Ik ben laura, en gebruik soms ook wel de schuilnaam raar meisje.
Ik ben een vrouw en woon in Gent (belgië) en mijn beroep is student.
Ik ben geboren op 22/12/1994 en ben nu dus 26 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: sporten, chatten, gedichten schrijven, lol maken ....
ik ben een meisje van 12 jaar oud...
Anders is niet gek?
01-07-2007
drukke dag
Hallo iedereen, ik heb gisteren niet gepost, want ik had het erg druk. Maar het gaat best goed. Mijn vorige post was niet zo happy, maar daar ben ik al over. Je mag met sommige mensen over iets niet spreken en dan moet je dat respecteren. Gisteren heb ik veel op neopets bezig geweest, veel met HTML-codes en co, maar ik heb ook met (A) op msn gezeten, ik heb over haar en haar vriend gedroomd en ik hoop dat het tussen hen terrug goed komt.
Vandaag mag ik de handen uit de mouwen steken, want straks komt een vriendin en later mijn 2 nichten. Ik en mijn vriendin gaan helpen opdienen in de vrije basischool hier dichtbij, ter gelegenheid van 100 jaar parochie (ja, we vieren 2 keer feest) is het dorpsfeest. De mensen in het dorp kunnen in de school gaan eten en kunnen dan genieten van enkele artiesten. Voor de kinderen is er een rommelmarkt georganiseerd en mijn 2 nichten, mijn vriendin en ik hebben hier ook een kraampje. Verkopen zelf vindt ik minder leuk, maar de sfeer in het dorp is opperbest.
wanneer je denkt dat je echt iemand als steunpunt hebt, dan moet je opletten dat je die persoon niet teveel belast met jouw eigen problemen omdat het dan opeens terrug veel slechter kan gaan met die persoon. Iemand doet je dat inzien en dat komt soms hard aan, je wil dat wel verbergen, maar toch raakt het je. Nu heb ik een overgroot schuldgevoel en wil ik het liefst weg rennnen, domme dingen doen. Haat me zelf nu zo. Morgen een nieuwe dag, misschien is het dan beter...
Gisteren kon ik er niet zoveel zijn, want had een drukke dag. Ik ben naar jac geweest en heb van hen enkele tips voor het krassen gegeven, het eten gaat momenteel wat minder mijn gewicht is terrug wat gedaald. Gelukkig niet al te veel. Ik heb gister avond ook nog een gedicht geschreven, het lijkt een beetje op mijn vorige post, maar ik wil het hier ook neerzetten:
Het is tijd om de ogen te openen en de harde waarheid te zien. Om te beseffen dat je een probleem hebt en hulpbehoevend bent.
De muren van mijn veilige burcht zijn gevallen, het spel is gespeeld en de kaarten gelegd. De keuzes zijn gemaakt en de geheimen zijn opgedoekt.
Het hoofdstuk is afgesloten, het verleden begraven en het is tijd om door te gaan.
De strijd moet nog worden gelevert en de herrinneringen blijven, maar het moeilijkste deel van de weg is afgelegd.
Ik dwaal door de straat, er loopt een traan over mijn wang. De mensen kijken op, maar steken geen hand toe.
De hoop was ik bijna verloren, de put werdt dieper voor me gegraven. Ik zag het einde van het bos niet meer, deed domme dingen en leefde alleen maar met geheimen.
Maar soms schijnt terrug de zon, voel je de warmte om je heen. Op zo een dag open je de ogen, vormt een glimlach zich om je mond. Je voelt de kracht door je lichaam stromen en raapt al je moed bijeen. Je zoekt hulp, je legt al die geheimen bloot.
Iets waarop je steunde, valt opeens weg. De muur die je bouwde, stuikt ineen. Je klimt terrug uit de put en graaft hem toe.
Wanneer je zoiets doet, ben je trost op jezelf. Na regen komt zonneschijn, de zon dringt langzaam tot jouw eigen wereldje door en je krijgt het gevoel van gelukzaligheid
