04-10-2015 om 00:00 geschreven door S. V.  

- Charlie : You've got a house?

+ Errol : While i'm here i've got a house, it goes with the job.

- Charlie : You've got a house and you've got a job, on my land. Where is my house? Where is my job?

Een deel uit een conversatie tijdens de eerste 20 minuten. Charlie, een dakloze Aboriginal, in gesprek bij Errol. De functie van Errol komt niet ter sprake, wel is hij duidelijk een aanspreekpunt in de buurt wat sociale aangelegenheden betreft. Of hij dan nog werken mag voor een (sociale) huisvestingsmaatschappij maakt weinig uit. Wat belangrijker is, is ingaan op de probleemstelling binnen de conversatie. Want met uitwisseling van enkele zinnen ligt de vinger op de wonde. Heden, zijn de oorspronkelijke bewoners van het Australische continent (Aborigines) grotendeels verdreven van eigen land. Een deel onder hen is heden werkloos én dakloos. Regisseur Rolf De Heer wil ons althans een dergelijk verhaal vertellen. Een persoon zoals Rolf die al meerdere jaren verblijft en werkt in Australië kan er een verhaal met veel buikgevoel over vertellen. Zijn film uit 2006, Ten Canoes, sprak hij ook met duidelijke liefde en bezorgdheid over 'de originelen' van dit land.

Gedwongen moeten leven in een tent terwijl andere, overwegend blanke, bewoners een dak boven het hoofd hebben maakt van jaloezie geen zonde maar een gerechtvaardigd middel om gerechtigheid te eisen. Charlie spendeert veel tijd alleen, denkend, in zichzelf neuriënd. Waarna hij een lange denksessie wil omzetten in bepalen van eigen lot. Net als vele mensen heeft deze man de wil om te werken en wonen. Er blijft weinig nuttigs over om te doen in Charlie’s omgeving zien we. Door rond beuzelen, alcohol nuttigen en te jagen waar het niet mag is een aanvaring met politie jammerlijke logica. Een schouderklopje wordt niet uitgedeeld. Zijn eis om gelijkheid uit hij op een geërgerde wijze, dit werkt de tegenpartij alleen maar in de hand. Gezaghebbenden wijzen een persoon, die langs de verkeerde zijde geboren lijkt, zijn gestipuleerde plaats toe. Alsof de huisvesting en lange arm der wet alleen maar hun job doen, en dat is ook zo. Ze tonen wel respect voor de persoon Charlie. Je voelt medeleven, begrip zelfs, maar professionele gedragscodes houden hen tegen. Hun lichaamstaal spreekt met een ingebakken terughoudendheid, een hand mag niet worden uitgereikt. Sympathie valt samen met het plichtsbewuste.

Laten we na deze schets van het plot eens de bedenking maken dat zijn leefomgeving in zijn geheel er zich van onthoud om verantwoordelijkheid op zich te nemen. Een ongelijke machtsverhouding tussen mens en wet (gesterkt door een uitvoerende macht) kan heel herkenbaar overkomen. Het is makkelijker om met de vinger te wijzen dan te moeten toegeven dat een individu tot marginaliteit werd gedreven. Het lijkt alsof Charlie gewrongen zit een onomkeerbaar proces waarbij zelfs een sterk wilskrachtig persoon zou willen vluchten naar Pandora. David Gulpilil, gekend voor nevenrollen in Crocodile Dundee (1986) en The Proposition (2005), vertolkt de hoofdrol met zo’n een natuurlijke gemoedelijkheid dat meeleven geen enkele inspanning vergt. Een doorleefde figuur die opgaat in de natuur binnen de filmlijst. Hoe haaks Charlie ook mag staan op de sociale omgeving, zijn ruwe gelaat en gemompel passen binnen het kader met (vaak) heldere natuur en mediterend geritsel van bladeren geraakt door de bries.

Het ondergaan of veroorzaken van onrecht en uitsluiting zijn herkenbaar binnen zo goed als elke samenleving. Daarom, als we even rondom ons kijken is er altijd wel ergens een Charlie te spotten. Wat deze inwoner ook doet, in het plaatje passen lukt hem nooit (meer) volledig. De Heer slaagt er in om vanuit een omgeving die hem nauw aan het hart ligt een boodschap uit te zenden, een vraag tot respect voor een autochtone bevolking. En niet in het minst een globale vraag om elk individu, gekoloniseerd of niet, een menswaardige plaats te gunnen. Een film met een groot hart, sterk karakter en zuivere cinematografie.     

AANRADER

Steven Vancompernolle

10-09-2015 om 00:00 geschreven door S. V.  

Een documentaire over Denis Mukwege, gynaecoloog in het Congolese Panzi ziekenhuis (Bukavu, Zuid-Kivu). Regisseur/cameraman Thierry Michel maakte reeds meerdere non-fictiefilms over centraal Afrika. Hij als Belg, en België als land zijn dus niet aan een proefstuk toe als het gaat over die deel van de wereld betreden. Wel met dat verschil dat Michel registreert en niet koloniseert.

In 1994 ontketende zich in buurland Rwanda een burgeroorlog waardoor Hutu-milities toenmalig Zaïre (nu Congo) binnentrokken via het Oosten (Zuid-Kivu). Langs deze zijde trokken evengoed Rwandese troepen binnen om dictator om Mubutu Sese Seko te verdrijven. Met als gevolg jaren van oorlog. Veroverde gebieden worden onderdrukt en sexueel geweld maakt helaas onderdeel uit van onderdrukking. Zo tracht een bezetter de wilskracht van de bevolking te breken. Docter Mukwege opereert en behandeld sedert 1998 gemolesteerde vrouwen. Feiten die met geweld (vaak door meerdere mannen tegelijk) worden gepleegd. Doekjes er om winden doet de documentaire niet. Een tiental vrouwen uit een dorpje in Zuid-Kivu staan voor de camera, een eerste zin van een eerste verklaring luidt als volgt : ''Ik ben verkracht...''. Een onverlette bewustmaking over de ernst van de zaak. Deze nederige mensen vertellen tragische feiten, dicht tegen de lens aan. Empathisch worden behoeft zo geen inspanning. Denis Mukwege komt hierna in beeld, in het Panzi Hostpitaal. Ook hier zijn we in één adem on the field. Naar onze normen uitgerust met primitieve voorzieningen  De mensen (hun getuigenissen, situaties en bekommernissen) en wat de gynaecoloog (en zijn team) onderneemt; Zijn twee facetten doorlopend afgewisseld met elkaar, onlosmakelijk met elkaar verbonden. Vele vrouwen blijven jaren (en met meerdere operaties) in behandeling. In het Westen is hij niet onopgemerkt gebleven. Door de Verenigde Naties met applaus onthaald en gelauwerd met UN Human Rights Prize in 2008. In 2011 de Clinton Global Citizen Award. Waarachtig mocht hij nog eens opdagen voor de Clinton's in 2014 voor de Hillary Rodham Clinton Award (waar filmster Ben Affleck eerbiedig spreekt). Onze Europese Unie kon niet achterblijven, in november 2014 werd de Sakharov prijs aan de kloeke lijst toegevoegd. Zoals u merkt werden er aldoor tussen 2008 en vandaag prijzen, die blijk geven van lof, aan hem toevertrouwd. Beelden in onze Westerse wereld vol van verheerlijking staan in weids contrast met zijn veldwerk. Ontnuchterend om van het geciviliseerd kandjesklappen te switchen naar Denis Mukwege zelf, die patiënten psychisch tracht te boosten in een klaslokaal. Hoop geven aan slachtoffers om zich terug mensen te laten voelen. Het teruggeven van zelfwaarde leidt soms tot inspiratie om zelf gynaecologe te willen worden. Zelf de handen uit de mauwen steken lijkt bij deze man een roeping. In een land dat ogenschijnlijk ver van ons lijkt tonen de makers ons de definitie van een altruïst. In eigen land (Congo) is de gevestigde waarde lang zo enthousiast niet als bij ons. Tussen de regels staat bijvoorbeeld te lezen dat het tot 2008 duurde, 10 jaar dus, vooraleer echte erkenning hem toe kwam. Ook hij ziet in dat medisch en psychisch hulp bieden alleen niet de wortels van het kwaad kunnen verhelpen. Nog meer bewondering krijgen we voor de man wanneer we te zien krijgen hoe hij sensibiliseringscampagne(s) voert, samen met andere mannen. Dat mannen verantwoordelijk zijn voor verkrachtingen vraagt om bewustmaking in het algemeen. Kleine leefgemeenschappen zonder sociale media lenen zich perfect voor het groeperen van alle dorpelingen en vervolgens open discussies te starten (waar Denis Mukwege en zijn actievoerders dan ook aanwezig zijn). Er is nog meer, doorheen de film komen verschillende getuigen voor de camera. Of het nu dorpelingen zijn die wapens tonen met vers bloed beklad of een priester die zijn ervaring deelt over de slachting in zijn kerk. Velen kaarten straffeloosheid aan, tristesse in hun ogen smeekt om gerechtigheid. We krijgen naar het einde toe een terechtstelling in een rechtbank te zien, beschuldigen voor seksueel misbruik moeten verantwoording afleggen. Uiteraard ziet deze (militaire) rechtbank er stukken eenvoudiger uit zoals wij die kennen. Een kolonel is rechter, één getuigenis volstaat én DNA-onderzoek (of andere medische middelen) wordt niet aangehaald. Men wil voorbeelden stellen maar over volledige gerechtigheid kunnen we niet spreken. In een deel van de wereld waar de militaire macht regeert zien we duidelijk nood aan een rechtstaat. Pas diep in de documentaire krijgen we chirurgenwerk te zien in het sobere operatiekwartier. Na alles wat je reeds te verwerken kreeg laat dit een straffe indruk na.

Door ons onverbloemd te confronteren wekt deze film enorm veel medeleven op. Mensen zoals Denis Mukwege geven hoop aan een land op weg naar gerechtigheid, door naastenliefde te tonen. Een attitude die inspirerend hoort te zijn op globaal vlak. De Griekse arts Hippocrates Van Kos (460 v. Chr - 370 v. Chr) behoorde tot de eersten in Europa die aan de hand van symptomen een diagnose kon stellen, om vervolgens therapie voor te schrijven. Sindsdien is geneeskunde alleen nog maar in progressie. Dit neemt niet weg dat docter Mukwege in de moderne tijd geen oplossing heeft gevonden voor de oorzaak van menselijke bruutheid. Zelfs een gynaecoloog met een groot hart voor zijn maatschappij verkeerd in de onmogelijkheid om het onmenselijke te verbannen. Bij de ontvangst van een zoveelste patiënt in het Panzi Hostpitaal is het mogelijk om geregeld met gevoelens van onmacht en verbolgenheid te worden overmand. 'La Colère D'Hippocrate' is daarom uiterst convenabel. 

TOP!

 Steven Vancompernolle

20-06-2015 om 00:00 geschreven door S. V.  

Laattijdig sequels blijven binnenstromen in 2015 : Avengers  : Age Of Ultron en Mad Max : Fury Road zijn twee voorbeelden. De laatst vernoemde is evenals Jurassic World nummer vier binnen een concept. Zolang er een ingrediënt kan worden toegevoegd valt een verhaal te verkopen aan een groot publiek. Wie steekt dan als regisseur zijn handen in het vuur? Spielberg niet, die treed aan als producent. Colin Trevorrow nam de taak op zich. En who's Trevorrow anyway? Een jonge Amerikaan, geboren in 1976. Hij regisseerde reeds een kortfilm, een tv-film en een langspeelfilm 'Safety Not Garenteed'. Ik bespaar jullie uitleg van enig plot. Weet gewoon dat geen enkele film over een groot budget beschikte.. In zijn positie heeft hij weinig te verliezen. Als hij zo'n franchise project goed uitvoert wint hij er alleen maar bij.

John Hammond's droom is uitgekomen, het park draait op volle toeren. Net zoals in het pretpark Walibi voelt het management van Jurassic World zich verplicht om de interesse van de consument te behouden. Regelmatig nieuwe attracties introduceren achten ze nodig. Jurassic park (1993) gaat over genetische manipulatie en daar bouwen de latere delen op verder. Jurassic World slaat geen andere weg in. Men gaat een dinostapje verder, de Indominus Rex. Een nieuw megalomaan monster, het resultaat van een genetische cocktail. Nu moet het net lukken dat uitgesproken op een druk weekend deze badass niet in zijn kooi wil blijven! Wat een toeval!? Claire (Bryce Dallas Howard) stelt een workaholic voor die tot het management behoord. Haar twee neefjes Zach en Gray (respectievelijk Nick Robinson en Ty Simpkins) zijn op bezoek voor een rondrit in het park. Door tijdsgebrek mogen beide knapen de rondrit alleen doen... And later there's running and screaming. De eerste film vroeg om net dezelfde uitdaging, om kind en puber redden. Ze brengen zichzelf in moeilijkheden door weer, hoe kan het ook anders, gevaar op te zoeken in plaats van veiligheid. Verder het plot overlopen lijkt me overbodig. Omdat het herkenbare kenmerken bezit van het Jurassic Park concept en Monster Movies in het algemeen. Voor monsters gaan we kijken en zullen we ook krijgen. Heel wat soorten komen gedetailleerd in beeld. Wie dino soorten wil raden of opsommen met de jeugdvrienden wordt royaal bediend. De kwaliteit van beeldmateriaal onderling met het tempo zit goed. Elke scene is een doorschakeling naar de volgende. Grafische compositie van mens en CGI creaties staan welgevormd binnen ieder frame. Hun gezamenlijk verhaal ontvouwd zich zonder veel zijsprongen in alle duidelijkheid. Mede door tempo en rechtlijnigheid zijn personages niet uitgediept. Claire is een workaholic die niet naar anderen omkijkt en dieren ziet als producten. Een ander personage Hoskins (Vincent D'Onofrio, 'Full Metal Jacket') ziet graten in het africhten van raptors voor militaire doeleinden. Binnen de minuut, na introductie, is hun motivatie geschetst. Owens (gespeeld door Chris Pratt, Gardians Of The Galaxy) is de heldhaftige hoofdrolspeler, avonturier, man met ervaring en terreinkennis (wat zou een avonturen-monsterfilm ook zijn zonder). Geloofwaardig trekt hij zowel bedachtzame, zelfverzekerde als komieke grimassen. Zijn charisma is necessiteit tegenover computer creaties en weghollende kopschuwe ignoranten. Humor, net zoals charisma, maakt het kijken naar rampscenario's beter verteerbaar. De situaties tussen Claire en Owen zijn genietbaar, ook andere karikaturen ondermijnen wel eens elkaars gezag of laat zich gelden door een droge opmerking. De mensen op het scherm zijn aangenaam om zien, emotioneel aan hen gehecht raken we niet. Eerder worden ze leuke hapklare brokjes. Als je tempo en speciale effecten strak zitten hoef je geen tijd te verdoen met teveel wetenschappelijk gezanik, het is immers ook al deel vier. Hoe men aan super ontwikkelde dino's toekwam krijg je wel te verwerken. De manipulatie van wezens schakelt een versnelling hoger. Was het in 1993 al sci-fi, wel dan is dit : Sci-Fi Dino's, The Next Level. Filmgangers dienen evenzeer naar de cinemazaal te worden gelokt als de toeschouwers van het park in de vertoning. Ook wij willen groter en gemener. Aanvaardbaar in opeenvolgende delen om steeds extremer te willen gaan maar gaat dit dan niet ten kosten van geloofwaardigheid? Gaat fantasie het petje niet te boven van de kijker wanneer dieren het gezag van mensen ondergraven door intelligenter te zijn? Of blijkt dat hun eigen agenda de kracht bezit om het plot te ondermijnen? Dan laat je best elke zin voor natuurlijke samenhang varen. Ga best mee in de fantasie van de makers, draai je knop om. Het was nooit de bedoeling van Steven Spielberg's origineel om getrouw archeologisch en biologisch te handelen. Waarom zou het nu wel zo moeten zijn? Gewoon meevolgen en geen vragen stellen.

Menselijke overheersingsdrang over de natuur geldt wederom als ondertoon. In werkelijk alle voorafgaande films die ook maar iets met natuur te maken hebben steekt dit thema vroeg of laat de kop op. Oorlogszucht hoort hier ook bij de optelsom der menselijk driften. Ook niet vernieuwend is het ten prooi vallen van brengers van razernij aan wilde dieren. Deze kwesties zijn al zo vaak aan de kaak gesteld (en grondiger ook), een oud zeer zonder meerwaarde. Oud, Jurassic Park was op gebied van speciale effecten een combinatie van innovatieve computeranimatie en hoogtechnologische robotica (zo genaamde Animatronics). Na '93 krijgen we een stapsgewijze evolutie naar volledig computer geanimeerde creaturen. (van Starship Troopers (1997), met nog enige robotica tot King Kong (2005), met alleen nog maar digitale wezens).Verwijzingen naar eerste film in Jurassic World kan je vinden in veelvoud maar de stervende Apatosaurus (een 20 tonner met lange nek), in beeld tot leven gebracht door een robot, is een link met een traantje technische melancholie. Dit stukje film heeft iets fysiek, wat andere scenes niet hebben waar rechtstreeks contact is met de dierlijke tegenspelers. Alles wat fysiek aanwezig is, is toegankelijker voor ons. Als mens willen we ook voelen en ondervinden. Misschien ligt het verschil tussen CGI monsters niet aanvoelen en reëel aanwezige (tegen) spelers meer beleven hem daar dat we al zeker zijn dat een CGI-beest toch niet fysiek aanwezig is 'in' het scherm. Zullen we ooit nog aandoenlijke robots zien in een monsterfilm? Met grote zekerheid is deze dinosauriër ook een uitstervend ras, het definitieve einde van een tijdperk dat al lang op de terugweg was.

GOED

Steven Vancompernolle    

12-06-2015 om 00:00 geschreven door S. V.  

Eén man tegenover een dor landschap, in een landschap, een woestijn die hij zonder twijfel straks in moet. Zo start het vierde deel in de reeks van Mad Max. Gelijktijdig horen we in voice-over de diepe stem van Tom Hardy, met extra bastoon gevuld, hij vertelt ons waar het op aankomt : Overleven. De voornaamste bewegingsreden in Mad Max 2 Road Warrior (1981) en Mad Max Beyond Thunderthome was eveneens het principe 'survival of the fittest'. De motivatie van Max in de eerste film uit 1979 was gebaseerd op wraak en psychose. In de nieuwste versie is Max Rockatansky ogenblikkelijk herkenbaar. Lederen pak, de kniesteun en de Ford Falcon V8 ''Interceptor'' die hem frankeert. Een gemuteerde salamander maakt ons duidelijk dat we nog steeds in ''het land der anomalieën'' te gast zijn. Denk maar aan de extravagant geschminkte motorbende uit het eerste deel, de SM-bodybuilder(s) uit Road Warrior en het gehele zootje inwoners van de ommuurde stad uit Beyond Thunderdome. Fury Road gaat terstond van start. In een oogwenk na de openingsmonoloog moet het contact aan en hoor je de V8-moter al energierijk ronken. Zijn bolide raast er vandoor, achterna gezeten door buggy's en trucks. Het startsein voor een relaas dat vooral uit achtervolgingen zal bestaan.

Gevangen genomen binnen een leefgemeenschap die door schaarste aan water en olie verplicht is om per transport (een mastodont van een truck) voorraden in te slaan. Aan het stuur van het volgende transport neemt Furiosa (Charlese Theron) plaats. Aan het hoofd van de gemeenschap staat Immortan Joe (Hugh Keays-Byrne, die het personage Toecutter, leider van de motorbende, in de eerste Mad Max vertolkte). Het bewind wordt als dictatoriaal geschetst. Grafisch erg duidelijk in beeld is dat de heersers bovenaan op de heuvel het groen en goed hebben (logischer wijze het kleinste, bovenste deel van de heuveltop) en de onderste klasse letterlijk in het stof mag bijten. Regisseur George Miller (ook gekend van The Witches Of Eastwick & Happy Feet) toont ons uitgeputte bewoners in een zo goed als uitgeput landschap. Zonder veel bochten te maken legt hij uit dat te grote ongelijkheden het begin zijn van revolte. Furiosa heeft een eigen plan om zichzelf van deze upper class los te koppelen, wegrijden om een uittocht naar de vrijheid te ondernemen is haar doel. De gevangen genomen Max wordt als slaafje van de strijdkrachten van Immortan Joe meegenomen op klopjacht, Furiosa achterna. Even logisch als voorspelbaar zal het er vroeg of laat op neerkomen dat Max en Furiosa de handen in elkaar zullen slaan tegen de gemeenschappelijke tegenstander(s). Tegenstanders want 'the enemie of my enemies is my friend'. De bondige motivatie waardoor verschillende soorten auto/motor volkeren zich groeperen voor een gezamenlijke hetze. Oorlog is een feest in de woestijn, een lust voor ons oog ook (quasi ritueel). Tientallen vier -en tweewielige vehicles vullen het scherm, bestuurd door een bonte collectie barbaren. Oorlogskreten, gebrul en ruw enthousiasme zijn een handelsmerk. Ook in de drie vorige delen werd fysieke actie, explosies en gebrul van motoren gecombineerd met orale furiositeit. De cumulatie van deze elementen heeft een intense beleving van de actie tot gevolg. Ruwe eigenschappen zoals camera's dicht op de banden van de wagens blijven behouden. Ook nu weer geeft het opspattend grind naar de cameralens toe dat tikkeltje extra power aan het beeld. Zowel in situaties met wagens als in close combat is de montage heel vlot en blijft het positiespel overzichtelijk. Attributen spelen vaak een actieve rol, vervullen ze meerdere rollen, terwijl ze ook van hand tot hand worden overgedragen. Voorwerpen op een dergelijke manier inzetten verhoogd ook de frequentie (intensiteit) van actie en krijgen gevechten narratieve eigenschappen (een eigen verhaal). Met als resultaat een hechter geheel. Let bijvoorbeeld op de scene met de waterslang, die eerst een voorwerp is voor verfrissing, vervolgens blijft dit voorwerp zijn invloed hebben op de gebeurtenissen. Een eigenschap die vaak terug te zien is in slapstick films van Buster Keaton, Charles Chaplin en Harold Lloyd. Daarvoor moet je terug naar de stille film, anno 2015 heeft George Miller voorwerpen aangewend voor minder humoristische doeleinden. Charlize Theron als rasechte Alfa vrouw (Ook in Mad Max Beyond Thunderdome vervuld een vrouw de leidinggevende rol). Zij maakt de beslissingen en beslist ook over het lot van Tom Hardy. Gemillimeterd haar en zelfverzekerde blik stellen uiterlijke tekens voor van haar vastbeslotenheid. Een vrouw zo prominent in beeld opent deuren naar meer emoties. Als tegengewicht voor alle geweld. Wilskrachtige looks tijdens beslissende momenten worden wel eens geruild met breekbare blikken wanneer emotionele scenes zich opdringen. In vergelijking gedroeg Mel Gibson (als Max) zich erg stug en droog tegenover de wereld om zich heen. Charlize Theron brengt bekommernis tot leven met als gevolg een ogenblik ruimte voor wat 'sisterhood'. Max Rockatansky maakt gaandeweg plaats voor Furiosa als hoofdpersonage. Of we kunnen ze zien als duo, de nieuwe Bonny & Clyde. Als twist zijn het de handicaps van de man die de dominante rol van de vrouw in haar hand werken. Het blijft een onvolmaakte wereld bevolkt door anti-heden. Waarbij de stoffige omgeving uiteindelijk het overlevingsinstinct tot het uiterste dwingt. Ze is bovendien de oorzaak van alle conflict om grondstoffen en water. 

Mad Max : Fury Road bevat een plotstructuur met als uiteindelijk doel, spectaculaire conflicten tussen twee kampen tijdens achtervolgingen showen. Een plot dat zo bol staat van actie past onmiddellijk, en in constante dosis, agressiviteit toe. Bijzonder efficiënte werkwijze, want het toeleven naar de verschillende clashes en hun ontplooiing verloopt vlot. Door dat aanhoudende tempo kon de nadruk niet liggen op uitgebreide achterliggende motivaties van de vertoonde karikaturen. Ze zijn ééndimensionale figuren, herleid tot 'the will to survive' of  'to have a better life'. Enkel Furiosa toont een ruimere sociale betrokkenheid, bijvoorbeeld in het vinden van lotgevallen. Tijdens eind jaren '70 en in de jaren '80 was er in deze films de invloed van Psycho Slashers te bespeuren (bv. Texas Chainsaw Massacre en Friday Night The 13th). Het expliciet gebruik van bloed mét geweld was vrij modieus. Met zogenaamde 'gore' wordt hier economisch omgesprongen. Maar indien aanwezig leidt het wel nergens naartoe. Baldadigheden blijven geïsoleerde feiten binnen dit plot. Miller blijft houden aan de vertrouwde grafische vormgeving maar laat de kans niet liggen om er meerwaarde aan te geven. Hij evolueert mee met de tijd, legt de lat zelfs hoger binnen het actie genre. Door middel van nieuwe technologische en digitale middelen uit onze 21ste eeuw brengen afgedragen krakende jassen, met roest aangeladen vierwielige monsters, binnen een uitgestrekt speelterrein, nog meer leven in een onbegrensde mythologische strijd. Acteurs, kostuums, rijtuigen en stunts kwamen nooit eerder zo impressionant op ons af. Dat mag ook wel, met zo'n 150.000.000 Dollar aan weelderig budget. Dus bied de film ons een demonstratie op een hoog visueel niveau. Een ononderbroken achtervolging met wagens én de vrouw in een verheven rol.

GOED

Steven Vancompernolle                                     

19-05-2015 om 00:00 geschreven door S. V.  

Binnen een nanoseconde vindt Google jouw favoriete regisseur met zijn favoriete films. Tussen de eerste filmpjes uit het labo van Edison in 1893 en vandaag is de keuze enorm. Het viel me op hoe onbetrouwbaar internet kan zijn als het gaat over dergelijke lijsten. Steven Spielberg's of Akira Kurasawa's persoonlijke voorkeuren bijvoorbeeld... . Bronvermelding! iemand!? Ik geef de voorkeur aan gefundeerde informatie om neer te schrijven (in dit geval over te schrijven). Met kwaliteit boven kwantiteit als gevolg vindt u hieronder de top 10's van drie grote namen, gedocumenteerd op een welbepaald tijdstip in de geschiedenis. Drie van de grootste meesters wat mij betreft. Hun eigen werken lonen de moeite om te bekijken. En wat ze zelf aanprezen moeten we desgelijks in ere houden. Trouwens... in afwachting van een volgende filmbespreking wat informatie bundelen en de wereld insturen leek me geen kwade zet.

Stanley Kubrick (1928-1999)

Lijst dateert uit 1963 en verscheen in een Amerikaans filmmagazine genaamd 'Cinema'. Een herpublicatie is de vinden op de website van 'Sight And Sound' (25-10-2013).Voor zover bekend de enige lijst die Stanley Kubrick liet optekenen.   

10. Hell's Angels (1930) - Regie : Howard Hughes

9. Roxie Heart (1942) - Regie : William A. Wellman

8. The Bank Dick (1940) - Regie : Edward  F. Cline

7. La Notte (1961) - Regie : Michelangelo Antonioni

6. King Henry The Fifth (1944) - Regie : Laurence Olivier

5. City Lights (1931) - Regie : Charles Chaplin

4. The Treasure Of The Sierra Madre (1948) - Regie : John Huston

3. Citizen Kane (1941) - Regie : Orson Welles

2. Wild Strawberries (1957) - Regie : Ingmar Bergman

1. I Vitelloni (1953) - Regie : Frederico Fellini

Ingmar Bergman (1918-2007) 

In 1994 op het film festival van Göteborg maakte de Zweedse meester zijn favorieten bekend. Een top elf welterverstaan. Heel bergijpelijk, op een lijst van tien kom je nu éénmaal altijd ééntje te kort. Terug te vinden op de site van Criterion, post door Tyler Harris (15/07/2013).

11. Sunset Boulevard (1950) - Regie : Billy Wilder

10. La Strada (1954) - Regie : Frederico Fellini

9.  Rashomon (1950) - Regie : Akira Kurasawa

8. Ravens' End (Kvarteret Korpen) (1963) - Bo Widerberg

7. Le Quai Des Brumes (1938) - Regie : Marcel Carné

6. The Phantom Carriage (Körkarlen) (1921) - Regie : Victor Sjöström

5. La Passion De Jeanne D'Arc (1928) - Regie : Carl Theodor Dreyer

4. Die Bleierne Zeit (1981) - Regie : Margarethe Von Trotta

3. The Conductor (Dyrygent) (1980) - Regie : Andrzej Wajda

2. The Circus (1928) - Regie : Charles Chaplin

1. Andrei Rublev (1966) - Regie : Andrei Tarkovsky

Andrei Tarkovsky (1932-1986)

Filmcriticus Leonid Kozlov sprak ik 1972 met 'De Poëet Van De Cinema', Sight And Sound drukte het nog eens af in de uitgave van maart 1993. Bergman en Tarkovsky spraken met veel bewondering over elkaar (echter hebben ze elkaar nooit ontmoet). Dat Bergman meermaals terugkeert in de lijst van Tarkovsky is logisch. Dat Andrei Rublev bovenaan bij Ingmar bovenaan prijkt, maakt de cirkel rond.

10. Woman In The Dunes (Suna No Onna) (1964) - Regie : Hiroshi Teshigahara

9. Mouchette (1967) - Regie : Robert Bresson

8. Persona (1966) - Regie : Ingmar Bergman

7. Seven Samurai (1954) - Regie : Akira Kurasawa

6. Tokyo Story (Ugetsu Mônôtagari) (1953) - Regie : Yasujirô Ozu

5. City Lights (1931) - Regie : Charles Chaplin

4. Wild Strawberries (1957) - Regie : Ingmar Bergman

3. Nazarin (1959) - Regie : Luis Bunuel

2. Winter Light (1963) - Regie : Ingmar Bergman

1. Journal D'Un Curé De Campagne (1951) - Regie : Robert Bresson

Charles Chaplin komt voor in iedere lijst. De appreciatie voor zijn werk is ontiegelijk groot (ook vandaag houdt zijn populariteit aan). Dat kunnen we samen vaststellen na het overlezen van deze pagina. Dus, sla Charlie niet over wanneer u deze films opspoort. De minder voor de hand liggende titels zoals Roxie Heart of The Conductor kunnen inspiratie vormen voor het uitbreiden van onze film kast. Hoogst persoonlijke lijsten blijven daarom alsmaar interessant.  

Veel plezier!

Steven Vancompernolle  

04-05-2015 om 23:46 geschreven door S. V.  

Op het blogverslag van vorig jaar schreef ik over '2 zonnige dagen'. Wel, dit jaar waren het 2 bewolkte dagen, ideaal weer om in een cultureel centrum (Minard) of cinema (Sfinx) te vertoeven. Een verslag van 2 avonden (opening + dag 2) kan ik neerpennen. Ik stel me liefst niet arbitrair op bij het interpreteren van geziene werken (minder arbitrair denken en schrijven, een positieve evolutie op dit blog). De geziene kunst is op meerdere pistes bewandelbaar, de interpretatie hoogst persoonlijk. Daarom staat er genoteerd wat letterlijk te zien is en mijn gevoel tijdens het kijken. Courtisane was ook dit jaar een ontdekkingstocht, een positieve exodus, een mentaal-visueel avontuur.

1 april 2015 : Opening Night @ Minard.

Fu Yu Zi (Father And Sons) (2014) 85' , Wang Bing, 20.30 uur. 

In 2011 nam vader Cai zijn twee zonen mee naar de plaats waar hij werkt, als migrantarbeider, in Fuming (China). Het gezin krijgt een woonst van de werkgever. Deze zeer bescheiden woning, of wat er voor moet doorgaan bevat één kamer, één bed en net genoeg plaats om met z'n drieën neer te zitten. Wij zijn getuige bij het aanbreken van de avond. Vader gaat het huis uit, één zoon verlaat de woonst en één jongeman blijft thuis. Mag het nu net deze laatste zijn die we volgen. Een statische camera geeft ons een beeld van de volledige ruimte, en zo blijft het ook tot het einde. Het is een hangende puber die de tv aan laat terwijl hij onafgebroken, tenzij het interessant wordt op tv, tokkelt op zijn gsm toestel. De tv zien we niet, horen we wel. Het scherm van de gsm blijft ook exclusief voor de protagonist. De ruimte is verder gevuld met tafel, kruk, kast en aan kapstok ophangende kledij. Het gezin bezit drie honden, moeder en 2 (iets oudere puppy's). Een 'puur' decor klaar voor een studie over wachten, leegte, doelloosheid bij jonge mensen, maar nog zoveel meer. De zoon brengt zijn tijd door met het zoeken naar wat voor hem prikkels zijn. Gsm speelt de hoofdrol, is nooit uit zijn handen, tussen liggen en hangen, ogen enkel daarop gericht. Ondertussen hoor je de tv en af en toe kijkt hij een op. Later in de avond verdwijnt de gsm eens in de lader en gaat de volledige aandacht naar tv, niet zonder eens in reflex een kiekje te nemen om het mobieltje. Het hangen lijkt wel een natuurlijke houding, doorbroken met af en toe eens recht zitten (op krukje) en de schouders los gooien. En wat gebeurt er dan? Ja, terug naar vertrouwde houding op het bed. Dusdanig geautomatiseerd gedrag stemt tot nadenken, emoties en irritatie laten evenmin op zich wachten. Je stelt jezelf in zijn plaats met enkel 'dat' omhanden (wat voor mij een onplezierige gedachte is). We krijgen de indruk te kijken naar doorwinterde habituaties. Gisteren hing hij en morgen hangt hij ook weer, dit is wat hij kent. Bij aanvang van de documentaire is er een wide shot te zien van de omgeving. Neen dus, er valt niet veel te beleven het gezin woont aan een bouwwerf, geen voor de hand liggende sociale contacten letterlijk in zicht. Maar dan nog zou je ander stimuli kunnen zoeken. Met de honden spelen of ze iets leren bijvoorbeeld? Gedurende 85 minuten krijgen de dieren één enkele blik en streel. Mobiele communicatie blijkt geen positieve invloed te hebben op emoties en sociaal voelen van zoonlief. Of moeten we ons afvragen ''onze'' emoties en ''ons'' sociaal voelen? Schuld overmande me ook, we kijken naar onszelf. Ja ook wij turen naar schermen. Komen vertellen dat gsm, pc en tv eens niet gelijktijdig elektriciteit verbruiken zou hypocriet zijn. Ook wij zitten dan tussen 2 werelden vol prikkels maar zonder echte informatie (laat staan sentimentaliteit). Door enkel deze avond te zien legt Wang Bing een sociaal probleem bloot. Was er een draagvlak, dan zou de regisseur niet eens de noodzaak zien om ''Father And Sons'' te maken. Gefilmd tussen 2 en 6 februari 2014. De Firma van Cai uitte felle bedreigingen naar Wang Bing en zijn team toe, men was verplicht het filmen te staken. Een klein hutje gevestigd in een ''minder ideale wereld'' transformeert in een benaderingswijze van het sociale en economische weefsel. 

2 april 2015 : Sfinx, 20.30 uur

F For Fibonacci (2014) - Beatrice Gibson, Cycles Of 3s and 7s (1976) - Tony Conrad en A Tribute To John Cage (1973/76) - Nam Paik (kortfilms) :

Gelijklopende thematieken zijn te bespeuren in drie verscheidene werken van drie filmmakers. In F For Fibonacci worden fragmenten van een kind dat Minecraft speelt afgewisseld met beelden van de beurscrash in 2008, muziekles (samen met wiskundeles) en droombeelden uit de geest van het kind. Ook John Cage wordt vernoemt tijdens muziekfragmenten. Muziek en wiskunde kwamen reeds aanbod in eerste kortfilm om de daarna de hoofdrol te spelen in Cycles Of 3s And 7s. Conrad was lid van het expirimentele/vooruitstrevende ''The Theatre Of Eternal Music''. Een groep waarvoor alle ravende post-hippie junks hun paars mutsje voor mogen afnemen. Door een rekenkundige formule melodieus in de toetsen (keer na keer) toont hij aan performant wiskunde is voor musici en filmmakers of ieder creatief persoon. Hoewel we vroeg of laat allemaal in aanraking komen met de combinatie van voorafgaande elementen. Ik meende ook een waarschuwing te zien van ridiculisering van wetenschap. Als we enkel maar gefixeerd zijn op cijfers en wat het onmiddellijke nut kan zijn, is het resultaat dan niet té triviaal? Bepaalde segmenten van de entertainment business (bijvoorbeeld reclamespots, pretparkattracties,...) die technologie aanzuigen voor louter 'Fun'. De samenkomst van wetenschappen zou als uitkomst iets moois moeten hebben, of toch een creatie waar de wereld beter van wordt. Met raven alleen zou Wall Street gewoonweg niet zijn aangelegd. Nam Paik compileerde beelden van avant-gardecomponist John Cage. Zijn creatie 4.33 (uit 1952) is nadrukkelijk aanwezig in de beelden compositie. Gefrankeerd door fragmenten uit een programma 'Zen For TV', woorden (al dan niet grappig of bezinnend) die het visuele vervolmaken. 4.33 heeft als grondregel dat de componist niet verplicht is om iets te musiceren, de compositie bestaat uit toevallig aanwezige omgevingsgeluiden. 

De films moet je kunnen zien (liefst op groot scherm) om enthousiast van te worden. Courtisane laat ook zien dat cinema nog steeds een medium in volle ontwikkeling is, niet dood maar levend. Wanneer ik wacht op een volgende editie wacht ik niet op Godot, echter op iets tastbaars met meerwaarde.   

Steven Vancompernolle   

04-04-2015 om 00:00 geschreven door S. V.  

Tot op heden de laatste speelfilm die Bernardo Bertolucci regisseerde. Zijn naam blijft klinken en is onlosmakelijk met poëtische Italiaanse cinema verbonden. Me And You schetst 2 jongeren die zich terugtrekken in een kelder. Een man en een vrouw die een wereld voor hen alleen scheppen is geen nieuwe thematiek bij Bertolucci. Last Tango In Paris (1972), The Sheltering Sky (1990) en ook in Dreamers (2003) kan je een gesloten wereld, ten dienste van escapisme, vinden. Ieder kunstenaar heeft wederkerende thema's. Op die manier herken je ook 'de hand van' en vormt zijn oeuvre een mooi geheel. Daarom trek ik graag eens parallellen van het heden naar het verleden. Vooral last Tango In Paris is interessant om naast Me And You te houden. Er zijn toch wat thematische overeenkomsten en verschillen.

De opening start met een medium close-up van een puber die er neerslachtig bij zit, het hoofd volledig gebogen, en een schooldirecteur die waarschuwingen afvuurt. Het gezin -en schoolleven zien we in een aantal scenes van een weerspannige puber die zich niet op zijn plaats voelt. Dat deze jonge man (Lorenzo) eigen plannen koestert om er, zij het even, tussenuit te glippen is een logisch gevolg. Hij vertelt zijn moeder dat hij op skiklassen vertrekt maar in werkelijkheid gaat hij zich een weekje gaan afzonderen in de oude kelder van de woning. Op een dieet van glucose rijke snoep, literatuur aangevuld met een van onder plastiek gehaalde sofa installeert hij zich. Op dominante wijze komt zijn halfzus (Olivia) zichzelf uitnodigen, want ook zij, evenzeer een puber, is weerspannig tegenover de onmiddellijke omgeving (de moeder van Lorenzo hertrouwde met de vader van Olivia). Haar prominente aanwezigheid blijkt ook maar een facade voor een verward persoon die beseft dat het gebruik van heroïne wel eens mag ophouden. Voor haar evenzeer een reden om even te bezinnen. Afwisselende camera standpunten brengen het leven op een kleine ruimte warm in beeld, geen felle tinten in het decor, behalve regelmatig een strijkje rood. De grafische elementen willen geen voorbode zijn van claustrofobische paranoia, consensus (met zichzelf en anderen) is het doel. Wat bij aanvang start als een verhouding onder spanning evolueert door middel van dialoog en zelf-reflectie, naar een verstandhouding. De nadrukt ligt op hun geïsoleerd gebied. Behalve een aantal scenes waarin Lorenzo (Jacopo Olmo Antinori) en Olivia (Tea Falco) onopgemerkt eventjes de wereld in willen (of moeten). Zo bijvoorbeeld de scene waarin ze echt eens zin hebben in een pilsje en 's nachts de koelkast van moeder induiken. ''Neem niet teveel mee, anders merken onze ouders het'', zegt Olivia. Ze spelen werkelijk met grenzen van zelf afgebakende regels, door nemen van onnodige risico's. 'De andere wereld' heeft zijn deugden, je kan niet zonder. Toch beperken ze zich meestal tot hun eigen zone. Bertolucci blijft beïnvloed door de weerspannige kinderen in de werken van François Truffaut (Les Quatre Cents Coups, L'enfant Sauvage, L'argent De Poche,...). Eveneens met Truffaut's gehele collecte van personages die niet kunnen rijmen met de omgeving. Lorenzo en Olivia zitten letterlijk ook dicht bij elkaar. de jongen komt over als een volger, helper. Hoewel Olivia zich labiel en dramatisch (of beiden samen) mag uiten, hij zal een bezorgde blik tonen, vragen wat ze nodig heeft en effectief hulp aanreiken. Je kan wel stellen dat ze elkaar aanvullen, dat ze zo goed 'samen zijn'. In die momenten waarop ze elkaar kunnen vinden kruisen hun blikken, kijken ze even elkaar aan, eventueel een lichte aanraking. Net lang genoeg aangehouden om notie te maken van al dan niet bestaande gevoelens. Naar elkaar verlangende ogen zien we niet, intens ook niet. De beelden worden niet lang genoeg aangehouden om latente driften over te brengen op het scherm. Bevrijd en bezonnen kunnen ze sterker terug de wereld in, een stukje wijzer, ieder zijn eigen kant op. Na het laatste aanzicht van Lorenzo kan het verhaal verder, zei het naast het scherm. Les Quatre Cents Coups eindigde met een close up in freeze-frame (van Antoine Doinel) een jongen die we leerden kennen en na afloop moesten loslaten.

Last Tango in Paris gaat ook van start met gevoelens van neerslachtigheid. Wanneer Jeanne (Maria Schneider) het appartement binnenkomt treft ze er Paul (Marlon Brando) aan in niet al te indrukwekkende mentale staat. Het appartement wordt hun cocoon waarin ze kunnen ontsnappen aan de wereld. Op die plaats in Parijs kunnen ze communiceren. Io E Te laat ons zien hoe twee personen in strijd met de omgeving elkaar vinden, dan wel op mentaal vlak.Jeanne en Paul maken eerst sexueel contact waarna na ze stapsgewijs pogingen tot verbale communicatie ondernemen. De eerste maal Paul zich openstelt is een geïmproviseerde monoloog met de cameralens alleen op hem (hij en Jeanne zijn aanvankelijkvreemden voor elkaar). Ook Olivia mag improviseren terwijl haar diepste motivatie naar boven komt. Geen vreemden die samen tijd doorbrengen, maar ook hier wordt gegraven naar wat achter de facade zit. Beide films bloeien vanaf die momenten ook emotioneel open. 'Last Tango' laat door het langdurig, diep oogcontact en warm in beeld gebracht intiem contact de menselijk dimensies van seks zien. Io E Te legt geen driften of gedachten bloot door gebruik van een evocatieve lens. Bertolucci kiest om te stoppen waar hij in 1972 wél verder in ging. Zichzelf kopiëren of herhalen zou ook geen goed idee zijn. Zijn nieuwste film is eveneens politiek geladen. Twee mensen zetten zich af van de omgeving en revolteren. Bernardo laat hier de communistische thematiek niet los (revolte tegenover gevestigde waarde). Last Tango In Paris laat Paul zien als een runaway-aristocraat, die Jeanne domineert. Jeanne voelt repressie, een gevoel dat ze ondergaat. De volgende keer u kijkt, let eens op de beelden wanneer Schneider naakt en gehurkt op de vloer zit, een mooie metafoor voor haar geknechte gevoelens. Ze beseffen dat de droom van het appartement niet voor eeuwig is. Ze leven in het nu, een toekomst samen is evenzeer een droom als de droom die ze beleven. Lorenzo en Olivia revolterenen, bezinnen op hun beurt in een cocoon. Olivia is dominant maar Lorenzo voelt geen repressie. Hij past zich gewoon aan, heeft niet het gevoel er zich bij neer te moeten leggen. De evolutie in Me And You is hoofdzakelijk positief (hoewel de vraag open blijft of Olivia weldegelijk hard drugs achter zich zal kunnen laten). Hun revolte gaat over in acceptatie, instemming om zelfstandig het leven aan te gaan. Als we dan moeten terugkoppelen naar de moraal van de ontknoping in Parijs komen we eerder terecht bij verdoemenis. Seks, liefde, eenzaamheid en wanhoop leveren geen positieve optelsom. Marlon Brando kleeft zijn kauwgom nog onderaan de balustrade alvorens zich faliekant vrij te geven (zelf wilde hij geen namen gebruiken). Spelen met de grenzen van zelf afgebakende spelregels... 

Jongeman Jacopo Olmo Antinori lijkt ook sterk op een jonge Malcolm McDowell, een 'enfant terrible'. Denk maar aan zijn anti-establishment rollen in If (1968), A Clockwork Orange (1971) en Caligula (1978). In de laatste vernoemde is hij echter zelf oorzaak van verderf waartegen moet worden gereageerd. Hij had zo'n look alsof hij altijd al aan het nadenken was over zijn volgende stap. Ook al stelde de situatie hem op dat moment tegen zich, hij had al een weerspannig idee klaar voor gebruik. Zo ook Lorenzo. Na het uitdoven van de laatste frame komt er ongetwijfeld weer een confrontatie met de omgeving. Een clash waar hij deze keer beter op voorbereid is.

Steven Vancompernolle

29-03-2015 om 00:00 geschreven door S. V.  

De laatste dag voor het aanbreken van de lente, zolang heb ik gewacht om een top 10 van vorig jaar te posten. Er was één film waarvan ik het voorgevoel had dat deze in de lijst zou horen. The Tale Of Prinses Kaguya speelde slechts in een berperkt aantal bioscopen in Vlaanderen, de film op groot scherm kunnen bekijken in 2014 bleek niet mogelijk. Tot ik pas heel recent nog de kans kreeg op een éénmalige vertoning. De zwanenzag van Isao Takahata is absolute top binnen het genre van animatie-film. Initieel stond The Wind Rises in de lijst (ook een laatste project van collega-oprichter van de Gibli studios, Hayao Miyazaki). Maar Takahata's sprookje is zo overweldigend dat ik The Wind Rises gelijk verving door The Tale Of Princess Kaguya. Miyazaki genoot ook altijd het meeste aandacht in de pers en rest van de filmwereld. Terwijl Takahata minder productief was en bescheidener maar wel fijnbesnaarder in zijn interpretatie van emoties. Een lijst opstellen is discriminerend, je moet elimineren. Omdat er nog steeds (en hopelijk nog lang) continu verhalen op beeld verschijnen is de keuze moeilijk. Na 'De Tien' kan je ook films vinden die, volgens mij, een vermelding verdienen. Immer persoonlijk en noodgedwongen subjectief blijft het ook maar gewoon een lijst...

10. Dallas Buyers Club - Jean-Marc Vallée

Een tragisch verhaal als dit smeekt om intens acteren. Als kijker wil en moet ik betrokken worden door een mensen te zien die ik begrijp in hun al dan niet verantwoorden daden in een strijd om te blijven leven. Dit is van vorig jaar het beste voorbeeld van empathie opwekken bij kijkers. Matthew McConaughey, Jared Leto en alle andere leden van de cast zorgen voor een tour de force (hell i'm glad to use this term finally). Confronterend, met een lach en een traan, vraagt het geheel ook respect voor het leven, een leven, ieders leven.

9. The Salt Of The Earth - Wim Wenders

''Wim Wenders heeft een nieuwe documentaire uit''. Ja dan komen van ondergetekende de oren spits te staan! Het overzicht van fotograaf Juliano Ribeiro Salgado verveeld geen seconde. Salgado's voice-over geleid de slideshow van zijn meest opvallende foto's met tussendoor stukken uit zijn persoonlijke leven. Een man die letterlijk de wereld heeft gezien. Zou zo'n documentaire geen 4uur mogen duren? Wat mij betreft wel. De geschoten beelden (en daarbij horende anekdotes) zijn om in te kaderen maar geen voer voor het slapengaan. Salgado toont ons de realiteit, de nabijheid van lijden. Daar wind Wim Wenders dan ook geen doekjes om.

8. The Tale Of Princess Kaguya - Isao Takahata

Aan alle mooie sprookjes komt een eind. De meermaals hierboven vermelde regisseur laat ons wel met een kunstwerk achter. Tijdens het kappen in het bamboe bos vind een man het nog piepkleine prinsesje, in een bamboe scheut dan nog wel... . De invulling die Takahata geeft aan dit eenvoudig (cliché ogende) opzet is magistraal. De toegepaste tekenstijl, met zachte kleuren in plaats van hippe, is behaaglijk. Beminnelijke muziek begeleid de zoektocht van Kaguya naar haar verlossing. Want jonge prinsesjes sterven niet in sprookjes (het existentiële mag dan wel aanwezig zijn, fatalisme laat men achterwege). Gemaakt om ons bij te blijven, zonder de spelregels van sprookjes vertellen overhoop te gooien.

7. Locke - Steven Knight

Enkel een man in zijn wagen. Minimalisme kan voor zeer onderhoudende cinema zorgen. Zie hier een bewijs er van. Net zoals in Dallas Buyers Club is de acteur belangrijk. Erger nog, het is de enige acteur in beeld. Tom Hardy overtuigd als een manager ,binnen een bouwfirma, op weg naar huis overrompeld door onverwachte omstandigheden. Je ziet hem echt nadenken, het script onthuld ook langzamerhand zijn stoïcijns karakter. Omdat de workspace zo minimaal was, was ook de cinematografie een uitdaging. Harris Zambarloukos laat ons alle hoeken van een auto zien, hij draagt toe toe tot de beklijvende sfeer. Een constante loop van probleem vaststellen, bezinnen en aanpakken drijft het plot verder. Heel positief qua ondertoon. Lucius Annaeus Seneca bijvoorbeeld, leert ons dat obstakels moeten overwonnen worden door positief denken. Om te bekomen wat we werkelijk wensen. Op menselijk vlak is deze film daar een mooie toepassing van me dunkt.  

6. The Wolf Of Wallstreet - Martin Scorsese

''Calligula in Wallstreet''! Kritiek uiten op energieke wijze! Verderfelijke amusement! Een snijdend tempo! Wat moet ik nog echt schrijven over de meest illegaal gedownloade film van 2014 (ik ging kijken in de bioscoop dankjewel)? Gewoon, Scorsese still has it. weliswaar met een jong team achter zich. Ook opvallendend, en nu doe ik GEEN afbreuk, zijn de parallellen met het scenario van Casino (1995). Ook daar zien we een illegale wereld op zijn toppunt en het tragische verval van de protagonist en zijn wereld. But what the hell ook, 'The Wolf'' is een rit die je na afloop onmiddellijk terug wil maken.

5. Deux Jours, Une Nuit - De Gebroeders Dardenne

Nooit stelden Jean-Pierre en Luc mij teleur, deze keer wederom niet. Marillon Cottilard met een aangrijpende vertolking. Deze film vraagt empathie van het publiek voor het hoofdpersonage. Dit lukt wonderwel omdat de situatie van de werknemers universeel herkenbaar is. Terug een 'working-class  drama' inderdaad, dit neemt niet weg dat de regisseurs heel specifiek en detaillistisch zijn in hun karakter studie en sociale context. Dit is terug af. Meer dan 2 decennia lang plaatsen de Dardennes België op de internationale filmkaart, ze verdienen alle respect. Zeker als de heren met een negende langspelfilm nog steeds dit uit hun mauwen kunnen toveren.

4. Boyhood - Richard Linklater

Dit moet één van de meest gehypte arthouse films zijn aller tijden. De omvang van het project verdient de hoogst vorm van appreciatie (12 jaar werd er op regelmatige tijdstippen aan gewerkt). Herkenbaarheid en nog een herkenbaarheid, daar speelt Linklater op. Een waterval van courante (of minder courante maar te erkennen) gezinssituatie zorgen hiervoor. Voor mij werk het echt wel, beter dan wanneer acteurs iemand jonger of ouder moeten vertolken met opgekleefde baard e.d. Je kijkt met zoveel sentiment naar Boyhood dat je niet op het horloge zit te kijken tot wanneer die puber eens gaat beginnen aan zijn eerste lief. Neen, het is een fijne trip met de tijd mee. MOET dit de film van het jaar zijn gezien zijn omvang? Neen, we moeten ons niet schuldig voelen als dit niet helemaal bovenaan prijkt. Realisme in een pure vorm, alleen erg sentimenteel (een tikkeltje te braaf soms).

3. Only Lovers Left Alive - Jim Jarmusch

Héérlijk existentieel-psychedelisch. 2 beschaafde vampieren in een vervallen Detroit. Een film over 'een bestaan' en respect voor dat bestaan. Er zijn nu eenmaal zaken die wij als stervelingen niet kunnen snappen. Moest het eens lukken om even oud te worden als Tilda Swinton en Tom Hiddleston dan zou de we zo absurd onwetend in het leven niet meer staan. Deze arthouse vampieren hebben het goed tot een kwebbelend familielid komt logeren. De aankomst van een storend element is het enige stereotype mechanisme in het plot. Jim Jarmusch stelt onze gehele samenleving en ons menselijk gedrag in vraag (inclusief onze geschiedenis). Héérlijk in beeld gebracht met héérlijke muziek. Een glaasje bloed (O negatief), daar heb je toch blijvend zin in na het zien van dit. Héérlijk!   

2. Ida - Pawel Pawlikowski

Polen 1962. Een land dat van de oorlogswonden nog niet bekomen is. Ida moet een bezoek brengen aan haar enige nog levende familie lid alvorens een inwijding te ontvangen als non. Wat er gebeurt is met de joodse ouders van Ida is niet duidelijk. Over oorlogsgruwel zijn de bewonders uit de omgeving ontkennend. Volkomen logisch, uit veel bronnen blijkt overduidelijk hoe weinig er soms gesproken werd over de tijden van bezetting na de bevrijding. Mentaal zwaar en bedroevend qua thematiek. Gelukkig laat tante Anna haar wat de wereld zien waarvan jazz ook deel van uitmaakte. Wat zich afspeelt binnen het beeldframe staat geraffineerd op digitale film want de cinematografie is om duimen vingers van af te likken. Ieder camera standpunt (meestal statisch) werd minutieus afgemeten, beelden om in te kaderen. De personages staan heel erg broos binnen het kader, onzeker tegemoet wat de omgevingen brengen zal. Een omgeving die bij momenten ook de personages opslorpt of hun onmacht/onkunde versterkt. Ieder mens wordt bepaald, willen nillens, door wie zijn ouders (voorouders) waren. Een noodlottig maatschappelijk feit waar we niet om heen kunnen. Dit en nog meer socio-humanitaire zaken komen naar boven. een kleine film met veel inhoud.

1. Leviathan - Andrey Zvyagintsev

Wanneer een hierarchisch hogere macht beslist waar jij wonen moet dan heb jij als inwoner daar niets tegenin te brengen. Dat is althans één van de standpunten die 'Leviathan' inneemt. Gesponsord door het Russisch ministerie van cultuur, toch mogen de makers vlijmscherp uithalen. Het is een modern sociaal drama, gemaakt om een boodschap uit te dragen buiten land van herkomst (ruime opbrengsten keren uiteraard wel terug naar het 'ministerie van cultuur'). Puur als film raakt de film de juiste snaren op de juiste plaats. Het strijden om eigendom te behouden is zeer erkentelijk. Toch is de strijd tegen grote corruptie een ongelijke strijd voor een modaal man (Kolya) met een gezin. Die gezinstoestand is echter zeer onsolide geworden. Een situatie zonder financieel positieve vooruitzichten kan niet in een opwaartse spiraal bivakkeren. Sociale, politieke kritiek wordt niet geschuwd. In een erg deprimerende sfeer, daarom niet minder realistisch, ontplooid zich een tragedie. Men stelt sociale problematiek aan de kaak met het daaruit voortkomende persoonlijk leed als gevolg. Een ongezouten voorstelling die je niet vaak meer ziet. Alleen is dit een zeer zwartgallige visie want een oplossing (hoop op beter) brengt de regisseur niet aan. De mensen die je voorbij ziet komen op het scherm staan stuk voor stuk op je ooglens gebrand. Los van de politieke context waarin hij werd gefabriseerd, moet ik vaststellen getuige te zijn geweest van iets uniek op het scherm. Onvergetelijk.

UITSMIJTERS (waanzinnige goeie nummers 11) :

The Wind Rises - Hayao Miyazaki

Life Itself (documentaire over de laatste maanden uit het leven van filmrecensent Roger Ebert) - Steve James

The Selfisch Giant - Clio Bernard

The Rover - David Michôd

Snowpiercer - Joon-Ho Bong

Minuscule : La Vallée Des Fourmis Perdues - Hélène Giraud, Thomas Szabo

Interstellar - Christopher Nolan

20-03-2015 om 00:00 geschreven door S. V.  

The Imitation Game gebruikt de Tweede Wereldoorlog als platform voor 'een loflied aan...'. We worden voorgeschoteld hoe de berekeningen van Alan Turing wel eens zouden kunnen geleid hebben voor een goede afloop van de oorlog. Met een schijnbare regelmaat duiken er verhalen op uit de geschiedenis die nog niet vertelt werden of een nieuw licht willen werpen op een oud thema. Dus uzelf afvragen of deze nieuwe 'biopic' vernieuwend kan zijn is terecht. Aan helden herinnerd worden uit het verleden lijkt wel een nood. Het raakt ons als we zien hoe opstakels werden overwonnen in een wereld die ooit eens was (ook een goede of donkere boodschap zit onvermijdelijk verwerkt het recept). Zin om voor aanvang een aantal biografieën te doorsnuisteren? Keuze ten over. Ga van start met Disraeli (1929). Daarna kan u op stoom komen met Alexandr Nevsky (1938) (bewonder de epische vechtscene op het ijs), zet de tocht verder met Andrei Rublev (1966), Gandhi (1982) en Malcolm X (1992). Sluit je reeks af met A Beautiful Mind (2001), en u zag een reeks mooi vertellingen over iconen.

Alan Turing (1912-1954) stond met zijn berekeningen mee aan de basis voor het breken van de communicatiecodes, gebruikt door de Nazi's. Dankzij die berekeningen kwam er de Enigma machine om de codes te ontcijferen. The Imitation Game wil ons het tot stand komen tonen en gelijktijdig de man achter het idee. Tussen de kinderjaren, oorlogsjaren en de post-oorlogssituatie wordt vlot afgewisseld. De niet-lineaire aanpak werkt. Alle periodes zijn duidelijk vorm gegeven, zo blijft het publiek bij de pinken zonder in de war te raken. Benedict Cumberback vertolk de hoofdrol van een fragiel, autistisch persoon. Stijlvol als hij is speelt hij Turing met natuurlijke charme (en nooit over-the-top). De rest van de cast zijn onder andere Matthew Goode (Stoker), Rory Kinnear (Skyfall), Mark Strong (Cherlock Holmes) en veteraan Charles Dance. één voor één Engels  trefzeker acteergeschut. Hou daarbij rekening dat de heren gefrankeerd worden door Keira Knightley (Pirates Of The Carrabean, Domino) en je hebt al een film van een zeker niveau. Het eindresultaat hangt dan af van regisseur Morten Tyldrum en zijn team. De hoogtepunten uit een leven stouwen in een film van minder dan 2 uur heeft zo zijn consequenties. Het gedrag dat Cumberbach ten toont spreid mag dan wel intrigerent zijn maar staat ook enkel ten dienste van het script en scenario. De entré is karaktervol en typerent. Maar van daaruit karakter uitbouwen naarmate het verhaar vordert zien we niet gebeuren. Koppigheid en irritant gedrag komen enkel naar boven om drama te versterken bij discussies. Hoewel de vlijtige tong wel eens leidt tot een droog komisch moment. Alan Turing zien we niet vaak in rust, daily life mét specifieke trekjes maar zonder drama. Het zou ons inzicht verschaffen naar wie we kijken. Het relatief korte tijdsbestek van de film (tegenover het volume van de inhoud) laat enkel tijd voor eendimensionale karakteristieken. Wat verzonnen is, is het spanningsveld tussen Alan en zijn collega-wiskundigen. In de beschrijvingen over hun werksituatie is er nergens sprake van verdeeldheid. Integendeel, een hechte samenwerking. We zien de intellectuelen draaien, zwoegen en ruziën bij een gigantische decoderings-machine. In werkelijkheid was het codeerapparaatje niet groter dan een schoendoos. Onze protagonist hield zich in werkelijkheid niet bezig met de technische kant. Deze man was een rekenwonder, geen techneut. Ook hier verbuigt Morten de werkelijkheid om meer sympathie op te wekken ('das goed voor den dramatiek' hoor ik hem denken). En met een man die volledig betrokken is bij de productie voel je toch meer mee op het moment dat het project dreigt te worden stilgelegd (ja toch?).

Enkele dagen terug keek ik naar La Vie En Rose (2007). U weet wel, een memorabele Marion Cotillard als Edith Piaf. Had deze review niet in gedachten hoor, gewoon een leuk toeval dat ik er die film bij betrekken kan. Een voorbeeld hoe waarheidsgetrouwheid en visuele kunst hand in hand kan gaan. Verloopt ook niet chronologisch maar wel met respect voor bronmateriaal. Inderdaad respect... . Als kost wat kost de vertoning larger than life moet zijn, met als doel hét mythologisch parabel, voor wat staat 'based on a true story' dan nog?    

The Imitation Game, een vlotte vertelling, solide cinema steunend op een oerdegelijke cast. Voor het label 'vernieuwend' komt hij niet in aanmerking, wel voor 'kwalitatief tijdverdrijf'. 

GOED

Steven Vancompernolle     

26-02-2015 om 00:00 geschreven door S. V.  

In mei 2014 verschenen in eigen land (Italië) om een paar weken later met de Grand Prix Special de Jury aan de haal te gaan op het filmfestival van Cannes. Wij in België moesten wachten tot februari 2015 om onze eigen Sam Louwyck (Rundskop) bezig te zien als patriarch. Genoeg van verbloemde, overdreven geromantiseerde drama's die zich afspelen in 't stad?! Kijk dan gerust naar de nieuwe film van regisseuse Alice Rohrwacher. Gedurende 110 minuten is er geen wolkenkrabber in zicht.

Wolfgang leeft met zijn vrouw en 4 dochters op het platte land (Umbrië, op de grens van Toscane). Ze leven een sober bestaan waar samen werken in het familiebedrijfje hun hoofdbezigheid is. Vader is imker, willens nillens worden ze klaargestoomd om dezelfde weg op te gaan. zaken gaan niet al te best, spanningen binnen het gezin zijn een logisch gevolg. De drang naar een betere plaats groeit naarmate de tijd vordert bij de oudste dochter Gelsomina (Maria Alexandra Lungu). Een wonder lijkt nodig om uit deze situatie weg te geraken...

Een eerder dorre omgeving waar 's morgens alleen nog het gezelschap heerst van de geweren van jagers. De ochtendzon straalt mooi over het goudgele gras, vogels zingen hun liet...(een schouwspel voor weinig toeschouwers). Het volledige gezin helpt mee aan het verderzetten van de artisanale productie van honing. Gelsomina ondergaat samen met zussen en moeder vaders meer dan autoritair gedrag. Heel begrijpelijk dat een meisje (aan de startmeet van haar puberteit) verlangens koestert naar meer, beter en mooier. Haar verwonderen en bewondering zijn dan ook groot wanneer ze getuige mag zijn van opnames voor een realityshow met als host Milly Catena (de immer mysterieuze schone Monica Bellucci). Vader die over beschermend is, wil niet weten van dit gedoe, laat staan een deelname aan zo'n programma... 

Het bestaan van dit gezin in hun omgeving krijgen we realistisch onder ogen. Onderling uitgewisselde blikken tonen mensen die elkaar reeds lange tijd kennen. Zo worden overtollige dialogen vermeden die toch maar afbreuk doen aan opgebouwde spanning. De zusjes (vooral de 2 jongere) zijn erg aandoenlijk en zorgen voor een aantal plezante momenten, passend binnen de scenes. Hoewel een vleugje absurditeit uit de weg niet gegaan wordt. Hoe precair een gezinssituatie ook mag zijn, kinderen mogen kinderen blijven. Of, wat geld voor Gelsomina, een puber heeft het recht om de wereld te ontdekken. Sam Louwyck is solide als vaderfiguur. Zijn stoïcijnse, doch ondoordachte, vastbeslotenheid is een geslaagde combinatie met zijn dreigende houding. Vader Wolfgang krijgt genoeg schermtijd om zich te laten absorberen door de kijker. Ook Maria Alexandra Lungu laat haar emoties en verborgen verlangens lezen op haar gezicht. De andere gezinsleden zoals de echtgenote (Alba Rohrwacher) krijgen minder screentime. Ook zij is een talentvolle actrice en ik had graag wat meer van haar gezien.

De inbreng van Monica Bellucci is klein. Naast haar eerste verschijning in een fontein tijdens het filmen en de daadwerkelijk presentatie van de show zien we haar niet. Zij belichaamt de uitbuiting waaraan de media zich durft te laven. De luxe die vertoont wordt op tv staat in groot contrast met de omgeving. Een open doelkans om met klem kritiek te uiten op reality tv laat men liggen, het blijft braafjes en subtiel. Bellucci verschijnt, doet haar ding en verdwijnt weer, zonder een meerwaarde te zijn. Behoorlijk nutteloze casting, aangezien een actrice met minder bagage dit ook had klaargespeeld. Emoties en omgeving zijn een mooie motor voor een verhaal, de valkuil staat dan echter open voor dooie momenten. Net kan Alice Rohrwacher deze een paar keer ontwijken.

Is Gelsomina ook niet de naam van de protagoniste uit La Strada (1954)? Absoluut! Gelsomina wordt op magistrale wijze vertolkt door Giulietta Masina met onvergetelijk mimiek. Voor de laatst vernoemde Gelsomina is de drang om het beter te hebben, gezien vanuit een armzalige situatie, logisch. We kunnen stellen dat de drijfveren van beide Gelsominas overeenkomen. Tevens, het takelen van media en Bellucci in een fontein-moment zijn Felliniaanse elementen uit La Dolce Vita (1960). 

Een realistisch geconstrueerde vertelling op zeer serieuze toon. Laat zich toch vlotjes bekijken dankzij (luchtige) insteken uit traditionele Italiaanse cinema.

GOED

Steven Vancompernolle      

13-02-2015 om 00:00 geschreven door S. V.  

Als we aan de jonge generatie (+/- 20jaar) vragen wie Michael Keaton is. Kan ik mij voorstellen dat de kans om geconfronteerd te worden met een paar gefronste wenkbrauwen groot is. De Batman vehikels van meer dan 2 decennia terug behoren nu niet bepaald tot het collectieve geheugen van jonge kijkers. Veel recenter in 2014 was Michael Keaton nog het lichtpuntje in 'Need For Speed'. Als commentator, met stralende présence, van de autoraces straalde hij energie uit. We kunnen vaststellen dat het sinds de verfilmingen van Tim Burton nooit meer geweest is zoals het was. Een goede vondst dus van Alejandro González Iñárritu om via Keaton de deur open te zetten voor een hollywood-parodie. Met 9 Oscarnominaties, waaronder beste mannelijk hoofdrol is Birdman nu reeds niet meer uit te wissen.

Michael Keatons' personage Riggan was ooit eens een succesvol vertolker van superhero movies maar is nu werkzaam op Broadway (New York). Hij heeft zijn dochter Sam aan zijn zijde (gespeeld door Emma Stone) waarmee niet alles op wieltjes loopt. Naomi Watts speelt zijn jaloerse collega/actrice. Van liefde of een romance kunnen we wel niet spreken. Het op poten zetten van het onder zijn naam te verschijnen ‘What We Talk About When We Talk About Love’ verloopt niet zoals het zou moeten. wanneer ook de voorberkoop van tickets tegenvalt wordt er beslist om er een succesvol acteur bij te halen, Mike Shiner. Een vlijmsherpe vertolking door Edward Norton. Een intelligent, irritant persoon met een eigen agenda. Een ideale tegenspeler voor de gestresseerde Riggan. Wiens gezag hij ondermijnt. Toch hebben deze twee elkaar nodig tijdens de voorbereidingen. Er volgens een reeks gevatte dialogen en situaties die de wereld van acteurs op de korrel neemt. Norton weet de scenes waar hij verbaal krachtig mag zijn naar zich toe te trekken. Zie eens hoe hij ieder moment lijkt uit zijn te kunnen springen. Een dreiging die als uitkomst eerder slapstick in zich heeft, want zijn personage maakt zich groter dan hij in werkelijkheid is. In zijn ogen zien we evenveel onzekerheid als van een 15 jarige puber die zich bewijzen wil (bijzonder energiek acteerwerk van Norton). Anderzijds zit hem het amusement in verbale uitspattingen tijdens interacties. Weet ook dat de ludieke 'onderbroek' momenten je nog lang bij blijven nadat de film is afgelopen.

Zwakheden tegenover elkaar tonen de acteurs niet, die verwerken ze in hun personages on stage. Wanneer Riggan zich terugtrekt in zijn loge zijn we getuige van zelfreflexie. Erkenning, zoals hij er vroeger had, is grote motivatie voor deze ijdele persoon. Voor een zaal van 800 personen kunst brengen is ok, maar brengt hem die befaamdheid niet. Ofschoon het idee hem wordt ingefluisterd door zijn alter ego Birdman dat de huidige job geen voldoening kan brengen. Een acteur in een blockbuster geniet nu eenmaal meer populariteit dan een Broadway artiest. Er is ook oog voor de inpakt op het privé leven. Het verhaal toont dat acteren een klein deel is van het geheel. De stress eist zijn tol na een aantal jaren. De eenzame momenten hebben dan ook een akelig schizofreen kantje. Michael Kaeton leeft zich diep in, zodat wij kunnen meeleven in zijn onzekerheden.

Inner turmoil noch expressieve uitspattingen kunnen effect hebben op de bioscoophanger als de vertaling naar het beeldscherm niet goed is. De openingsshot prikkelt en verbaast, terwijl de voice over ons de mentale state of mind verduidelijkt. Onafgebroken volgt de camera ons hoofdpersonage, om vervolgens doorheen gangen en kamers uit te komen op het podium alwaar acteurs en actrices repeteren. Nog steeds gaan we verder in één vloeiende beweging van 360 graden ronde de tafel waar een geanimeerd gesprek plaatsvind. Let zodra je kan eens op de looks van de dame met de inktzwarte haren en sigaret, Laura (Andrea Riseborough), precies Bette Davies uit 'All About Eve' (1950). Op een aantal conventionelere overhangen na (van dag naar nacht bijvoorbeeld) laat de film zich bekijken alsof hij in één stuk werd opgenomen. Meerdere kijksessies zijn nodig om alle overhangen tussen de verschillende shots (bij in -en uitgaan van kamers bijvoorbeeld) te spotten. Alfred Hitchcock trachtte dit effect te bereiken met 'Rope' uit 1948. Een gewaagd technisch experiment waarmee grenzen werden verlegd op vlak van editing. Cinematograaf Emmanuel Lubezski (filmde ook Iñárritus' Gravity) en regisseur lieten zich nog inspireren door Hitch. Metershoog boven het podium vertrekt een shot naar beneden, waar de acteur op de buhne staat, tot helemaal in close-up. In Notorious (1946) verstrekt de camera bovenaan de inkomhand en eindigt met een close-up van de sleutel in het hand van Ingrid Bergman. Zet deze twee scenes eens naast elkaar, de gelijkenissen zijn duidelijk. De rest van de film wordt getypeerd door gevoel dat er met een handheld de personages volgt. De persoon die aan woord is, is in focus. De andere participant blijft in beeld of er net buiten tot de conversatie naar haar/hem verschuift. Zonder cut-in ben je aanwezig bij elke conversatie. Kortom : Nouvelle Vague met de nadruk op het hyper persoonlijke.

Na elke conversatie sluit er terug een deur en gaat er een andere open, een volgend gesprek staat voor je klaar. Het verhaal zet zich steeds verder, binnen een vaste structuur. Voorbij de helft treed er gewenning op. Je weet dat voorbij een gang er terug een kamer komt. Hoewel we kunnen meeleven in de stress van de protagonist is het hem volgen is zijn ultieme bevrijding minder voor de hand liggend. Het overkomen van zichzelf heeft voorrang op de afloop.

Birdman is een visuele parel van perfectie die met gevatte opmerkingen, emoties en puike acteerprestaties zijn doel niet mist. Dat is top entertainment zijn voor zowel critici als publiek.     

AANRADER

Steven Vancompernolle

08-02-2015 om 00:00 geschreven door S. V.  

Als ik hoor van een Nederlandstalige jeugdfilm uit de lage landen dan is mijn nieuwsgierigheid al instinctief geprikkeld. Het valt zo vaak niet voor laat staan dat de doelgroep de allerkleinsten zijn. We spreken hier niet over een vernieuwde versie van een vehikel dat reeds bestond of een zoveelste remake in een rij van 99. Een nieuw verzonnen verhaal en handgetekende animaties te bekijken zonder dat je hoeft bevooroordeeld te zijn. Langs onze zijde te aanschouwen in een versie met Vlaamse stemmen.

Wat als dieren nu ook eens cadeaus van Sinterklaas wilden omdat ze zich een gans jaar voorbeeldig hebben gedragen? Dat is de vraag die Fretje (stem van Matteo Simoni) zich stelt. Een probleem die hij ook voorlegt aan de andere huisdieren zoals Kari (Tine Van Den Wyngaert), Takki (Bruno vanden Broecke) en Knijn (William Boeva). Dat Sinterklaas bestaat daat is Fretje zeker van, het enige wat hem rest is zijn vrienden overtuigen en samen op weg gaan naar de boot van de goede man. Takki en Kari vergezellen hem.

Topografie

Dit is een product voor de aller jongste bioscoopbezoekers. Het taalgebruik samen met de verhaallijn zijn niet te ver gezocht en zijn ook educatief verantwoord. Onderweg komen waarden zoals vriendschap, eerlijkheid, beloftes houden,.. aan bod . Zo heeft men bijvoorbeeld kundig een situatie uitgekiemd waarbij ons gezelschap de straat moet oversteken (over een voetpad met lichten) waar de nadruk op eigen veiligheid wordt gelegd terwijl de spanning 'van het moment' behouden blijft. Bijzonder geslaagde combinatie van facturen dus. Een aangename verassing was Takki die komt aandraven met het woord 'Topografie' (uiteraard wanneer er op de landkaart moet gekeken worden). Of een 3,4,5 jarige dit zal meenemen naar huis is een vraag die niet aan de orde is. Heel goed om dergelijke woorden reeds voor te schotelen. Aanleiding geven tot uitbreiding van de woordenschat bij kinderen kan alleen maar positief worden onthaald. Arnoud Rijken en Michiel Snijders, de schrijvers van dit verhaal, zorgen er immers voor dat er geen vervelende momenten opdoemen. Een aantal liedjes zorgen voor nog wat meer afwisseling. Woordspelingen laat men tactvol links liggen (scheldwoorden maken evenmin deel uit van de woordenschat).

Netjes afgewerkt

Grafisch mogen we van een mooie prestatie spreken. De achtergronden zijn kleurrijk zonder al té fel te zijn. De daarop geanimeerde (handgetekende) figuurtjes hebben ieder een toegankelijke persoonlijkheid, zijn anatomisch correct en met oog voor detail afgewerkt. De begeleidende muziek en eerder vernoemde liederen werden geschreven door Miguel Wiels. Vlotjes lopen, vliegen en glijden we mee met de diertjes die in elke scene een stapje dichter te komen bij hun doel. Alles samen een onderhoudend geheel, ook voor begeleidende volwassenen. Weliswaar zijn er een aantal figuurtjes die echo's lijken te zijn uit Disney's De Speurneuzen (de kwaadaardige Rat) en Over The Hedge van Dreamworks (kat met frans accent, eveneens ook de speelse hond).

Met hun eerste langspeelfilm (eerdere kortfilms buiten beschouwing gelaten) maken regisseurs Albert 't Hooft en Paco Vink meteen indruk. Vooral geschreven en geregisseerd door onze noorderburen (eveneens de tekeningen voor de achtergronden) en de animatie (van Fret en co) in België. Trippel Trappel heeft al vele gezinnen een mooie middag bezorgt en zal dit in de toekomst vooral blijven doen dankzij een vloeiend verteld verhaal, kleurrijke tekenstijl en grote toegankelijkheid.

AANRADER

Steven Vancompernolle

08-01-2015 om 00:00 geschreven door S. V.  

Met de Batman trilogy toonde Chstopher Nolan (samen met broer Jonathan) zich aan het blockbuster publiek als schrijver en regisseur. Hij wist van een bestaand concept, comic books en een handvol middelmatig en/of schreeuwlelijke verfilmingen, een reeks stevige films te maken met een volwassen imago. Daar tussenin liggen The Prestige (2006) en Inception (2010). The prestige met een scenario van gewapend beton en Inception met zijn verschillende lagen, waar menig filmliefhebber maar bleef op kauwen. Hun talent en ervaring om gekende concepten up te graden en ingenieuze verhalen uit te schrijven hebben ze aangewend om een space-epic te creeëren. Sci-fi, een terrein waar de groten zoals Stanley Kubrick, Ridley Scott, George Lucas en Steven Spielberg zich al op begaven. ''So... What's still out there?''

Eerst en vooral wordt de tijd genomen om vader/dochter relatie te schetsen binnen het gezin. Cooper (Matthew McConaughy) is een ingenieur (weduwnaar) die gewassen verplant om zo nog in een steeds er op uitgaande wereld de kost te verdienen. Doordat er één gezin wordt in beeld gebracht krijgen we de algemene erbarmelijke staat van moeder aarde te horen van de karakters zelf. Door een efficiënt geschreven script krijgen we in een aantal minuten de begrippen wetenschap, schaarste, overleven,... te verwerken. Cooper neemt zijn kinderen maar al te graag mee om een neergestorte drone te bestuderen. Op een vriendschappelijke wijze zien we een vader die bij zijn kinderen (dochter én zoon) zaken zoals nieuwsgierigheid, problem solving, vastberaden doorzetten. Het eerste half uur is hij met zijn kinderen in praktisch elke frame. Net zoals in Contact (1997) krijgt je nadrukkelijk die sentimentele waarde van een fragiel gezin ingeplant. Fragiel omdat de omgeving waar zij afhankelijk van zijn veel degressieve tekens laat zien. Dergelijke kwetsbaarheid zet van meet af aan een mechanisme van motivatie in gang, overlevingsinstinct.

Michael Caine, is terug als mentor (hence Batman en Inception), Als astrofysicus Dr Brand is hij de belangrijkste verklarende personage in het verhaal. Verklarende uiteenzettingen zijn essentieel in Interstellar. Heel wat terminologie over zwarte gaten, relativiteitstheorie e.d. dus. Humo en Cobra hebben het in hun commentaar over 'teveel van het goeie' en eerder 'langdradige' gesprekken. Maar deze theoretische omzwachtelingen zorgen er wel net voor dat een bioscoopganger gefocused blijft. Het vergt effectief een inspanning maar ieder wie al een film van Nolan heeft gezien weet dat deze man de cerebrale werking graag stimuleert bij kijklustigen. Het is niet wenselijk om klakkeloos alle technologie met bijhorende existeniële, nihilistische levensbeschouwingen te aanvaarden met opengesperde mond zonder er bij stil te staan en mee te dragen tot aan de laatste minuut. Nolan heeft hier wederom een product af dat respect afdwingt om er terug te geven. Door een zwart gat reizen heeft zijn consequenties. Tijd krijgt een zeer prominentie plaats en beïnvloed alle persoonlijke relaties. Bewoners hier op aarde verouderen snel terwijl er aan Cooper en Amelia (Anna Hathaway) de grijze haren het verpinken zich te laten zien. Doorweven van het onherroepelijke van de tijd met het daaraan verbonden noodlot moeten de ontdekkingsreizigers een ware odyssee ondergaan. Grafisch is deze film adembenemend. Een aantal beeldcomposities die ons als kleine mensheid tegenover het majestueuze van de ruimte plaatsen. Evenzeer het imminente gevoel dat er geen weg terug is. De noodzaak van hun missie resulteert uiteindelijk in logica om zich te begeven in het onbekende. De visuele effecten in de reflecterende shots zorgen voor meer bewustzijn van waar we ons bevinden en wakkeren de interesse aan om eens stil te staan bij het conceptuele van hun onderneming. In plaats van gewoon mooie plaatjes te schieten versterkt zo het visuele de beleving. Strakke ruimte vaartuigen in een genereus geconstrueerde omgevingen (zwart gat, mystieke koude planeet,...) in zowel bangelijke stilte als onder begeleiding van epische muziek waar Hans Zimmer voor tekende. Een episch verhaal van deze proporties kan niet zonder explosies, narrow escapes en persoonlijke overwinningen. Er is altijd die anticipatie als toeschouwer : Hoe flikt hij het deze keer? Hoeveel invloeden er ook mogen zijn (en deze film is dan ook niet de eerste met epische muziek natuurlijk), Zimmer liet ongetwijfeld het DNA van de muziek uit Fritz Lang's ruimte verhaal 'Frau Im Mond' (1929) over zich geen komen. Herkenbaar uit 1929 zijn bijvoorbeeld de ritmische orgelklanken die de lancering ondersteunen. De tijd in de muziek stond ook niet stil zodat we anno 2014 heel dramatische composities aanhoren  Zo scheutig gecomponeerd zelfs dat de muziek het melodrama bij momenten overstijgt. Alsof de soundtrack zijn gangen mag gaan en gebeurtenissen in het kader te klein zijn voor wat de muziek wil uitdrukken. The Dark Knight werd alle melodrama ontzegt. Inception toonde een ontroostbare Marion Collitard (als Mal), de tranen vloeiden rijkelijk op, eveneens, de tonen van Hans Zimmer. Het nieuwe space adventure toont op die momenten waar cinematografie en diepe emotie samen komen geforceerde expressies. Kunnen moeilijk als meerwaarde gezien worden aangezien de tijd al genomen werd om de personages te verklaren. De menselijke keuzes komen reeds logisch over, dan is artificieel hyperboliseren ondienstig. Wanneer het thema van de alles overstijgende liefde en hoop naar het einde toe het verhaal overspoelt, kan ridiculisering worden afgewend door intiem acteerwerk en bondige dialogen alvorens alle opgebouwde empathie verloren zou gaan.

Interstellar kan door zijn kwalitatieve verdeling van vlot scenario, intelligent script en actie drie uur lang boeien. In een genre waar intussen zoveel verhalen vertelt werden is dat al een prestatie op zich. Deze strak vertelde odyssee toont zich van zijn beste kant in de donkerste momenten om ons finaal een Neo-Kubrickiaanse conclusie te bezorgen. Zou Kubrick mogen meekijken dan zit hij ergens achteraan, doorgezakt, met heimelijk opgetrokken mondhoeken. Want... er is nog hoop...  

AANRADER

Steven Vancompernolle

07-11-2014 om 00:00 geschreven door S. V.  

Het 41ste Filmfestival van Gent. Er was keuze uit zoveel, dat sommige dagen een harde noot waren om kraken tussen de verschillende screenings. In de mate van het mogelijke (en praktisch haalbare) maakte ik een selectie. 8 nieuwe films kon ik bekijken, hieronder een overzicht met een korte bevinding.

Woensdag 15 oktober 2014, 20u, Studio Skoop.

P'tit Quinquin (4 delige serie 200min) van Bruno Dumont.

Bij de aankondiging wilde Bruno Dumont ons onder ander kwijt dat het moeilijkste maar tevens ook het plezantste, het werken met de kinderen was. Een miniserie met kinderen, die zich wat volwassener moeten voordoen zoals ze zijn, rond een reeks mysterieuze, wansmakelijke zal Dumont een uitdaging in gezien hebben. Gooi er een duo geen al te snuggere flikken bij, wat kritiek op 'de kerk' en zo heb je al een stevig, zij het eenvoudig, set up voor je verhaal. Quinquin betekend zoveel als deugniet of sloeber. De opening van de serie begint zo goed als meteen met een close up van de protagonist 'Quinquin' (want een andere naam wordt aan het jongetje niet gegeven).

In Normandië komen 2 rechercheurs toe op een plaats van misdrijf waar ook de kinderen naartoe gekomen zijn. Nieuwsgierig als Quiquin en zijn vrienden zijn (inclusief zijn zus) zijn ze gebeten door het mysterie en laten ze geen ogenblik voorbij om de rechercheurs te volgen. Dankzij het contrast van de aandoenlijke jongen mensen en de klungelige blijft het ook boeien en bijzonder aangenaam kijken. Er wordt ook een beeld geschetst van het eerder afgelegen dorpje en zijn inwoners, waar uiteraard verdachten naar voor worden geschoven. Nieuwe karikaturen worden regelmatig aangebracht, de thuis situatie van Quinquin komt ook in beeld als ook het aanbrengen van nog een aantal nieuwe slachtoffer...in de vorm van koeien. Door die quasi constante aanvoer van plot elementen en personages blijft het een levendige beleving van wat er op het scherm gebeurt.

Zo halverwege de 2de aflevering moest ik me toch even afvragen of het ook haalbaar was om dit effectief gedurende 4 volle episodes van 50 minuten vol te houden. In het vierde, en laatste, deel verschuift quasi alle aandacht naar commandant Van der Weyden en luitenant Carpentier. Op dat moment kennen we deze figuren al en is ook geen evolutie in hen vast te stellen. Van Der Weyden trekt reeds 3 uur bekken en Carpentier lijkt in auto rijden nooit gewoon te worden. Dit alleen, zonder ondersteuning van anderen personages, is niet voldoende om de glimlach op het gezicht te houden. Daar waar je in de eerste 3 delen in een flow zit wordt nu het tempo gedrukt, de toon serieuzer en krijgen we nog maar luttele minuutjes Quiquin in beeld. Die bengels die fratsen uithaalden, en waaraan je als kijker snel verknocht raakt, schrijft men nagenoeg weg uit het scenario. Veel aangename prikkels vallen in het laatste deel nagenoeg weg zodat de ontknoping, als die er dan al mag zijn, je koud laat.

Ondanks dat het laatste deel er wat aan bengelt neemt dit niet weg dat voor het grootste deel van de tijd de reeks van Dumont heel genietbaar is. Alleen had sloeber Quinquin een gemis moeten zijn zodra de aftiteling begon, en dat is nu niet het geval.

GOED

Donderdag 16 oktober 2014, 19.45u, Kinepolis. 

LEVIATHAN (140min) van Andrey Zvygintsev

Rusland, een kustdorpje waar ooit eens bedrijvigheid was, woont Dmitri met zijn vrouw en dochter. Samen met een bevriende advocaat tracht hij zijn gezin te behoeden van onteigening. Als snel wordt duidelijk dat hij het moet opnemen tegen een uitgekookte burgemeester die steun vind bij de orthodoxe kerk en van hogerhand. Hun huis ligt er verlaten bij zonder rechtstreekse buren. Een teken van eenzaamheid en machteloosheid, want al snel wordt duidelijk dat David zijn kansen tegen Goliath nihil zijn.

Een overduidelijk aanklacht tegen het beleid van Vladimir Poetin maar wel verbijsterend mooi in beeld gebracht. Het is de combinatie van beelden, locaties, gelaatsuitdrukkingen die er grauwe poëzie van maken. Leviathan moet dikwijls de verwijzing doorstaan met het verhaal van Job uit de Bijbel. Maar evenzeer kan je de link leggen met de geschriften van Thomas Hobbes, uit de 16de eeuw. De term Leviathan werd aangewend om de heerser aan te duiden die de Absolute macht bezat. Hoe het ook mag zijn, ook dit verhaal bevat de thematieken lijden en macht. Al wat Dmitri wil is een plaats voor zijn gezin en een vredevol bestaan. Een recht dat wij, als kijker, vaak als evident beschouwen. Er wordt een heel realistisch beeld geschetst van dit gezin en haar omgeving. Het gezin staan centraal en staat onder druk. Ook de flessen vodka brengen hier geen beterschap. Een neerwaartse spiraal blijft zich verder ontplooien, echter is er wel altijd dat temperament aanwezig die de wil tot leven en de hoop in stand houd.

De regisseur neemt alle tijd die nodig is om de kijker te betrekken in een nihilistisch verhaal met een kritische boodschap. Door dit pijnlijk persoonlijk verhaal te vertellen worden de oneerlijke machtsverhoudingen tussen instituties en bevolking benadrukt.

TOPFILM

Donderdag 16 oktober 2014, 22.30u, Kinepolis.

STILL THE WATER (121 min) van Naomi Kawase

Een Japans-Franse co-productie waarin 2 jongeren centraal staan. Een meisje en een jongen leven op het Japanse eiland Amami, waar er van verstedelijking geen sprake is. In plaats daarvan mag de ruige natuurlijk zijn gang gaan. Een eerste vergelijking met 'The Blue Lagoon' is snel gemaakt. Gelukkig maar dat deze film meer respect toont voor het intellect van de kijker.

De natuur, het leven en aanvaarden van beiden als mooie, overweldigende machten staan hier behoorlijk centraal. Toch telt het persoonlijke verhaal ook. De jongen leeft alleen met zijn moeder zijn vader trok naar Tokyo. In deze periode van zijn leven valt het gemis van een vader figuur hem erg zwaar. Zo'n weerspannig karakter kan niet dulden dat een zoveelste 'wannabe' vader is gekomen en weer gegaan. Die drang om het water over te steken naar Tokyo blijft aanwezig. Het meisje, deze film hecht dus weinig belang aan namen, staat dan weer op het punt haar moeder te verliezen. Het liefdesproces neemt een aanloop , ervaringen worden gedeeld en een aantal stormen komen en gaan. De sterke close-up van het meisje in questie bij een ritueel offer van een dier komt naar voor als één van die momenten waarop de hoofdpersonages geconfronteerd worden met onvermijdelijke gebeurtenissen en/of verplichtingen. De eindigheid letterlijk in de ogen kijken samen met de hoofdpersonage is een uitdagende maar lonende klus. Het naturalisme uit de literatuur is nadrukkelijk, toch passend, aanwezig op een aantal specifieke momenten.

'Still The Water' verreist een inspanning, een wil om mee te gaan. Als de levensbeschouwingen een klik kunnen maken en de natuur u niet onberoerd laat dan is dit werkje een mooie ervaring.

AANRADER

Zondag 19 oktober, 14u, Kask

FROM WHAT IS BEFORE (338 min) van Lav Diaz

Als snel kan je te weten komen dat de Filipijnse regisseur Lav Diaz een handje weg heeft om ellelange films te componeren. Wat deze man allemaal te vertellen kon hebben maakte me nieuwsgierig en zag ik de kans schoon om een vertoning van ruim 5uur bij te wonen.

Filipijnen jaren '70, een tijdstip waarop communisme ook deze eilanden bereikt, ligt een dorpje op de grens van conflicten tussen het staatsleger en het communistisch leger. Echt een hoofdrol of heldenrol is er niet specifiek. Misschien dan in de rol van Sito, die gaandeweg een overlever blijkt. Met lange takes met de camera op een statief komt de omgeving in beeld. Lav Diaz (eveneens documentairemaker) loopt hier op een dunne grens van docu en film. Alleen het diepe zwart-wit waarin de film is geschoten, laat gewaarworden dat deze feiten tot het verleden behoren. Zonder ondersteuning van soundtrack en onnatuurlijk traag komen de geheimen en het onheilspellende noodlot naar voor. Er is uitvoering tijd om alle inwoners en belanghebbenden (Christendom en leger) in het scherm te schilderen. Wat opvalt is de trage, dreigende wijze waarop de mensen personage in het kader bewegen. Een beetje filmkijker heeft al door dit dorp 'op de rand' zich eveneens op de rand van zijn eigen bestaan bevind.

Het verder verduidelijken van het plot en de personages is moeilijk zonder te veel te verklappen. Het plot bevat daarvoor te weinig gebeurtenissen in vergelijking met de duurtijd van de film. Een stijl die zonder verpinken doet denken aan die van een aantal werken van Michael Hanneke, zoals The Seventh Continent en nog veel meer The White Ribbon (Ook over een gedoemd dorp). Filmkunst met een harde, historische thematiek maar wanneer het neerkomt op de filmtechniek dan is Diaz weinig origineel.

GOED 

Maandag 20 oktober 2014, 20u, Kinepolis

BLIND (96 min) van Eskil Vogt

Zonder voorgeschiedenis vallen we binnen in het leven van de blinde schrijfster Ingrid. Opzet van het verhaal is eenvoudig. Ingrid schrijft gepassioneerd, heeft een echtgenoot en heeft een tekortkoming.

Waar denkt een schrijver aan? Vanwaar komt die inspiratie? Om dat te weten te komen komt en schets tot stand van heden en verleden. Dit om te tonen dat de schrijfster een persoonlijk verhaal vertelt. Er wordt ook heel vlijtig heen en weer geswitched tussen vroeger en nu maar evengoed fantasie en werkelijkheid. Gaat haar man nu werkelijk naast haar in bed, met de laptop op de schoot, liggen surfen? En dat dan nog met een andere vrouw? Onmiddellijk daarna speelt zich een etentje af dat zich in het verleden bevind, om zo terug over te gaan naar Ingrids persoonlijk verhaal. Zo zit de film vol van dergelijke sprongen, zonder het narratieve uit het oog te verliezen weliswaar. Op boeiende wijze bolt haar ontluiking verder.

Hoe beperkt het verhaal ook mag zijn, het is allemaal boeiend in beeld gebracht en met veel proza vertelt.

AANRADER

Maandag 20 oktober 2014, 22.30u, Kinepolis

TURIST (118 min) van Ruben Ostlund

Van Noorwegen (Blind) steken we over naar Zweden (Turist). Een komisch familie drama over een modaal gezin, Moeder, vader en 2 kinderen. But, what lies beneath?

In films zoals deze is het belangrijk om zowel het contrast tussen de partners vast te leggen als de zaken die hen binden. In dit geval 2 persoonlijkheden die elkaar zowel kunnen aanvullen als afstoten. Zo kan een  eigenschap van Tomas, als zijnde een angsthaas in denial, kan banaal gebracht worden maar ook subtiel. Gelukkig merken we in hun dagelijkse gedragingen en gesprekken met anderen (o.a. een bevriend koppel) wat de verhoudingen zijn. Want zo blijkt goede vrouw Ebba er goed in te zijn elke situatie naar haar te kunnen zetten, vanuit een gevoel van onveiligheid.

Wanneer een gecontroleerde lawine iets te dicht bij het terras komt (maar er niets aan de hand is) breekt er paniek uit. In deze paniek loopt Tomas weg zonder zijn gezin te beschermen, iets wat hem achteraf kwalijk genomen wordt door Ebba, die vol is van plichtsbesef. Zo starten discussies tussen hen én met een andere koppel er bij die even ludiek zijn als bij momenten explosief. De humor zit hem voornamelijk in de dialogen, slapstick zien we hier niet. Wat opvalt is de beduidend kleine rol van de kinderen. Hun daden hebben weinig invloed op de wendingen in het verhaal, zij zijn de symbolische binding tussen 2 volwassenen.

Een heel genietbare schets van een gezin, die inspeelt op ons gevoel van verantwoordelijkheid en vertrouwen.

AANRADER 

Woensdag 22 oktober 2014, 20u, Kinepolis

COMING HOME (109 min) van Yimou Zhang

In het China van de jaren '70 is de Culturele Revolutie aan de gang onder Mao Zedong. Voor China een bewijs dat communisme goed kon zijn en voor economische en culturele bloei kon zorgen. Maar wie communisme zegt, zegt ook vijanden en afvalligen.

De man van het koppel moet ondergedoken leven als vijand van het regime, de vrouw blijft jarenlang alleen achter met hun dochter. We krijgen geen namen te horen van het echtpaar enkel van de dochter, Dandan. het is dan ook een universeel verhaal van China, Yimou Zhang wil ons duidelijk maken dat dit gezin zeker geen alleen staand geval was. Na te zijn opgesloten door het regime komt de man vrij en uiteraard wil hij dan ook onmiddellijk terug naar huis. Helaas wordt hij niet herkent door zijn eigen vrouw die, door shock, aan geheugenverlies lijdt. het verder verloop bestaat uit alle mogelijk pogingen van de man om toch dat vonkje te ontsteken omdat hij haar terug herkennen zou. Lijdzaam doorloopt hij alle pogingen (verhalen vertellen, brieven voorlezen,...). Een gedreven man die terug wilde naar de enige plaats waar hij erkenning en genegenheid kreeg. Dergelijke intieme films vallen of staan met de acteurs, en hier doen ze het beiden (Li Gong & Doaming Chen) schitterend.

Eveneens een tijdscapsule naar een andere tijd en een ander land. Het realisme zet zich ook voort in het decors, dat zowel donker, dramatisch is als geloofwaardig. Het is nooit de bedoeling geweest om met plotverschuivingen voor de dag te komen. Het kleine scenario heeft zijn beperkingen waardoor uitwijken naar de grotere context helaas niet mogelijk blijkt.

GOED 

Woensdag 22 oktober 2014, 22.30u, Kinepolis

WHITE GOD (119 min) van Kornel Mundruczo

Lili mag van haar vader haar hond Hagen (meegegeven door moeder) niet houden en moet deze achterlaten op straat. Na een dergelijk begin is de hoop om nog iets baanbrekends te zien wel verdwenen. Toch, met zo'n prachtige hond in de hoofdrol, mag je wel een aantal hartverwarmende, amusante gebeurtenissen verwachten denk ik dan. Wel, het eerste half uur trekt men de kaart van de luchtige jeugdfilm. Zo maakt Hagen vriendschap met een straathond en gaan ze samen vuilbakken plunderen. Uiteraard komt er ook eens gevaar van een slager die het met zijn bijl heeft gemunt op Hagen. En zie daar, net op tijd komt daar de andere kuitenbijtende hond waardoor ze er weer samen vandoor kunnen. Hagen is ook net ietsjes slimmer dan andere honden, precies of hij ook echt nadenkt.

Ondertussen zit Lili, uiteraard in zak en as en neemt ze eigen initiatief om haar hond te gaan zoeken. Helaas kwam Hagen in die tijd terecht in het circuit voor hondengevechten en werd hij nog eens opgefokt tot een moordmachine én, kijk eens aan, hij wist te ontsnappen. juist ja, omdat hij net iets slimmer was. Door nog een omzwerving aangekomen in een asiel waar hij beet naar een bezoeker, nu zal hij worden afgemaakt. Das buiten deze slimme dolle hond gerekend natuurlijk. Kijk, wat er vanaf hier gebeurt is zo absurd, dat het moeilijk is om de film niet uit te lachen. Vanaf het bloederig doodbijten van de man in het asiel volgt er een ware 'revenge-of-the-man-hating-smart-dogs'. Met ons dolle hoofdpersonage als aanvoerder. Politie dient waar geschut boven te halen en nieuwsbericht suggereren dat de gehele stad in gevaar is. Alweer met voorspelbare logica ziet Lili deze berichten en weten beiden elkaar terug te vinden.

Om de stijl van een standaard jeugdfilm te combineren met bloederige horror in een verhaal met absurde (ongepaste) plotwendingen kan in dit geval op geen bijval rekenen. Er komt een teveel van onmogelijke gebeurtenissen op ons af die uit het niets komen. Als toeschouwer krijg je het beschamend gevoel dat je niet meer weet of je nu lachen, huilen of huiveren moet.

SLECHT 

Steven Vancompernolle     

27-10-2014 om 00:00 geschreven door S. V.  

Op de filmfestivals van Toronto (eind 2013), Polen (2014) en London (2013) werd de film bijzonder gesmaakt en ontving en ook awards. Daar niet alleen trouwens, maar nog op tal van andere festivals. De Blu-Ray ligt reeds van augustus 2014 in de winkel maar een film die zo graag gezien wordt in arthouse kringen (maar niet alle smaken gelijk) verdient toch wel even wat meer aandacht. Pawel Pawlikowski mag dan wel geen 'fulltime' regisseur zijn van speelfilms of gekend zijn bij het grote publiek het kan wel een belletje doen rinkelen met de het vernoemen van de titel Last resort uit 2000. Hoe dan ook, Pawel wist reeds menige mensen te bekoren met zijn laatste werk. 

Hij ons Ida volgen, die op het punt staat te worden ingewijd als non. Immers ook Agata Trzebushowska acteerdebuut (komt ook aan bot in de extra's). Net voor die inwijding wordt haar opgelegd om nog een laatste bezoek te brengen aan een familielid, haar tante Wanda Grutz. gespeeld door Agata Kulesza. Beide Agata's vormen een duo met, uiteraard, de nodige contrasten. Een roadmovie, maar dan wel één door een land die nog herstellende is van oorlogswonden. Het polen uit het jaar 1962, die men hier schetst, is zorgvuldig in beeld gebracht in glashelder, haarfijn zwart-wit. Statische camerapunten tonen hoe dit land evenzeer nog naar zijn identiteit zoekt als de jonge Ida, die in contrast met het land nog niet in aanvaring kwam met wreedheden. Omgeving en personages emulgeren met elkaar door net een combinatie van cinematografie en Wanda dus stukje bij beetje open bloeit. Een grimmige, doch naturelle, omgeving mooi in beeld gebracht in een land waar ontkenning deel uitmaakt van het dagelijks leven. 

Afdwalende blikken, close-ups en bezinnende momenten laten ons gissen naar wat er in Ida werkelijk omgaat. Wanneer je de scene bekijkt met de jazz muziek dat staat de ingetogen passie in haar ogen te lezen. Agata Trzebushowska weet persoonlijkheid met mysterie te combineren in haar looks. Pawel nam de vrijheid om deze ongekende, jonge schone te casten en niet zonder resultaat.  In de rol van mentor zit de ervaren Poolse toneelspelster Agata Kulesza simpelweg gesculpteerd. Je kan niet anders zien dan een door het leven geharde vrouw die oprecht wil zijn tegenover Ida. Verlichting brengen met een strenge blik, lurkend van een sigaret als het ware. Deze tocht op zoek naar wat er met de ouders van Ida is gebeurt zou geen roadmovie aspect hebben als Ida er niet zou door evolueren. Navenant zijn de contrasterende situaties die haar laten twijfelen tussen een kloosterleven en het wat meer vrije bestaan. Zo'n twijfel is universeel, menselijk en herkenbaar. Allen zijn we beïnvloed door de acties van onze ouders, evenmin kiezen we het land waarin we geboren zijn. Het zijn net onze persoonlijke, vaak met twijfel doorspekte keuzes die onze weg bepalen. 

Als kleine voetnoot toch even dit : Het uitgangspunt van een non voor haar inwijding doet sterk denken aan Viridiana uit 1961, de klassieker van meestercineast Luis Bunuel. Viridiana moet haar nonkel, Don Jaime, gezelschap houden net voor haar inwijding. Met een thematiek zoals verlies van geloof, verlies van waarden, onderdrukking van de vrouw,...was deze film in zijn tijd dan ook erg gewaagd. Het verhaal van Ida gaat een andere kant op, het verloopt eveneens een stuk ingetogener. Bunuel's prent is ook alles behalve een tocht door een landschap. Afgezien van de positie waar de centrale figuur zich aanvankelijk in bevind (en eventueel de knipoog naar de kerk) zijn er verder geen parallellen. Het lijkt er op dat Pawel Pawlikowski maakt een knipoogje, de link(s) leggen laat hij aan anderen over.        

Een kleine intieme film die, hoe kan het ook anders, geen gigantisch budget genoot. Maar het resultaat is schitterend. De verschillende nominaties en awards zijn volledig terecht. Of inhoudelijk de blu-ray een award mag onvangen is een andere vraag. Behalve een interview met de regisseur is er jammer genoeg niets anders op te bespeuren. Nu is het heel erg begrijpelijk dat een low-budget film geen hopen extra's krijgt, maar al wie verliefd wordt op Ida en zo graag net dat ietsje meer wil weten blijft in de kou staan. Op de beeldkwaliteit zelf valt niets op te merken. Elke beeld is er eentje om in te kaderen en brengt de blu-ray versie alleen maar ode aan. 

14-10-2014 om 00:00 geschreven door S. V.  

2 zonnige lentedagen in april, namelijk de 2de en de 3de, waren data waarop ik in donkere zalen plaatsnam voor screenings. Gefrankeerd door insiders, studenten audiovisuele kunsten en liefhebbers kreeg ik uiterst originele (kort-) films over me heen.
Helaas kon ik maar aanwezig zijn op woensdag en donderdag ('s avonds) en gingen de andere dagen aan me voorbij. Nota's werden net na de vertoningen geschreven. Het overzicht nog plaatsen is hoogdringend.

2 april 2014 : Opening Night @ Minard

Let Me Count The Ways (2004) 20' , Leslie Thornton :
 
Het laatste deel laat je pas echt nadenken. Een tekst rolt over beeld op beelden van een docu 'The Growth Of Plants'. De beschrijving van afwijkingen bij planten veroorzaakt door radioactieve straling gaat steeds sneller en sneller over het scherm rollen, van onder naar boven, tot je niet meer volgen kan. In het geheel verbleekt die beschrijving als een bagatel, menselijk leed werd veroorzaakt door Hiroshima. Aanloop, de oorlog zelf en nasleep van Vietnam, staan in contrast de droge bevindingen. Een duidelijke boodschap. Hoewel de filmflarden los staan van elkaar maakte Leslie Thornton een narratieve kortfilm. Van Kim Phuc tot het 'wasteland' die de bom naliet, beelden die blijven hangen.

Redemption (2013) 27', Miguel Gomes :

Een vloeiende railway van beelden gedestilleerd uit verschillende bronnen. Hoofdzakelijk huwelijksfeesten en/of net er voor of er na.
''Zou je nog willen trouwen in het nieuwe millennium'' lijkt wel de achterliggende gedachte en ook het gevoel waarmee je achter blijft. Weemoedigheid is ook een emotie waarmee we eens geconfronteerd mogen worden, daarom verdiende deze collage van beelden ook een screening.

3 april 2014, screening van 19.30u : @ Sfinx

Pestilent City (1965) 16', Peter Emmanuel Goldman

Van Times square tot Harlem, Doorheen Manhattan ben jij als kijker (in zwart-wit) getuige van verderf en armoede in steden. Evenzeer als de mensen die voorbij lopen kijken we er gewoon op toe/neer en gaan we mee naar het volgende obscure plaatsje onder een brug of met mensen gevulde straat. ''wij zielige/onwetende mensheid''. Koyaanisqatsi (1982) stemde ons tot nadenken, wel Goldman vond in 1965 al dat we eigenlijk zo goed niet bezig waren. ''Olga and her white slaves'' hangt er ergens uit in een druk bewandelde straat. Dit filmfragment in negatief gefilmd is veelzeggend, o.a. we zijn slaven maar beseffen het niet.

La Nuit (2014) 12'',  Robert Frenz           

Wederom terug naar 't stad, wederom in zwart-wit maar deze keer spreken de beelden niet voor zich. Mysterieuze, donkere kiekjes van plaatsen in een stad. De camera start van ver af om dan geleidelijk aan in te zoemen. Maar dan ook weer net niet scherp genoeg. Als kijker krijg je precies de neiging om IN het scherm te willen kruipen om zo eens dichter te gaan zien  Zonder enige begeleiding van muziek is de film wel een lange rit, ook al duurt het maar 12 minuten.

Dammi I Colori (Give Me The Colors (2003) 16', Anri Sala

De Albanese hoofdstad Tirana werd door het project van burgemeester Edi Rama opgevrolijkt begin jaren 2000. Meneer Rama spreekt als een revolutionair als hij laat optekenen : ''Dit project is niet het resultaat van democratisering maar meer de avant-garde van democratisering''. Progressief denken en streven naar beter kunnen we enkel mar beamen maar de vraag die rijst is : Wat heeft een vagebond nu aan een stad waar huizen geschilderd worden in mooie felle kleuren? Positive image 'building' kan ook voor een stad, dat is mooi, no doubt. Maar problemen in de huisvesting, ziekte, sociale zekerheid,...los je er niet mee op. We kregen geen interview met een inwoner te zien. Ook geen 'gelukkige' inwoners in close-up. Een mooie reportage, kan inspirerend zijn om eens na te denken over het uitzicht van onze steden. Alleen té politiek gekleurd.

Passagem (2014) 15', Leni Hughe

De stemmen van twee mannen in gesprek op nachtelijke beelden van Sao Paulo. Allerhande shots zijn te bekijken : Mensen doorheen de ruit van hotelkamer, sluitende winkels, lege terrassen, bars, ... Ondertussen verloopt het gesprek zoals veel gesprekken kunnen lopen. Van werk tot spreken over 'lust' en alles er tussenin. wordt hun gesprek gestuurd door wat ze zien op hun weg die ze te voet afleggen? Zijn de getoonde beelden ook wat het duo ook zelf ziet? Dit kan of mag je zelf invullen...

3 april, screening van 21.00u : @ sfinx

Swallow (2013) 12', Laure Prouvost

Haarscherp, intens, vredig maar wellustig. Zijn eerste woorden die bij me opkomen. Naakte vrouwen bij een waterval afgewisseld met close-up van opengaande mond, onder begeleiding van diepe ademhaling. Sappig vers fruit dat met veel zin een vrouwenmond verdwijnt, al is er evenzeer een vis te zien die fruit ook wel lust. Knappe montage van een kunstenares die zich laat inspireren op avant-garde film, met vleugje surrealisme, en er meteen een stapje verder in gaat mét heel eigen toets.

Wantee (2013) 14', Laure Prouvost

Terug snelle cuts, dit keer surrealistisch. De vorm van de theekopjes alleen al geven blijk van een oog voor vorm, kleur en humor.
Een klein, kleurrijk maar rommelig kamertje laat een bizarre sentimentele stemming omslaan naar claustrofobie, radeloosheid en ook horror. Het schreeuwen van ''grandpa, grandpa!!!'' dringt diep de oorschelp binnen, en draagt er aan toe dat deze filmervaring niet vlug vergeten wordt.

Monolog (2009) 12', Laure Provoust

Laure zelfs in dialoog met het publiek om ons te betrekken in de film. Ze spreekt tegen ons over de ideeën, twijfels,... . Ook met de afstand tussen kijkers en spelers gaat ze spelen : ''I think you look quite good from here''. Klinkt het uitnodigend.  Heel 'parodisch' en met een strak tempo. De jump-cut on speed. Jean-Luc Godard kan er alleen maar jaloers op zijn.

The Fine Arts (2002) 4', Emily Vey Duke & Cooper Battersby

Een jonge bescheiden vrouw staat naakt voor de camera en vertelt dat ze geen enkele inspiratie meer geeft om nog film te maken. Zo parodiëren de makers zichzelf in hun job, een deel van de job die plaatsvind nog voor camera's er staan, die verdomde inspiratie toch. De monotone monoloog is bijzonder effciënt gebracht, mét gevoel voor humor. Je kan spijt hebben dat je er zelf niet opgekomen bent. Eenvoud siert. 

Tentative à Contraindre Le Corps à s'inscrire dans Le Cadre De l'image (1971) 5', Jacques Lizène

Jacques zette camera, op een niet nader vernoemde afstand, richting een gemetselde muur en bewoog zich binnen 'het kader' van het beeld. Een paar passen naar links en naar rechts. Volgende shot staat camera dichter en kan hij minder ver wandelen binnen beeld. En zo gaat verder tot onze held gehurkt in beeld zit maar niet veel meer bewegen kan. Wederom eenvoudig van opzet maar je moet er maar opkomen. Van Belgische makelij dan nog. Chapeau!

L'objet (1974) 11', Jacques-Louis Nyst

Een wetenschapper uit de verre toekomst komt ons zijn bevindingen vertellen over een opgegraven theepotje. Hij heeft ook geen info meer ter beschikking over de 20ste en maakt er zijn eigen verhaal van. Doet hij heel serieus, droog en met overtuiging. De man zit er ook volledig naast. Dit theepotje voorstellen als een ooit levend dier van vlees en bloed maakt het des te lachwekkender. 'Het publiek weet meer' is van toepassing, deze interactie met publiek komt perfect tot zijn recht. Een knipoog naar de foute veronderstellingen in de wetenschap is zeker aanwezig.

3 april, screening van 22.30u : @ Sfinx

A Spell To Ward Off The Darkness (2013) 98', Ben Rivers & Ben Russel

Een eenzame figuur tussen leeftijdgenoten. Hoe eenzaam kunnen we ons voelen binnen een groep? Stel je een rockconcert voor, letterlijk alleen ben je niet maar je vormt ook maar een tijdelijk, onechte groep samengebracht door 1 gemeenschappelijke interesse. Net zoals veel hersenspinsels is dat gevoel van samenzijn een utopie. Hoofdrolspeler Robert AA Lowe drijft weg in eenzaamheid. In de mooie natuur werkt hij samen met andere jonge mensen rond een project (het getal pi komt meer dan alleen maar ter sprake) . Vanuit die heldere natuur dwaalt hij langzaam maar zeker af om te verdwijnen in het donkere, onzekere van de nacht. Wie was die jonge man? Wat drijft hem zo ver? Het structureel, langzaam afdwalen van het hoofdpersonage in een psychose kon bijvoorbeeld Roman Polanski als geen ander, denk maar aan Repulsion of The Tenant. Als je deze methode nu hanteert moet je wel scherp uit de hoek komen. Helaas, tot halverwege is de prent echt wel te genieten, dan komt de kentering waardoor loskoppeling van de werkelijkheid ingezet wordt. Van een gemoedelijk tempo in het eerste deel gaat het naar een tergend trage opeenvolging van statische shots. Tot slot mogen we getuige zijn van een 'onechte groep' die een death metal concert bijwoont. Onze noodlottige figuur ziet zichzelf als zanger. Dromen van het ongrijpbare, surrieële en letterlijke verwijzingen naar pi doen effectief ook denken aan de film 'Pi' van Darren Arranofsky. natuurlijk zijn de elementen in deze film anders aangewend in het verhaal. Als het de bedoeling is om de kijker effectief te ergeren met irritant gekrijst op harde metal, dan is men er in ieder geval in geslaagd. Ook dit optreden gaat vervelen op den duur. Kunnen mensen die werkelijk houden van de muziek hun concentratie erbij houden? De inhoud van deze film is interessant maar het kan allemaal veel geconcentreerder, vlotter.    

01-06-2014 om 19:26 geschreven door S. V.  

09-04-2014 om 20:53 geschreven door S. V.  

WAT IS CONCREET DE BEDOELING??
De bedoeling is dat u op regelmatige basis een bericht toevoegt op uw blog. U kan hierin zetten wat u zelf wenst.
- Bijvoorbeeld: u heeft een blog gemaakt voor gedichten. Dan kan u bvb. elke dag een gedicht toevoegen op uw blog. U geeft de titel in van het gedicht en daaronder in het bericht het gedicht zelf. Zo kunnen uw bezoekers dagelijks terugkomen om uw laatste nieuw gedicht te lezen. Indien u meerdere gedichten wenst toe te voegen op eenzelfde dag, voegt u deze toe als afzonderlijke berichten, dus niet in één bericht.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken over de actualiteit. Dan kan u bvb. dagelijks een bericht plaatsen met uw mening over iets uit de actualiteit. Bvb. over een bepaalde ramp, ongeval, uitspraak, voorval,... U geeft bvb. in de titel het onderwerp waarover u het gaat hebben en in het bericht plaatst u uw mening over dat onderwerp. Zo kan u bvb. meedelen dat de media voor de zoveelste keer het fout heeft, of waarom ze nu dat weer in de actualiteit brengen,... Of u kan ook meer diepgaande artikels plaatsen en meer informatie over een bepaald onderwerp opzoeken en dit op uw blog plaatsen. Indien u over meerdere zaken iets wil zeggen op die dag, plaatst u deze als afzonderlijke berichten, zo is dit het meest duidelijk voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken als dagboek. Dagelijks maakt u een bericht aan met wat u er wenst in te plaatsen, zoals u anders in een dagboek zou plaatsen. Dit kan zijn over wat u vandaag hebt gedaan, wat u vandaag heeft gehoord, wat u van plan bent, enz. Maak een titel en typ het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks naar uw blog komen om uw laatste nieuwe bericht te lezen en mee uw dagboek te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met plaatselijk nieuws. Met uw eigen blog kan u zo zelfs journalist zijn. U kan op uw blog het plaatselijk nieuws vertellen. Telkens u iets nieuw hebt, plaats u een bericht: u geeft een titel op en typt wat u weet over het nieuws. Dit kan zijn over een feest in de buurt, een verkeersongeval in de streek, een nieuwe baan die men gaat aanleggen, een nieuwe regeling, verkiezingen, een staking, een nieuwe winkel, enz. Afhankelijk van het nieuws plaatst u iedere keer een nieuw bericht. Indien u veel nieuws heeft, kan u zo dagelijks vele berichten plaatsen met wat u te weten bent gekomen over uw regio. Zorg ervoor dat u telkens een nieuw bericht ingeeft per onderwerp, en niet zaken samen plaatst. Indien u wat minder nieuws kan bijeen sprokkelen is uiteraard 1 bericht per dag of 2 berichten per week ook goed. Probeer op een regelmatige basis een berichtje te plaatsen, zo komen uw bezoekers telkens terug.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met een reisverslag. U kan een bericht aanmaken per dag van uw reis. Zo kan u in de titel opgeven over welke dag u het gaat hebben, en in het bericht plaatst u dan het verslag van die dag. Zo komen alle berichten onder elkaar te staan, netjes gescheiden per dag. U kan dus op éénzelfde dag meerdere berichten ingeven van uw reisverslag.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met tips op. Dan maakt u telkens u een tip heeft een nieuw bericht aan. In de titel zet u waarover uw tip zal gaan. In het bericht geeft u dan de hele tip in. Probeer zo op regelmatige basis nieuwe tips toe te voegen, zodat bezoekers telkens terug komen naar uw blog. Probeer bvb. 1 keer per dag, of 2 keer per week een nieuwe tip zo toe te voegen. Indien u heel enthousiast bent, kan u natuurlijk ook meerdere tips op een dag ingeven. Let er dan op dat het meest duidelijk is indien u pér tip een nieuw bericht aanmaakt. Zo kan u dus bvb. wel 20 berichten aanmaken op een dag indien u 20 tips heeft voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken dat uw activiteiten weerspiegelt. U bent bvb. actief in een bedrijf, vereniging of organisatie en maakt elke dag wel eens iets mee. Dan kan je al deze belevenissen op uw blog plaatsen. Het komt dan neer op een soort van dagboek. Dan kan u dagelijks, of eventueel meerdere keren per dag, een bericht plaatsen op uw blog om uw belevenissen te vertellen. Geef een titel op dat zeer kort uw belevenis beschrijft en typ daarna alles in wat u maar wenst in het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks of meermaals per dag terugkomen naar uw blog om uw laatste belevenissen te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken uw hobby. U kan dan op regelmatige basis, bvb. dagelijks, een bericht toevoegen op uw blog over uw hobby. Dit kan gaan dat u vandaag een nieuwe postzegel bij uw verzameling heeft, een nieuwe bierkaart, een grote vis heeft gevangen, enz. Vertel erover en misschien kan je er zelfs een foto bij plaatsen. Zo kunnen anderen die ook dezelfde hobby hebben dagelijks mee lezen. Als u bvb. zeer actief bent in uw hobby, kan u dagelijks uiteraard meerdere berichtjes plaatsen, met bvb. de laatste nieuwtjes. Zo trek je veel bezoekers aan.

WAT ZIJN DIE "REACTIES"?
Een bezoeker kan op een bericht van u een reactie plaatsen. Een bezoeker kan dus zelf géén bericht plaatsen op uw blog zelf, wel een reactie. Het verschil is dat de reactie niet komt op de beginpagina, maar enkel bij een bericht hoort. Het is dus zo dat een reactie enkel gaat over een reactie bij een bericht. Indien u bvb. een gedicht heeft geschreven, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze het heel mooi vond. Of bvb. indien u plaatselijk nieuws brengt, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze nog iets meer over de feiten weet (bvb. exacte uur van het ongeval, het juiste locatie van het evenement,...). Of bvb. indien uw blog een dagboek is, kan men reageren op het bericht van die dag, zo kan men meeleven met u, u een vraag stellen, enz. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.

WAT IS DE "WAARDERING"?
Een bezoeker kan een bepaald bericht een waardering geven. Dit is om aan te geven of men dit bericht goed vindt of niet. Het kan bvb. gaan over een bericht, hoe goed men dat vond. Het kan ook gaan over een ander bericht, bvb. een tip, die men wel of niet bruikbaar vond. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.


Het Bloggen.be-team wenst u veel succes met uw gloednieuwe blog!

Met vriendelijke groeten,
Bloggen.be-team

08-04-2014 om 23:05 geschreven door