Schoonheid van zijn kleren en sierraden en alles wat het om het lijf droeg ontdaan vormt slechts een impressie een ontastbaar silhouet in al zijn gedaantes van een emotie in naakte onschuld.
Ze richt haar blik in de verte horizontaal zonder taal. Ruimteloos in de richting van een ingebeelde horizon.
Haar houding geeft een indruk van haar emotie vertikaal een armgebaar met een glimlachje, fierheid geeft vorm aan een bewegend lichaam.
Van twijfel wist ze niet dat het bestaat de oren gespitst neemt ze de wereld rondom in haar op. Ze draagt haar lichaam met haar ziel en glijdt in de positie van haar dromen.
Ze is zichzelf. Ze danst, de choreografie van haar leven.
De bomen vallen van de bladeren en de herfst groeit uit een tak Van het bos dacht men dat het mooi is, toch werd het kalend op een dag. Vliegers vliegen reizen en de wind voert aangebrande wolken aan Piloten verliezen controle, onder blijft men roerlooskijkend staan.
De regen veegt de hemel en het wordt kouder in 't land De grond vertoont nu scheuren, maar in de Sahara verkoopt men zand. Kleine korrels groot vullen groten gaten klein En nog voor het donker wordt ziet men zelden zonneschijn.
De zon smelt van de sneeuw en de winter komt weer thuis Van een kale reis, want de zand bleek slechts wat gruis. Het bos verbergt een man die de bomen niet meer ziet Ik zei hem nog te zoeken waar hij ze het laatste achterliet.
