Al jaren maken mijn vrouw Lieve en ik, samen met haar zuster Marleen en man Daniel, in de zomervakantie meerdaagse trektochten per fiets.  Het begon met de Vlaanderen Fietsroute : we hadden stralend weer, ontdekten de mooiste plekjes, genoten als bourgondiërs van onze horeca-faciliteiten : kortom, we hadden de smaak te pakken.  We fietsten nog door de Eifel in Duitsland, trokken door Salzkammergut en langs de Donau in Oostenrijk. Prachtig, al leerden we dat de zon niet steeds overal schijnt (we verzopen bijna letterlijk in Salzkammergut) en dat de Kemmelberg echt niet de hoogste top van Europa is.

Tot Daniel vorig jaar vertelde dat hij ervan droomde om eens naar Compostella te fietsen … Ik was onmiddellijk geïnteresseerd om mee te rijden!  Daniel is op brugpensioen en nadert de kaap van 60, dus lang uitstellen wilde hij echter niet. Volgend jaar, vanaf half augustus 2008, dus best.  Ikzelf ben 11 jaar jonger en fiets nog dagelijks naar mijn werk, maar een maand verlof viel daar wel te regelen.

Vanaf toen spookte die droom iedere dag door ons hoofd. Ontelbare uren o.a. op internet over het onderwerp gelezen.Een proficiat trouwens aan collega-pelgrims : er zijn werkelijk prachtige sites aangemaakt. We spraken met voorgangers, zoals op de fietsbeurs in Retie. We maakten ons lid van het Vlaams Genootschap van Santiago, ontvingen de pelgrimszegen in Tongerlo.

Tja, waarom trekken we eigenlijk naar Compostella?

Is onze drijfveer het sportieve, de prestatie, het avontuur of de natuur en de landschappen? Gaan we eerder voor de cultuur, de mensen die we ontmoeten of zijn we toch een beetje pelgrims in de religieuze betekenis?

De route kruist Oostmalle, de woonplaats van Daniel, en de dagelijks doortrekkende pelgrims hebben hem zeker geïnspireerd.

Ikzelf weet het niet echt, feit is dat ik denk een onvergetelijke fietstocht te gaan maken met als leuze: “het is niet het doel op zich, het is de weg ernaartoe.” Al wil ik er natuurlijk wel geraken!