Hoe ironisch kan het leven zijn. Net opgekrabbeld van galblaaskanker en dan nu voor de derde maal het gevecht aan moeten gaan omdat er longkanker is geconstateerd. Dat kwam weer aan als een mokerslag.
Men heeft na vele onderzoek een kwaadaardig plekje op de rechter long ontdekt.
Dit betekend dat de strijd weer gaat beginnen. Maar ook nu wil ik overwinnen.
Want jullie weten, mij motto blijft “Pijn is tijdelijk, opgeven is voor altijd”.
8 april staat de operatie gepland. Ze gaan dan in eerste instantie een stukje van 4 cm uit mijn long verwijderen, dit zal dan terwijl ik onder narcose wordt gehouden, door 2 pathologen worden onderzocht. Als blijkt dat het een op zich zelf staande kanker is word ik verder opgesneden en wordt de bovenste longkwab verwijdert.
Als blijkt dat het de zelfde structuur heeft als de kankercellen van 3 jaar geleden is het een uitzaaiing en zal de wond zonder verdere actie worden gesloten. Hoe de toekomst er daarna uitziet is nog een grote duisternis maar we gaan gewoon uit van een gunstig scenario.
Natuurlijk is dit alles geen leuk nieuws maar we gaan weer voor de volle genezing.
12-04-2013
Lot uit de loterij?????
Gisteren was het precies 52 jaar geleden dat mijn eerste operatie tegen kanker plaats vond. Toen werd mijn maag verwijderd omdat er een kwaadaardige tumor was ontdekt. Drie jaar geleden volgden 3 operaties bij wederom constatering van kanker. Maandag is dus voor de derde maal een kankergezwel verwijderd, nu was het in de long.
Dan denk je was het een lot uit de loterij dat 3 zo goed afloopt? Ik denk van niet, om een prijs te winnen hoef je niet eerst door een diepdal te gaan. En veel kankerpatiënten leveren toch elke keer weer een stukje van de kwaliteit van het leven in. Is het dan omdat je het verdient hebt? Kan mij niet indenken dat iemand kanker verdient, wel de genezing hiervan. Want iedereen verdient een morgen.Volgens mij is het geluk bij een ongeluk, het ongeluk dat je kanker krijgt, maar het ontzettende geluk dat je er tegen kunt strijden en zelfs overwinnen. Geluk dat je bij de 64% bent die kanker overleven.
Zo dat waren even wat filosofische overwegingen waar ik gisteren op die speciale dag aan lag te denken.
Waarom vandaag zelf de blog schrijven. Allereerst omdat ik mij daar weer redelijk goed voor voel, maar vooral ook omdat bepaalde personen (ik noem geen namen Herman.)op mijn blog gaan melden dat Alméra mij kort moet houden en met strenge hand aanpakken. Ja dan moet je weer zelf aan de bak voordat ze straks over zweepjes en dergelijke gaan praten. Vandaag is de morfinedrain uit mijn rug verwijderd als ook de plasdrain. Geen prettige dingen maar jullie kennen mij onderhand, op de tandenbijten en doorgaan. De drain in mijn long blijft nog tot morgen of zondag zitten. Er komt nog een klein beetje vocht uit en dat willen ze nog meepakken. Het lek in de long, wat meestal tussen dag zes en acht zich sluit, is bij mij al gedicht. De chirurg stond hier echt van de kijken. Heb tot drie keer toe testen moeten doen, en toen was hij heel zeker. Het lek is dicht. Dat was dus een hele mooie opsteker. Mijn infuus en drain hangen nu aan een paal zodat ik wat kan rondwandelen. Dat gaf een heerlijk gevoel. Heb net voor de laatste keer van vandaag mijn mondkapje met medicijnen gekregen. Dat moet ik 25 minuten op houden en zorgt er voor dat de lucht ook onder in de longen komt.
Zo ga nog wat mailtjes lezen en dan gaan we weer slapen.
De oude Winy begint weer terug te komen, hij krijgt spatjes en bemoeit zich weer overal mee. Een goed teken dus. Morgenochtend wordt er een longfoto gemaakt, als blijkt dat deze goed is dan mag de drain eruit en ook de katheter en het infuus van de morfine pomp. Hier ziet hij wel een beetje tegenop want het zijn behoorlijke slangen die verwijderd moeten worden. Even op de tanden bijten dus. Hij gaat met grote passen vooruit, hij mag zelfs aan de wandel. Zal best tegenvallen denk ik. De hardloopschoenen heb ik al klaar staan.
Dit kan niet wachten tot vanavond. Ik kreeg net een telefoontje van Winy dat alles goed is, het is geen uitzaaiing en ook de klieren zijn schoon. Het herstel kan dus beginnen, wat zijn we opgelucht. Vanmiddag mag hij zelfs al naar de gewone afdeling, zo snel kan het gaan en nu zorgen dat het ook zo blijft. Hij is vandaag wel wat vermoeider maar hij moet ook harder werken. Winy heeft vanmorgen 1½ uur in de stoel gezeten en het blazen ging zo goed dat hij extra moest blazen. De misselijkheid verbetert ook langzaam, een beschuitje en thee is er ingebleven. Jullie zitten met blauwe duimen en ook de kosten van de kaarsen lopen op maar wij zijn erg blij met het resultaat. Dank je wel.
Winy heeft niet zon goede nacht gehad, zijn hartslag was te laag en de bloeddruk te hoog, met medicijnen hebben ze dit onder controle gekregen. Ook de misselijkheid blijft, ondanks nieuwe medicijnen. En deze moet echt over zijn wil hij naar de afdeling mogen. Vanavond heeft hij een beetje yoghurt gegeten en dat ging. Ook heeft hij in de stoel gezeten, was wel een hele onderneming maar dat kan ook niet anders. Winy wist niks meer van wat ik gisteren allemaal had vertelt dus nog maar een keer gedaan. Hij schrok heftig toen hij hoorde dat de klieren ook verwijderd waren. Vanmiddag is de arts geweest en nogmaals gevraagd hoe het precies zit, gisteren vond ik namelijk dat hij een beetje rond de pot aan het draaien was. De patholoog kreeg tijdens de operatie niet duidelijk of het een uitzaaiing is of niet, daar was meer tijd voor nodig. Daarom was zijn advies om de longkwab weg te halen en ook de klieren. De klieren zien er op het eerste gezicht goed uit maar hij wil geen risico nemen, vandaar. Alles staat nu op kweek en ze hopen dat morgen de uitslag er is, dus allemaal blijven duimen.
Het was een lange dag, eerst Winy nog een paar uur gezelschap gehouden om de ochtend door te komen. Om 12.30 is hij naar de ok gegaan en om 17.30 was hij terug op intensive. De operatie is goed velopen, ze hebben de longkwab weggenomen. Conclusie; geen uitzaaiing, echter de arts houdt een slag om de arm. De klieren zijn immers weggenomen terwijl ze op voorhand hadden verteld dat deze schoon waren en konden blijven zitten. Daar schrok ik dan toch wel weer van, het kan uit voorzorg zijn dus hopen we ook hier maar weer het beste van. Immers hoop doet leven. Over een paar dagen weten we de uitslag en aan de hand daarvan wordt er bekeken of er een nabehandeling nodig is. Op dit moment is Winy erg ziek van de narcose, misselijk en braken zijn de klachten. Hij heeft al medicijnen gehad maar helaas zonder resultaat. Vanavond is er nog een longfoto gemaakt, omdat een longontsteking het grootste risico is. Alle zeilen worden bijgezet om dit te voorkomen. De pijn valt mee, een 5 zegt hijzelf. Hij krijgt zuurstof en heeft een morfinepomp. Winy was nog erg suf en slaperig. Op zich goed nieuws maar helemaal gerust zijn we toch ook nog niet, hij houdt de spanning erin.
Na twee dagen waar ik toch een beetje in een dip zat, ben ik
nu klaar om het gevecht aan te gaan.
Nu moet het maar gebeuren. Deze strijd zal lang, zwaar en niet zonder pijn
zijn, maar als ik daar de kanker voor de derde keer mee kan over winnen dan
moet het maar. Er zijn nog zoveel mooie dingen die ik wil doen, zoals genieten
van mijn klein kinderen, een geweldige SamenLoop in Baarle meemaken, nog een
keer de Roparun lopen en graag samen met Alméra heel oud worden. Daar gaat en
mag deze kanker mij niet in stoppen. Dus kom maar op, ik ben er klaar voor.
De tas is al bijna gepakt, nu vanmiddag nog even genieten van mijn kleinzonen
en dan richting ziekenhuis. Waar vanavond al een flink programma klaar staat
als voorbereiding op de operatie.
Zoals alles nu gepland staat start de operatie rond 13.30 uur.
Dit is dan ook voorlopig het laatste stukje dat ik op mijn blog plaats. Vanaf
morgen neemt Alméra het hopelijk maar voor tijdelijk over.
Ik wil iedereen hartelijk danken voor alle steun, e-mails, kaarten en bloemen die
ik heb mogen ontvangen. Dit sterkt mij enorm om nu zeker als overwinnaar uit de
strijd te komen.
Hoe ironisch
kan het leven zijn. Net opgekrabbeld van galblaaskanker en dan nu voor de derde
maal het gevecht aan moeten gaan omdat er longkanker is geconstateerd. Dat kwam
weer aan als een mokerslag.
Men heeft na
vele onderzoek een kwaadaardig plekje op de rechter long ontdekt.
Dit betekend
dat de strijd weer gaat beginnen. Maar ook nu wil ik overwinnen.
Want jullie
weten, mij motto blijft Pijn is tijdelijk, opgeven is voor altijd.
8 april staat
de operatie gepland. Ze gaan dan in eerste instantie een stukje van 4 cm uit
mijn long verwijderen, dit zal dan terwijl ik onder narcose wordt gehouden,
door 2 pathologen worden onderzocht. Als blijkt dat het een op zich zelf
staande kanker is word ik verder opgesneden en wordt de bovenste longkwab
verwijdert.
Als blijkt dat
het de zelfde structuur heeft als de kankercellen van 3 jaar geleden is het een
uitzaaiing en zal de wond zonder verdere actie worden gesloten. Hoe de toekomst
er daarna uitziet is nog een grote duisternis maar we gaan gewoon uit van een
gunstig scenario.
Natuurlijk is
dit alles geen leuk nieuws maar we gaan weer voor de volle genezing.
