Ik ben laura, en gebruik soms ook wel de schuilnaam raar meisje.
Ik ben een vrouw en woon in Gent (belgië) en mijn beroep is student.
Ik ben geboren op 22/12/1994 en ben nu dus 26 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: sporten, chatten, gedichten schrijven, lol maken ....
ik ben een meisje van 12 jaar oud...
Anders is niet gek?
25-06-2007
geluk
Ik dwaal door de straat, er loopt een traan over mijn wang. De mensen kijken op, maar steken geen hand toe.
De hoop was ik bijna verloren, de put werdt dieper voor me gegraven. Ik zag het einde van het bos niet meer, deed domme dingen en leefde alleen maar met geheimen.
Maar soms schijnt terrug de zon, voel je de warmte om je heen. Op zo een dag open je de ogen, vormt een glimlach zich om je mond. Je voelt de kracht door je lichaam stromen en raapt al je moed bijeen. Je zoekt hulp, je legt al die geheimen bloot.
Iets waarop je steunde, valt opeens weg. De muur die je bouwde, stuikt ineen. Je klimt terrug uit de put en graaft hem toe.
Wanneer je zoiets doet, ben je trost op jezelf. Na regen komt zonneschijn, de zon dringt langzaam tot jouw eigen wereldje door en je krijgt het gevoel van gelukzaligheid
hallo iedereen, het is 2 daagjes geleden dat ik heb geblogt dus hoog tijd om nog even te bloggen. Het was een beetje een raar weekend, ik heb antwoord gekregen van jac, ze hebben me diensten gegeven waar ik terecht kan voor het krassen en eten. Naar jac kan ik gaan zonder ouders, maar naar die diensten niet. Dus ik zal dat van het eten en krassen allemaal moeten bekennen. Mijn mama weet dat ik me kraste, maar ze dacht dat ik was gestopt. Vandaag heeft ze gemerkt dat er opnieuw krassen op mijn arm stonden, ze vroeg bot: Ben je daar nu nog altijd mee bezig? Ik heb geantwoord dat ik het morgen allemaal zou uitleggen, want vandaag is het stoet: 100 jaar parochie. Ik kijk absoluut niet uit naar morgen, eerst een examen van frans en dan thuis uitgehoort worden. Ik denk dat ik haar de mail van jac ga laten lezen. pff. Ik heb ook alles uitgelegd aan mijn nicht.
wanneer je denkt dat je een schitterende dag achter de rug hebt dan gaat het juist fout. Ik heb daarnet terrug domme dingen gedaan na zo een geweldige dag. Eerst snel 2 examens gemaakt, dan lol gehad met (la) op de bus. Toen ik thuis kwam heb ik even een strijd met mezelf gevoerd: ga ik eten of niet? Mijn ma kwam een uur later thuis, zij hoorde me uit en vond dat ik te weinig op had, een kiwi en 1 cracotje. Ze heeft snel belegd broodje voor me gemaakt en dat moest ik van haar helemaal op eten. Verder op de dag heb ik met een jac gepraat, ik moet een mailtje sturen en alles uitleggen en dan gaan ze een oplossing voor het krassen en eten zoeken. Ook heb ik na een lange tijd terrug met (l) gesproken, een leuke meid die ik ken van neo. Maar daarnet ging het fout, zonder het goed te beseffen heb ik gewoon een pen genomen en in mijn arm zitten krassen, nu nog dieper, het bloede. Nu haat ik echt mezelf, nou ja het deed deugd mijn verhaal is kwijt te kunnen.
wat er ook gebeurd, je moet door. Met een lach of een traan, het leven gaat door. de ene dag beter dan de ander, een tijd van plezier, een tijd van eenzaamheid. Je verstoten en alleen voelen, je opsluiten en een laag zelfbeeld hebben.
Maar na een tijd besef je, dat er mensen zij die om je geven en voor die mensen wil ik door met het leven.
hey iedereen, het gaat nu even slecht, ik voel me weer dik soms wel ik gewoon even mager zijn, mooi zijn. Een goede vriendin zei me mager maakt niet gelukkig dat hou ik in mijn achterhoofd, maar ik blijf me erg dik vinden. Mijn ouders hebben mij vandaag verplicht vlees te eten en nog allemaal ander spul, voor velen dood normaal, voor mij niet. Ik weet dat ik moet blijven eten, maar de gedachten blijven. Ik wil niet eindigen in het ziekenhuis met anarexia, maar ik wil wel gelukkig zijn. Nu kan ik even met mijn gedachten geen weg, ik wil me krassen, even het gevoel hebben dat alles ok is, maar dan sta ik weer verder van huis. Waarom is het leven is het leven zo ingewikkeld ?
Er staat altijd iemand voor je klaar, na een tijd steun je veel op die mensen. Zij geven je moed, de kracht om door te zetten en je mooie glimlach terrug.
Maar soms is het tijd om te gaan, raak je 1 van die steunpunten kwijt en lijkt je wereld even in te stuiken
Ik moet je los laten, zelf laten beslissen wat je wil, maar dat is niet makkelijk.
Met een traan laat ik je achter, en ik hoop dat je je herrinneringen bij je draagt.
Het liefst zou ik je als en gek achter na snellen, en zeggen hoeveel je wel voor mensen betekent. Maar dit is jouw keus, het lot licht in jouw handen.
Ik hoop dat je blijft, en we nog veel plezier hebben. Je een gelukkig leven hebt, en blijft zoals ik je hebt leer kennen.
Wat je ook doet, ik vergeet je nooit, en draag je in mijn hart mee.
dag iedereen, vandaag heb ik een vreselijke nacht achter de rug, gisteren avond heb ik meer domme dingen gedaan, deze keer nog dieper. Vandaag ontsmet ik de krassen al een hele tijd. Rustig geslapen heb ik ook niet, ik schoot vandenacht om 3 uur 40 min wakker. Er stond een oude man voor me, hij zei gelukkig niets. Ik was bang, heb me weggestoken onder de dekens en kon de slaap niet meer vatten. Om 6 uur uit mijnn bed snel alle krassen verborgen zodat mijn mama niet merkte dat ik me weeral heb gekrast
Mijn examen ging nog redelijk goed, zolang ik niet buis is het goed. Nu aarderijkskunde nog een groot pak, zal waarschijnlijk nachtwerk worden. Ik ben blij dat ik het even kwijt ben. Ik ga nu verder straks is mijn mama weer thuis
Hallo iedereen, welkom op mijn blog. Ik ben een meisje, 12 jaar oud. Ik heb deze blogsite van een vriendin door gekregen, het lijkt met leuk soms even mijn gekke gedachten kwijt te kunnen. Ik heb als bijnaam raar meisje genomen, want naarmate er meer berichtjes worden geplaats zal je wel merken waarom die bijnaam.
Vandaag: Het was weer eens een stille dag, de examens staan voor de deur. Morgen heb ik examen van wiskunde, ik ben eigenlijk blij dat het examens zijn, een tijdje weg van school zal me deugd doen, de gesprekken over het krassen even kunnen ontlopen, de starende blikken even kwijt. Ik heb vandaag ook veel gechat, het deed deugd met de operators te praten, ook daarnet kon ik goed met een meisje nog praten. Veel heb ik dus niet gedaan: studeren, eten, tv kijken en chatten. Mijn bericht loopt ten einde. Misschien tot morgen. groetjes het rare meisje
.
