Twee keer overwon Bas Mulder (23) de lymfeklierkanker. Zijn overwinning vierde hij anderhalf jaar terug bovenop de Alpe d’Huez. Die berg beklom hij zeven keer op de fiets om geld bij elkaar te krijgen voor het kankerfonds. Bovenop die berg bezwoer hij zijn beste fietsvrienden dat dit de definitieve overwinning was op non-Hodgkin, de naam van de ziekte. Maar de sluipmoordenaar sloeg opnieuw toe. Exact drie jaar na de eerste keer slecht nieuws, kreeg hij op 21 augustus 2009 voor de derde keer een telefoontje: de kanker was terug.

Weer doorloopt de Harderwijkse mountainbiker de hele medische molen om de kanker te overwinnen. “Ik was een keiharde doordouwer, het overwinnen van de ziekte zag ik als een wedstrijd. Een enorme marathon. En opgeven is geen optie, nog steeds niet. Maar er is wel wat veranderd in mijn bewustzijn”, vertelt Bas. Een bleek ingevallen gezicht zit aan de andere kant van de keukentafel aan de Swingdreef. Ziek van de bestralingen, maar zijn geest is helder. “Helderder dan ooit. “ Bas aarzelt even, kijkt wat onzeker naar buiten. “Ik heb een wat gekke ervaring gehad. Ik heb een indiaan ontmoet.” Weer blijft hij even stil, dan steekt hij echt van wal. “Als iemand mij twee jaar geleden een verhaal over een indiaan had verteld die hem zou helpen een ziekte te overwinnen, dan had ik ook gedacht: ‘die heeft een steekje los’. Maar afgelopen maanden ben ik een aantal keer bij deze man geweest. Hij is een medicijnman uit een indianenstam in Canada. Toen hij een jaar of veertig was, heeft zijn stam gezegd: ‘je moet in Europa de mensen vertellen over onze cultuur en over de natuur’. Het heeft niets met iets paranormaals te maken. Maar deze man zegt dat we als Westerse mens veel te ver van de natuur af zijn komen te staan. Onze Westerse gewoontes zijn niet gezond. Alle smaakstoffen die we eten, hoe wij met onze omgeving omgaan, de straling van van alles en nog wat, het kan gewoon niet goed zijn.”

“Ik vind het wel moeilijk om te vertellen. Ik heb telkens ergens het gevoel dat ik mensen moet overtuigen, maar ik wil ook heel graag dat mensen het ook zien. Er is meer tussen hemel en aarde. Wat precies, dat weet ik niet, maar wat deze indiaan vertelt, voelt zo waar. Het is een ander bewustzijn. Natuurlijk zoek ik een oorzaak voor mijn ziekte. Geen dokter weet waar kanker vandaan komt. Wat is de bron? In mijn oude buurt Stadsweiden hebben drie andere jongens van mijn leeftijd lymfeklierkanker gekregen. We zaten ook allemaal op atletiekvereniging Athlos en woonden in een straal van 100 meter van elkaar. Ligt het dan aan het water in de wijk? Of aan de spoorbaan in de buurt? Of komt het door de grote electriciteitscentrale vlak naast de atletiekbaan? Het kan toch geen toeval zijn.” Bas hoopt nu door de gesprekken met de medicijnman de bron van zijn ziekte te vinden en er voor te zorgen dat het niet meer terugkomt. “Het kan door simpele veranderingen, biologisch en gezond eten. Ik voel me sterker, eet meer. Ik gebruik bijvoorbeeld ook de magnetron niet meer. Waarom zou je je melk moeten opwarmen met straling?”

“Maar ik wil wel een ding voorop stellen: het is ter ondersteuning van de medische wereld. Je hebt de kant van de indiaan en de medische kant. Het een sluit het ander niet uit. De indiaan pakt de bron aan door aan te geven dat ik gezond moet leven, de medische wereld bestrijdt de symptomen.” En die medische wereld gaat de komende weken een uitgelezen staaltje techniek gebruiken om Bas te helpen de kanker te overwinnen. “Ik krijg een stamceltransplantatie. Mijn broertje Steph is mijn donor. Bij hem gaan ze stamcellen uit zijn bloed halen die ze bij mij weer inspuiten. Hierdoor krijg ik zijn afweersysteem en dat moet de strijd met de kanker aangaan.” Maar die transplantatie was bijna niet doorgegaan. “Mijn leven is soms net een rollercoaster. Nog niet eens een maand geleden, op 6 november, kreeg ik van mijn arts te horen dat het afgelopen was. Hij gaf me nog een paar maanden, want de kanker was zo agressief. Zelfs in het bestraalde gebied kwam het terug. Maar de maandag erna gaf hij aan het toch te willen proberen.”

“Ik ben niet bang voor de dood. Natuurlijk denk ik er wel eens over na. Maar dat weekend in november was echt verschrikkelijk. ‘Dit was het dan, Bas’, dacht ik. Maar als het gebeurt dan gebeurt het. De zekerheid dat je blijft leven heeft niemand. Misschien is de kans dat ik door mijn ziekte eerder dood ga wel groter, maar die kans heeft toch geen effect op een individueel iemand. Die kans gaat over een hele populatie, het zegt mij niets. Ik was al nooit goed in statistiek. Ik heb mijn fietsvriend Sander Bouwens beloofd om de Transalp te gaan fietsen. De ultieme droom voor een mountainbiker. Daar ga ik echt voor.” vertelde Bas Mulder moedig aan  het Nederlands dagblad : Het Kontakt.
Van 8 tot15 december wordt hij opgenomen in het UMC. Op 14 december zal zijn broertje Steph zijn  cellen afstaan en de dag daarop zal hij ze in zijn bloedbaan opnemen. In de dagen voor de transplantatie wordt hij vijf dagen behandeld met chemotherapie.


http://weblog.basmulder.org/