Het off-road rijden begint steeds beter en beter te gaan en dan komt mijn alpje toch wat te kort. Het frame en het kuipwerk is niet stevig genoeg. Ook begin ik power tekort te komen.... daarom heb ik na het bezoek bij African Queens besloten om een rallye forte te gaan bouwen. Laatst heb ik een africa twin RD04 uit 1992 op de kop kunnen tikken die ik als donor motor ga gebruiken. Tegen eind juni moet ie klaar zijn buiten de motortuning. Omdat het tunen 5 weken kan duren én omdat ik voor de ombouw veel onderdelen van de alp ga gebruiken (vering, uitlaat) én omdat ik in juli vertrek naar Roemenië gaat de motortuning (tot 890cc waarschijnlijk) pas in augustus/september gebeuren. Alle kuipwerk van deze twin alsook zadel, cockpit, uitlaat, tank ed staan trouwens te koop...
Het volgende dat ik nog in elkaar moet knutselen is een klein en licht steuntje dat ik zowel onder de achterbrug kan plaatsen als onder de voorvork, om zo mijn wielen te kunnen demonteren als ik lek rijd. Dat is voor één van de volgende weken.
Omdat de GPS op het stuur, met tanktas, heel moeilijk afleesbaar is tijdens het reizen heb ik deze verplaatst naar de cockpit. Ik heb het wel zo gemaakt dat ik deze nog steeds in +/- 30 min naar montage op het stuur kan verplaatsen. Dit kan nodig zijn tijdens de zwaardere offroad ritten waar soms toch vrij hoge snelheden gehaald kunnen worden en op het stuur staat de GPSdan toch steviger. Op reis gaat het off-roaden er toch iets rustiger aan toe omdat we in het achterhoofd toch rekening moeten houden met het feit dat we, soms vrij ver, van huis zijn.
in juli vertrekken we weer richting Oos-Europa. Deze keer gaan we veel in Roemenië blijven om daar zoveel mogelijk off-road te rijden/reizen. Op de foto de grove route. We plannen trouwens nooit een vaste route vooraf, en leggen ook niks vast. De avond van te voren maken we steeds een planning voor de volgende dag, en zelfs deze planning houden we dan maar grofweg aan.
De grens met Duitsland, het einde van onze reis is in zicht. We zijn nog door Duitsland terug naar huis gereden , maar dat doen we volgende keer zeker niet meer. Zo geweldig saai....... volgende keer terug met de trein tot in Dusseldorf, zeker weten. Toen ik eenmaal thuis was heb ik nog verschillende dagen met een zeer vreemd gevoel rondgelopen (achteraf bleek dat Stan dit ook had). Ik denk dat het heimwee naar het reizen was. Ik vond het verschrikkelijk dat ik niet meer kon motorrijden, de weg zoeken, vreemde gebaren maken om de weg en/of slaapplaats te zoeken...... Na een kleine week ging het echter terug beter, maar nog niet veel later waren de plannen al gesmeed om een gelijkaardige tocht te doen !
Toen we vlak voor de duitse grens een slaapplaats aan't zoeken waren kwamen we een groepje duitse motorrijders tegen die ons uitnodigden op een soort treffen daar vlak in de buurt. Er werd ons een leuke avond met worst en bier aangeboden, wat wie niet konden afslaan natuurlijk. En we hebben het geweten....
Tjechië is een héél mooi land met prachtige steden, maar toen in september waren ze in heel het land aan zowat alle wegen het werken wat tot ergelijke files leed.
Door de massa mensen die er rondlopen , dikwijls in groepen en met gids, krijg je een jammerlijk gevoel dat je rondloopt in een soort van attractiepark. Soms lijkt het respect voor de plaats en wat er is gebeurd een beetje zoek.....
Deze supervriendelijke mensen konden echter geen engels en dochterlief moest mee buitenkomen om te kunnen comuniseren. Nadat de koffer hersteld was (volledig kostenloos trouwens) werden we nog uitgenodigd om te blijven eten, wat we jammer genoeg moesten weigeren omdat we toch onder enige tuidsdruk stonden om terug op tijd thuis te geraken. We gaan wel proberen om dit jaar, als we terug naar Oekraïne rijden, deze mensen terug te bezoeken.
De koffer werd volledig gedemonteerd en vakkundig rechtgeklopt. Ze zijn er ongeveer dik 2 uur mee bezig geweest om de koffer te herstellen. Maar nadien was ze beter dan nieuw !!!!
