|
Heila Bo'tje,
13 augustus, een dag om nooit te vergeten.
Normaal is dat om iets positiefs als dat gezegd wordt, maar in ons geval
niet zo'n opgewekte dag.
Ondertussen 18 jaar geleden was het voor jou welletjes geweest.
Na een gevecht van 2 jaar tegen iets waarvan je niet van winnen, besloot je om 20u
dat je rust verdiende. Eeuwige rust...
Hoewel je al een paar dagen niet meer bij bewustzijn was, we konden nog bij je zitten, je knuffelen,
tegen jou praten.
Vanaf dat moment was je lichaampje definitief bij ons weg. Een gevoel, gemis dat nooit weggaat.
Ondertussen is je broer goed de wereld aan het verkennen. Hij begint uit te gaan en het leven lacht
hem toe. Vaak denk ik dan hoe jij dat ging beleven en is het zo jammer dat je nooit écht hebt mogen leven.
Jouw korte leventje bestond vooral uit ziekenhuisbezoeken, chemo's, bestraling en proberen te genieten van
de momentjes thuis. Maar onbezorgd is het niet geweest.
Slijt het verdriet? Het wordt draagbaarder, maar het gaat nooit weg. Het is er in andere vormen, soms op momenten waarop we het niet verwachten. Maar zeker is dat er nog veel aan je gedacht wordt.
Je blijft het grote plaats innemen in mijn hart en dat plaatsje blijft voor altijd van jou !
Lieve dikke vriend, ik mis je x
Je mama
|
