Op de filmfestivals van Toronto (eind 2013), Polen (2014) en London (2013) werd de film bijzonder gesmaakt en ontving en ook awards. Daar niet alleen trouwens, maar nog op tal van andere festivals. De Blu-Ray ligt reeds van augustus 2014 in de winkel maar een film die zo graag gezien wordt in arthouse kringen (maar niet alle smaken gelijk) verdient toch wel even wat meer aandacht. Pawel Pawlikowski mag dan wel geen 'fulltime' regisseur zijn van speelfilms of gekend zijn bij het grote publiek het kan wel een belletje doen rinkelen met de het vernoemen van de titel Last resort uit 2000. Hoe dan ook, Pawel wist reeds menige mensen te bekoren met zijn laatste werk. 

Hij ons Ida volgen, die op het punt staat te worden ingewijd als non. Immers ook Agata Trzebushowska acteerdebuut (komt ook aan bot in de extra's). Net voor die inwijding wordt haar opgelegd om nog een laatste bezoek te brengen aan een familielid, haar tante Wanda Grutz. gespeeld door Agata Kulesza. Beide Agata's vormen een duo met, uiteraard, de nodige contrasten. Een roadmovie, maar dan wel één door een land die nog herstellende is van oorlogswonden. Het polen uit het jaar 1962, die men hier schetst, is zorgvuldig in beeld gebracht in glashelder, haarfijn zwart-wit. Statische camerapunten tonen hoe dit land evenzeer nog naar zijn identiteit zoekt als de jonge Ida, die in contrast met het land nog niet in aanvaring kwam met wreedheden. Omgeving en personages emulgeren met elkaar door net een combinatie van cinematografie en Wanda dus stukje bij beetje open bloeit. Een grimmige, doch naturelle, omgeving mooi in beeld gebracht in een land waar ontkenning deel uitmaakt van het dagelijks leven. 

Afdwalende blikken, close-ups en bezinnende momenten laten ons gissen naar wat er in Ida werkelijk omgaat. Wanneer je de scene bekijkt met de jazz muziek dat staat de ingetogen passie in haar ogen te lezen. Agata Trzebushowska weet persoonlijkheid met mysterie te combineren in haar looks. Pawel nam de vrijheid om deze ongekende, jonge schone te casten en niet zonder resultaat.  In de rol van mentor zit de ervaren Poolse toneelspelster Agata Kulesza simpelweg gesculpteerd. Je kan niet anders zien dan een door het leven geharde vrouw die oprecht wil zijn tegenover Ida. Verlichting brengen met een strenge blik, lurkend van een sigaret als het ware. Deze tocht op zoek naar wat er met de ouders van Ida is gebeurt zou geen roadmovie aspect hebben als Ida er niet zou door evolueren. Navenant zijn de contrasterende situaties die haar laten twijfelen tussen een kloosterleven en het wat meer vrije bestaan. Zo'n twijfel is universeel, menselijk en herkenbaar. Allen zijn we beïnvloed door de acties van onze ouders, evenmin kiezen we het land waarin we geboren zijn. Het zijn net onze persoonlijke, vaak met twijfel doorspekte keuzes die onze weg bepalen. 

Als kleine voetnoot toch even dit : Het uitgangspunt van een non voor haar inwijding doet sterk denken aan Viridiana uit 1961, de klassieker van meestercineast Luis Bunuel. Viridiana moet haar nonkel, Don Jaime, gezelschap houden net voor haar inwijding. Met een thematiek zoals verlies van geloof, verlies van waarden, onderdrukking van de vrouw,...was deze film in zijn tijd dan ook erg gewaagd. Het verhaal van Ida gaat een andere kant op, het verloopt eveneens een stuk ingetogener. Bunuel's prent is ook alles behalve een tocht door een landschap. Afgezien van de positie waar de centrale figuur zich aanvankelijk in bevind (en eventueel de knipoog naar de kerk) zijn er verder geen parallellen. Het lijkt er op dat Pawel Pawlikowski maakt een knipoogje, de link(s) leggen laat hij aan anderen over.        

Een kleine intieme film die, hoe kan het ook anders, geen gigantisch budget genoot. Maar het resultaat is schitterend. De verschillende nominaties en awards zijn volledig terecht. Of inhoudelijk de blu-ray een award mag onvangen is een andere vraag. Behalve een interview met de regisseur is er jammer genoeg niets anders op te bespeuren. Nu is het heel erg begrijpelijk dat een low-budget film geen hopen extra's krijgt, maar al wie verliefd wordt op Ida en zo graag net dat ietsje meer wil weten blijft in de kou staan. Op de beeldkwaliteit zelf valt niets op te merken. Elke beeld is er eentje om in te kaderen en brengt de blu-ray versie alleen maar ode aan. 

14-10-2014 om 00:00 geschreven door S. V.  

2 zonnige lentedagen in april, namelijk de 2de en de 3de, waren data waarop ik in donkere zalen plaatsnam voor screenings. Gefrankeerd door insiders, studenten audiovisuele kunsten en liefhebbers kreeg ik uiterst originele (kort-) films over me heen.
Helaas kon ik maar aanwezig zijn op woensdag en donderdag ('s avonds) en gingen de andere dagen aan me voorbij. Nota's werden net na de vertoningen geschreven. Het overzicht nog plaatsen is hoogdringend.

2 april 2014 : Opening Night @ Minard

Let Me Count The Ways (2004) 20' , Leslie Thornton :
 
Het laatste deel laat je pas echt nadenken. Een tekst rolt over beeld op beelden van een docu 'The Growth Of Plants'. De beschrijving van afwijkingen bij planten veroorzaakt door radioactieve straling gaat steeds sneller en sneller over het scherm rollen, van onder naar boven, tot je niet meer volgen kan. In het geheel verbleekt die beschrijving als een bagatel, menselijk leed werd veroorzaakt door Hiroshima. Aanloop, de oorlog zelf en nasleep van Vietnam, staan in contrast de droge bevindingen. Een duidelijke boodschap. Hoewel de filmflarden los staan van elkaar maakte Leslie Thornton een narratieve kortfilm. Van Kim Phuc tot het 'wasteland' die de bom naliet, beelden die blijven hangen.

Redemption (2013) 27', Miguel Gomes :

Een vloeiende railway van beelden gedestilleerd uit verschillende bronnen. Hoofdzakelijk huwelijksfeesten en/of net er voor of er na.
''Zou je nog willen trouwen in het nieuwe millennium'' lijkt wel de achterliggende gedachte en ook het gevoel waarmee je achter blijft. Weemoedigheid is ook een emotie waarmee we eens geconfronteerd mogen worden, daarom verdiende deze collage van beelden ook een screening.

3 april 2014, screening van 19.30u : @ Sfinx

Pestilent City (1965) 16', Peter Emmanuel Goldman

Van Times square tot Harlem, Doorheen Manhattan ben jij als kijker (in zwart-wit) getuige van verderf en armoede in steden. Evenzeer als de mensen die voorbij lopen kijken we er gewoon op toe/neer en gaan we mee naar het volgende obscure plaatsje onder een brug of met mensen gevulde straat. ''wij zielige/onwetende mensheid''. Koyaanisqatsi (1982) stemde ons tot nadenken, wel Goldman vond in 1965 al dat we eigenlijk zo goed niet bezig waren. ''Olga and her white slaves'' hangt er ergens uit in een druk bewandelde straat. Dit filmfragment in negatief gefilmd is veelzeggend, o.a. we zijn slaven maar beseffen het niet.

La Nuit (2014) 12'',  Robert Frenz           

Wederom terug naar 't stad, wederom in zwart-wit maar deze keer spreken de beelden niet voor zich. Mysterieuze, donkere kiekjes van plaatsen in een stad. De camera start van ver af om dan geleidelijk aan in te zoemen. Maar dan ook weer net niet scherp genoeg. Als kijker krijg je precies de neiging om IN het scherm te willen kruipen om zo eens dichter te gaan zien  Zonder enige begeleiding van muziek is de film wel een lange rit, ook al duurt het maar 12 minuten.

Dammi I Colori (Give Me The Colors (2003) 16', Anri Sala

De Albanese hoofdstad Tirana werd door het project van burgemeester Edi Rama opgevrolijkt begin jaren 2000. Meneer Rama spreekt als een revolutionair als hij laat optekenen : ''Dit project is niet het resultaat van democratisering maar meer de avant-garde van democratisering''. Progressief denken en streven naar beter kunnen we enkel mar beamen maar de vraag die rijst is : Wat heeft een vagebond nu aan een stad waar huizen geschilderd worden in mooie felle kleuren? Positive image 'building' kan ook voor een stad, dat is mooi, no doubt. Maar problemen in de huisvesting, ziekte, sociale zekerheid,...los je er niet mee op. We kregen geen interview met een inwoner te zien. Ook geen 'gelukkige' inwoners in close-up. Een mooie reportage, kan inspirerend zijn om eens na te denken over het uitzicht van onze steden. Alleen té politiek gekleurd.

Passagem (2014) 15', Leni Hughe

De stemmen van twee mannen in gesprek op nachtelijke beelden van Sao Paulo. Allerhande shots zijn te bekijken : Mensen doorheen de ruit van hotelkamer, sluitende winkels, lege terrassen, bars, ... Ondertussen verloopt het gesprek zoals veel gesprekken kunnen lopen. Van werk tot spreken over 'lust' en alles er tussenin. wordt hun gesprek gestuurd door wat ze zien op hun weg die ze te voet afleggen? Zijn de getoonde beelden ook wat het duo ook zelf ziet? Dit kan of mag je zelf invullen...

3 april, screening van 21.00u : @ sfinx

Swallow (2013) 12', Laure Prouvost

Haarscherp, intens, vredig maar wellustig. Zijn eerste woorden die bij me opkomen. Naakte vrouwen bij een waterval afgewisseld met close-up van opengaande mond, onder begeleiding van diepe ademhaling. Sappig vers fruit dat met veel zin een vrouwenmond verdwijnt, al is er evenzeer een vis te zien die fruit ook wel lust. Knappe montage van een kunstenares die zich laat inspireren op avant-garde film, met vleugje surrealisme, en er meteen een stapje verder in gaat mét heel eigen toets.

Wantee (2013) 14', Laure Prouvost

Terug snelle cuts, dit keer surrealistisch. De vorm van de theekopjes alleen al geven blijk van een oog voor vorm, kleur en humor.
Een klein, kleurrijk maar rommelig kamertje laat een bizarre sentimentele stemming omslaan naar claustrofobie, radeloosheid en ook horror. Het schreeuwen van ''grandpa, grandpa!!!'' dringt diep de oorschelp binnen, en draagt er aan toe dat deze filmervaring niet vlug vergeten wordt.

Monolog (2009) 12', Laure Provoust

Laure zelfs in dialoog met het publiek om ons te betrekken in de film. Ze spreekt tegen ons over de ideeën, twijfels,... . Ook met de afstand tussen kijkers en spelers gaat ze spelen : ''I think you look quite good from here''. Klinkt het uitnodigend.  Heel 'parodisch' en met een strak tempo. De jump-cut on speed. Jean-Luc Godard kan er alleen maar jaloers op zijn.

The Fine Arts (2002) 4', Emily Vey Duke & Cooper Battersby

Een jonge bescheiden vrouw staat naakt voor de camera en vertelt dat ze geen enkele inspiratie meer geeft om nog film te maken. Zo parodiëren de makers zichzelf in hun job, een deel van de job die plaatsvind nog voor camera's er staan, die verdomde inspiratie toch. De monotone monoloog is bijzonder effciënt gebracht, mét gevoel voor humor. Je kan spijt hebben dat je er zelf niet opgekomen bent. Eenvoud siert. 

Tentative à Contraindre Le Corps à s'inscrire dans Le Cadre De l'image (1971) 5', Jacques Lizène

Jacques zette camera, op een niet nader vernoemde afstand, richting een gemetselde muur en bewoog zich binnen 'het kader' van het beeld. Een paar passen naar links en naar rechts. Volgende shot staat camera dichter en kan hij minder ver wandelen binnen beeld. En zo gaat verder tot onze held gehurkt in beeld zit maar niet veel meer bewegen kan. Wederom eenvoudig van opzet maar je moet er maar opkomen. Van Belgische makelij dan nog. Chapeau!

L'objet (1974) 11', Jacques-Louis Nyst

Een wetenschapper uit de verre toekomst komt ons zijn bevindingen vertellen over een opgegraven theepotje. Hij heeft ook geen info meer ter beschikking over de 20ste en maakt er zijn eigen verhaal van. Doet hij heel serieus, droog en met overtuiging. De man zit er ook volledig naast. Dit theepotje voorstellen als een ooit levend dier van vlees en bloed maakt het des te lachwekkender. 'Het publiek weet meer' is van toepassing, deze interactie met publiek komt perfect tot zijn recht. Een knipoog naar de foute veronderstellingen in de wetenschap is zeker aanwezig.

3 april, screening van 22.30u : @ Sfinx

A Spell To Ward Off The Darkness (2013) 98', Ben Rivers & Ben Russel

Een eenzame figuur tussen leeftijdgenoten. Hoe eenzaam kunnen we ons voelen binnen een groep? Stel je een rockconcert voor, letterlijk alleen ben je niet maar je vormt ook maar een tijdelijk, onechte groep samengebracht door 1 gemeenschappelijke interesse. Net zoals veel hersenspinsels is dat gevoel van samenzijn een utopie. Hoofdrolspeler Robert AA Lowe drijft weg in eenzaamheid. In de mooie natuur werkt hij samen met andere jonge mensen rond een project (het getal pi komt meer dan alleen maar ter sprake) . Vanuit die heldere natuur dwaalt hij langzaam maar zeker af om te verdwijnen in het donkere, onzekere van de nacht. Wie was die jonge man? Wat drijft hem zo ver? Het structureel, langzaam afdwalen van het hoofdpersonage in een psychose kon bijvoorbeeld Roman Polanski als geen ander, denk maar aan Repulsion of The Tenant. Als je deze methode nu hanteert moet je wel scherp uit de hoek komen. Helaas, tot halverwege is de prent echt wel te genieten, dan komt de kentering waardoor loskoppeling van de werkelijkheid ingezet wordt. Van een gemoedelijk tempo in het eerste deel gaat het naar een tergend trage opeenvolging van statische shots. Tot slot mogen we getuige zijn van een 'onechte groep' die een death metal concert bijwoont. Onze noodlottige figuur ziet zichzelf als zanger. Dromen van het ongrijpbare, surrieële en letterlijke verwijzingen naar pi doen effectief ook denken aan de film 'Pi' van Darren Arranofsky. natuurlijk zijn de elementen in deze film anders aangewend in het verhaal. Als het de bedoeling is om de kijker effectief te ergeren met irritant gekrijst op harde metal, dan is men er in ieder geval in geslaagd. Ook dit optreden gaat vervelen op den duur. Kunnen mensen die werkelijk houden van de muziek hun concentratie erbij houden? De inhoud van deze film is interessant maar het kan allemaal veel geconcentreerder, vlotter.    

01-06-2014 om 19:26 geschreven door S. V.  

09-04-2014 om 20:53 geschreven door S. V.  

WAT IS CONCREET DE BEDOELING??
De bedoeling is dat u op regelmatige basis een bericht toevoegt op uw blog. U kan hierin zetten wat u zelf wenst.
- Bijvoorbeeld: u heeft een blog gemaakt voor gedichten. Dan kan u bvb. elke dag een gedicht toevoegen op uw blog. U geeft de titel in van het gedicht en daaronder in het bericht het gedicht zelf. Zo kunnen uw bezoekers dagelijks terugkomen om uw laatste nieuw gedicht te lezen. Indien u meerdere gedichten wenst toe te voegen op eenzelfde dag, voegt u deze toe als afzonderlijke berichten, dus niet in één bericht.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken over de actualiteit. Dan kan u bvb. dagelijks een bericht plaatsen met uw mening over iets uit de actualiteit. Bvb. over een bepaalde ramp, ongeval, uitspraak, voorval,... U geeft bvb. in de titel het onderwerp waarover u het gaat hebben en in het bericht plaatst u uw mening over dat onderwerp. Zo kan u bvb. meedelen dat de media voor de zoveelste keer het fout heeft, of waarom ze nu dat weer in de actualiteit brengen,... Of u kan ook meer diepgaande artikels plaatsen en meer informatie over een bepaald onderwerp opzoeken en dit op uw blog plaatsen. Indien u over meerdere zaken iets wil zeggen op die dag, plaatst u deze als afzonderlijke berichten, zo is dit het meest duidelijk voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken als dagboek. Dagelijks maakt u een bericht aan met wat u er wenst in te plaatsen, zoals u anders in een dagboek zou plaatsen. Dit kan zijn over wat u vandaag hebt gedaan, wat u vandaag heeft gehoord, wat u van plan bent, enz. Maak een titel en typ het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks naar uw blog komen om uw laatste nieuwe bericht te lezen en mee uw dagboek te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met plaatselijk nieuws. Met uw eigen blog kan u zo zelfs journalist zijn. U kan op uw blog het plaatselijk nieuws vertellen. Telkens u iets nieuw hebt, plaats u een bericht: u geeft een titel op en typt wat u weet over het nieuws. Dit kan zijn over een feest in de buurt, een verkeersongeval in de streek, een nieuwe baan die men gaat aanleggen, een nieuwe regeling, verkiezingen, een staking, een nieuwe winkel, enz. Afhankelijk van het nieuws plaatst u iedere keer een nieuw bericht. Indien u veel nieuws heeft, kan u zo dagelijks vele berichten plaatsen met wat u te weten bent gekomen over uw regio. Zorg ervoor dat u telkens een nieuw bericht ingeeft per onderwerp, en niet zaken samen plaatst. Indien u wat minder nieuws kan bijeen sprokkelen is uiteraard 1 bericht per dag of 2 berichten per week ook goed. Probeer op een regelmatige basis een berichtje te plaatsen, zo komen uw bezoekers telkens terug.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met een reisverslag. U kan een bericht aanmaken per dag van uw reis. Zo kan u in de titel opgeven over welke dag u het gaat hebben, en in het bericht plaatst u dan het verslag van die dag. Zo komen alle berichten onder elkaar te staan, netjes gescheiden per dag. U kan dus op éénzelfde dag meerdere berichten ingeven van uw reisverslag.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met tips op. Dan maakt u telkens u een tip heeft een nieuw bericht aan. In de titel zet u waarover uw tip zal gaan. In het bericht geeft u dan de hele tip in. Probeer zo op regelmatige basis nieuwe tips toe te voegen, zodat bezoekers telkens terug komen naar uw blog. Probeer bvb. 1 keer per dag, of 2 keer per week een nieuwe tip zo toe te voegen. Indien u heel enthousiast bent, kan u natuurlijk ook meerdere tips op een dag ingeven. Let er dan op dat het meest duidelijk is indien u pér tip een nieuw bericht aanmaakt. Zo kan u dus bvb. wel 20 berichten aanmaken op een dag indien u 20 tips heeft voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken dat uw activiteiten weerspiegelt. U bent bvb. actief in een bedrijf, vereniging of organisatie en maakt elke dag wel eens iets mee. Dan kan je al deze belevenissen op uw blog plaatsen. Het komt dan neer op een soort van dagboek. Dan kan u dagelijks, of eventueel meerdere keren per dag, een bericht plaatsen op uw blog om uw belevenissen te vertellen. Geef een titel op dat zeer kort uw belevenis beschrijft en typ daarna alles in wat u maar wenst in het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks of meermaals per dag terugkomen naar uw blog om uw laatste belevenissen te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken uw hobby. U kan dan op regelmatige basis, bvb. dagelijks, een bericht toevoegen op uw blog over uw hobby. Dit kan gaan dat u vandaag een nieuwe postzegel bij uw verzameling heeft, een nieuwe bierkaart, een grote vis heeft gevangen, enz. Vertel erover en misschien kan je er zelfs een foto bij plaatsen. Zo kunnen anderen die ook dezelfde hobby hebben dagelijks mee lezen. Als u bvb. zeer actief bent in uw hobby, kan u dagelijks uiteraard meerdere berichtjes plaatsen, met bvb. de laatste nieuwtjes. Zo trek je veel bezoekers aan.

WAT ZIJN DIE "REACTIES"?
Een bezoeker kan op een bericht van u een reactie plaatsen. Een bezoeker kan dus zelf géén bericht plaatsen op uw blog zelf, wel een reactie. Het verschil is dat de reactie niet komt op de beginpagina, maar enkel bij een bericht hoort. Het is dus zo dat een reactie enkel gaat over een reactie bij een bericht. Indien u bvb. een gedicht heeft geschreven, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze het heel mooi vond. Of bvb. indien u plaatselijk nieuws brengt, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze nog iets meer over de feiten weet (bvb. exacte uur van het ongeval, het juiste locatie van het evenement,...). Of bvb. indien uw blog een dagboek is, kan men reageren op het bericht van die dag, zo kan men meeleven met u, u een vraag stellen, enz. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.

WAT IS DE "WAARDERING"?
Een bezoeker kan een bepaald bericht een waardering geven. Dit is om aan te geven of men dit bericht goed vindt of niet. Het kan bvb. gaan over een bericht, hoe goed men dat vond. Het kan ook gaan over een ander bericht, bvb. een tip, die men wel of niet bruikbaar vond. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.


Het Bloggen.be-team wenst u veel succes met uw gloednieuwe blog!

Met vriendelijke groeten,
Bloggen.be-team

08-04-2014 om 23:05 geschreven door