Ik weet van mezelf dat ik best wel een controlefreak ben. Op zich vind ik dat niet zo erg maar wel als het mij belemmerd om een aantal dingen te doen. En het begint mij wel te belemmeren. Ik kom eigenlijk heel graag onder de mensen. Er is niks zo gezellig als met vrienden een terrasje te doen, samen te komen om te BBQ'en, samen gaan bowlen, samen gaan eten en bij kletsen,... gelijk wat. Ik vind dat zo leuk. Maar tegelijkertijd geeft het me ook stress als ik niet exact weet wat er gaat gebeuren, wie gaat er mee, hoe geraak ik er,... Het belemmert mij. Ik ben een controlefreak geworden omdat ik net zo onzeker ben... dat lijkt me logisch. Ik groep ben ik onzeker, op onbekende plaatsen ben ik onzeker, als er veel mensen zijn die ik niet of niet goed ken, ben ik onzeker,... dus op hoe meer vlak ik wel controle heb, hoe minder onzeker ik me voel. Bekende plaatsen, personen,... geven me veiligheid en dus meer zekerheid en minder onzekerheid.
Dat is dus eigenlijk best vervelend! Ik probeer me vaak niet druk te maken in al die onbekende factoren en tegen mezelf te zeggen ' komaan, maak u geen zorgen, dat zie je dan wel'. Maar dat werkt dus maar heel zelden. Meestal heb ik altijd veel stress en zenuwen op voorhand. En soms (vaak) doe ik dingen niet omdat ik veel te onzeker en veel te veel schrik heb voor het onbekende. En dat is zo ongelooflijk idioot want vaak zou ik niks liever doen dan mee te gaan of mee te doen. En houdt schrik me gewoonweg tegen hoe absurd ik het zelf ook verstandelijk van mezelf vind. Het is eigenlijk te idioot voor woorden. Bepaalde dingen niet doen terwijl je niks liever zou willen en je op voorhand al weet dat je er spijt van zal hebben als je het niet doet. Ik wil van die schrik vanaf!
Ik wil gewoon eindelijk eens heel spontaan kunnen leven zonder alles te overdenken. Go with the flow. Ik zou niks liever willen!
Ik haat het om me meestal zo onzeker te voelen en niet spontaan te zijn. Want ik weet dat ik in vertrouwde omgeving, met vertrouwde materie net wel kei zelfzeker ben en net wel heel spontaan kan zijn. En zo voel ik me diep van binnen ook. Als ik kijk naar mijn vroegere collega's en vorige werkgevers... ze vonden me allemaal heel bekwaam en ze hadden me heel graag en zagen me absoluut niet graag vertrekken. En toch blijf ik zo onzeker.
Ik heb schrik om niet leuk gevonden te worden. In onbekende situaties heb ik zin om fouten te maken. In gezelschap en vooral in gezelschap dat ik niet of nog niet goed ken heb ik schrik om uit onzekerheid flaters te begaan die mijn onzekerheid dat enkel maar zouden bevestigen. Schrik om niet leuk gevonden te worden. En net omdat ik er allemaal zoveel bij stil staan en zo hard er net wil bij horen, kan ik an weer niet meer mijn gewone spontane zelf zijn.
Ik zit precies zoooo hard vast in een vicieuze cirkel.
En ik ben zo bang om te falen in nieuwe en onbekende dingen dat ik haast die stap niet meer durf te zetten. Ik zou zo graag iets nieuw gaan studeren maar ik durf te stap niet te zetten omdat ik me dan misschien nog slechter ga voelen als ik faal. Of mezelf nog meer stress op mijn nek haal terwijl ik net zo hard op zoek ben naar rust en ontspanning.
Een goed voorbeeld. Ik wilde heel graag aan een soort gevechtsport beginnen. Dat was in 2009. Maar surprise, surprise, ik durfde niet die stap te zetten om daar alleen naartoe te gaan en te zeggen 'hoi, ik wil eens komen meedoen.' Wat ik liefst gewoonn direct had gedaan. Dat was juli 2009. Na wat zoekwerk vond ik een club in de stad waar ik woon. Website gevonden. Mailadres gevonden. Info gevraagd en bleek dat er elke maand een instapmoment was. Dus ik nam mezelf voor om volgende maand, augustus te starten. De weken gaan voorbij en heel veel filmpjes op intenet gezien en de goesting neemt alleen maar toe en toe en toe. En het startmoment is daar. Eindelijk! En wat doe ik? Ik start niet. Ja, ik start niet, uit schrik. Dus ik vind mezelf flauw en laf en zwak. Ik heb heel veel spijt dat ik niet ben gestart want ik wil dat echt wel en echt wel heel graag en nu moet ik een maand langer wachten. Das toch maar al te stom he dus ik zeg tegen mezelf, volgende maand start je! De weken gaan weer voorbij en het volgende startmoment is daar. Ik zeg tegen mezelf dat ik moet gaan omdat ik dit echt wil enn dat ik me niet door mijn angst mag laten tegen houden. Wat doe ik? Ik start niet. Dus in juli beslis ik at ik dit echt wil doen en in september ben ik nog steeds niet gegaan. Dus het gevecht begint nu echt. Ik wil iets heel graag doen maar angst voor het onbekende en sociaal flaters te begaan door anderen uitgelachen te worden, te falen,... slaat toe. Ik vertelde ondertussen aan een vriendin dat ik dit zou willen doen maar de maanden bleven voorbij gaan en ik liet de startmomenten passeren puur uit onzekerheid en schrik. Ik vroeg uiteindelijk aan die vriendin of ze geen zin heeft om zo eens mee te gaan, de proefles is toch gratis. En tot mijn grote blijdschap wil ze wel mee. Dat wil dus zeggen dat het minder eng is om te starten omdat ik niet op mijn ukkie een onbekende club, sportzaal, sport, groep vrienden,... binnenstap. Ik ben die vriendin nog altijd zo enorm dankbaar. Denk dat ze tot nu toe nog steeds geen idee heeft wat het voor mij betekende dat ze mee is gegaan! Wil je weten wanneer ik ben gestart? Uiteindelijk pas in april 2010. Dus nu doe ik dat wel bijna 2 jaar maar het heeft dus 10 maanden geduurd vooraleer ik echt ben gestart met iets wat ik zo graag wilde doen.
Het is deze hobby die mij blijft uitdagen om mijn grenzen te verleggen. Spontaan te durven zijn, mijn angsten te durven overwinnen, leren omgaan met mogen falen/iets niet direct kunnen,... maar dat gaat met vallen en opstaan. Ik heb momenten dat ik me zo onzeker voel dat ik onder de grond zou willen wegkruipen en soms een aantal weken niet train. Vaak omdat ik dat ziek ben of pijn aan mijn rug heb maar het opnieuw inpikken blijft altijd moeilijk. Dan denk ik 'ze zullen me wel niet gemist hebben, ik ben er toch niet zo goed in,...' En ik denk dat dat nogal absurd is want ik denk dat ze me best wel graag hebben. Maar ik durf dat dus niet met zekerheid zeggen. Dus zo onzeker ben ik daar nog steeds na bijna 2 jaar.
En dat ben ik zo beu!!!!!!!!!!!!!! Ik wil kunnen ontspannen, relaxen, spontaan zijn en genieten!
Ik voel me al een hele tijd onrustig. En ik bedoel niet enkele dagen of maanden maar eerder al een paar jaar. Soms gaat het beter en soms voel ik die onrust heel sterk aanwezig. Zoals nu.
Ik probeer voor mezelf te definiëren wat die onrust is maar het is heel moeilijk te beschrijven. Ik kan niet tot rust komen en rustig iets leuk doen. Een middagje een boek lezen, gaan zwemmen,... Voortdurend ben ik me bewust van de tijd die verder tikt en van wat ik eigenlijk nog allemaal zou moeten doen of van wat mijn partner misschien wel verwacht dat ik gedaan heb.
Ik heb een maand half-tijds gewerkt. Ik was op voorhand met dat vooruitzicht zo blij! Ik dacht, eindelijk meer tijd voor mezelf! Eindelijk zonder tijdsdruk van alles kunnen doen wat ik graag doe en niet wat er moet gebeuren en er verwacht wordt. Awel, toen ik halftijds werkte, was ik alles behalve productief. Ik kon mijn ritme niet vinden. Ik had precies nog minder tijd dan voorheen. En ik deed precies nog minder dan voorheen.
Ik voel me dus heel onrust en het stoort me mateloos!
Ik heb het gevoel dat ik maar wat aanmodder. Ik heb er veel over nagedacht en ik kan maar tot 1 conclusie komen, namelijk 'Ik ben niet gelukkig'. Ik ben niet tevreden op vlak van werk. Ik ben niet tevreden over het huis waar ik in woon (we zijn al 4 jaar volop aan het verbouwen en ben het kotsbeu en het einde is nog echt niet in zicht). Mijn relatie is niet meer wat het geweest is, constant spanningen.
Ik voel me dus heel onrustig en lijk ook nergens meer tot rust te kunnen komen en nergens meer rust in te vinden. En ik heb constant het gevoel te moeten blijven gaan, blijven presteren, blijven groeien en verbeteren.
Ik vind dus echt geen rust meer en ik kan er niet meer tegen!
Maar hoe los ik at op? Alles 1 voor 1 aanpakken? Maar hoe doe je dat? Hoe kom ik terug tot rust als ik nergens meer rust in vind. Hoe kom ik tot rust als ik niet tevreden ben en van alles wil veranderen maar me voortdurend geblokkeerd voel? Hoe vind ik rust als ik niet tevreden ben over mezelf?
