Vandaag moet ik naar het hospitaal. Ik ben niet echt gek op die dingen, maar ze moeten nu eenmaal gebeuren. En ik heb er genoeg ervaring mee om er niet teveel mee in te zitten. Ik heb mijn afspraak om half acht 's ochtends laten zetten. Dat is behoorlijk vroeg, maar dan zijn er geen wachttijden.

Aan de balie begroeten ze mij als een oude bekende. Ik vraag me af in hoeverre ik dat als positief mag beschouwen. Ik spring de lift in en kom aan op het eerste. Medische beeldvorming heet dat daar. Na amper vijf minuten wachten, komt een jonge verpleger mij halen.

Hij gaat me voor naar een piepklein paskotje en stapt samen met mij naar binnen. De buitendeur doet hij op slot. Ik heb niet echt last van claustrofobie, maar dit doet me toch even naar adem happen. "Ik ben Mario en je mag je uitkleden" zegt hij "enkel je slipje aanhouden, je bh moet ook uit"

Ik denk dat ik een hysterische aanval zal krijgen, weet niet wat mij overkomt. Maar voor ik kan beginnen gillen, is Mario al verdwenen door de tweede deur. "Ik kom je zo halen" hoor ik hem nog net zeggen.

Razendsnel kleed ik me uit, ontdoe me van ringen, armbandje, halsketting en oorbellen. Daarna zet ik me op het bankje en wacht. Het duurt een eeuwigheid voor de verpleger terugkomt. Ik staar hem uitdagend aan. Hij wordt knalrood en mompelt dat ik natuurlijk wel een T-shirt mag aanhouden. Ik voel me rood worden tot in mijn kruin en schiet haastig mijn shirt over mijn hoofd.

We lopen samen naar de tafel. Ik leg me neer en wacht tot hij me in de goede houding heeft gedraaid. We zeggen geen woord tegen elkaar. Zelf wanneer ik in de meest ongemakkelijke houding lig, durf ik niet te klagen. "Niet bewegen" zegt hij, ik knik en hij verdwijnt. Na wat voor mij een eeuwigheid lijkt, komt hij terug. Ik ben uitgeput, voel mijn spieren net iets te goed zitten. Ik verdenk hem ervan bewust zo lang gewacht te hebben, terwijl ik in deze pijnlijke houding lig. "Dat is het voor mij" zegt hij, ik glimlach, Mario is een snel tevreden man denk ik. Hij zegt me dat ik voorzichtig van de tafel kan komen en me terug aankleden. Ik knik, val haast op mijn gezicht wanneer ik elegant naar beneden probeer te springen en loop snel naar het kleedhokje.

Wanneer ik terug, gekleed en wel, mijn papieren ga afhalen, ben ik helemaal mezelf weer. Ik glimlach, staar recht in zijn ogen en bedankt hem voor een heerlijke ochtend. Dat zal hem leren!!!

18-04-2008, 00:00 Geschreven door katrien