Als ik hoor van een Nederlandstalige jeugdfilm uit de lage landen dan is mijn nieuwsgierigheid al instinctief geprikkeld. Het valt zo vaak niet voor laat staan dat de doelgroep de allerkleinsten zijn. We spreken hier niet over een vernieuwde versie van een vehikel dat reeds bestond of een zoveelste remake in een rij van 99. Een nieuw verzonnen verhaal en handgetekende animaties te bekijken zonder dat je hoeft bevooroordeeld te zijn. Langs onze zijde te aanschouwen in een versie met Vlaamse stemmen.

Wat als dieren nu ook eens cadeaus van Sinterklaas wilden omdat ze zich een gans jaar voorbeeldig hebben gedragen? Dat is de vraag die Fretje (stem van Matteo Simoni) zich stelt. Een probleem die hij ook voorlegt aan de andere huisdieren zoals Kari (Tine Van Den Wyngaert), Takki (Bruno vanden Broecke) en Knijn (William Boeva). Dat Sinterklaas bestaat daat is Fretje zeker van, het enige wat hem rest is zijn vrienden overtuigen en samen op weg gaan naar de boot van de goede man. Takki en Kari vergezellen hem.

Topografie

Dit is een product voor de aller jongste bioscoopbezoekers. Het taalgebruik samen met de verhaallijn zijn niet te ver gezocht en zijn ook educatief verantwoord. Onderweg komen waarden zoals vriendschap, eerlijkheid, beloftes houden,.. aan bod . Zo heeft men bijvoorbeeld kundig een situatie uitgekiemd waarbij ons gezelschap de straat moet oversteken (over een voetpad met lichten) waar de nadruk op eigen veiligheid wordt gelegd terwijl de spanning 'van het moment' behouden blijft. Bijzonder geslaagde combinatie van facturen dus. Een aangename verassing was Takki die komt aandraven met het woord 'Topografie' (uiteraard wanneer er op de landkaart moet gekeken worden). Of een 3,4,5 jarige dit zal meenemen naar huis is een vraag die niet aan de orde is. Heel goed om dergelijke woorden reeds voor te schotelen. Aanleiding geven tot uitbreiding van de woordenschat bij kinderen kan alleen maar positief worden onthaald. Arnoud Rijken en Michiel Snijders, de schrijvers van dit verhaal, zorgen er immers voor dat er geen vervelende momenten opdoemen. Een aantal liedjes zorgen voor nog wat meer afwisseling. Woordspelingen laat men tactvol links liggen (scheldwoorden maken evenmin deel uit van de woordenschat).

Netjes afgewerkt

Grafisch mogen we van een mooie prestatie spreken. De achtergronden zijn kleurrijk zonder al té fel te zijn. De daarop geanimeerde (handgetekende) figuurtjes hebben ieder een toegankelijke persoonlijkheid, zijn anatomisch correct en met oog voor detail afgewerkt. De begeleidende muziek en eerder vernoemde liederen werden geschreven door Miguel Wiels. Vlotjes lopen, vliegen en glijden we mee met de diertjes die in elke scene een stapje dichter te komen bij hun doel. Alles samen een onderhoudend geheel, ook voor begeleidende volwassenen. Weliswaar zijn er een aantal figuurtjes die echo's lijken te zijn uit Disney's De Speurneuzen (de kwaadaardige Rat) en Over The Hedge van Dreamworks (kat met frans accent, eveneens ook de speelse hond).

Met hun eerste langspeelfilm (eerdere kortfilms buiten beschouwing gelaten) maken regisseurs Albert 't Hooft en Paco Vink meteen indruk. Vooral geschreven en geregisseerd door onze noorderburen (eveneens de tekeningen voor de achtergronden) en de animatie (van Fret en co) in België. Trippel Trappel heeft al vele gezinnen een mooie middag bezorgt en zal dit in de toekomst vooral blijven doen dankzij een vloeiend verteld verhaal, kleurrijke tekenstijl en grote toegankelijkheid.

AANRADER

Steven Vancompernolle

08-01-2015 om 00:00 geschreven door S. V.  

Met de Batman trilogy toonde Chstopher Nolan (samen met broer Jonathan) zich aan het blockbuster publiek als schrijver en regisseur. Hij wist van een bestaand concept, comic books en een handvol middelmatig en/of schreeuwlelijke verfilmingen, een reeks stevige films te maken met een volwassen imago. Daar tussenin liggen The Prestige (2006) en Inception (2010). The prestige met een scenario van gewapend beton en Inception met zijn verschillende lagen, waar menig filmliefhebber maar bleef op kauwen. Hun talent en ervaring om gekende concepten up te graden en ingenieuze verhalen uit te schrijven hebben ze aangewend om een space-epic te creeëren. Sci-fi, een terrein waar de groten zoals Stanley Kubrick, Ridley Scott, George Lucas en Steven Spielberg zich al op begaven. ''So... What's still out there?''

Eerst en vooral wordt de tijd genomen om vader/dochter relatie te schetsen binnen het gezin. Cooper (Matthew McConaughy) is een ingenieur (weduwnaar) die gewassen verplant om zo nog in een steeds er op uitgaande wereld de kost te verdienen. Doordat er één gezin wordt in beeld gebracht krijgen we de algemene erbarmelijke staat van moeder aarde te horen van de karakters zelf. Door een efficiënt geschreven script krijgen we in een aantal minuten de begrippen wetenschap, schaarste, overleven,... te verwerken. Cooper neemt zijn kinderen maar al te graag mee om een neergestorte drone te bestuderen. Op een vriendschappelijke wijze zien we een vader die bij zijn kinderen (dochter én zoon) zaken zoals nieuwsgierigheid, problem solving, vastberaden doorzetten. Het eerste half uur is hij met zijn kinderen in praktisch elke frame. Net zoals in Contact (1997) krijgt je nadrukkelijk die sentimentele waarde van een fragiel gezin ingeplant. Fragiel omdat de omgeving waar zij afhankelijk van zijn veel degressieve tekens laat zien. Dergelijke kwetsbaarheid zet van meet af aan een mechanisme van motivatie in gang, overlevingsinstinct.

Michael Caine, is terug als mentor (hence Batman en Inception), Als astrofysicus Dr Brand is hij de belangrijkste verklarende personage in het verhaal. Verklarende uiteenzettingen zijn essentieel in Interstellar. Heel wat terminologie over zwarte gaten, relativiteitstheorie e.d. dus. Humo en Cobra hebben het in hun commentaar over 'teveel van het goeie' en eerder 'langdradige' gesprekken. Maar deze theoretische omzwachtelingen zorgen er wel net voor dat een bioscoopganger gefocused blijft. Het vergt effectief een inspanning maar ieder wie al een film van Nolan heeft gezien weet dat deze man de cerebrale werking graag stimuleert bij kijklustigen. Het is niet wenselijk om klakkeloos alle technologie met bijhorende existeniële, nihilistische levensbeschouwingen te aanvaarden met opengesperde mond zonder er bij stil te staan en mee te dragen tot aan de laatste minuut. Nolan heeft hier wederom een product af dat respect afdwingt om er terug te geven. Door een zwart gat reizen heeft zijn consequenties. Tijd krijgt een zeer prominentie plaats en beïnvloed alle persoonlijke relaties. Bewoners hier op aarde verouderen snel terwijl er aan Cooper en Amelia (Anna Hathaway) de grijze haren het verpinken zich te laten zien. Doorweven van het onherroepelijke van de tijd met het daaraan verbonden noodlot moeten de ontdekkingsreizigers een ware odyssee ondergaan. Grafisch is deze film adembenemend. Een aantal beeldcomposities die ons als kleine mensheid tegenover het majestueuze van de ruimte plaatsen. Evenzeer het imminente gevoel dat er geen weg terug is. De noodzaak van hun missie resulteert uiteindelijk in logica om zich te begeven in het onbekende. De visuele effecten in de reflecterende shots zorgen voor meer bewustzijn van waar we ons bevinden en wakkeren de interesse aan om eens stil te staan bij het conceptuele van hun onderneming. In plaats van gewoon mooie plaatjes te schieten versterkt zo het visuele de beleving. Strakke ruimte vaartuigen in een genereus geconstrueerde omgevingen (zwart gat, mystieke koude planeet,...) in zowel bangelijke stilte als onder begeleiding van epische muziek waar Hans Zimmer voor tekende. Een episch verhaal van deze proporties kan niet zonder explosies, narrow escapes en persoonlijke overwinningen. Er is altijd die anticipatie als toeschouwer : Hoe flikt hij het deze keer? Hoeveel invloeden er ook mogen zijn (en deze film is dan ook niet de eerste met epische muziek natuurlijk), Zimmer liet ongetwijfeld het DNA van de muziek uit Fritz Lang's ruimte verhaal 'Frau Im Mond' (1929) over zich geen komen. Herkenbaar uit 1929 zijn bijvoorbeeld de ritmische orgelklanken die de lancering ondersteunen. De tijd in de muziek stond ook niet stil zodat we anno 2014 heel dramatische composities aanhoren  Zo scheutig gecomponeerd zelfs dat de muziek het melodrama bij momenten overstijgt. Alsof de soundtrack zijn gangen mag gaan en gebeurtenissen in het kader te klein zijn voor wat de muziek wil uitdrukken. The Dark Knight werd alle melodrama ontzegt. Inception toonde een ontroostbare Marion Collitard (als Mal), de tranen vloeiden rijkelijk op, eveneens, de tonen van Hans Zimmer. Het nieuwe space adventure toont op die momenten waar cinematografie en diepe emotie samen komen geforceerde expressies. Kunnen moeilijk als meerwaarde gezien worden aangezien de tijd al genomen werd om de personages te verklaren. De menselijke keuzes komen reeds logisch over, dan is artificieel hyperboliseren ondienstig. Wanneer het thema van de alles overstijgende liefde en hoop naar het einde toe het verhaal overspoelt, kan ridiculisering worden afgewend door intiem acteerwerk en bondige dialogen alvorens alle opgebouwde empathie verloren zou gaan.

Interstellar kan door zijn kwalitatieve verdeling van vlot scenario, intelligent script en actie drie uur lang boeien. In een genre waar intussen zoveel verhalen vertelt werden is dat al een prestatie op zich. Deze strak vertelde odyssee toont zich van zijn beste kant in de donkerste momenten om ons finaal een Neo-Kubrickiaanse conclusie te bezorgen. Zou Kubrick mogen meekijken dan zit hij ergens achteraan, doorgezakt, met heimelijk opgetrokken mondhoeken. Want... er is nog hoop...  

AANRADER

Steven Vancompernolle

07-11-2014 om 00:00 geschreven door S. V.  

Het 41ste Filmfestival van Gent. Er was keuze uit zoveel, dat sommige dagen een harde noot waren om kraken tussen de verschillende screenings. In de mate van het mogelijke (en praktisch haalbare) maakte ik een selectie. 8 nieuwe films kon ik bekijken, hieronder een overzicht met een korte bevinding.

Woensdag 15 oktober 2014, 20u, Studio Skoop.

P'tit Quinquin (4 delige serie 200min) van Bruno Dumont.

Bij de aankondiging wilde Bruno Dumont ons onder ander kwijt dat het moeilijkste maar tevens ook het plezantste, het werken met de kinderen was. Een miniserie met kinderen, die zich wat volwassener moeten voordoen zoals ze zijn, rond een reeks mysterieuze, wansmakelijke zal Dumont een uitdaging in gezien hebben. Gooi er een duo geen al te snuggere flikken bij, wat kritiek op 'de kerk' en zo heb je al een stevig, zij het eenvoudig, set up voor je verhaal. Quinquin betekend zoveel als deugniet of sloeber. De opening van de serie begint zo goed als meteen met een close up van de protagonist 'Quinquin' (want een andere naam wordt aan het jongetje niet gegeven).

In Normandië komen 2 rechercheurs toe op een plaats van misdrijf waar ook de kinderen naartoe gekomen zijn. Nieuwsgierig als Quiquin en zijn vrienden zijn (inclusief zijn zus) zijn ze gebeten door het mysterie en laten ze geen ogenblik voorbij om de rechercheurs te volgen. Dankzij het contrast van de aandoenlijke jongen mensen en de klungelige blijft het ook boeien en bijzonder aangenaam kijken. Er wordt ook een beeld geschetst van het eerder afgelegen dorpje en zijn inwoners, waar uiteraard verdachten naar voor worden geschoven. Nieuwe karikaturen worden regelmatig aangebracht, de thuis situatie van Quinquin komt ook in beeld als ook het aanbrengen van nog een aantal nieuwe slachtoffer...in de vorm van koeien. Door die quasi constante aanvoer van plot elementen en personages blijft het een levendige beleving van wat er op het scherm gebeurt.

Zo halverwege de 2de aflevering moest ik me toch even afvragen of het ook haalbaar was om dit effectief gedurende 4 volle episodes van 50 minuten vol te houden. In het vierde, en laatste, deel verschuift quasi alle aandacht naar commandant Van der Weyden en luitenant Carpentier. Op dat moment kennen we deze figuren al en is ook geen evolutie in hen vast te stellen. Van Der Weyden trekt reeds 3 uur bekken en Carpentier lijkt in auto rijden nooit gewoon te worden. Dit alleen, zonder ondersteuning van anderen personages, is niet voldoende om de glimlach op het gezicht te houden. Daar waar je in de eerste 3 delen in een flow zit wordt nu het tempo gedrukt, de toon serieuzer en krijgen we nog maar luttele minuutjes Quiquin in beeld. Die bengels die fratsen uithaalden, en waaraan je als kijker snel verknocht raakt, schrijft men nagenoeg weg uit het scenario. Veel aangename prikkels vallen in het laatste deel nagenoeg weg zodat de ontknoping, als die er dan al mag zijn, je koud laat.

Ondanks dat het laatste deel er wat aan bengelt neemt dit niet weg dat voor het grootste deel van de tijd de reeks van Dumont heel genietbaar is. Alleen had sloeber Quinquin een gemis moeten zijn zodra de aftiteling begon, en dat is nu niet het geval.

GOED

Donderdag 16 oktober 2014, 19.45u, Kinepolis. 

LEVIATHAN (140min) van Andrey Zvygintsev

Rusland, een kustdorpje waar ooit eens bedrijvigheid was, woont Dmitri met zijn vrouw en dochter. Samen met een bevriende advocaat tracht hij zijn gezin te behoeden van onteigening. Als snel wordt duidelijk dat hij het moet opnemen tegen een uitgekookte burgemeester die steun vind bij de orthodoxe kerk en van hogerhand. Hun huis ligt er verlaten bij zonder rechtstreekse buren. Een teken van eenzaamheid en machteloosheid, want al snel wordt duidelijk dat David zijn kansen tegen Goliath nihil zijn.

Een overduidelijk aanklacht tegen het beleid van Vladimir Poetin maar wel verbijsterend mooi in beeld gebracht. Het is de combinatie van beelden, locaties, gelaatsuitdrukkingen die er grauwe poëzie van maken. Leviathan moet dikwijls de verwijzing doorstaan met het verhaal van Job uit de Bijbel. Maar evenzeer kan je de link leggen met de geschriften van Thomas Hobbes, uit de 16de eeuw. De term Leviathan werd aangewend om de heerser aan te duiden die de Absolute macht bezat. Hoe het ook mag zijn, ook dit verhaal bevat de thematieken lijden en macht. Al wat Dmitri wil is een plaats voor zijn gezin en een vredevol bestaan. Een recht dat wij, als kijker, vaak als evident beschouwen. Er wordt een heel realistisch beeld geschetst van dit gezin en haar omgeving. Het gezin staan centraal en staat onder druk. Ook de flessen vodka brengen hier geen beterschap. Een neerwaartse spiraal blijft zich verder ontplooien, echter is er wel altijd dat temperament aanwezig die de wil tot leven en de hoop in stand houd.

De regisseur neemt alle tijd die nodig is om de kijker te betrekken in een nihilistisch verhaal met een kritische boodschap. Door dit pijnlijk persoonlijk verhaal te vertellen worden de oneerlijke machtsverhoudingen tussen instituties en bevolking benadrukt.

TOPFILM

Donderdag 16 oktober 2014, 22.30u, Kinepolis.

STILL THE WATER (121 min) van Naomi Kawase

Een Japans-Franse co-productie waarin 2 jongeren centraal staan. Een meisje en een jongen leven op het Japanse eiland Amami, waar er van verstedelijking geen sprake is. In plaats daarvan mag de ruige natuurlijk zijn gang gaan. Een eerste vergelijking met 'The Blue Lagoon' is snel gemaakt. Gelukkig maar dat deze film meer respect toont voor het intellect van de kijker.

De natuur, het leven en aanvaarden van beiden als mooie, overweldigende machten staan hier behoorlijk centraal. Toch telt het persoonlijke verhaal ook. De jongen leeft alleen met zijn moeder zijn vader trok naar Tokyo. In deze periode van zijn leven valt het gemis van een vader figuur hem erg zwaar. Zo'n weerspannig karakter kan niet dulden dat een zoveelste 'wannabe' vader is gekomen en weer gegaan. Die drang om het water over te steken naar Tokyo blijft aanwezig. Het meisje, deze film hecht dus weinig belang aan namen, staat dan weer op het punt haar moeder te verliezen. Het liefdesproces neemt een aanloop , ervaringen worden gedeeld en een aantal stormen komen en gaan. De sterke close-up van het meisje in questie bij een ritueel offer van een dier komt naar voor als één van die momenten waarop de hoofdpersonages geconfronteerd worden met onvermijdelijke gebeurtenissen en/of verplichtingen. De eindigheid letterlijk in de ogen kijken samen met de hoofdpersonage is een uitdagende maar lonende klus. Het naturalisme uit de literatuur is nadrukkelijk, toch passend, aanwezig op een aantal specifieke momenten.

'Still The Water' verreist een inspanning, een wil om mee te gaan. Als de levensbeschouwingen een klik kunnen maken en de natuur u niet onberoerd laat dan is dit werkje een mooie ervaring.

AANRADER

Zondag 19 oktober, 14u, Kask

FROM WHAT IS BEFORE (338 min) van Lav Diaz

Als snel kan je te weten komen dat de Filipijnse regisseur Lav Diaz een handje weg heeft om ellelange films te componeren. Wat deze man allemaal te vertellen kon hebben maakte me nieuwsgierig en zag ik de kans schoon om een vertoning van ruim 5uur bij te wonen.

Filipijnen jaren '70, een tijdstip waarop communisme ook deze eilanden bereikt, ligt een dorpje op de grens van conflicten tussen het staatsleger en het communistisch leger. Echt een hoofdrol of heldenrol is er niet specifiek. Misschien dan in de rol van Sito, die gaandeweg een overlever blijkt. Met lange takes met de camera op een statief komt de omgeving in beeld. Lav Diaz (eveneens documentairemaker) loopt hier op een dunne grens van docu en film. Alleen het diepe zwart-wit waarin de film is geschoten, laat gewaarworden dat deze feiten tot het verleden behoren. Zonder ondersteuning van soundtrack en onnatuurlijk traag komen de geheimen en het onheilspellende noodlot naar voor. Er is uitvoering tijd om alle inwoners en belanghebbenden (Christendom en leger) in het scherm te schilderen. Wat opvalt is de trage, dreigende wijze waarop de mensen personage in het kader bewegen. Een beetje filmkijker heeft al door dit dorp 'op de rand' zich eveneens op de rand van zijn eigen bestaan bevind.

Het verder verduidelijken van het plot en de personages is moeilijk zonder te veel te verklappen. Het plot bevat daarvoor te weinig gebeurtenissen in vergelijking met de duurtijd van de film. Een stijl die zonder verpinken doet denken aan die van een aantal werken van Michael Hanneke, zoals The Seventh Continent en nog veel meer The White Ribbon (Ook over een gedoemd dorp). Filmkunst met een harde, historische thematiek maar wanneer het neerkomt op de filmtechniek dan is Diaz weinig origineel.

GOED 

Maandag 20 oktober 2014, 20u, Kinepolis

BLIND (96 min) van Eskil Vogt

Zonder voorgeschiedenis vallen we binnen in het leven van de blinde schrijfster Ingrid. Opzet van het verhaal is eenvoudig. Ingrid schrijft gepassioneerd, heeft een echtgenoot en heeft een tekortkoming.

Waar denkt een schrijver aan? Vanwaar komt die inspiratie? Om dat te weten te komen komt en schets tot stand van heden en verleden. Dit om te tonen dat de schrijfster een persoonlijk verhaal vertelt. Er wordt ook heel vlijtig heen en weer geswitched tussen vroeger en nu maar evengoed fantasie en werkelijkheid. Gaat haar man nu werkelijk naast haar in bed, met de laptop op de schoot, liggen surfen? En dat dan nog met een andere vrouw? Onmiddellijk daarna speelt zich een etentje af dat zich in het verleden bevind, om zo terug over te gaan naar Ingrids persoonlijk verhaal. Zo zit de film vol van dergelijke sprongen, zonder het narratieve uit het oog te verliezen weliswaar. Op boeiende wijze bolt haar ontluiking verder.

Hoe beperkt het verhaal ook mag zijn, het is allemaal boeiend in beeld gebracht en met veel proza vertelt.

AANRADER

Maandag 20 oktober 2014, 22.30u, Kinepolis

TURIST (118 min) van Ruben Ostlund

Van Noorwegen (Blind) steken we over naar Zweden (Turist). Een komisch familie drama over een modaal gezin, Moeder, vader en 2 kinderen. But, what lies beneath?

In films zoals deze is het belangrijk om zowel het contrast tussen de partners vast te leggen als de zaken die hen binden. In dit geval 2 persoonlijkheden die elkaar zowel kunnen aanvullen als afstoten. Zo kan een  eigenschap van Tomas, als zijnde een angsthaas in denial, kan banaal gebracht worden maar ook subtiel. Gelukkig merken we in hun dagelijkse gedragingen en gesprekken met anderen (o.a. een bevriend koppel) wat de verhoudingen zijn. Want zo blijkt goede vrouw Ebba er goed in te zijn elke situatie naar haar te kunnen zetten, vanuit een gevoel van onveiligheid.

Wanneer een gecontroleerde lawine iets te dicht bij het terras komt (maar er niets aan de hand is) breekt er paniek uit. In deze paniek loopt Tomas weg zonder zijn gezin te beschermen, iets wat hem achteraf kwalijk genomen wordt door Ebba, die vol is van plichtsbesef. Zo starten discussies tussen hen én met een andere koppel er bij die even ludiek zijn als bij momenten explosief. De humor zit hem voornamelijk in de dialogen, slapstick zien we hier niet. Wat opvalt is de beduidend kleine rol van de kinderen. Hun daden hebben weinig invloed op de wendingen in het verhaal, zij zijn de symbolische binding tussen 2 volwassenen.

Een heel genietbare schets van een gezin, die inspeelt op ons gevoel van verantwoordelijkheid en vertrouwen.

AANRADER 

Woensdag 22 oktober 2014, 20u, Kinepolis

COMING HOME (109 min) van Yimou Zhang

In het China van de jaren '70 is de Culturele Revolutie aan de gang onder Mao Zedong. Voor China een bewijs dat communisme goed kon zijn en voor economische en culturele bloei kon zorgen. Maar wie communisme zegt, zegt ook vijanden en afvalligen.

De man van het koppel moet ondergedoken leven als vijand van het regime, de vrouw blijft jarenlang alleen achter met hun dochter. We krijgen geen namen te horen van het echtpaar enkel van de dochter, Dandan. het is dan ook een universeel verhaal van China, Yimou Zhang wil ons duidelijk maken dat dit gezin zeker geen alleen staand geval was. Na te zijn opgesloten door het regime komt de man vrij en uiteraard wil hij dan ook onmiddellijk terug naar huis. Helaas wordt hij niet herkent door zijn eigen vrouw die, door shock, aan geheugenverlies lijdt. het verder verloop bestaat uit alle mogelijk pogingen van de man om toch dat vonkje te ontsteken omdat hij haar terug herkennen zou. Lijdzaam doorloopt hij alle pogingen (verhalen vertellen, brieven voorlezen,...). Een gedreven man die terug wilde naar de enige plaats waar hij erkenning en genegenheid kreeg. Dergelijke intieme films vallen of staan met de acteurs, en hier doen ze het beiden (Li Gong & Doaming Chen) schitterend.

Eveneens een tijdscapsule naar een andere tijd en een ander land. Het realisme zet zich ook voort in het decors, dat zowel donker, dramatisch is als geloofwaardig. Het is nooit de bedoeling geweest om met plotverschuivingen voor de dag te komen. Het kleine scenario heeft zijn beperkingen waardoor uitwijken naar de grotere context helaas niet mogelijk blijkt.

GOED 

Woensdag 22 oktober 2014, 22.30u, Kinepolis

WHITE GOD (119 min) van Kornel Mundruczo

Lili mag van haar vader haar hond Hagen (meegegeven door moeder) niet houden en moet deze achterlaten op straat. Na een dergelijk begin is de hoop om nog iets baanbrekends te zien wel verdwenen. Toch, met zo'n prachtige hond in de hoofdrol, mag je wel een aantal hartverwarmende, amusante gebeurtenissen verwachten denk ik dan. Wel, het eerste half uur trekt men de kaart van de luchtige jeugdfilm. Zo maakt Hagen vriendschap met een straathond en gaan ze samen vuilbakken plunderen. Uiteraard komt er ook eens gevaar van een slager die het met zijn bijl heeft gemunt op Hagen. En zie daar, net op tijd komt daar de andere kuitenbijtende hond waardoor ze er weer samen vandoor kunnen. Hagen is ook net ietsjes slimmer dan andere honden, precies of hij ook echt nadenkt.

Ondertussen zit Lili, uiteraard in zak en as en neemt ze eigen initiatief om haar hond te gaan zoeken. Helaas kwam Hagen in die tijd terecht in het circuit voor hondengevechten en werd hij nog eens opgefokt tot een moordmachine én, kijk eens aan, hij wist te ontsnappen. juist ja, omdat hij net iets slimmer was. Door nog een omzwerving aangekomen in een asiel waar hij beet naar een bezoeker, nu zal hij worden afgemaakt. Das buiten deze slimme dolle hond gerekend natuurlijk. Kijk, wat er vanaf hier gebeurt is zo absurd, dat het moeilijk is om de film niet uit te lachen. Vanaf het bloederig doodbijten van de man in het asiel volgt er een ware 'revenge-of-the-man-hating-smart-dogs'. Met ons dolle hoofdpersonage als aanvoerder. Politie dient waar geschut boven te halen en nieuwsbericht suggereren dat de gehele stad in gevaar is. Alweer met voorspelbare logica ziet Lili deze berichten en weten beiden elkaar terug te vinden.

Om de stijl van een standaard jeugdfilm te combineren met bloederige horror in een verhaal met absurde (ongepaste) plotwendingen kan in dit geval op geen bijval rekenen. Er komt een teveel van onmogelijke gebeurtenissen op ons af die uit het niets komen. Als toeschouwer krijg je het beschamend gevoel dat je niet meer weet of je nu lachen, huilen of huiveren moet.

SLECHT 

Steven Vancompernolle     

27-10-2014 om 00:00 geschreven door S. V.  

Op de filmfestivals van Toronto (eind 2013), Polen (2014) en London (2013) werd de film bijzonder gesmaakt en ontving en ook awards. Daar niet alleen trouwens, maar nog op tal van andere festivals. De Blu-Ray ligt reeds van augustus 2014 in de winkel maar een film die zo graag gezien wordt in arthouse kringen (maar niet alle smaken gelijk) verdient toch wel even wat meer aandacht. Pawel Pawlikowski mag dan wel geen 'fulltime' regisseur zijn van speelfilms of gekend zijn bij het grote publiek het kan wel een belletje doen rinkelen met de het vernoemen van de titel Last resort uit 2000. Hoe dan ook, Pawel wist reeds menige mensen te bekoren met zijn laatste werk. 

Hij ons Ida volgen, die op het punt staat te worden ingewijd als non. Immers ook Agata Trzebushowska acteerdebuut (komt ook aan bot in de extra's). Net voor die inwijding wordt haar opgelegd om nog een laatste bezoek te brengen aan een familielid, haar tante Wanda Grutz. gespeeld door Agata Kulesza. Beide Agata's vormen een duo met, uiteraard, de nodige contrasten. Een roadmovie, maar dan wel één door een land die nog herstellende is van oorlogswonden. Het polen uit het jaar 1962, die men hier schetst, is zorgvuldig in beeld gebracht in glashelder, haarfijn zwart-wit. Statische camerapunten tonen hoe dit land evenzeer nog naar zijn identiteit zoekt als de jonge Ida, die in contrast met het land nog niet in aanvaring kwam met wreedheden. Omgeving en personages emulgeren met elkaar door net een combinatie van cinematografie en Wanda dus stukje bij beetje open bloeit. Een grimmige, doch naturelle, omgeving mooi in beeld gebracht in een land waar ontkenning deel uitmaakt van het dagelijks leven. 

Afdwalende blikken, close-ups en bezinnende momenten laten ons gissen naar wat er in Ida werkelijk omgaat. Wanneer je de scene bekijkt met de jazz muziek dat staat de ingetogen passie in haar ogen te lezen. Agata Trzebushowska weet persoonlijkheid met mysterie te combineren in haar looks. Pawel nam de vrijheid om deze ongekende, jonge schone te casten en niet zonder resultaat.  In de rol van mentor zit de ervaren Poolse toneelspelster Agata Kulesza simpelweg gesculpteerd. Je kan niet anders zien dan een door het leven geharde vrouw die oprecht wil zijn tegenover Ida. Verlichting brengen met een strenge blik, lurkend van een sigaret als het ware. Deze tocht op zoek naar wat er met de ouders van Ida is gebeurt zou geen roadmovie aspect hebben als Ida er niet zou door evolueren. Navenant zijn de contrasterende situaties die haar laten twijfelen tussen een kloosterleven en het wat meer vrije bestaan. Zo'n twijfel is universeel, menselijk en herkenbaar. Allen zijn we beïnvloed door de acties van onze ouders, evenmin kiezen we het land waarin we geboren zijn. Het zijn net onze persoonlijke, vaak met twijfel doorspekte keuzes die onze weg bepalen. 

Als kleine voetnoot toch even dit : Het uitgangspunt van een non voor haar inwijding doet sterk denken aan Viridiana uit 1961, de klassieker van meestercineast Luis Bunuel. Viridiana moet haar nonkel, Don Jaime, gezelschap houden net voor haar inwijding. Met een thematiek zoals verlies van geloof, verlies van waarden, onderdrukking van de vrouw,...was deze film in zijn tijd dan ook erg gewaagd. Het verhaal van Ida gaat een andere kant op, het verloopt eveneens een stuk ingetogener. Bunuel's prent is ook alles behalve een tocht door een landschap. Afgezien van de positie waar de centrale figuur zich aanvankelijk in bevind (en eventueel de knipoog naar de kerk) zijn er verder geen parallellen. Het lijkt er op dat Pawel Pawlikowski maakt een knipoogje, de link(s) leggen laat hij aan anderen over.        

Een kleine intieme film die, hoe kan het ook anders, geen gigantisch budget genoot. Maar het resultaat is schitterend. De verschillende nominaties en awards zijn volledig terecht. Of inhoudelijk de blu-ray een award mag onvangen is een andere vraag. Behalve een interview met de regisseur is er jammer genoeg niets anders op te bespeuren. Nu is het heel erg begrijpelijk dat een low-budget film geen hopen extra's krijgt, maar al wie verliefd wordt op Ida en zo graag net dat ietsje meer wil weten blijft in de kou staan. Op de beeldkwaliteit zelf valt niets op te merken. Elke beeld is er eentje om in te kaderen en brengt de blu-ray versie alleen maar ode aan. 

14-10-2014 om 00:00 geschreven door S. V.  

2 zonnige lentedagen in april, namelijk de 2de en de 3de, waren data waarop ik in donkere zalen plaatsnam voor screenings. Gefrankeerd door insiders, studenten audiovisuele kunsten en liefhebbers kreeg ik uiterst originele (kort-) films over me heen.
Helaas kon ik maar aanwezig zijn op woensdag en donderdag ('s avonds) en gingen de andere dagen aan me voorbij. Nota's werden net na de vertoningen geschreven. Het overzicht nog plaatsen is hoogdringend.

2 april 2014 : Opening Night @ Minard

Let Me Count The Ways (2004) 20' , Leslie Thornton :
 
Het laatste deel laat je pas echt nadenken. Een tekst rolt over beeld op beelden van een docu 'The Growth Of Plants'. De beschrijving van afwijkingen bij planten veroorzaakt door radioactieve straling gaat steeds sneller en sneller over het scherm rollen, van onder naar boven, tot je niet meer volgen kan. In het geheel verbleekt die beschrijving als een bagatel, menselijk leed werd veroorzaakt door Hiroshima. Aanloop, de oorlog zelf en nasleep van Vietnam, staan in contrast de droge bevindingen. Een duidelijke boodschap. Hoewel de filmflarden los staan van elkaar maakte Leslie Thornton een narratieve kortfilm. Van Kim Phuc tot het 'wasteland' die de bom naliet, beelden die blijven hangen.

Redemption (2013) 27', Miguel Gomes :

Een vloeiende railway van beelden gedestilleerd uit verschillende bronnen. Hoofdzakelijk huwelijksfeesten en/of net er voor of er na.
''Zou je nog willen trouwen in het nieuwe millennium'' lijkt wel de achterliggende gedachte en ook het gevoel waarmee je achter blijft. Weemoedigheid is ook een emotie waarmee we eens geconfronteerd mogen worden, daarom verdiende deze collage van beelden ook een screening.

3 april 2014, screening van 19.30u : @ Sfinx

Pestilent City (1965) 16', Peter Emmanuel Goldman

Van Times square tot Harlem, Doorheen Manhattan ben jij als kijker (in zwart-wit) getuige van verderf en armoede in steden. Evenzeer als de mensen die voorbij lopen kijken we er gewoon op toe/neer en gaan we mee naar het volgende obscure plaatsje onder een brug of met mensen gevulde straat. ''wij zielige/onwetende mensheid''. Koyaanisqatsi (1982) stemde ons tot nadenken, wel Goldman vond in 1965 al dat we eigenlijk zo goed niet bezig waren. ''Olga and her white slaves'' hangt er ergens uit in een druk bewandelde straat. Dit filmfragment in negatief gefilmd is veelzeggend, o.a. we zijn slaven maar beseffen het niet.

La Nuit (2014) 12'',  Robert Frenz           

Wederom terug naar 't stad, wederom in zwart-wit maar deze keer spreken de beelden niet voor zich. Mysterieuze, donkere kiekjes van plaatsen in een stad. De camera start van ver af om dan geleidelijk aan in te zoemen. Maar dan ook weer net niet scherp genoeg. Als kijker krijg je precies de neiging om IN het scherm te willen kruipen om zo eens dichter te gaan zien  Zonder enige begeleiding van muziek is de film wel een lange rit, ook al duurt het maar 12 minuten.

Dammi I Colori (Give Me The Colors (2003) 16', Anri Sala

De Albanese hoofdstad Tirana werd door het project van burgemeester Edi Rama opgevrolijkt begin jaren 2000. Meneer Rama spreekt als een revolutionair als hij laat optekenen : ''Dit project is niet het resultaat van democratisering maar meer de avant-garde van democratisering''. Progressief denken en streven naar beter kunnen we enkel mar beamen maar de vraag die rijst is : Wat heeft een vagebond nu aan een stad waar huizen geschilderd worden in mooie felle kleuren? Positive image 'building' kan ook voor een stad, dat is mooi, no doubt. Maar problemen in de huisvesting, ziekte, sociale zekerheid,...los je er niet mee op. We kregen geen interview met een inwoner te zien. Ook geen 'gelukkige' inwoners in close-up. Een mooie reportage, kan inspirerend zijn om eens na te denken over het uitzicht van onze steden. Alleen té politiek gekleurd.

Passagem (2014) 15', Leni Hughe

De stemmen van twee mannen in gesprek op nachtelijke beelden van Sao Paulo. Allerhande shots zijn te bekijken : Mensen doorheen de ruit van hotelkamer, sluitende winkels, lege terrassen, bars, ... Ondertussen verloopt het gesprek zoals veel gesprekken kunnen lopen. Van werk tot spreken over 'lust' en alles er tussenin. wordt hun gesprek gestuurd door wat ze zien op hun weg die ze te voet afleggen? Zijn de getoonde beelden ook wat het duo ook zelf ziet? Dit kan of mag je zelf invullen...

3 april, screening van 21.00u : @ sfinx

Swallow (2013) 12', Laure Prouvost

Haarscherp, intens, vredig maar wellustig. Zijn eerste woorden die bij me opkomen. Naakte vrouwen bij een waterval afgewisseld met close-up van opengaande mond, onder begeleiding van diepe ademhaling. Sappig vers fruit dat met veel zin een vrouwenmond verdwijnt, al is er evenzeer een vis te zien die fruit ook wel lust. Knappe montage van een kunstenares die zich laat inspireren op avant-garde film, met vleugje surrealisme, en er meteen een stapje verder in gaat mét heel eigen toets.

Wantee (2013) 14', Laure Prouvost

Terug snelle cuts, dit keer surrealistisch. De vorm van de theekopjes alleen al geven blijk van een oog voor vorm, kleur en humor.
Een klein, kleurrijk maar rommelig kamertje laat een bizarre sentimentele stemming omslaan naar claustrofobie, radeloosheid en ook horror. Het schreeuwen van ''grandpa, grandpa!!!'' dringt diep de oorschelp binnen, en draagt er aan toe dat deze filmervaring niet vlug vergeten wordt.

Monolog (2009) 12', Laure Provoust

Laure zelfs in dialoog met het publiek om ons te betrekken in de film. Ze spreekt tegen ons over de ideeën, twijfels,... . Ook met de afstand tussen kijkers en spelers gaat ze spelen : ''I think you look quite good from here''. Klinkt het uitnodigend.  Heel 'parodisch' en met een strak tempo. De jump-cut on speed. Jean-Luc Godard kan er alleen maar jaloers op zijn.

The Fine Arts (2002) 4', Emily Vey Duke & Cooper Battersby

Een jonge bescheiden vrouw staat naakt voor de camera en vertelt dat ze geen enkele inspiratie meer geeft om nog film te maken. Zo parodiëren de makers zichzelf in hun job, een deel van de job die plaatsvind nog voor camera's er staan, die verdomde inspiratie toch. De monotone monoloog is bijzonder effciënt gebracht, mét gevoel voor humor. Je kan spijt hebben dat je er zelf niet opgekomen bent. Eenvoud siert. 

Tentative à Contraindre Le Corps à s'inscrire dans Le Cadre De l'image (1971) 5', Jacques Lizène

Jacques zette camera, op een niet nader vernoemde afstand, richting een gemetselde muur en bewoog zich binnen 'het kader' van het beeld. Een paar passen naar links en naar rechts. Volgende shot staat camera dichter en kan hij minder ver wandelen binnen beeld. En zo gaat verder tot onze held gehurkt in beeld zit maar niet veel meer bewegen kan. Wederom eenvoudig van opzet maar je moet er maar opkomen. Van Belgische makelij dan nog. Chapeau!

L'objet (1974) 11', Jacques-Louis Nyst

Een wetenschapper uit de verre toekomst komt ons zijn bevindingen vertellen over een opgegraven theepotje. Hij heeft ook geen info meer ter beschikking over de 20ste en maakt er zijn eigen verhaal van. Doet hij heel serieus, droog en met overtuiging. De man zit er ook volledig naast. Dit theepotje voorstellen als een ooit levend dier van vlees en bloed maakt het des te lachwekkender. 'Het publiek weet meer' is van toepassing, deze interactie met publiek komt perfect tot zijn recht. Een knipoog naar de foute veronderstellingen in de wetenschap is zeker aanwezig.

3 april, screening van 22.30u : @ Sfinx

A Spell To Ward Off The Darkness (2013) 98', Ben Rivers & Ben Russel

Een eenzame figuur tussen leeftijdgenoten. Hoe eenzaam kunnen we ons voelen binnen een groep? Stel je een rockconcert voor, letterlijk alleen ben je niet maar je vormt ook maar een tijdelijk, onechte groep samengebracht door 1 gemeenschappelijke interesse. Net zoals veel hersenspinsels is dat gevoel van samenzijn een utopie. Hoofdrolspeler Robert AA Lowe drijft weg in eenzaamheid. In de mooie natuur werkt hij samen met andere jonge mensen rond een project (het getal pi komt meer dan alleen maar ter sprake) . Vanuit die heldere natuur dwaalt hij langzaam maar zeker af om te verdwijnen in het donkere, onzekere van de nacht. Wie was die jonge man? Wat drijft hem zo ver? Het structureel, langzaam afdwalen van het hoofdpersonage in een psychose kon bijvoorbeeld Roman Polanski als geen ander, denk maar aan Repulsion of The Tenant. Als je deze methode nu hanteert moet je wel scherp uit de hoek komen. Helaas, tot halverwege is de prent echt wel te genieten, dan komt de kentering waardoor loskoppeling van de werkelijkheid ingezet wordt. Van een gemoedelijk tempo in het eerste deel gaat het naar een tergend trage opeenvolging van statische shots. Tot slot mogen we getuige zijn van een 'onechte groep' die een death metal concert bijwoont. Onze noodlottige figuur ziet zichzelf als zanger. Dromen van het ongrijpbare, surrieële en letterlijke verwijzingen naar pi doen effectief ook denken aan de film 'Pi' van Darren Arranofsky. natuurlijk zijn de elementen in deze film anders aangewend in het verhaal. Als het de bedoeling is om de kijker effectief te ergeren met irritant gekrijst op harde metal, dan is men er in ieder geval in geslaagd. Ook dit optreden gaat vervelen op den duur. Kunnen mensen die werkelijk houden van de muziek hun concentratie erbij houden? De inhoud van deze film is interessant maar het kan allemaal veel geconcentreerder, vlotter.    

01-06-2014 om 19:26 geschreven door S. V.  

09-04-2014 om 20:53 geschreven door S. V.  

WAT IS CONCREET DE BEDOELING??
De bedoeling is dat u op regelmatige basis een bericht toevoegt op uw blog. U kan hierin zetten wat u zelf wenst.
- Bijvoorbeeld: u heeft een blog gemaakt voor gedichten. Dan kan u bvb. elke dag een gedicht toevoegen op uw blog. U geeft de titel in van het gedicht en daaronder in het bericht het gedicht zelf. Zo kunnen uw bezoekers dagelijks terugkomen om uw laatste nieuw gedicht te lezen. Indien u meerdere gedichten wenst toe te voegen op eenzelfde dag, voegt u deze toe als afzonderlijke berichten, dus niet in één bericht.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken over de actualiteit. Dan kan u bvb. dagelijks een bericht plaatsen met uw mening over iets uit de actualiteit. Bvb. over een bepaalde ramp, ongeval, uitspraak, voorval,... U geeft bvb. in de titel het onderwerp waarover u het gaat hebben en in het bericht plaatst u uw mening over dat onderwerp. Zo kan u bvb. meedelen dat de media voor de zoveelste keer het fout heeft, of waarom ze nu dat weer in de actualiteit brengen,... Of u kan ook meer diepgaande artikels plaatsen en meer informatie over een bepaald onderwerp opzoeken en dit op uw blog plaatsen. Indien u over meerdere zaken iets wil zeggen op die dag, plaatst u deze als afzonderlijke berichten, zo is dit het meest duidelijk voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken als dagboek. Dagelijks maakt u een bericht aan met wat u er wenst in te plaatsen, zoals u anders in een dagboek zou plaatsen. Dit kan zijn over wat u vandaag hebt gedaan, wat u vandaag heeft gehoord, wat u van plan bent, enz. Maak een titel en typ het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks naar uw blog komen om uw laatste nieuwe bericht te lezen en mee uw dagboek te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met plaatselijk nieuws. Met uw eigen blog kan u zo zelfs journalist zijn. U kan op uw blog het plaatselijk nieuws vertellen. Telkens u iets nieuw hebt, plaats u een bericht: u geeft een titel op en typt wat u weet over het nieuws. Dit kan zijn over een feest in de buurt, een verkeersongeval in de streek, een nieuwe baan die men gaat aanleggen, een nieuwe regeling, verkiezingen, een staking, een nieuwe winkel, enz. Afhankelijk van het nieuws plaatst u iedere keer een nieuw bericht. Indien u veel nieuws heeft, kan u zo dagelijks vele berichten plaatsen met wat u te weten bent gekomen over uw regio. Zorg ervoor dat u telkens een nieuw bericht ingeeft per onderwerp, en niet zaken samen plaatst. Indien u wat minder nieuws kan bijeen sprokkelen is uiteraard 1 bericht per dag of 2 berichten per week ook goed. Probeer op een regelmatige basis een berichtje te plaatsen, zo komen uw bezoekers telkens terug.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met een reisverslag. U kan een bericht aanmaken per dag van uw reis. Zo kan u in de titel opgeven over welke dag u het gaat hebben, en in het bericht plaatst u dan het verslag van die dag. Zo komen alle berichten onder elkaar te staan, netjes gescheiden per dag. U kan dus op éénzelfde dag meerdere berichten ingeven van uw reisverslag.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken met tips op. Dan maakt u telkens u een tip heeft een nieuw bericht aan. In de titel zet u waarover uw tip zal gaan. In het bericht geeft u dan de hele tip in. Probeer zo op regelmatige basis nieuwe tips toe te voegen, zodat bezoekers telkens terug komen naar uw blog. Probeer bvb. 1 keer per dag, of 2 keer per week een nieuwe tip zo toe te voegen. Indien u heel enthousiast bent, kan u natuurlijk ook meerdere tips op een dag ingeven. Let er dan op dat het meest duidelijk is indien u pér tip een nieuw bericht aanmaakt. Zo kan u dus bvb. wel 20 berichten aanmaken op een dag indien u 20 tips heeft voor uw bezoekers.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken dat uw activiteiten weerspiegelt. U bent bvb. actief in een bedrijf, vereniging of organisatie en maakt elke dag wel eens iets mee. Dan kan je al deze belevenissen op uw blog plaatsen. Het komt dan neer op een soort van dagboek. Dan kan u dagelijks, of eventueel meerdere keren per dag, een bericht plaatsen op uw blog om uw belevenissen te vertellen. Geef een titel op dat zeer kort uw belevenis beschrijft en typ daarna alles in wat u maar wenst in het bericht. Zo kunnen bezoekers dagelijks of meermaals per dag terugkomen naar uw blog om uw laatste belevenissen te lezen.
- Bijvoorbeeld: u wil een blog maken uw hobby. U kan dan op regelmatige basis, bvb. dagelijks, een bericht toevoegen op uw blog over uw hobby. Dit kan gaan dat u vandaag een nieuwe postzegel bij uw verzameling heeft, een nieuwe bierkaart, een grote vis heeft gevangen, enz. Vertel erover en misschien kan je er zelfs een foto bij plaatsen. Zo kunnen anderen die ook dezelfde hobby hebben dagelijks mee lezen. Als u bvb. zeer actief bent in uw hobby, kan u dagelijks uiteraard meerdere berichtjes plaatsen, met bvb. de laatste nieuwtjes. Zo trek je veel bezoekers aan.

WAT ZIJN DIE "REACTIES"?
Een bezoeker kan op een bericht van u een reactie plaatsen. Een bezoeker kan dus zelf géén bericht plaatsen op uw blog zelf, wel een reactie. Het verschil is dat de reactie niet komt op de beginpagina, maar enkel bij een bericht hoort. Het is dus zo dat een reactie enkel gaat over een reactie bij een bericht. Indien u bvb. een gedicht heeft geschreven, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze het heel mooi vond. Of bvb. indien u plaatselijk nieuws brengt, kan een reactie van een bezoeker zijn dat deze nog iets meer over de feiten weet (bvb. exacte uur van het ongeval, het juiste locatie van het evenement,...). Of bvb. indien uw blog een dagboek is, kan men reageren op het bericht van die dag, zo kan men meeleven met u, u een vraag stellen, enz. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.

WAT IS DE "WAARDERING"?
Een bezoeker kan een bepaald bericht een waardering geven. Dit is om aan te geven of men dit bericht goed vindt of niet. Het kan bvb. gaan over een bericht, hoe goed men dat vond. Het kan ook gaan over een ander bericht, bvb. een tip, die men wel of niet bruikbaar vond. Deze functie kan u uitschakelen via "Instellingen" indien u dit niet graag heeft.


Het Bloggen.be-team wenst u veel succes met uw gloednieuwe blog!

Met vriendelijke groeten,
Bloggen.be-team

08-04-2014 om 23:05 geschreven door