Inhoud blog
  • Artemis wordt Chelone
  • Afscheid
  • De laatste dagen
  • Adele
  • Happy Time
  • Bloggenland is dood(s)
  • Celtic Woman
  • Volgens het boekje
  • De aanhouder wint
  • Bezinningstijd
  • Kersttip voor mannen
  • Als de kat van huis is…
  • Amy Winehouse was here!
  • Moeder in 't groen
  • Dipje
  • Halloween
  • Dubbele tijden
  • Stille eenvoud
  • Hij is terug!
  • Vandaag: Wereld Ei Dag!
  • Het zit ‘em in het hoofd
  • Lekstokkenfestijn
  • IK DOE MEE
  • Citaat
  • Huwelijk
  • Sympathy
  • Laatste zomerallures
  • Tijd om uw schoentje te zetten?
  • Stef
  • Klok (3)
    Zoeken in blog

    Foto
    Klik op het logo voor de homepage.
    [ ARTEMIS ]
    Niet iedereen die denkt, heeft gedachten.
    30-09-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Examencommissie
    Vroeger heette het "Middenjury". 
    Ik zie mijn zus nog zogezegd studeren voor het laattijdig behalen van het diploma van het Middelbaar Onderwijs.
    De jaren zestig, het leven bood tal van mogelijkheden.
    Wie toen geen enkel jaar verzuimde en het geluk had telg te zijn van welstellende ouders, heeft nu gegarandeerd fortuin gemaakt evenals zijn nakomelingen.
    De tijd van "Salut les copains", de Beatles en de Rolling Stones, Woodstock, de vrije opvoeding versus de strikte.
    Vijfentwintig jaar later heeft mijn zus pas toegegeven dat ze toen niet slaagde voor de Middenjury.
    Steeds heeft ze me voorgelogen dat haar diploma ergens op zolder moest liggen, dat ze het niet meer vond.

    Dertig jaar later bevond ik me in dezelfde situtatie.
    Op zestien was mijn dochter het studeren moe.
    Ze was ook haar moeder beu en wilde genieten van het leven zonder daartoe enige bijdrage te moeten leveren.
    Ze leefde in de sixties, gooide alle normen overboord en dacht dat ze het op haar eentje wel zou rooien.
    Ze waande zich nozem maar realiseerde zich niet dat ze anno negentig leefde.
    Ettelijk deuren zijn hier gesneuveld, mijn achterdeur heeft twee herstelbeurten overleefd.  Stoelen heb ik zien vliegen, door ramen.
    De politie kwam, de politie ging, we hadden een naam in deze kleine gemeente..
    Ze heeft gevochten, ik heb gestreden.
    In een ogenblik van kalmte stemde ze toe om haar studies te hervatten via de Examencommissie.
    Een relevatie voor haar én voor mij.
    Een Belgisch Instituut dat werkt, prima georganiseerd.  Een alternatief voor tijdelijk ontspoorde jeugd, een lichtpunt voor ontredderde ouders.
    Mijn dochter heeft intussen haar diploma van het Middelbaar Onderwijs gehaald, twee jaar later dan haar vriendinnen.
    Ze begon in september aan haar tweede jaar Journalistiek: haar zelfvertrouwen is weer opgebouwd.
    Ik ben trots op haar.
    Haar vriendinnen gaan nu werken, zij studeert en wil nog zoveel leren.
    Een hommage aan de Examencommissie,
    bedankt!
     

    22-09-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Zeebrugge
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Mijn eerste herinnering gaat terug naar de leeftijd van amper twee jaar.
    Ik wist toen nog niet dat het als peuter verboden was enkele honderden meters verwijderd van de strandstoel van je moeder, frikadellen te kneden bij vloed.
    Lekker was het daar. Geen mens te zien. De combinatie van water en zand was ideaal om de allermooiste balletjes te vormen. Woelen in de aarde; ik denk dat mijn aardsheid en natuurgevoel daar zijn ontstaan.
    Tot ik in de verte een komische stoet zag naderen.
    Een dikke politieagent op kop, met daarachter de snelle slanke benen van mijn moeder, gevolgd door een ellenlange sliert van kinderen.
    Ik was me van geen kwaad bewust, ook nu nog niet.
    Mijn moeder gooide haar "blokken" - later begreep ik dat het om orthopedische schoenen ging - in zee. Ik weet nog steeds niet of ze deze komische reactie uit blijdschap of uit boosheid wilde uiten. Het zal wel de moederlijke boos-blijheid zijn geweest die ik later toepaste op mijn eigen kinderen. Want het kneden moest ik ogenblikkelijk staken en ik werd meegesleurd en vervelend gekust.
    Het ergste vond ik dat die sliert kinderen nadien een "Van Nelle"-snoepje mochten afhalen in ons appartement. Je kent ze wel: die piepkleine, pastelkleurige bolletjes in doorzichtige papiertjes. Snoepjes waarop je nauwelijks kon bijten maar heel lang op kon zuigen. Hoe ze die aan de lopende band konden produceren, is me nog steeds onduidelijk.
    Ik kreeg mijn favoriete paarse snoepje niet omdat ik in de ogen van mijn moeder erg stout was geweest.

    Wat ik later ook nooit heb begrepen, was de decadente houding van sommige ouders. Het stak mijn ogen uit dat sommige kinderen op een autootje mochten rijden terwijl ze geen tijd hadden om te genieten van een driebollig ijsje in de hand.
    Wij mochten vroeger kiezen: of een ijsje of een ritje op de dijk.


    20-09-2006
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Binnenkort...
    Artemis is in volle voorbereiding.



    Archief per maand
  • 01-2008
  • 12-2007
  • 11-2007
  • 10-2007
  • 09-2007
  • 08-2007
  • 07-2007
  • 06-2007
  • 05-2007
  • 04-2007
  • 03-2007
  • 02-2007
  • 01-2007
  • 12-2006
  • 11-2006
  • 10-2006
  • 09-2006


    Blogroll
  • AnneTanne
  • Chocolate Moose
  • Lezen om te leven
  • Mohow
  • Sandrissimo
  • Speedy
  • Studio Stefke's weblog

    Blogroll 2
  • vrt-blogger en co.
  • Muggenbeet
  • Elise
  • Madame
  • wat gebeurt
  • Houbi.com
  • Alex

  • Blog als favoriet !

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Kriebel hier gerust iets neer!



    Blog tegen de wet? Klik hier.
    Gratis blog op https://www.bloggen.be - Bloggen.be, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!