In mei 2014 verschenen in eigen land (Italië) om een paar weken later met de Grand Prix Special de Jury aan de haal te gaan op het filmfestival van Cannes. Wij in België moesten wachten tot februari 2015 om onze eigen Sam Louwyck (Rundskop) bezig te zien als patriarch. Genoeg van verbloemde, overdreven geromantiseerde drama's die zich afspelen in 't stad?! Kijk dan gerust naar de nieuwe film van regisseuse Alice Rohrwacher. Gedurende 110 minuten is er geen wolkenkrabber in zicht.

Wolfgang leeft met zijn vrouw en 4 dochters op het platte land (Umbrië, op de grens van Toscane). Ze leven een sober bestaan waar samen werken in het familiebedrijfje hun hoofdbezigheid is. Vader is imker, willens nillens worden ze klaargestoomd om dezelfde weg op te gaan. zaken gaan niet al te best, spanningen binnen het gezin zijn een logisch gevolg. De drang naar een betere plaats groeit naarmate de tijd vordert bij de oudste dochter Gelsomina (Maria Alexandra Lungu). Een wonder lijkt nodig om uit deze situatie weg te geraken...

Een eerder dorre omgeving waar 's morgens alleen nog het gezelschap heerst van de geweren van jagers. De ochtendzon straalt mooi over het goudgele gras, vogels zingen hun liet...(een schouwspel voor weinig toeschouwers). Het volledige gezin helpt mee aan het verderzetten van de artisanale productie van honing. Gelsomina ondergaat samen met zussen en moeder vaders meer dan autoritair gedrag. Heel begrijpelijk dat een meisje (aan de startmeet van haar puberteit) verlangens koestert naar meer, beter en mooier. Haar verwonderen en bewondering zijn dan ook groot wanneer ze getuige mag zijn van opnames voor een realityshow met als host Milly Catena (de immer mysterieuze schone Monica Bellucci). Vader die over beschermend is, wil niet weten van dit gedoe, laat staan een deelname aan zo'n programma... 

Het bestaan van dit gezin in hun omgeving krijgen we realistisch onder ogen. Onderling uitgewisselde blikken tonen mensen die elkaar reeds lange tijd kennen. Zo worden overtollige dialogen vermeden die toch maar afbreuk doen aan opgebouwde spanning. De zusjes (vooral de 2 jongere) zijn erg aandoenlijk en zorgen voor een aantal plezante momenten, passend binnen de scenes. Hoewel een vleugje absurditeit uit de weg niet gegaan wordt. Hoe precair een gezinssituatie ook mag zijn, kinderen mogen kinderen blijven. Of, wat geld voor Gelsomina, een puber heeft het recht om de wereld te ontdekken. Sam Louwyck is solide als vaderfiguur. Zijn stoïcijnse, doch ondoordachte, vastbeslotenheid is een geslaagde combinatie met zijn dreigende houding. Vader Wolfgang krijgt genoeg schermtijd om zich te laten absorberen door de kijker. Ook Maria Alexandra Lungu laat haar emoties en verborgen verlangens lezen op haar gezicht. De andere gezinsleden zoals de echtgenote (Alba Rohrwacher) krijgen minder screentime. Ook zij is een talentvolle actrice en ik had graag wat meer van haar gezien.

De inbreng van Monica Bellucci is klein. Naast haar eerste verschijning in een fontein tijdens het filmen en de daadwerkelijk presentatie van de show zien we haar niet. Zij belichaamt de uitbuiting waaraan de media zich durft te laven. De luxe die vertoont wordt op tv staat in groot contrast met de omgeving. Een open doelkans om met klem kritiek te uiten op reality tv laat men liggen, het blijft braafjes en subtiel. Bellucci verschijnt, doet haar ding en verdwijnt weer, zonder een meerwaarde te zijn. Behoorlijk nutteloze casting, aangezien een actrice met minder bagage dit ook had klaargespeeld. Emoties en omgeving zijn een mooie motor voor een verhaal, de valkuil staat dan echter open voor dooie momenten. Net kan Alice Rohrwacher deze een paar keer ontwijken.

Is Gelsomina ook niet de naam van de protagoniste uit La Strada (1954)? Absoluut! Gelsomina wordt op magistrale wijze vertolkt door Giulietta Masina met onvergetelijk mimiek. Voor de laatst vernoemde Gelsomina is de drang om het beter te hebben, gezien vanuit een armzalige situatie, logisch. We kunnen stellen dat de drijfveren van beide Gelsominas overeenkomen. Tevens, het takelen van media en Bellucci in een fontein-moment zijn Felliniaanse elementen uit La Dolce Vita (1960). 

Een realistisch geconstrueerde vertelling op zeer serieuze toon. Laat zich toch vlotjes bekijken dankzij (luchtige) insteken uit traditionele Italiaanse cinema.

GOED

Steven Vancompernolle