Hoe overleef ik de volgende 4 weken als ik immobiel ben?
04-08-2008
Dag 28: we zullen maar eens rusten...
Op dag 28 ben ik begonnen met een wandeling naar de bakker. Zoals ik de voorbije dagen al wel meer aangehaald heb gaat het wat minder. Ik begin meer en meer pijn te krijgen bij lichte inspanningen. Ik heb vandaag dan ook maar de beslissing genomen om het eventjes wat kalmer aan te doen.Dus eventjes geen hometrainer meer voor mij! Ik hoop dat de rust me een beetje goed gaat doen want binnen enkele dagen moet ik ook weer aan het werk. Misschien ben ik wat te hevig geweest en misschien ook niet... het is zo moeilijk in te schatten wat de pijn nu juist is. Ik durf er eigenlijk niet bij stilstaan ook niet want stel dat het geen goed teken is.. Toch zit ik al aan dag 28 en ik leef nog steeds dus reden tot paniek is er nog niet . Hoe het nu binnen enkele dagen verder moet met deze blog dat weet ik ook nog niet. Dus eigenlijk zit ik hier nu de hele dag met al mijn vraagtekens... dus maar goed ook dat ik hier niet te lang meer thuis zit. Het wordt misschien tijd dat ik andere dingen aan men hoofd krijg dat ik niet teveel stilsta bij bepaalde dingen...
Dag 27 ging me helemaal niet zo goed af! Ik had 's ochtends al direct door dat het me niet al te best af ging gaan! En als ik de trap af ga dan komt de bevestiging... ik had redelijk veel last van de knie! Maar ik voelde me in het geheel niet al te best eigenlijk of het ene met het andere te maken heeft weet ik niet. Ik heb wel de voorbije 8 maand wel gemerkt dat ik veel last heb als het weer omslaat en ja nu was het van da.... Ben met veel tegenzin op de hometrainer gekropen met de nadruk op gekropen! Ik heb echt een half uur afgezien, wellicht ook omdat ik er helemaal geen zin in had! Maar ik heb dan toch maar op de tanden gebeten en doorgezet! Ondertussen en ik nog wat mobieler, ik kan al met de wagen rijden... tot grote opluchting van men wederhelft die nu haar vaste BOB terug heeft! De namiddag heb ik zowat de ganse tijd op de voetbal doorgebracht. Eerst op KV Mechelen en dan op het wat minder glorierijke Zennester Hombeek! Op deze manier blijf ik toch een beetje bezig met het voetbal! Ja en het zal zeker niet minderen aangezien ik te horen heb gekregen dat ik gedurende 18 weken elke maandag zal training geven! Nu ja, ik doe het wel met heel veel plezier en het geeft me de mogelijkheid om men carriere naast het wat uit te breiden! Al was al dat stilstaan langs het voetbalveld niet zo goed voor men knietje denk ik! Zoals ik gisteren al zei zit ik nu in een wat mindere periode maar na regen komt zonneschijn!
Dag 26 is als het ware voorbij gevlogen! Eerst wat fietsen dan wat wandelen dan wat rusten... een dagje zoals er nu al zovele gepaseerd zijn. De normale dingen beginnen stilletjes te gaan. Gewoon rondstappen en doen wat ik moet doen gaat zonder problemen! Tegen de avond aan begin ik toch wat meer last te krijgen! Het kan ook wel zijn dat ik stilaan aan het pijngevoel gewoon aan het raken ben... want ja ik loop nu al wel al 8 maanden rond met dat gevoel dus heb men pijngrenzen beetje bij beetje verlegd. En ik ben verre van 100% in orde want ik sta nog steeds liever wat langer recht dan te gaan zitten en vraag me niet om door men knieën te zakken want dat zijn de dingen die me nog niet lukken. Het is alsof er een soort blokkage op men knie gezet is. Ik kan men been plooien tot een bepaald punt en dan heb ik een heel voos en vies gevoel. Stiekem vraag ik me toch al af of ik tip top in orde ben na de operatie. Maar die vraag kan ik me pas stellen als ik alles terug kan. Ik zou het verschrikkelijk erg vinden als ik weet dat ik geen duursport kan doen omdat het ineens gedaan kan zijn. En er zijn nog zo veel dingen die ik wel is wil proberen! Ik heb altijd gezegd dat ik een marathon zou lopen van het moment dat ik zou stoppen met voetballen en ik hoop dat ik dat ook nog steeds ga kunnen nastreven. En ja de Mont Blanc wacht ook nog altijd op mij ... Het frustrerende is eigenlijk dat ik deze week weinig of geen vorderingen gemaakt heb. Ik zit al wel op de hometrainer maar verder dan dat of een iets wat beter gevoel daarbij is er spijtig genoeg nog niet! Maar ik had me wel voorbereid op deze momenten en misschien vergeet ik dat ook wel als ik volgende week opnieuw aan het werk ga...
Het eerste wat ik tegenwoordig doe als ik opsta is op de weegschaal gaan staan. En ik hoor iedereen alweer denken...."mmm waarom is da nu goe, ge bent toch ni dik". En dat is meer dan waar maar de laatste weken zijn er toch wat kilotjes bijgekomen en moet zo er nts aar streven om zo scherp te staan als een mes dus ja ... wegen is de boodschap! En ik ben goed opweg! Wellicht komt heel dat ritueel van in men "glorieperiode" toen er sterk gecontroleerd en op gelet werd! Ik heb toch alvast geen last van men langere fietssessie van dag 24! Maar Frank paraplu (voor de vrienden en Mijnheer Deboosere voor de rest) had duidelijk gezegd om geen zware inspanningen te leveren na 12u maja wat moet moet dus hop en we waren weer weg voor enkele kilometerjes op de hometrainer! In de namiddag zat ik op men terras te lezen en het lukte me precies maar ni om tegoei gaan te zitten wel ik weet waarom...Zadelpijn! Yup, ma wat wil je die zadel is gigantisch... dat is gemaakt voor mensen die de evenaar nodig hebben als broeksriem! Dus ja ik kan men zeemvelleke of beefstuk of een porei misschien of ne selder (of was da nu weer voor iets anders) bovenhalen voor onder men gat te steken! Ma kheb er toch al een 84 km opzitten op die fiets ma weet ge wat het strafst van al is?! 84 km heb ik daar al mee afgelegd en toch is die nog geen meter vooruitgekomen .... ge moet het ma kunnen hé 84 km zonder afleggen zonder vooruit te komen! Daar kan Tommeke Boonen nog iets van leren! Maja die jongen is dan ook enorm mediageil hé die heeft elke dag nood aan een lijntje.....een lijntje tekst in de krant hé! In de namiddag heb ik me dan nog maar is aan een fikse wandeling gewaagd maar pfffffffff ging ni zo heel vlotjes ze! Tot men oog viel op the one and only Don Juan... haren in de wind, zonnebrilleke op, hemdje open....Jef man you still got it! 'S avonds dan nog maar is acte presence gegeven op de voetbal. Ben al blij dat iedereen zo tevreden is over de vorderingen die ik maak maja wa wilde ben er dag en nacht mee bezig! Ook al proberen ze me soms op te jagen dan zeggen ze:" en wanneer gade terug kunnen trainen?" waarop ik antwoord :" ik hoop eind september misschien te kunnen trainen" waarop ze dan zeggen :" amai amai september kan da ni vroeger" waarop ik antwoord da ik mijn best doe en tot slot zeggen ze dan " neemt u tijd maar, zie maar dat ge 100% in orde zijt!" Jama ge moet weten wa ge wil hé!!!! September is ni vroeg genoeg ma ik moet wel men tijd nemen... Nu ja ik haal het beste er uit maar ik heb toch ook schrik om te hevig te gaan doen! Ja misschien kom ik hier nog verstandiger uit... ok ja dat is misschien ook niet moeilijk...
Dag 24 was een stralende dag! Ik had 's ochtends toch al ni zo veel last als de vorige dag en daar was ik al heel blij om ook! Dus hometrainer in het zonnetje zetten en rijden maar! Ik heb er stilletjes een schepje bovenop gedaan en wat langer gereden. Al moet ik toegeven dat het op het einde wat tandenbijten was! Hoe ik me dan morgen ga voelen dat zullen we dan wel zien. Allezins nadat ik van de fiets kwam heb ik wat gestretched maar dat is echt nog een pijnlijke zaak eigenlijk! Het is ook net dat men knie in 4 stukken gaat scheuren! Het stappen ging na het fietsen pijnloos nu ja ... ik mag niet te lang blijven stilzitten of dan is het weer om zeep! Het enige en meest pijnlijke op dit moment is eigenlijk als ik een tijdje heb stilgezeten en ik moet dan terug in gang schieten... dan is het echt we kajieeeeeeeeeet! Maar na de middag bekeek ik even of men wonden mooi genezen waren en wat zie ik .....DEN DRAAD! Er zat nog een draadje in 1 van de artroscopie gaten! Ik twijfelde eerst nog maar nope het stak er nog in! Maar goe da ik in de oorlog 14-18 nog als "Doc" fungeerde! Dus ik men high tec spullen bovengehaald (nu ja een gratis naaisetje van een NH hotel... daar een supersonische naald uitgenomen en ontsmet! Het is dus niet voor gevoelige lezers... en hup voor ik het wist had ik het draadje er uit en om het verhaal een bepaald Rocky gehalte te geven het was dus wel groter als een halve centimeter hé! Ik heb 's avonds dan nog maar eens act de presence gegeven op de voetbal! Mja iedereen zegt doe maar rustig aan maar die weten ni hoe moeilijk dat da is zeker! Als ik langs de kant sta dan kriebelt het toch hoor... de geur van de kleedkamer, de spanning en druk voor een wedstrijd, de euforie en de teleurstelling... ik hou toch wel van het spelletje! Toch heb ik nog maar eens ervaren dat je van de zijlijn heel anders kijkt en dan denk ik soms :" kzou het nog ni zo slecht doen als coach" dus er is nog hoop! En voor ik het vergeet... ik zit al aan dag 24 dus stilletjes aan mag ik terug een "normaal" mens worden al zal het in mijn geval nooit helemaal "normaal" zijn!
Op dag 23 voel ik me al van s'ochtends niet opperbest! Wellicht had de slechte nachtrust er iets mee te maken. Men knie had ook duidelijk geleden onder de inspanningen van de dag ervoor op de fiets! Ik ben dan ook maar niet onmiddelijk terug op de fiets gesprongen. Ik ben dan maar gaan wandelen maar pffffffff het ging wel niet van een leie dakje! Ik dacht da ik nooit zou terug geraken en ja dan moet ik ook nog la mont presse de vin op! Twas net of ik moest de mont ventoux op... kdacht da ik terplaatse in elkaar ging zakken en opnieuw naar beneden zou rollen! Ik was dan ook blij als ik men ijszak weer kon boven halen! Ik heb in oe voormiddag dan maar niet teveel meer rond gehoddert en het wat kalmer aan gedaan. In de namiddag stond de fiets naar me te lonken van: "awel, komt er nog iets van." Dus ik heb dan maar een efforke gedaan, het was bij momenten wel pijnlijk maar ik ben blij ik het gedaan heb! Als je net van de fiets komt voel je helemaal geen pijn en gaat het wandelen zoals niets. Maar 5 minuten later begint de pijn wel de kop op te steken. De oogjes van de artroscopie zijn al zo goed als verdwenen en de grote snede is beter genezen dan ik ooit had kunnen hopen! En er zijn er die zeggen da ik er weer "normaal" uit zie als ze mij zien stappen... ja dat is dan al ne vooruitgang want voor men operatie heeft er nooit iemand tegen mij gezegd da ik normaal was ze! Nu is men ganse dag ingesteld op de revalidatie dus ik denk dat het best wel zwaar ga worden om het binnen een week, als ik moet werken, nog zo goed te kunnen volhouden! Want ik weet niet dat ik dan al helemaal pijnvrij enzo ga zijn. Ik zit nu in een fase waar alles een beetje stagneerd dus dat is mentaal een wat minder fijne periode maar het zonnetje schijnt en de vogeltjes fluiten dus wie ben ik om te klagen!!!!
Eindelijk nog eens een blog! Dus eerst en vooral men excuses voor de voorbije dagen dat er geen blog te lezen was maar ik zat met wat technische problemen en dus moest ik jullie teleurstellen! Ik zal alvast een kleine samenvatting geven van wat er zo de voorbije dagen gebeurd is... Op zaterdag zijn we de hometrainer gaan halen. Heel voorzichtig ben ik er dan maar eens gaan opzitten om te zien hoever ik sta... wel ik kan alvast zeggen dat ik er de voorbije dagen toch al wat kilometertjes in de benen zitten! Het doet wel allemaal pijn maar eens ik bezig ben gaat het wel! Ik fiets wel zonder enige weerstand dus het is louter op automatisme wat rond peddelen. Ik besef wel goed dat ik moet oppassen want men knie is wel steeds enorm opgezwollen na een "fietstochtje"! Nu ja ook na de minste inspanning is men knie enorm gezwollen dus ik kom eigenlijk men dagje voornamelijk door met ijs leggen! De ene dag gaat het al wat beter als de andere en ik moet toegeven dat ik dan ook soms wel wat overmoedig word! En die overmoedigheid beklaag ik me dan ook wel de volgende dag! Het is ook wel zo dat ik nog wel constant pijn heb en het frustrerende is dat ik niet weet of het zo hoort of dat het niet normaal is... Ik heb een zekere angst dat het niet goed komt maja ik zal op dit moment nog wat te veel eisend zijn zeker want ja alles op zijn tijd zeker! Het wandelen gaat al redelijk goed, niet zonder pijn maar wel zonder krukken! Ik heb me de voorbije dagen dan ook al gewaagd aan de iets wat grotere wandelingen. Maar ook hier voel ik het achteraf wel enorm en is de ijszak vaak de redder in nood. Ik maak dus de nodige vorderingen al is het revalideren soms wel zwaar! Maar om heel eerlijk te zijn hou ik wel van die uitdaging! Het streven naar een doel, me klaarstomen tot ik weer topfit ben, af en toe men tanden moeten laten zien, karakter hebben.... I love it! Misschien kan je het wel een beetje vergelijken met topsport! Voila tot zover men gezondheidsbulletin van de voorbije dagen... Nogmaals mijn excuses voor de voorbije dagen maar als alles goed verloopt kunnen jullie vanaf nu weer dagelijks het reilen en zeilen volgen!
Slapen gaat alvast beter als ervoren. Heeft deels ook te maken omdat ik sinds vandaag ook wel makkelijker men knie kan plooien. Alles trekt niet meer sinds de nietjes en draadjes er uit zijn. Eindelijk schijnt ook het zonnetje nog een keer dus perfect om al eens een fikse wandeling gaan te maken... Nu ja voor mij is een kilometertje nu een fikse wandeling. Maar ik voel wel dat het traag maar toch stilaan vorderingen komen. ik kan nu toch zonder probleem men knie plooien in een hoek van 90°. Verder plooien is wel nog wat moeilijk maar alles op zijn tijd zeker. Trouwens vanaf zaterdag staat er hier een hometrainer al weet ik nog niet wanneer ik daar ga kunnen op kruipen... Want voorlopig kan men knie nog niet teveel aan! Het is niet dat ik pijn heb maar bij de minste inspanning zit men knie vol vocht! Ze ziet er dan uit net alsof ze hebben er een paar eieren in gestopt. En als je er op duwt is het net een waterballon soms denk ik dat men knie is gaat springen!! Dus dat is het enige waar ik nu nog wel wat mee inzit! Trouwens.... ruiken jullie niets? nee? ruik nog eens tegoei... jullie ruiken niks hé! Yup, yup, stinken doe ik toch niet meer want ik heb me gisteren eindelijk kunnen douchen!! Al moet ik toch nog heel voorzichtig zijn met de wonden. De knie voelt wel nog heel raar en gevoelloos. Het is heel vies om dat te ervaren eigenlijk! Telkens als ik men wonden ontsmet gaan ze er wel beter en beter uitzien. Het is echt heel mooi genezen en binnekort zie je er al niks meer van... Ik heb trouwens om mijn tijd op te vullen het aantal nietjes geteld die er inzaten en het waren er 18...hoe kan het ook anders op dag 18! En ondertussen blijft iedereen mij hier maar bestoken met chips en snoep en... dus binnekort moet ik eigenlijk niet meer kunnen stappen dan kan je me overal naartoe rollen!
Eindelijk, op dag 17 heb ik mijn voorlopig men laatste van een hele reeks bezoeken bij de dokter! Het was eigenlijk de ganse dag uitkijken naar het moment dat de draadjes en de nietjes er uit mochten. Er werd nog snel even een foto genomen van de snee voor ik naar de dokter ging. De dokter zei dat de wond er heel goed uitzag maar dat het toch tijd werd dat ze er uit moesten... tegen wie zegt! Ik kon me moeilijk voorstellen hoe men die nietjes er nu zou uithalen...uittrekken? knippen?zagen? boren? branden?.... Uiteindelijk gebeurt het met een klein tangetje dat men onder het nietje steekt. Als men het tangetje toeduwt plooit het nietje in het midden waardoor de uiteinden uit je been komen. Terwijl ze de tang onder het eerste nietje stak was ik op het ergste voorbereid en....hop daar ging het eerste nietje! Het doet inderdaad wel even pijn maar ik had het wel veel erger verwacht! Het is net alsof je een wond die aan het genezen is opnieuw veel te ver open krapt. Af en toe zat er wel al is een bij dat ik dacht kajieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeet! Dan moesten de draadjes er nog uit. Dat deed bij het verwijderen van mijn drainage in men knie eigenlijk best wel pijn. Maar nu was ook dit gedaan voor ik het wist! Als ik men wonden eens van naderbij bekijk, merk ik wel dat ze heel mooi gaan genezen! De twee kleine oogjes van de kijkoperatie zijn al bijna mooi gelijk. Op de grote snede hangen nu nog wat korstjes maar die ziet er eigenlijk ook zeer mooi uit en dat zie ik zeker goed komen! Het enige negatieve..... Ik moet nog 24 uur wachten voor ik men been mag wassen!!! Ik voel ook wel dat de knie wat minder "trekt" als ik ze plooi dus zoals ik verwacht had kan ik nu volop beginnen revalideren! Wat mijn "goot" betreft in mijn dijbeen zou het te maken hebben met het feit dat ik men knie niet voldoende kon plooien waardoor er een enorme spanning op men pees komt te staan. Dus nu het goede weer er aankomt kan die "goot" ook stilaan verdwijnen! Dus stilletjes komt alles terug op zijn pootjes... ik slaap weer aan "mijn" kant in bed, de krukken mogen binnekort weg, ik kan me straks terug deftig wassen... met andere woorden u bent gewaarschuwd.... Ik kom er weer aan!!!
Op dag 16 komt het zonnetje eindelijk een keertje piepen! Het zou dan ook wel is gaan tijd worden! Het is duidelijk dat de nietjes eindelijk uit de knie willen want er is geen pleister die nog wil blijven hangen over men ijzerwinkel. Ik kijk er dan ook naar uit als ze er morgen uitmogen! Al denk ik wel dat het wat pijnlijk kan zijn maarja we zijn ondertussen al wel wat gewoon dus dat kan er nog bij! De pijn die ik heb blijft een beetje hetzelfde. Het is heel moeilijk in te schatten, ineens krijg ik een pijnscheut en verschijnt men "dakgoot" in men dijbeen! Ik probeer die pijn wat te sussen met wat ijs. Ik bedoel dus ijs erop leggen, niet eten hé voor alle duidelijkheid! Waar ik eigenlijk het meest naar uitkijk is een goeie warme douche waar ik me eindelijk deftig kan wassen! Wel eventjes verduidelijken, voor dat jullie niet meer langs durven komen omdat jullie misschien denken da ik me al twee weken ni gewassen heb, dat ik me wel degelijk was maar dat ik een plastic zak rond men knie moet doen aangezien er nog geen water op mag komen... Ik denk eigenlijk dat het wel een hilarisch zicht is als je me zo ziet wassen maja... Het is wel raar als je zo al een tijdje niet echt meer buiten komt onder de mensen...... ik ga ni zeggen dat ik wereldvreemd aan het worden ben maar toch voelt het zo wat ambetant aan! Het kan ook wel liggen aan het feit dat ik nu steeds een beetje afhankelijk ben van iemand. Je kan misschien denken dat het toch zalig is om je steeds te laten bedienen maar bij mij voelt het toch zo niet hoor! Ik probeer dan ook men steentje bij te dragen daar waar ik kan en dat lukt wel niet altijd (of ik mag ni ) en dat is soms wel wat frustrerend! Dat doet me wel beseffen dat het niet altijd makkelijk moet zijn als je nog wel wil maar niet anders kan dan afhankelijk te zijn van iemand anders.... Ik ben wel verheugd dat men blog al bijna 1000 bezoekers over de vloer gehad heeft!!!
Dag 15: Men eerste training van het nieuwe seizoen...
Op dag 15 heb ik me voor het eerst eens onder de grote menigte begeven! Nu ja ik heb wel heel hard getwijfeld aangezien ik een drash national nu wel kon missen! Het deed wel is goed om is iets te zien! Al bij al gaat het goed eens ik aan het stappen ben. Maar net als voor men operatie gaat het tot een welbepaald punt en dan begin ik pijn te krijgen maar voorlopig maak ik me hierom nog geen zorgen. Het meest pijnlijke is gaan zitten nadat ik een tijdje rechtgestaan heb of gewandeld heb! Dan voel ik de pijn van aan men knie tot aan men dijbeen. Dat is dus over de ganse lengte van de Ilio tibiale band die geopereerd werd. En als ik zo een pijnscheut krijg is het alsof er een gootje in de zijkant van men dijbeen ontstaat. Al moet ik toegeven dat een goot meer bij dit weer natuurlijk mooi meegenomen is! Vandaag zou dus ook men nieuwe seizoen moeten beginnen.... maar niet dus. Toch met men chauffeur naar de club gereden om de eerste training te bekijken. Het voelt echt raar, er klopt iets niet... ik voel me als de paus zonder kruis, als de koning zonder bibber, als labo pathologie zonder pro....( nee da gaat te ver, zelf invullen dus )! Elke dag was ik de voorbije 10 jaar bezig in deze maanden om me als nooit tevoren uit de naad te werken tot ik erbij neerval ... maar nu sta ik daar weerloos in de gietende regen! Er zo dicthbij zijn maar het onmogelijk kunnen bereiken... Langs de andere kant ben ik wat bang voor de moment dat ik terug tussen die palen moet staan! Het lijkt me een eeuwigheid dat ik nog een balletje getrapt heb. Ik moet en zal men niveau van vroeger willen halen maar de vraag is of dat nog mogelijk is en of ik die kans krijg... Alhoewel ik wel denk dat ik de kans wel ga krijgen als ik voel hoe ze me in de club op handen dragen en welke verwachtignen ze van me hebben. En om die verwachtingen in te vullen zal ik enkele veldslagen moeten overwinnen. Aan die eerste veldslag ben ik alvast begonnen en voorlopig gaat alles zoals verwacht! Eigenlijk verschiet ik er wel van dat ik op dit moment nog zo veel geduld heb maar dat heeft deels te maken met het feit dat ik nu nog met die nietjes en draadjes in men knie zit. Eens die er uit zijn, dan begint voor mij het echte werk en zal niks me nog kunnen tegen houden! Bij deze is iedereen gewaarschuwd....
Pfff het weer begint me stilaan tegen te zitten maja dat is wellicht voor iedereen zo! Nu ik eindelijk al iets kan doen zit het weer tegen en mja da begint hier stilaan op ons systeem te werken hé... Dus het werd een zondag in het zetelke met een filmke en de tour en eigenlijk vooral veeeeeeeeel eten Het is wel raar, normaal zou morgen mijn nieuwe voetbalseizoen beginnen maar ja nu dus niet... Normaal ben ik vanaf eind juni elke dag aan het lopen en het trainen als aanloop naar het nieuwe seizoen. Het is alsof ik naakt ben, alsof er iets is dat ik vergeten ben! Maja men zegt toch altijd dat men na zo een blessure er steeds sterke uit komt dus ik zal jullie op de hoogte houden! Tegen de avond heb ik wel weer liggen kronkelen in de zetel van wat pijn. Vroeger deed het enorm veel pijn als ik men been plooide en nu doet het langs alle kanten pijn als ik men been weer strek! Dus het is nu wat zoeken naar de ideale positie want strekken doet pijn en plooien lukt wel maar kan ik niet lang volhouden.... Ik hoop eigenlijk stiekem dat het heel wat anders gaat aanvoelen als al de draadjes en nietjes uit de knie zijn. En jawel het is al dag 14, als ik erbij stilsta zijn de twee weken eigenlijk toch redelijk vlotjes voorbij gegaan... ofwel ben ik aan het wennen aan het lui lekker leven... Dat beloofd!!!
Dag 13, mja 13 een ongeluksdag... nu ja ik zal het maar de wijde werled in sturen ik ben eveneens op vrijdag de dertiende geboren! Al bij al gaat het wel goed met mij. Het is niet zo dat ik constant pijn heb maar tegen de avond begint de dag toch wat door te wegen op men knie en doet het best wel wat pijn! Vooral 's nachts heb ik veel pijn. Maar ik denk den dat het vooral de talrijke bloeduitstortingen rond men knie die me stilaan de gele kleur van een doorwinterde chinees geven! Over bloeduitstortingen gesproken... men buik of ondertussen pens begint zo ook wat alle kleuren van de regenboog te vertonen! Ik moet ondertussen geen spuiten meer krijgen tegen het flebit maar de gevolgen zijn dus wel te zien... En ja het is weer weekend dat wil dus ook zeggen dat men daagjes niet zo saai zijn als gewoonlijk! Nu heb ik elke seconde weer iemand aan men zijde en zit ik hier dus niet alleen te tobben! Ik ben ook wel blij dat ik ondertussen toch ook al iets anders kan dan wat in men zetel te liggen woelen... Stilletjes denk ik ook wel dat men knie er op vooruitgaat! Maar het is wel stilletjes, onbewust kan ik men knie wat verder plooien als ik rustig in de zetel zit. Maar soms sta ik ook onbewust recht in de zetel en is het wel eventjes kajieeeeeeeeet omdat ik er echt nog geen kracht op kan zetten!
Nu ik de mogelijkheid heb om buiten te komen maak ik er ook heel graag gebruik van! Ik heb me voorgenomen om 1 keer in de voormiddag te gaan "wandelen" en 1 keer in de namiddag. Ik voel wel dat ik men knie stilletjes aan makkelijker kan plooien. Ik denk dat dit te wijten is aan het feit dat men spieren terug wat soepeler worden. Ik heb bij men wandelingen wel nog men 2 krukken nodig. Ik kan al wel behoorlijk stappen met men krukken maar ik kan helemaal geen kracht op men knie zetten of ik zou gewoon op de grond vallen... Ik verwacht dan ook dat de komende dagen men flectie zal verbeteren maar dat het nog wel eventjes zal duren voor ik zelfstandig zonder krukken kan stappen. Ik moet wel toegeven dat ik men knie aandachtig in het oog hou want ik merk dat ze licht opgezwollen is na men wandelingen dus ik zal toch nog maar wat oppassen. En ik zit nog steeds met die vervelende ijzerwinkel in men knie die ook wel hindert bij welbepaalde bewegingen. Dus ik zal pas men spurtjes beginnen trekken als men nietjes er uit zijn... Ik heb gelezen dat Thomas Buffel net dezelfde blessure heeft gehad het voorbije seizoen en dat hij ook een half jaar gesukkelt heeft. Nu ja ondertussen heeft hij wel bij Cercle Brugge getekend dus bij deze kunnen de eerste klassers zich beginnen melden.bij mij .. Ze zullen toch nog wel ergens een waterdrager nodig hebben zeker! En ja zoals u kon lezen heb ik ook gelezen... Ik ben helemaal niet het persoontje dat naar een boek grijpt tijdens doodse momenten maar ja wat een operatie al niet kan doen met een mens! Ik heb het tegen mijn collega's ook al gezegd ofwel kom ik zo scherp als een mes terug ofwel ben ik de innerlijke rust zelf! Bij deze is iedereen gewaarschuwd.... I'll be back....
Ondanks dat het gipsverband er af is blijft slapen nog wel moeilijk. Ik moet nog steeds in dezelfde positie blijven liggen en het minste dat ik eventjes op een van de wonden kom is het "kajieeeeeeeet". Voor de rest is het een hele vooruitgang...letterlijk en figuurlijk... Ik probeer af en toe men knie te buigen maar stel je er maar niet teveel bij voor! Ik moet men been vastnemen met men twee handen en zo breng ik ze centimeter bij centimeter naar me toe tot het niet meer gaat van de pijn. Ik voel wel dat ik nog heel voorzichtig moet zijn! Dat is wel het moeilijke aan heel het gebeuren want ja, hoe ver kan ik gaan.... Allezins heb ik op dag 11 getracht om een eerste wandeling te maken! Nu ja wandeling... met de twee krukken ben ik er toch in geslaagd om heel traag met kleine stapjes een tweehonderd meter te gaan. Je kan het eerlijk gezegd nog niet echt vergelijken met stappen maar toch. Ik moet wel toegeven dat ik wel meer pijn heb. Ik wou zo snel mogelijk van die gips af maar die gips gaf me langs de andere kant een veilig gevoel. Nu maak ik onbewust al is een beweging die er voor zorgt dat ik tegen het plafond hang van de pijn. Ook de wonden van de operatie "trekken" soms al wel eens. Maar het meest "vieze" gevoel dat ik heb komt van men spieren rondom men knie. Ze zijn zo opgespannen en stijf dat als ik een tijdje stilsta net zo sta te shaken als koning Albert II na een gesprek met Milquet... Het feit dat ik nu een doel heb, terug leren stappen, doet me wel goed en geeft me niet meer het saaie doelloos gevoel van de voorbije dagen! Ik hou wel goed in men achterhoofd dat er terug een moment gaat komen dat het minder gaat gaan, een moment dat ik een bepaalde periode geen vorderingen meer maak. Maar ja wie weet krijg ik ook op deze manier geduld want wie had ooit gedacht dat ik die 11 dagen al op deze manier had overleefd....
Dag 9 is als een sneltrein voorbij gevlogen! Eerst weer voor nieuwe man gespeeld wat goedgekeurd werd door staining F. Maar waar het vandaag voonamelijk omging was : "DE BEVRIJDING"! Nu ja dat hoopte ik toch... Uiteraard was de autorit weer niet te comfortabel... waarom maken ze mij dan ook zo groot of waarom zijn de auto's zo klein natuurlijk! Daar lag ik dan weer op de tafel. "We zullen is zien of het gipsverband er af mag blijven" zei de dokter. MMM er is dus nog wel een kans dat er een nieuw rond moet spijtiggenoeg. Eerst heel dat gedoe rond men been doen en men eerste woorden waren:"ja wadde hoe uitgemergeld is die" waarop de dokter zei: " In dit stadium (post operatief) vind ik da anders wel geweldig" Hij maakte al de wonden snel wat proper en het verdict viel...."Dat ziet er goed uit; de wonden genezen heel mooi! Dit mag dus ook weg".... terwijl hij het gipsverband weggooide!!! whaaaaaaaaaaaaaaaaaa yeeeeeeeessssssssssssss!!! Aangezien alles er relatief goed uitzag gingen we over naar een klein testje. Hij wou weten hoe ver ik men knie al kon buigen. Ik verzeker u als je daar dan zit en ze vragen u om je been te plooien weet je echt niet meer hoe of wat! Ik probeerde het zacht te plooien maar het was precies of men been weegde een ton. Met zijn hulp kon ik het zachtjes tot 60% plooien. Maar het gevoel dat ik doen had is niet te omschrijven, het was niet echt pijn maar het was net of al men spieren gingen uit elkaar spatten!!! Allezins de dokter was heel opgetogen over de flextie die ik reeds had!! Het gevolg is dat ik stilaan de eerste dag met krukken mag proberen te stappen en daarna zachtjes mag proberen te stappen. Klinkt wel heel goed maar ik kan u wel zeggen dat het op dit moment niet zo makkelijk is als het lijkt. Als ik men been probeer te plooien om zelfs een gewone stap te zetten is het net of ik moet telkens een betonblok omhoog trappen. Maar het goed nieuws stond in de aanbieding precies want er kwam nog meer.... Ongeveer de helft van zijn patiënten hebben geen kiné nodig in de eerste fase en misschien zelfs erna! En aangezien het er goed uitziet bij mij mag ik proberen om alles zelf terug op te bouwen. Dit wil zeggen dat volgende week de nietjes er uit mogen en dat ik binnen een week of 3 op een heel lichte versnelling op de hometrainer mag kruipen (als ik dan al goed kan stappen). Ik mag met andere woorden kilometertjes malen op de fiets maar zonder enige weerstand. Ik ga dan vervolgens opnieuw op controle om te zien of alles goed blijft evolueren. Het is dus allemaal heel goed nieuws! Al moet ik met men beide voetjes op de grond blijven want er komt nu ook wel weer meer pijn opsteken. Het is toch nog een lange weg want 1 stap zetten komt voor mij nu overeen met enkele kilometers.... Maar hoop doet leven!
Ik slaag er eindelijk in om toch wat deftiger te slapen en dit dankzij een.... mja hoe noem je nu zo iets..... wij noemen het de blauwe saucise.... ma het is een zwangerschapsworst ofzo iets in die aard.....gewoon een langwerpig bijna rond kussen eigenlijk. Het eerste dat door men hoofd spookt is vooral: "nog maar 1 keer slapen en het gipsverband is er af"! Al houden ze me hier wel met beide voetjes op de grond! Want de dokter had duidelijk gesteld dat ik 2 weken men been niet mocht en kon plooien dus wie weet heb ik vanavond een nieuw gipsverband.... Dagen zoals deze zijn het zwaarst, het zijn gewone dagen, dagen waarin je niets hebt om naar uit te kijken. Want hoe klein de dingen ook zijn ,waar je naar kan uitkijken, ze jagen je eigenlijk door de dag door. Iemand die eens rap gaat binnenspringen, iemand die u gaat bellen in verband met iets... het zijn die dingen die je dag moeten vullen. Niet veel soeps, eigenlijk gewone dagelijkse dingen die nu bijzonder worden... Ben daarstrak ook wel ff geschrokken van mezelf! Ik stond op het terras en bekeek men beide benen... sjonge jonge een panlat ben ik!!! Het is net of iemand heeft al men spieren weggenomen uit men billen en benen. Ik maak me dan ook stiekem zorgen hoe lang het gaat duren vooraleer ik weer tip top ben... Als het gipsverband er ZOU afgaan heb ik toch al enkele ideën om men goed been wat te verstevigen in de mate van het mogelijke! Ik heb ondertussen ook al wat andere taken gevonden die ik nog kan doen....straks heb ik nog tijd te kort ook al tikt elke seconde veel te traag voorbij....
Na enkele dagen gezelschap gehad te hebben stond ik er op dag 8 opnieuw alleen voor. Het was dan ook tijd om eens een van die vele taken op me te nemen die ik me had voorgenomen te doen tijdens deze weken. Ik heb mijn dossier samengesteld voor de belgische voetbalbond waarin alle papieren en rekeningen, aantal gereden kilometers,.....zitten die ik omwille van men knie gedurende een half jaar verzameld heb. Het deed me wel stilstaan bij het feit dat ik ondertussen al wel een half jaar aan de kant zit zonder enige voetbal. Ik denk dat ik sinds men 4 jaar niet 1 keer zolang niet gevoetbald heb!!! Ja ja, ik speel nu ongeveer 18 jaar voetbal... Eigenlijk is die bal toch altijd de rode draad door men leven geweest, alles stond in het teken van die bal en nu zit ik hier met men been omhoog! Ik heb in die 18 jaar nooit te klagen gehad eigenlijk. Ik ben eigenlijk al bij al blessure vrij geweest. Vaak werd er gedacht aan een ernstige blessure maar dan stond ik na een paar weken al tussen de doelpalen dus... Maar dit maal had ik eigenlijk al snel door dat het niet van dat ging zijn... Ondanks dat ik niets deed bleef ik bij de minste inspanning pijn hebben en dat was best wel beangstigend! Ik denk ook wel dat ik een vermoeden heb van de oorzaak van al dit leed. Mijn sportieve ambities zijn onrechtstreeks de oorzaak van dit voorval. Sport is zo iets geweldig, ik heb er prachtige momenten mee beleefd: jaren lang nationaal voetbal, belgisch kampioen streetsoccer, 5de op het wereldkampioenschap streetsoccer, twee maal uitgenodigd in de manchester united soccer school, kampioen spelen, finale beker brabant....dat is kort samengevat wat ik in al die jaren heb mogen beleven en om eerlijk te zijn doen die prachtige memories al de pijn en leed die ik nu heb verbleken! Maar ik heb het er toch nog heel moeilijk mee dat ik een grote stap heb moeten terugzetten! Al doet deze blessure me wel beseffen dat het snel gedaan kan zijn! Voila dat is weer een hele hoop frustraties die er uit zijn! Misschien doet dit voor jullie lezers niet ter zake maar dit zijn de gedachten die een ganse dag door men hoofd spelen als ik hier alleen zit! Maar er is nog hoop want ik heb een nieuwe uitdaging gevonden sinds vanochtend.... Nu ja twas eigenlijk den Albert die vroeg da ik het wou doen hé ma binnekort is het dus ..... Premier Branders, redder van het vaderland... geef toe klinkt toch fancy!!! Het is raar ma ik heb precies meer gevoel in men knie als de voorbije week. Als ik nu op men been steun voel ik men knie echt goed in tegenstelling tot de voorbije week. Het is wel een zeer raar gevoel, net of ze gaat los in 2 breken! Ik merk ook wel dat men beentjes met de dag dunner worden... jaja ik kan nog dunner worden !! Ik heb ondertussen ook vernomen hoe ze de nietjes er gaan uithalen en volgens die verpleegster doet da geen zeer... ja logisch dat het voor die geen pijn doet die moet ze er alleen maar uithalen... De dagen gaan voorbij, iedereen doet wat hij anders doet en daar heb ik het vooral 's morgens moeilijk mee! Als ik opsta heb ik zoiets van: pffffff moet ik hier nu weer den hele dag muffen! Ik wil me eens nuttig maken voor iets of iemand maja da zal nog eventjes duren...
Dag 6 was wellicht de meest productieve dag voor me tot nog toe... Zal dan wellicht ook wel een teken zijn dat het stilaan begint te beteren zeker. Alleen men slaaprust baart me zorgen! ik zou er echt alles voor doen om is goe vast te kunnen slapen maja... Het is toch een wereld van verschil als je niet zielig de ganse dag alleen moet zitten hoor! Want ja nu heb ik al enkele dagen niet de kans gehad om de hele dag de spot te drijven met de mensen dus ge moet ni vragen hé... Vandaag toch weer even de "nieuwe man" gespeeld. Na men pizza-bak avonturen was het eens tijd voor iets anders : brood. Nu ik moet toegeven dat het eigenlijk louter en alleen tijdverdrijf is en dat het helemaal ni zo spectaculair is. Ma toch het brood was te eten ... e Aangezien het ook weekend is, komt er ook al wat meer volk over de vloer en dat doet de klok toch heel wat sneller tikken eigenlijk! Ik ben ook eindelijk wat langer buitengeweest omdat het weer het toeliet. Al moet ik zeggen dat ik het achteraf toch wel voelde aan men knie. Pfffff belachelijk toch, of ge nu stilzit in een gipsverband of je pikkelt rond in een gipsverband dat moet toch hetzelfde zijn!!! Men been zit toch stil maar.... niet dus! Maar woensdag komt toch alweer wat dichter!
. Hoe het nu binnen enkele dagen verder moet met deze blog dat weet ik ook nog niet. Dus eigenlijk zit ik hier nu de hele dag met al mijn vraagtekens... dus maar goed ook dat ik hier niet te lang meer thuis zit. Het wordt misschien tijd dat ik andere dingen aan men hoofd krijg dat ik niet teveel stilsta bij bepaalde dingen...
