust gemoed vandaan.

    Diep ontgoocheld heb ik haar na een half uurtje verlaten. Ik kon het niet meer aan. Ik heb haar rolstoel daar geparkeerd waar ze het mij snauwend dicteerde, tussen de andere dementerende bejaarden. Hopelijk hebben de verpleegsters vandaag hùn sterke dag.

    Ik weet het, ik mag niet verdrietig zijn want mijn moeder is meer dan hoogstwaarschijnlijk ziek, al heb ik soms mijn twijfels.
    En twee minuten na mijn vertrek weet ze al niet meer dat ik er was, dat ze in een rusthuis vertoeft en dat die honderd en zes andere bejaarden aan haar geen toelating moeten vragen om in haar huis rond te dolen.

    Maar soms doet het pijn als ik bedenk dat ze andere mensen verdriet aandoet.

    Toen ik haar verliet schreeuwde ze me nog na: “Dag, zotte”! Morgen ga ik haar een keertje niet bezoeken al zal ik van dat wegblijven veel meer last ondervinden dan zij.

    Wat heeft mijn moeder? Misschien wil ik het zelf niet geloven dat ze ziek is. Omdat ze mijn moeder is? 

    Ik noteerde vandaag nog enkele mooie zinsconstructies die ze bedacht:

     

    - "Toen ik hier gisteren was, was het ook al zo Sylvester in het restaurant." (Toen ik haar vroeg wat Sylvester betekende, antwoordde ze: doodstil.)

    -"Die mensen zijn een beetje kopbrekers. Ze noteren altijd."


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Halverwege de zomer (2)
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Het viel tenslotte allemaal best mee, dat gedoe met het zwembad. Al had ik het alleen natuurlijk nooit aangekund. Het staat er. Het is gevuld met het zuiverste leidingwater. Een hele nacht en een hele dag heeft dat gevaarte water opgeslokt en zichzelf opgehijsd (opgehezen?).

    De waterrekening zal me doen wankelen, maar een deel ervan heb ik tot hiertoe gerecupereerd door het niet te moeten sproeien van de tuin wegens gebrek aan droogte (vrouwelijke logica). Tegenstrijdigheden natuurlijk, want als het niet wat warmer wordt, zullen we ook dit jaar niet kunnen genieten van ons super Intex-zwembad. Ik troost me met de gedachte dat we nog een mooie zomer tegoed hebben. Voor mijn part mag het ook een late zijn.

    De filterpomp werkt uiteindelijk, mits enkele telefoontjes naar de plaatselijke dealer. De chloortabletten dobberen in een daartoe bestemd mandje op het wateroppervlak en het ietwat gammele trapje staat paraat. Ik ben vast van plan om de zon geen erwtensoep te laten brouwen van het water. Laat ik Zapnimf maar eens bewijzen dat het ook anders kan!

     

    Alhoewel de watertemperatuur eergisteren slechts een luttele 20° aanstipte, kon ik het niet nalaten een vroege plons te wagen. De eerste vijf minuten waren adembenemend koud. Ik dacht meteen aan die waaghalzen die eens per jaar, terwijl het vriest dat het kraakt, een duik nemen in water van minder dan nul graden Celsius. Volkomen gek zijn ze!

    Sindsdien zwem ik elke dag een uurtje, tussen de buien door. Het moet gewoon; die investering moet ten goede komen aan ons aller lijn én humeur.

     

    21° vandaag. Lies- en armspieren doen pijn, 300 gram lichaamsvet verbrand. Yes!






    16-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Halverwege de zomer
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Vorige zomer, op één van die warmere dagen, besloot ik – onder de sterke impuls van mijn oudste dochter – om een zelfdragend zwembad aan te schaffen. Ik herinner me "niet" dat mijn dochters ooit tevergeefs mijn oren hebben afgezaagd (cfr. de trampoline die nog steeds te koop staat).
    Zo’n zwembad was die zomer een grote rage, iedereen moest zo’n ding. Een gemakkelijk op te stellen bassin, groot genoeg om enkele min of meer ovalen rondjes te schoolslagen. Mits de korting van de speelgoedwinkel, waar mijn dochter als studente werkzaam is, zag ik deze aanwinst wel zitten. Vooral nu de zomers volgens de weerkundigen steeds warmer worden (zullen worden?).

    Ik herinner me de dag dat het immense plonsbad geleverd werd. Het was snikheet, je zou zo in een zwembad zijn gesprongen. De dag nadien begon het echter te regenen. De doos bleef buiten staan, de kartonnen verpakking verpulverderde tot we een maand nadien besloten om de eens zo veel belovende piscine maar in het tuinhuisje op te bergen voor de volgende zomer. Het was toen al langzamerhand herfst aan het worden.


    Anno 13 juli 2007.
    We ondernemen een tweede poging om het gedrocht alsnog een verborgen plaatsje te geven in een zonnig gedeelte van mijn tuin. Midden juli. Volgens mijn ervaringen van de laatste jaren kan de regen hier niet blijven vallen. Of toch?  Hetgeen eruit is gevallen, is weg en na regen komt toch weer steeds zonneschijn?

    Het nivelleren van de bodem ging vlot (met dien verstande dat een twintigtal kruiwagens aarde naar de plaats van bestemming moesten worden versjouwd om te egaliseren). Ook geen problemen met het dekzeil. Vanaf toen, midden in de bezigheden, moesten we de bijhorende ‘Ready for water in minutes’-film raadplegen. Ik ben het Engels machtig tot die taal technisch wordt. Och, ik moet niet liegen, hetzelfde probleem stelt zich voor Nederlandstalige uitgaven van bijsluiters.

    Leuk filmpje, waarin enkel superhandige dames het grote werk verrichten. Buizen door smalle en stroeve rubbersleuven schuiven was voor hen een fluitje van een cent; ze transpireerden niet eens. Ik wel, en niet een klein beetje ook. Maar die buizen zitten intussen wel op hun plek.

    En toen? Toen begon het te regenen zodat we nog net de tijd hadden om de andere bijhorigheden onderdak te geven en een beschermhoes over the-pool-till-now te gooien.

    Ik had er geen spijt van. Want het vervolg van het filmpje ging over het inflaten van the top ring, over de pool die zelf zou gaan risen tijdens het vullen met water en over het aanleggen van elektriciteit voor de pomp. Dan pas mag mijn zwembad gevuld worden met het waterslangetje waarmee ik mijn planten giet, want Vlaams-Brabantse brandweerlui zijn niet zo gewillig als West-Vlaamse (vraag me desnoods maar om meer uitleg hieromtrent).

    Het wordt nog een hele bedoening vooraleer we, via de nog niet verkochte trampoline, eindelijk in het chloorwater zullen kunnen springen en al mijn opgespaard bruin van april tot witte schilfers zal worden herleid.

    Geef me nog een weekje een Belgische zomer met af en toe wat zon om de rest van het geval te monteren. En daarna een hittegolfje van ietwat meer dan twee dagen. Dat is alles wat ik verlang… halverwege de zomer.

     

    Afronden doe ik met nog een paar citaten van mijn moeder:

    - “Artemis, ge moet doen wat ge niet kunt.”

    En tegen de verpleegster die aankomt met het dessert: “Zouden wij ook zo een cavalier (dessert) kunnen krijgen?”




    12-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mijn blogje
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Misschien moet ik mijn blog een andere ondertitel geven, althans in de zomer wanneer de natuur de volstrekte bovenhand heeft. Ik denk dan misschien minder omdat ik meer wil ondergaan. De sensatie van liefde lijkt me ook intenser in deze warmere seizoenen en alle sensoren geven meer geprikkel.  Het spijt me ook niet dat ik gisteren over mijn dwergpapegaaitje schreef. Het interesseert geen kat als ik naar de reacties kijk. Maar als ik mijn vogel grappig vind en als ik denk te weten dat Diva hier gelukkig is, dan hoef ik verder geen sensationele show offs meer voor de rest van mijn dag.

    En trouwens, er is nog meer gebeurd in mijn leven. Buurman Johnny vertelde me vandaag dat mijn jonge volièrekanaries veel kans hebben rood te worden indien ik hen elke dag een worteltje voorschotel. Maakt hij mij iets wijs? Neemt hij me in het ootje net als toen een vriend me destijds wijsmaakte dat voetbalscheidsrechters ook in stereo konden fluiten? Misschien ben ik inderdaad een simpel mens uit een Vlaams-Brabants dorpje. Maar derangeer ik iemand?

    Mij interesseren de details, de finesses, de bagatellen. Ik filter mijn leven en haal er de voor mij zuiverste ingrediënten uit om die nadien te verheerlijken. De rest relativeer ik, scheid het overblijvend kaf van het koren en probeer zo goed mogelijk te leven totdat ik er bij doodval.

    Aan éénendertig dementerende mensen gaf ik vandaag een snoepje. Er was geen één die het weigerde. Gommetjes; rood, wit, groen en geel. Er was een mevrouwtje bij dat dit miniscuul suikerpuntje een half uur lang op haar tong liet smelten en me daarna het afgelebberde stompje liet zien. Deze ervaringen horen ook bij het leven, ik wil ze absoluut smaken, nu ik nog over al mijn zintuigen beschik.

     

    Mijn moeder probeer ik elke dag te bezoeken. Niemand merkt dat ze de meest ingenieuze zinnen brouwt. Ook uit haar verwarde woorden ontwar ik prachtige visies die bij dit leven horen.

    Sta me toe om af en toe een zinnetje neer te pennen dat mijn dementerende moeder me voorschotelt. Soms zijn ze grappig, soms zijn ze intriest.

    Deze vond ik mooi:

    "Le fond de garderobe van de soep is altijd het lekkerst."

    En wat dacht u van:

    "Nu zijn we doorbladerd van de wind."


    11-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Speelvogel

    Tien uur, en nog maakt zij geen aanstalten om zich op haar stokje te installeren voor een welverdiende nachtrust. Natuurlijk niet, de pindanoot die ik stiekem in het kattebelletje verstopte, is er nog niet van tussenuit gepriegeld. Niet de noot is haar target, het feit dat ze de noot kan kraken is veel belangrijker. Madam wil me namelijk voortdurend imponeren, overtroeven. Ze weet heel goed dat ik me niet zo gauw gewonnen geef.  Het oorspronkelijke plastic balletje is al lang tot PMD herleid. De natuuronvriendelijke restanten liggen verspreid over de bodem van haar kooi.

    Uitdagingen wil ze; een sympathiek gevecht tussen haar en mij is voortdurend aan de orde. Diva, mijn gezellig dwergpapegaaitje is werkelijk tot alles in staat. Ik wist niet dat die beestjes zo een hoog IQ-gehalte hadden. Haar motto is destructie om er een nieuw speeltje voor in de plaats te krijgen, nog iets moeilijker dan voordien. Ik denk dat we een onuitgesproken band hebben die steeds meer groeit.

    Hoe hoger de challenges, hoe meer plezier, gekwetter en lawaai voor beiden. Ze houdt duidelijk niet van spiegels, net als ik; haar evenbeeld lag de eerste dag al aan diggelen. De klepel van haar belletje moet nog losgepeuterd worden, het drankreservoir moet volgens haar beter beveiligd worden en ze geeft me – allerminst subtiel - toe dat haar kooi absoluut aan een schoonmaakbeurt toe is. Ik denk dat ik haar begrijp.

    Diva daagt me uit, papegaaitjes gaan dood als ze zich vervelen, hun baasjes ook.

    Diva is een plezier in huis. Als het warmer wordt neem ik haar mee naar buiten waar ze mij en haar minder kleurrijke consorten zo graag wil uitfluiten.

    Ik zal ingenieuzer speelgoed moeten bedenken maar intussen repeteren we voor een diermenselijk duet.

    Nee, we zijn niet gek, we doen enkel maar alsof.

     


    05-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen. Tussen nat en droog

    Waar ik van baal, daar heeft de natuur baat bij: regen wordt afgewisseld met zon, zon dan weer met regen. En zo gaat het al weken door.

    Mijn tuin toont zich echter van zijn fraaiste kant. Veel kans om er van te genieten, heb ik niet. Toch ben ik geneigd om de constante evolutie van mijn flora gade te slaan. De natuur staat nu eenmaal niet stil, en ik wil van ieder moment proeven.

    Zo toog ik, tussen de buien door, met mijn digitaaltje de tuin in. Het resultaat is een samenspel van zon en regen. Kijkt u zelf maar.


     


     




    02-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Belastingsbrief
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Twee jaar geleden kon ik de belastingsbrief van mijn dochter niet invullen. Ik was er te laat aan begonnen en had over het hoofd gezien dat ze op vakantie was toen ze de brief moest tekenen. Ik vulde dus enkel haar naam in, tekende in haar plaats "Voor... ; ik ben haar moeder" en vermelde op een bijgevoegd post-it- briefje dat ik niet precies wist voor hoeveel studentenjobs ze zich het jaar tevoren geëngageerd had. Een jaar geleden, wie herinnert zich dat nog? Om vijf voor twaalf bracht ik persoonlijk ons beider brieven naar het belastingskantoor. Ik was niet de enige; ik zag er mensen met een zestal brieven onder de arm, het was een prachtige zomernacht. Wij, lotgenoten, lachten elkaar toe. 
    Mijn dochter kreeg het jaar nadien enkele Euros terug en geen kat heeft gejammerd om die blanco brief.
    Vandaag kijk ik voor alle zekerheid nog even naar de inzendingstermijn. 4 juli, oei, dat is al overmorgen! Of krijgen we nog enkele dagen uitstel zoals de vorige jaren?
    Gewapend met de Multitax DVD van Test-Aankoop begin ik vanavond aan deze vervelende job. Uitstel is daarom nog geen afstel. De nodige papieren hangen al maandenlang netjes geniet aan de bruine enveloppes maar ze worden nu zodanig door elkaar geschud dat ze verdwalen onder die van de vorige jaren. Ik vind niets meer terug en ik krijg het er ontzettend warm van.
    Bij nader inzicht vind ik nergens het nummer terug waar ik de totaalsom van de maandelijkse vakbondsbijdragen moet invullen. En dit jaar wil ik ook eindelijk eens de bijdrage van 5 Euro invullen voor het ziekenfonds. Maar waar moet dat cijfer worden ingevuld?
    Ik ben dus een persoon in nood en personen in nood wenden zich tot medebloggers.
    Kan iemand mij helpen? Het is wel erg dringend. Hopelijk komt mijn dochter woensdag op tijd terug om te tekenen.
    Bij voorbaat dank.



    01-07-2007
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Onderweg
    Klik op de afbeelding om de link te volgen Op mijn weg naar Mechelen zag ik een Magnoliaboom  in volle bloei ( normaaal lente) en tegelijkertijd stond een hibiscus met zijn bloemen te pronken (normaal augustus).  Die ene struik, met zijn gele bloemetjes, hoe heet die alweer, diegene die enkele maanden terug al volop bloeide, was er weer.  Ben ik even warrig als de natuur?


    Archief per maand
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006
  • 11-2006
  • 10-2006
  • 09-2006


    Blogroll
  • AnneTanne
  • Chocolate Moose
  • Lezen om te leven
  • Mohow
  • Sandrissimo
  • Speedy
  • Studio Stefke's weblog

    Blogroll 2
  • vrt-blogger en co.
  • Muggenbeet
  • Elise
  • Madame
  • wat gebeurt
  • Houbi.com
  • Alex

  • Blog als favoriet !

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Kriebel hier gerust iets neer!



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!