Ann was 28 jaar toen ze vermoord werd. Hij doodde haar met verschillende messteken. Haar mama Maggie Roëll
Benny was 22 jaar toen hij vermoord werd. Hij doodde hem door wurging. Zijn ouders Johan en Annie Aerts-Moelans
Carola was 21 jaar toen ze vermoord werd Hij heeft haar geslagen met een baseballknuppel toen ze sliep. Haar ouders Marcel en Ingrid De Smedt-Hooft
Glenn was 35 jaar toen hij vermoord werd. Hij doodde hem met een knipmes, recht in het hart. Zijn mama Gabby Dierckx Zijn vrouwke Natasja
Ingrid was 39 jaar toen ze vermoord werd. Hij heeft haar gewurgd. Haar mama Paula Nous
Jo was 19 jaar toen hij vermoord werd. Hij werd dood geslagen. Zijn ouders Daniël en Els De Vlieger-Maes
Jeffrey was 17 jaar toen hij vermoord werd. Hij werd neergestoken. Zijn ouders Chris en Linda Ottevaere-De Meestere
Joris was 9 jaar toen hij vermoord werd. Hij werd doodgestoken met een scherp voorwerp. Zijn ouders Jos en Magda Viville-clinckx
Karoline was 16 jaar toen ze vermoord werd. Ze kreeg een kogel in haar hoofd. Gelukkig was ze op slag dood. Haar mama, Marina Maes
Melissa was 17 jaar toen zij vermoord werd. Hij vermoordde haar op een onbeschrijfelijk gruwelijke wijze. Haar mama Francine Slootmans
Melissa was 27 jaar toen zij vermoord werd. Hij mishandelde en wurgde haar met een touw. Haar mama Reneé Bossuyt Mia was 35 jaar toen zij vermoord werd. Hij doodde haar door verstikking, vuistslagen, stampen en een messteek. Haar ouders Emiel en Greet Verschuren-Faes
Nele was 31 jaar toen ze vermoord werd. Zij doodde haar met messteken. Haar ouders Georges en Annemie Verleene-Dangreau
Patrick was 20 jaar toen hij vermoord werd. Hij werd laffelijk neergeshoten. Zijn mama Monique Matthys
Sandy was 25 jaar toen ze vermoord werd. Hij vermoorde haar op nieuwjaarsnacht. Haar mama Francine Meeuwes
Sally was 20 jaar toen zij vermoord werd. Zij werd dood geslagen. Haar ouders Michel en Lydia Van Hecke-De Decker
Stefanie was 18 jaar toen ze vermoord werd. Haar ouders Gilbert De Mulder Martine Bertelo
Steven was 20 jaar toen hij vermoord werd Zij reed hem opzettelijk dood. Zijn ouders Mil en Sonja Somers-Looymans
Sylvie was 26 jaar toen zij vermoord werd. Haar hoofd werd ingeslagen en hij gaf haar nog 26 messteken. Haar mama en vriend Chantal en Philippe Nerinckx-Depourcq
Ik hoop met het uitbrengen van een boekje, ik mijn steentje kan bijdragen om de dood, van jullie kind iets beter te kunnen verwerken. Ook wanneer niet lotgenoten dit lezen, dan weet ik dat ze meer begrip zullen opbrengen voor ons, “ Ouders van een gestorven kind ”
Het boekje ‘ Gevoelens weerspiegeld ’ is te verkrijgen bij: Marina Maes Maria Van Bourgondiëlaan 6 8000 Brugge Email: marina.maes2@telenet.be
Het boekje wordt opgestuurd na overschrijving van 15 € verzendingskosten inbegrepen. Op rekeningnummer 001-1868856-33
Vraag hulp, neem contact op met een justitiehuis in je buurt.
Weergave van gevoelens en emoties van degene die met moord werden en worden geconfronteerd. BEZOEK OOK DE SITE: WWW.OUDERSVANEENVERMOORDKIND.BE EN WWW.SPORTENVOORNABESTAANDENVANGEWELD.BE
11-11-2005
Omgaan en verwerken van verdriet.
Omgaan en verwerken van verdriet.
Soms wil ik niet aan je denken. Het doet teveel pijn. Ik probeer je beeld te verdingen. Maar het gaat niet. Beeld, per beeld komt terug naar boven. Ik kan je niet verdringen of wegduwen. Je komt steeds terug. Het maakt me woedend en triest.
Mijn verdriet maakt me soms zo kwetsbaar. Ik wil dat anderen mijn verdriet zien. Ik eis dat ze rekening met me houden. Ik kan niet verdragen dat ze lachen en plezier maken. Op zon momenten ben ik egoïstisch. Dan ben ik eigenlijk mezelf niet meer.
Mijn verdriet maakt me soms zo onstabiel. Ik heb geen zin meer om te leven. Ik kan het gewoon niet meer aan. Want eigenlijk sta ik voor alles alleen. Pillen en drank kunnen mij hierbij helpen. Maar met pillen leef ik automatisch, een beetje zombieachtig. En drank? Ja, die brengt me in een tijdelijke roes. Ik hoop dat ik dan kan vergeten. Dat ik je kwijt ben, dat je er niet meer bent. Maar van beiden, zowel van drank als pillen, Volgt de ontnuchtering zéér snel. En eigenlijk moet ik meer pillen slikken of meer drank hebben. Om in die roes terecht te komen. En eigenlijk is dat ook de oplossing niet. Het maakt me zowel lichamelijk als geestelijk kappot.
Mijn verdriet maakt me soms agressief. Het is sterker of mezelf. Maar iedereen moet boeten. Ik reageer me af op de mensen om me heen. Op mensen die ik graag zie. Eigenlijk op iedereen die in mijn gezichtsveld komt. Zij weten niet wat ik voel. Als ze er niet tegen kunnen, dan moeten ze maar wegblijven. Ik heb dan niemand nodig. Iedereen begint me te mijden. Want ze zijn het beu om altijd naar hetzelfde te moeten luisteren. Ze zijn het beu om als zondebok te fungeren. Ze zijn het beu om altijd hun woorden te moeten wikken en wegen. Als iedereen weg is heb ik spijt, want dat wil ik eigenlijk niet. Het was niet mijn bedoeling om hen weg te jagen.
Mijn verdriet maakt me soms depressief. Ik wil dat iedereen medelijden met me heeft. Waarom moeten anderen nu lachen? Zien ze niet dat ik verdriet heb? Is dat nu nodig om zo luid muziek te spelen? Zien ze dan niet dat mij dat stoort? Ik heb in niets geen zin meer. Ik wil slapen en gerust gelaten worden. Want als ik wakker ben. Kom ik weer in een wereld waar niemand mij begrijpt.
Mijn leven van vroeger is weg, Net als jij komt het nooit meer terug. Heb ik eigenlijk het recht om zo met mijn verdriet om te gaan? Zou mijn kind willen dat ik mij op die manier lappot maak?
NEEN
Ik denk dat mijn kind dezelfde pijn en verdriet zou hebben als ik, als het van hierboven ziet hoe ik mezelf kappot maak. En het laatste at ik wil is mijn kind verdriet doen..
Langzaam maar zeker moet ik bij mezelf een paar knopjes omdraaien. Ik moet leren mijn leven terug zin te geven. Dag per dag, beetje per beetje Komt de zon terug in mijn leven. Dat is hetgeen mijn kind zou willen En daar moet ik rotsvast in blijven geloven.
Wat er ook gebeurd is; We mogen het slachtoffer niet worden van ons verdriet. We hebben recht op een goed leven.
Door in contact te komen met lotgenoten:
·leer je met verdriet en gevoelens omgaan
·Leer je hoe buitenstaanders zich anders gedragen en hoe je ermee moet omgaan.
·Leer je dat je recht hebt om te lachen en moppen te vertellen, zonder schuldgevoelens.
·Leer je terug zin te geven aan je leven.
·Leer je beseffen dat er nog goede dingen zijn in het leven, de moeite waard om voor te leven.
·Laar je dat alles mag, maar niets moet. Men verstaat elkaar zonder woorden. We weten van elkaar wat we voelen. Ook als je niet praat over je kind, maar luistert naar andere ouders, kom je gelauwerd naar huis. De batterijen zijn weer opgeladen. Je kan er weer een tijdje tegen.
Daarom is lotgenotencontact zo belangrijk.
Lotgenoten die deze tekst lezen, zullen zich zeker hierin herkennen. Maar ondanks de pijn en de onmacht, moeten we verder met ons leven. Het gezegde: het leven gaat verder, is juist. Maar men zegt er niet bij hoe. Ons leven draait 180 graden. We moeten weer terug leren leven vanaf nul. Dat is niet simpel, ik weet het. Maar allen samen lukt het ons wel.
Natasja was zwanger toen Glenn vermoord werd. Hij heeft zijn kleine meid nooit gezien.
Glenneman..... zovele mensen die je op deze manier gaan herinneren : altijd lachen, een échte levensgenieter...
We missen je ontzettend en kunnen niet omschrijven hoeveel we van je houden.
Nog steeds vecht ik samen met onze dochter, en ik weet zeker dat ook jij 'verliefd' zou geworden zijn op dit klein poppemieke!
Wat moeten we zoveel missen zonder jou.....deze lege plek blijft koud aanvoelen, en ik kan alleen maar hopen....hopen dat de tijd het mag verzachten, maar vooral dat ik onze liefde mag terug vinden in ons meisje, want zij is de sterkste kracht voor mij en voor je ma.
Het allermooiste dat we van jou konden krijgen : LENKA!!!
Natasja, vrouwke van Glenn
Wat begon als een onschuldig feestje onder collegas, draaide op 19 december 2003 uit op een drama. Glenn Wynants ging met zijn werkmakkers de laatste werkdag van het jaar vieren in het centrum van Antwerpen. Na enkele pintjes in Den Engel botsten ze op de kaaien tegen een voorbijganger. Letterlijk. Die reageerde met een vuistslag en toen Glenn en Robert toesnelden, haalde hij een knipmes boven. Robert kreeg een steek in de zij, maar zijn broeksriem belette dat hij zwaar gewond werd. Glenn daarentegen werd recht in het hart getroffen en overleed een dag later in het ziekenhuis. Zijn zwangere vriendin blijft geschokt achter.
Het hele voorval kreeg maar weinig aandacht in de pers. Dat de dader volgens getuigen van vreemde afkomst is ( wellicht een Oost-Europeaan ), zpo daar wel eens voor iets kunnen tussen zitten. Daarom starten de collegas van Glenn een grootscheepse campagne via internet, omhet gebeuren in de kijker te zetten. Uiteindelijk konden de media niet langer zwijgen en haalde het droeve voorval dan toch de kranten. Dat de dader blank, bruin of paars met witte bollen zou zijn, doet wat ons betreft niet eens terzake. Het gaat gewoon om onaanvaardbare aggresie en geweld. En dat moet stoppen!
De dood van Glenn Wijnants roept wrange herinneringen op aan de moord op Patrick Mombaerts. Ook hij werd na een banaal incident op straat vermoord. En zo gebeuren er helaas wel meer dramas die - als ze al de pers halen-worden weggemoffeld inde rubriek gebroken armen en benen. Niemand ligt er blijkbaar nog wakker van. De gewenning slaat toe.
Maar, de collegas van Glenn willen dat hun dode makker niet zomaar inde vergetelheid verdwijnt. Daarom organiseerden ze op 30 januari 2004een stille mars tegen geweld. als aandenken aan Glenn, maar ook om duidelijk te maken dat dit niet kan. voor alle duidelijkheid: dit is geen politieke manifestatie! wij willen niet provoceren of aan politiek doen , aldus de collegas, maar we moeten iets doen.
Gaby, mama van Glenn
Zinloos geweld ... Je staat er niet bij stil tot het je overkomt. Al je toekomstplannen verdwijnen in het niets. De zovele waaroms, vragen waar je nooit een antwoord op hebt. Je kan het maar niet begrijpen en het aanvaarden nooit. We kunnen alleen maar hopen dat het ooit ophoud, onschuldige mensen zomaar hun leven te ontnemen , voor niets, zonder reden. De wereld staat niet stil, maar wel ons leven. We hadden elkaar nog zoveel te geven, maar het heeft niet mogen zijn en dit doet enorm veel pijn. Pijn om het verdriet van een geliefde persoon, veeg je zomaar niet even weg. De weg lijkt eindeloos lang, maar we blijven hopen, met de steun van elkaar, met de nodige tijd. We moeten blijven geloven dat er ooit terug een lichtpuntje komt in ons leven, vooral aan de mensen die nog zoveel om ons geven.
Het leven is er om geleefd te worden. Maar soms zijn er perioden in een mensenleven, dat je niet leeft, maar dat je, je echt laat leven. Je bent doof en blind. Wat ze ook zeggen of doen, het dringt niet tot je door. Je hebt genoeg met je eigen ik. Eigenlijk wil je van iedereen gerust gelaten worden, maar eigenlijk ook niet. Ben je alleen, dan voel je, je in de steek gelaten. Zijn er mensen om je heen, dan vindt je het te druk. Je weet niet goed wat je wilt.
Het is moeilijk om de afgebroken draad van je leven weer op te nemen. Je weet wel dat het moet, maar je hebt er geen zin in. Ergens héél diep van binnen, hoop je dat het je eens zal lukken. Dat je terug leert te leven. Dat je terug leert genieten, van de dingen om je heen. Die dag komt weer, maar wanneer? Dat kan niemand voorspellen.
Lotgenotencontact is zeer belangrijk, men verstaat elkaar zonder woorden. We weten van elkaar wat we voelen.Ook als je niet praat over je kind, maar luistert naar andere ouders, kom je gelauwerd naar huis. Daarmee bedoel ik, je batterijen zijn weer opgeladen. Je kan er weer een tijdje tegenaan.
De pijn, de angst,en het verdriet, worden niet minder, ook niet met de jaren.
Door in contact te komen met lotgenoten, - leer je met verdriet en gevoelens omgaan. - leer je hoe buitenstaanders, zich anders gedragen en hoe je ermee moet omgaan. - leer je dat je recht hebt om te lachen en moppen te vertellen, zonder schuldgevoelens. - leer je terug zin te geven aan je leven. - leer je beseffen dat er nog goede dingen zijn in het leven, de moeite waard om voor te leven. - leer je dat alles mag, maar niets moet.
Wat er ook gebeurd is; we mogen het slachtoffer niet worden van ons verdriet. We hebben recht op een goed leven.
Troost, alles kan, niets moet. Wat verstaat men onder troost? Is troost een kusje op de zére plek? Is troost een schouderklopje? Wat is troost eigenlijk en bestaat dit voor ons?
Ik denk dat iedereen daar zijn eigen visie over geeft. Velen verwarren troost met medelijden denk ik. Een knuffel zonder woorden kan een troostend gebaar zijn, maar een knuffel met medelijdende woorden is dat zeker niet. Het heeft een gevoel van telkens omlaag geduwd te worden. Men duwt ons ongewild in een verkeerde slachtofferrol.
Het gezegde: - We vinden dat toch zo erg.
- We hebben echt medelijden met je.
- Waarom moest dit jou nu overkomen
- Moest het mij overkomen, dan zou ik dit of datdoen
En zo zijn er nog 1001 goedbedoelde gezegden of uitspraken. Medelijden dat heb ik niet nodig, wat gebeurd is, is gebeurd en daar kan niets aan verandert worden. Wat ik wel nodig heb is een vorm van troost.
Troost is voor mij zoiets als, alles kan maar niets moet. - Een fikse wandeling kan mij een troostend gevoel geven. - Aan de oever van een meer of rivier staan en stenen gooien, kijken hoe groot de ringen worden van de stenen die ik in het water gegooid heb, geven me een rustig, troostend en goed gevoel. - Eens echt alleen zijn, zonder iemand rond me heen kan me een gelukzalig en troostend gevoel geven. - Ergens in een open ruimte, zonder toeschouwers, uit volle borst roepen Karoline waar ben je . . .
Waarom . . . dat geeft mij een ontladend , verdrietig en toch een troostend gevoel. Ik heb het kunnen van me afschreeuwen, het deed me goed.
- Troost is het gevoel hebben gesteund en begrepen te worden. - Niet iedereen kan troosten, volgens mij is het een gave. - Troosten is iemand het gevoel geven dat je er bent voor hen.
Troost ontvangen en geven, is volgens mij; je goed in je vel voelen, bij het geven en ontvangen ervan
Op troosten staat er geen jaartal. Want bij mij heelt de tijd de wonden niet, alleen een vorm van troost, verzacht de pijn een beetje.
De klok tikt .... Ik zit niet te wachten op het nieuwe jaar, maar zoals altijd als je iets niet wil vliegt de tijd en lijkt de klok vlugger te tikken dan normaal. 9 maart 2004 ... telefoon dat de dader ( patiënt ) bij internering ' vrijheid op proef ' heeft gekregen. Net geen zes jaar na zijn gruweldaad. Deze ' vrijheid op proef ' hield in, een overplaatsing naar een psychiatrische instelling en een intensieve begeleiding van twee jaar. Deze twee jaar zijn bijna om, daarmee lijkt de klok nog vlugger te tikken. In mijn wanhoop om toch maar te kunnen weten wanneer hij effectief vrij is heb ik meerdere brieven geschreven naar ' de commissie ter bescherming van de maatschappij ' met de vraag om ons aub te willen laten weten wanneer het zover is. Tot de dag van vandaag heb ik nog steeds geen antwoord gekregen of ze ons al dan niet op de hoogte zullen stellen ... en de klok tikt maar! Wettelijk gezien worden we daar niet van op de hoogte gesteld omdat er geen vonnis is geweest en de dader geen dader is maar een patiënt. De kans dat hij reeds buiten is of is geweest is reël, ik weet het gewoonweg niet. Dit is niet menselijk ... ik ben zo bang hem onverwachts ergens tegen te komen. Dat zou misschien ook zo zijn als we wel op de hoogte worden gesteld. maar dan kan je je voorbereiden en weet je ' die dag is hij buiten ' de kans dat ik hem tegen kom is er alle dagen maar ik ben voorbereid tegen wat komen gaat. Hoe moet het als mijn kinderen hem zien zonder te weten dat hij ' vrij ' is??? Wie gaat hen opvangen en uitleggen hoe het komt dat hij weer zijn leven kan hervatten ... Hoe het komt dat zij niet wisten dat hij buiten is!!! Saskia de jongste dochter heeft uit pure wanhoop zelf eens naar de CBM gebeld, het meisje kreeg als antwoord, dat niet alle brieven beantwoord worden, alleen brieven die belangrijk genoeg zijn. Wat moet een mens dan denken??? Ruben de pleegzoon die nu 13 is, heeft nooit over hem gesproken. Onlangs viel het mij op dat hij niet meer alleen naar bed wou gaan en in paniek was om alleen te zijn. Na een rustige babbel en veel tranen, kwam het er uit. "Ik ben bang "zei hij "dat hij de dader ons weet wonen en naar hier gaat komen". Hij vroeg me te beloven dat dat niet zou gebeuren, maar ik kan dat niet beloven. Ik kan niets beloven waarvan ik weet dat ik het niet waar kan maken. Ruben weet dat. Hij weet ook dat ik er wel altijd zal zijn om hem te beschermen. dat is het enige dat ik kan doen. Ik ben teneinde raad. Ik heb de afgelopen jaren gevochten als een leeuw om ook het recht te krijgen om op de hoogte gesteld te worden bij eventuele vrijlating, nu heb ik het gevoel dat ik al die tijd tegen muren heb gevochten waar ik niet de kleinste barst in heb gekregen. En de klok tikt maar verder naar zijn vrijlating toe ... veel te vlug .... Veel te vlug naar mijn gevoel!!!
Ingezonden door: Francine mama van Melissa
Melissa werd op gruwelijke wijze vermoord op 15 april 1998. Ze was amper 17 jaar. De moordenaar werd geïnterneerd. Men dacht dat men zoiets nooit meer vrij zou laten, maar ... het lot besliste anders
Degenen die verantwoordelijk zijn voor de vrijlating; durven ze werkelijk hiervoor de volle verantwoordelijkheid dragen???
Als ik je vraag naar mij te luisteren en jij . . . begint mij adviezen te geven, dan doe je niet wat ik vraag.
Als ik je vraag naar mij te luisteren en jij . . . begint mij te vertellen waarom ik iets ... niet zo moet voelen als ik het voel, dan neem jij mijn gevoelens niet serieus.
Als ik je vraag naar mij te luisteren en jij . . . denkt dat je iets moet doen om mijn probleem op te lossen, dan laat je me in de steek, hoe vreemd dat ook mag lijken.
Dus, alsjeblieft, luister alleen maar naar me en probeer me te begrijpen. En als je wilt praten, wacht dan even en ik beloof je dat ik op mijn beurt naar jou zal luisteren.
Ontelbare keren wenste ik mezelf dood. Begrijp me niet verkeerd,
ik wilde geen zelfmoord plegen, nee absoluut niet. Ik wilde gewoon weg dood zijn.
Wat een luxe zou het zijn, om geen pijn en verdriet meer te voelen. Niet meer te moeten luisteren naar mensen hun nonsens en onbegrip. Mensen die niet begrijpen wat het voor een ouder betekent om te leven met de gedachte; mijn kind is er niet meer, het is dood.
Het is tegen de natuur in dat een ouder zijn kind ten grave draagt. Ouders van wie hun kind gestorven is zullen zich hierin zeker herkennen.
Ouders van een vermoord kind.
Ouders van een verongelukt kind.
Ouders van wiegendood.
Ouders van een kind die gestorven is door ziekte.
Ouders van wie hun kind gestorven is door zelfdoding.
Ouders van een overleden kind.
Al deze ouders zijn lotgenoten van elkaar. Geen enkele ouder kan zeggen:
de dood van mijn kind was erger dan die van jou Het eindresultaat is hetzelfde.
Soms is het ondraagelijk, want Jootje je bent er niet meer.
Neen, uw blog moet niet dagelijks worden bijgewerkt. Het is gewoon zoals je het zélf wenst. Indien je geen tijd hebt om dit dagelijks te doen, maar bvb. enkele keren per week, is dit ook goed. Het is op jouw eigen tempo, met andere woorden: vele keren per dag mag dus ook zeker en vast, 1 keer per week ook.
Er hangt geen echte verplichting aan de regelmaat. Enkel is het zo hoe regelmatiger je het blog bijwerkt, hoe meer je bezoekers zullen terugkomen en hoe meer bezoekers je krijgt uiteraard.
Een dader ( moordenaar ) krijgt een tweede kans en hij krijgt 20 jaar.
In de komende maanden, gedenken wij speciaal deze jonge mensen die vermoord werden. Sandy,26 jaar, 1-1-1998 Ines,37 jaar, 1-1-2002 Kim,11 jaar, 4-1-1994 Ken,8 jaar, 4-1-1994 Wendy, 19 jaar, 1-1997
WIST JE DAT ! ° Je een gesprek met de onderzoeksrechter kan aanvragen. Je kan bij hem terecht met allerlei vragen. Je kan bijkomende onderzoeksdaden stellen.
° Je familliale verzekering, geheel of gedeeltelijk de advokaat betaalt.
° Slachtofferonthaal kunnen je begeleiden bij inzage van het dossier. Zij kunnen je helpen bij de aanvraag voor het schadefonds.
° Slachtofferhulp Bij hen kan je terecht voor psychologische begeleiding. Op aanvraag komen zij ook aan huis. Ze helpen je bij de praktische zaken. Ze verwijzen je door naar de juiste personen.
° Pioniers Ze zijn er nog. Politiemensen, die niet kunnen verwerken dat een moord onopgelost blijft. Ook als het dossier reeds gesloten is, zoeken zij verder na hun diensturen. Ze vechten vaak tegen windmolens. Maar ze geven niet op. In naam van ons allen. Proficiat en dank u wel.
E-mail mij
Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.
Je dood kwam véél te vlug.
Mijn leven, zou ik willen geven, om je nog eenmaal, te kunnen knuffelen.
Het kan niet meer. Je bent weg, ver weg. Het doet verdomd veel pijn.
We konden, nog zoveel dingen samen doen. We hadden, elkaar nog zoveel te vertellen,
Ik mis je, ik wil je terug, Ik wil je nog eenmaal, een kus kunnen geven. Ik wil je nog eenmaal, in mijn armen nemen,
Al was het maar, om echt afscheid, te kunnen nemen, Maar ... Het kan niet meer, Je dood kwam veel te vlug.
17 lentes jong, je levensstengel brak middendoor. Je kreeg de tijd niet om te leven. Eigenlijk .... was je te rechtschapen voor deze wereld. Je was te rechtuit. Je had geen schrik. Onrecht stond niet in je woordenboek.
Je gedroeg je als een beschermengel. Soms iets teveel. Je had je eigen visie en mening over het leven. Je was bang van pijn. Niet alleen lichamelijk, of voor jezelf. Maar ook bang, om iemand pijn te doen, of te kwetsen. Je kon het ook niet hebben, te zien hoe een ander werd gekwetst. Altijd trok je partij voor de zwakkere.
Lieve meid, waar je ook bent??? Eén ding weten we zeker, daar is geen pijn meer. Daar vind je rust. Daar kan je dromen over de dingen, die je alleen en samen met anderen nog zou doen.
Je zal het ons niet komen vertellen, dat weten we, maar als er leven is na de dood, dan zien we elkaar zeker terug. Dan gaan we verder met ons leven, die nu gestopt is. Want zonder jou is niets meer hetzelfde. Wij allen missen je en hopen dat we elkaar ooit terug zien.
Marina
Je foto
Telkens ik naar je foto kijk, Kijk je mij aan. Het is alsof je me iets wil zeggen. Je straalt rust en vrede uit
Telkens als ik naar je foto kijk, Geef je me een vreemd gevoel. Het is alsof je me zegt Huil niet, ik ben er toch.
Telkens ik naar je foto kijk, Zie ik een troostende blik, Alsof je me wil zeggen, Mamsy het leven gaat verder Telkens ik naar je foto kijk Zie ik je rustgevende blik Je geeft me het gevoel Ik ben gelukkig nu! Telkens ik naar je foto kijk, Fluister je, Niemand zal me nog zo erg pijn doen Ik heb mijn rust gevonden
Marina Telkens ik naar je foto kijk Zeg je me Niemand kan me nog pijn Stuur jou pijn en verdriet weg Leer terug gelukkig zijn.
Marina
Meisje, je bent dood. ik heb je verloren. je bent verdwenen, maar . . . niet uit mijn hart. Meisje ik heb je niet begraven, maar je as uitgestrooid.
Je kan nu meereizen, op de wolken, naar ongekend oorden. Naar het onzichtbare, voor ons mensen.
Meisje, je bent nu veilig, niemand kan je nog iets doen. Je bent dood, verdwenen, Maar vergeten . . . Nee, dat ben je niet. Zolang ik leef, woon je in mijn hart.
