Lees zeker de tekst op de volgende site eens door. Het gaat over een tekst van Martha Nussbaum. Zij heeft het over ons onderwijssysteem en wat er misloopt. Haar visie is enorm interessant en zeker het lezen waard. Ze spreekt niet enkel over wat beter moet, ze zegt ook hoe ze het zou verbeteren.

http://www.liberales.be/boeken/nietwinst

#EMCV

Toon

Ik heb lang getwijfeld wat ik als laatste zou posten over mediawijsheid. Ik denk dat ik niets beter kan doen dan een fantastische bron te posten. Je kan er enorm veel op vinden, alles wat in je opkomt als je het woord mediawijsheid hoort staat op deze site. Ga dus zeker eens een kijkje nemen op http://mediawijs.be/.

Ik heb 1 artikel gekozen waarover ik het met jullie ga hebben. Zo heb je een idee waar de site over handelt:

Spelenderwijs leren: de kracht van games om beter les te geven in de klas

Auteur(s): 

Jeniffer Groff

De klas van meester Smith zit in de zevende graad en speelt een online spel tijdens de wiskundeles. Op het scherm zijn monsters te zien en een puzzel waarbij je personages ‘monstervoer’ moet kopen. Het ziet er misschien uit als ontspanning, maar om succesvol te zijn in deze puzzel moet je variabelen kunnen manipuleren en factoren verkennen. In dit spel, Lure of the Labyrinth, spelen cijfers in feite maar een kleine rol. Wel legt het een goede basis, iets dat "voorbereiding op toekomstgericht leren" wordt genoemd. Deze ervaring helpt bij het tot stand brengen van een cognitief kader voor in de toekomst.

Games worden steeds meer gekend om hun diepgaande kracht om leerkrachten te bewegen, te ondersteunen en in staat te stellen nieuwe kennis te ontwikkelen. Waar het idee om videospelletjes als didactisch klasmateriaal te gebruiken vijf jaar geleden voor vele onderwijzers nog ongehoord was, is het gebruik van games in de klascontext vandaag mainstream aan het worden. Meer en meer onderwijzers ontdekken het spelgebaseerd leren en vinden digitale spellen nuttig om leerlingen bij de les te betrekken, te motiveren en te ondersteunen op een diepere manier dan ervoor. Dit komt voor een deel dankzij het groeiend aanbod van betere educatieve games, de toename van werkmiddelen om leerkrachten te ondersteunen bij hun zoektocht naar het juiste spel en een beter begrip van hoe spelgebaseerd leren eruit kan zien.

De meerderheid van de onderwijzers zetten evenwel nog maar hun eerste pasjes in de wereld van het spelgebaseerd leren. Misschien hebben ze een spel gevonden en geprobeerd dat zeer goed aan hun leerdoelen beantwoordt, maar zijn ze niet zeker hoe ze dit verder kunnen verkennen, of misschien staan ze - zoals de meesten - nog steeds toe te kijken vanuit de marge, geïnteresseerd maar niet zeker hoe ze er zelf mee aan de slag kunnen.

In het Learning Games Netwerk wil men aan deze uitdaging het hoofd bieden door middel van het Playful Learning-initiatief. Uit onderzoek blijkt dat onderwijzers nog het beste van elkaar kunnen leren - zeker wanneer het aankomt op meer genuanceerde en "out of the box" benaderingen, zoals bij spelgebaseerd leren het geval is. Playful Learning is een initiatief dat een netwerk, werkmiddelen en werktuigen biedt voor onderwijzers om spelgebaseerd leren in hun klas te kunnen gebruiken.

Het Learning Games Netwerk is een initiatief van twee onderzoeksgroepen (het MIT Education Arcade en het Games+Learning+Society-programma van de Universiteit van Wisconsin-Madison) en heeft als doel het veld van educatieve games vooruit te helpen. Ze zien onderwijzers als de kern van deze opdracht.

Playful Learning werd gelanceerd in juni 2014 met de introductie van de beta release van de knowledge base over games (terug te vinden op www.playfullearning.com) en het Playful Learning Summit kick-off evenement tijdens de Games+Learning+Society conferentie in Madison, Wisconsin. De kick-off summit bracht meer dan 150 onderwijzers op de been, samen met spelontwerpers en onderzoekers voor een dag vol ontdekkingen, delen en leren over de kracht van spelgebaseerd leren in de klas.

Met behulp van vrije gift van de Gates Foundation zijn er in het afgelopen jaar nog vier summits en meer dan 21 workshops georganiseerd op verschillende locaties in de Verenigde Staten. Deze workshops varieerden van 30 tot meer dan 200 onderwijzers. Met deze evenementen heeft men meer dan 1600 onderwijzers kunnen bereiken doorheen de Verenigde Staten, en zit het Learning Games Netwerk perfect op koers om hun doel - van 2500 onderwijzers in twee jaar te bereiken – te halen. Hoewel deze evenementen heel wat spel-enthousiaste onderwijzers aangetrokken hebben, bestaat de meerderheid uit mensen die eens een spel of twee geprobeerd hebben en aanvoelen dat ze nog maar net beginnen en uit onderwijzers die de buzz rond games hebben gehoord, die wel begrijpen waarom games geweldige didactische werktuigen zouden zijn maar die zelf nog geen games hebben uitgeprobeerd in hun klaslokaal.

De Playful Learning evenementen willen 1) onderwijzers verbinden en ondersteunen die samen willen leren, delen en groeien in en buiten de Verenigde Staten; 2) onderwijzers fundamentele ervaringen geven zodat zij een gevoel krijgen van hoe deze pedagogie eruit kan zien en aanvoelt in een klaslokaal; en 3) een basis van werktuigen- en middelen aanbieden die hen en hun collega's kan ondersteunen wanneer zij terugkeren naar hun klaslokalen.

Hoewel het leidende team achter Playful Learning uit een handvol onderzoekers en ontwerpers van Learning Games Netwerk en partneruniversiteiten bestaat, wordt het ondersteund door een adviesraad van 12 onderwijzers en gewezen onderwijzers: stuk voor stuk experts uit het veld en in educatieve innovatie. Deze raadsleden zijn steeds belangrijke partners geweest bij het sturen van de visie en richting van dit initiatief. Bovendien stonden zij steeds paraat om hun collega-onderwijzers bij te staan op de Playful Learning evenementen. Deze evenementen zijn altijd levendig en vol energie en enthousiasme - gretigheid en gebabbel terwijl opvoeders samen spelen, discussiëren en van elkaar leren.

In de herfst van 2014 start het tweede jaar van het Playful Learning initiatief, met nog meer evenementen en summits in het verschiet. Het leidende team en de adviesraad blijven groeien terwijl meer onderwijzers en onderzoekers in het veld de opwinding opvangen en dieper betrokken raken. Er zullen ook evenementen gepland woden in Europa. In de tussentijd: blijf spelenderwijs leren.

Bezoek www.playfullearning.com om meer te weten te komen over aanstaande evenementen, de Playful Learning werkmiddelen en het bredere initiatief.

Waarom wil ik dit artikel met jullie delen? Als ik zelf op school zat vroeger vond ik de aanpak van de leerkrachten vaak enorm saai. Met deze games denk ik dat je enomr veel jongeren terug kan motiveren om naar school te gaan. Daarom zou ik al de toekomstige leerkrachten kennis willen laten maken met deze organisatie. Indien iemand van jullie hier iets van overneemt of leert ben ik een gelukkig man.

Artikel gevonden op: http://mediawijs.be/dossiers/dossier-gaming/spelenderwijs-leren-kracht-games-beter-les-te-geven-klas 

Toon

#EMCV

Op het internet vind je enorm veel. Sommige bronnen zijn goed om zo te gebruiken, anderen staan boordevol fouten. Ik vond op het internet een artikel waar volgens mij een waarheid inzit. Het gaat over infobesitas. Ik denk dat iedereen die in de huidige maatschappij leeft wel gedwongen wordt om er ook aan te lijden. Daarom zet ik het artikel ook even op mijn blog. Zo kunnen jullie ook eens lezen wat het is en voor jezelf uitmaken of jij er ook last ban hebt. Je kan het originele artikel vinden op: http://pc-en-internet.infonu.nl/communicatie/8591-infobesitas-te-veel-informatie-en-mails-maken-je-dommer.html

Wanneer gaat u de digitale stress verminderen? Overladen worden met informatie geeft veel stress en maakt mensen eigenlijk alleen maar dommer. Sommigen dumpen werkelijk alle informatie die los en vast zit en zijn zelfs verslaafd aan de digitale informatie. Een beetje management kan daarom geen kwaad. Sommigen lijden aan infobesitas en zijn verslaafd aan steeds weer nieuwe informatie. Ze worden daardoor overbelast en zouden een dieet moeten volgen, niet minder eten maar minder informatie, mails, Facebook, Twitter en zo verder.

Digitale stress

Sociale media, mails, internet, smartphone, elke dag weer en als u er niets aan doet elk moment weer ook als u er niet op zit te wachten. Digitale stress en infobesitas liggen op de loer. We kunnen niet zonder de internetinformatie lijkt wel, maar is al die digitale stress wel goed voor u en wat gaat u eraan doen. Van te veel informatie wordt men namelijk niet slimmer, maar dommer en burned-out.

David Shenk

David Shenk dacht tien jaar geleden dat we om zouden komen in de informatie. Hij beschreef in zijn boek Smog een wereld, waarin informatie via mail en web iedereen zou overspoelen. En of hij nu gelijk gekregen heeft of niet, je moet tegenwoordig wel de vaardigheden hebben om je niet te laten overspoelen met informatie.

Time management

Bijna 90% van de werkenden zit tegenwoordig bijna de hele dag achter de pc. Vele mensen laten zich door van alles en nog wat afleiden, en niet in de minste plaats door de overload aan mails. Niet alleen de spam, maar zeker ook al die dumps van collega’s. Vaak blijft het eigenlijke werk zo liggen. Shenk schat de schade aan de Amerikaanse economie op jaarlijks miljarden dollars. Effectief je tijd benutten en je niet laten storen door telefoon, mail, instant messages, sms, voice mail of bezoek, is een vaardigheid geworden. Op het werk, en onderweg in auto of trein.

Institute of Psychiatry te Londen

De informatie stress en digitale stress zijn inmiddels een echt probleem geworden. Het Institute of Psychiatry te Londen heeft onderzocht dat het IQ van werknemers die voortdurend in hun werkzaamheden worden gestoord, met 10 punten daalt. Hierbij zijn de mails de grootste verstoorders. Wat zou helpen is het inbouwen van filters. We kennen natuurlijk de spam filters, maar het is ook goed denkbaar dat op een centraler punt in een bedrijf informatie wordt ingedeeld in relevant en niet relevant, voordat het de werknemer bereikt. Een soort van centraal elektronisch archief. Zoals een goede secretaris of secretaresse hun baas of afdeling behoeden voor een overvloed aan overbodige info. Maar medewerkers zijn vaak geneigd om toch alle informatie te willen zien en te bewaren, omdat ze denken anders essentiële informatie te missen. Een wel bekend misverstand. Persoonlijk contact kan helpen tegen informatie stress, evenals een lossere beleving van het belang om informatie te zien en te bewaren. Daar zijn inmiddels vele trainingen voor.

Onderzoeksresultaten stress

Nog enkele opvallende cijfers bij het onderzoek naar stress:

·90% is afhankelijk van de computer.

·een derde deel zegt absoluut niet zonder computer te kunnen.

·40% van de werknemers zegt dat werken lastiger is als het netwerk uitvalt.

Allemaal zeer begrijpelijk, maar tegelijkertijd zorgwekkend. Zijn wij er om de computer aan ons dienstbaar te maken, of worden we geleefd door de computer en willen we dat wel. Het lijkt wel het laatste, helaas.

Infobesitas

Last van Infobesitas, verslaafd aan het web (Facebook, Twitter, allerlei apps), de smartphone of digitale foto's. Dan ben je continu op zoek naar nieuwe informatie. Over werkelijk van alles: nieuwsberichten, nieuwe games op internet, berichten en mails, nieuws op Facebook of Twitter. Dit de hele dag door en soms tot diep in de nacht. En dat is natuurlijk niet goed voor een mens, maar wel leuk?

Jammer genoeg moet ik ook toegeven dat het soms een enorme stress geeft om steeds tijdig te antwoorden. Ik vind dat kinderen hierop moeten worden voorbereid. Misschien is het wel een enorm zinvolle invulling voor de nieuwe ICT-eindtermen

Na 7 vragen kom jij te weten in hoeverre jij verslingerd bent aan de sociale media. 

http://www.quizlet.nl/quiz/409937/ben-je-social-media-verslaafd/ 

Ons rigide onderwijs stoomt jongeren steeds minder klaar voor een omwentelende wereld

Nieuwe cijfers over het welzijn van leerkrachten laten een zorgwekkende tendens zien. Psychische problemen zijn goed voor meer dan een derde van het totale aantal ziektedagen in het onderwijs. Dat percentage ligt veel hoger dan bij andere functies in overheidsdienst.

Stress, burn-out, depressie: geen enkele werkvloer blijft ervan gespaard, maar in de leraarskamer slaat de psychische malaise blijkbaar pas goed toe. Met een combinatie van groot professioneel engagement, geïsoleerd werk in de klas, flexibele en vaak lange (naschoolse) werkuren en een gevoel van onderwaardering vormt het onderwijs dan ook een risicocategorie bij uitstek.

Die onderwaardering is meer dan een gevoel. Behalve het hoge psychische ziekteverzuim wijst ook de blijvende uitstroom van jonge werkkrachten uit het onderwijs op een probleem van personeelsmanagement. Dat heeft vast te maken met de gebrekkige interne organisatie van scholen en netten, maar ook de overheid draagt hierin een grote verantwoordelijkheid. Ook nu weer stoten alle vrome politieke beloftes om het beroep aantrekkelijker te maken op de keuze voor blijkbaar andere en dringendere budgettaire prioriteiten. Nog altijd blijkt het onmogelijk om jonge, geëngageerde beginnende leerkrachten enige zekerheid over hun werkplek te bezorgen. Pogingen om het beroep te verruimen met ervaren instromers met een andere beroepsachtergrond dreigen ook alweer te stranden.

Daarbij komt dat de maatschappelijke druk op de leerkracht nog toeneemt. Er kan geen crisis uitbreken of dra klinkt de roep dat kinderen in de klas weerbaar moeten gemaakt worden met mediawijsheid, wereldonderricht, financiële geletterdheid en wat al niet meer. Waar gezin en samenleving soms tekortschieten, wordt de school makkelijk als sociale brandweer te hulp geroepen. Dat is veel gevraagd in een etnisch, sociaal en ook mentaal superdiverse omgeving waar de boel bij elkaar houden vaak nog het hoogst haalbare is.De malaise bij het personeel is dan ook een waarschuwing voor een dieper liggend probleem van ons onderwijs. De kwaliteit van het Vlaamse onderwijs blijft een van de grootste verworvenheden van onze welvaartsstaat, maar links en rechts beginnen rode lampjes te flikkeren. De instroom in het hoger onderwijs stijgt niet meer, prestaties stagneren, ongelijke kansen nemen weer toe. Het rigide, op routineuze kennisverwerving gerichte onderwijs maakt jongeren steeds minder klaar voor een veranderlijke, omwentelende wereld. Leerkrachten beseffen dat ze 'hun' jongeren enkel kunnen wapenen met een spreekwoordelijke pijl en een boog. Je zou van minder ziek worden.

Dit lazen we in DeMorgen op 10 december 2015 via http://www.demorgen.be/opinie/ons-rigide-onderwijs-stoomt-jongeren-steeds-minder-klaar-voor-een-omwentelende-wereld-bac6bd69/ 

Ik vond het enorm schrijnend om te lezen. Terwijl jongeren het tegenwoordig heel hard nodig hebben om met verandering om te kunnen gaan lijkt dit net niet het geval te zijn. Daarnaast blijft het enorm moeilijk om leerkrachten een job aan te bieden en hen hier goed in te begeleiden. Door de crisis moet er ook in het onderwijs bespaart worden. Dat is enorm jammer. Dit gaat ten koste van de kinderen, onze kinderen. Moeten we dit blijven dulden? de overheid blijft verder besparen op onderwijs, is dat wel ok? Is het geen tijd dat de leerkrachten hun eisen op tafel leggen?

Toon  

1.1       Wat schort er aan onze media?

1.1.1       De macht van de media

Onze media (daarmee bedoel ik de internationale media) hebben bijzonder veel macht. Ze hebben de macht mensen te doen geloven in iets wat ze beweren. Zeer bekend voorbeeld was het radioprogramma ‘The War of the worlds’ uitgezonden op de Engelse zender CBS. Dit was een fictief hoorspel dat uitgezonden werd op Halloween in de vorm van nieuwsberichten. Het verhaal ging over de wereld die werd aangevallen door buitenaardse wezens. Hoewel er telkens herhaalt werd dat het een hoorspel was, ontstond er een massahysterie. Iedereen dacht dat het waar was, het leek ook zo echt. Mensen waren en zijn nog altijd gewend dat nieuwsberichten waarheid bevatten. Hieruit blijkt dat nieuws altijd als waar wordt aanzien. Daarin schuilt een mogelijk gevaar. De media kunnen je alles wijsmaken wat ze maar willen. Denk ook aan de 1-aprilgrappen die de nieuwsdiensten elk jaar uithalen. Iedereen gelooft ze, gewoon omdat ze in het nieuws komen.

1.1.2       De macht van de externen

In  de inleiding heb ik al kort Rupert Murdoch en Silvio Berlusconi aangehaald. Dit zijn twee zeer bekende mediamagnaten. Mediamagnaten zijn mannen/vrouwen die zeer veel macht hebben over de media. Berlusconi heeft bijvoorbeeld mediaset in zijn handen. Mediaset bezit de belangrijkste zenders in Italië en is ook bezig Spanje te veroveren. Het heeft alles in zijn greep. Van het plannen tot het maken van programma's, het uitzenden van reclame, het verkrijgen van uitzendingsrechten tot en met het uitzenden van signalen. Hij bezit de grootste zenders met als gevolg dat hij er zijn standpunten laat opkomen en natuurlijk horen de schaars geklede vrouwen daarbij.

Rupert Murdoch heeft bijzonder veel zenders/kranten  onder zich. Het lijstje kan je zien op (http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_assets_owned_by_News_Corp)  Hij bezit niet alleen de zenders. Hij zorgt er ook voor dat ze uitzenden wat hij wilt. Decorrelatie van Fox-news, het meest bekeken nieuws in Amerika, en de overwinning van George Bush Junior als president is zeer hoog. Waarom? Murdoch is een republikein pur sang en zijn utopie is dat iedereen republikein is. Het is bekend geraakt dat hij medewerkers onderdrukt hun eigen mening te zeggen,  dat hij democraten die aanwezig waren in de nieuwsshow liet uitkafferen, dat hij modder gooide naar John Kerry, …  Hij zorgt voor grote angst bij de bevolking. De mensen krijgen versluierd nieuws, ze weten niet echt wat er gebeurt. Er wordt gezegd dat het slecht gaat met Amerika en alleen de GOP (republikeinen) kan het oplossen. Dus iedereen stemt er effectief voor. Het ergste is dat niemand iets kan doen aan de zaken die Rupert Murdoch allemaal doet. De man is zo ‘groot’ dat je hem niet kan vervolgen.

1.1.3       De macht van sensatie

Sensatie, het begrip dat de media van de afgelopen tien jaar omvat. In bijlage 1 vindt u een voorpagina van een van de bekendste kranten van Vlaanderen. (Ik wil even vermelden dat dit geen aanval is tegen het Laatste Nieuws, er zijn nog kranten die zulke voorpagina’s gebruiken). De rode kaders  zijn delen die geen relevantie hebben. De groene kader is de kader met maatschappelijk relevant nieuws. Wat valt op? Dat een krant (aanzien als een medium om ons iets bij te brengen en feiten te geven van wat er gebeurd in de wereld) meer waarde hecht aan sensatie. Dit fenomeen zien we ook op de frequente nieuwsuitzendingen. Zowel VRT als VTM eindigen met sport en weinig relevant nieuws.

“Met de moordende concurrentie waarin journalisten vandaag moeten opereren, voelen ook kwalititeitsmedia zich verplicht te focussen op het choquante in plaats van het interessante. Gewone menselijke fouten worden opgeblazen en - onder meer omdat journalisten zich graag de nieuwe Nixon-onthoofders Woodward en Bernstein wanen - gepresenteerd als een samenzwering. De interpretaties die de media geven van wat politici zeggen, worden door een soortgelijke vorm van paranoia gevoed.” Dit zegt Buelens in een stuk over de kwaliteitsvolle media en dit is wat er echt gebeurd. Dé droom van een journalist is iets groots ontdekken. Of het waar gebeurd is maakt niet uit, zolang iedereen het maar geloofd.

1.1.4       De vijfde macht.

De media vervullen in onze maatschappij een zeer belangrijke taak. Ze hebben vier zeer belangrijke maatschappelijke functies. De informerende, opiniërende, de controlerende en de spreekbuis-functie. Bij de controlerende functie wringt het schoentje. De media fungeren als waakhond. Ze houden alle in het oog wat de overheid doet, maar wie houdt in het oog wat de media doen? Naast de vierde macht ook een vijfde macht die bericht of de media goed bezig zijn. (Ramonet.) In Januari 2003 werd op het Wereld Sociaal Forum in Porto Alegre voorgesteld een Media Watch Global (MWG) op te richten om als tegengewicht te dienen voor de mainstream media en hun propaganda,(9) met andere woorden om een "vijfde macht" te vormen. MWG wil een "vreedzaam instrument zijn dat burgers in staat stelt zich te verzetten tegen de nieuwe 'supermacht' van de massamedia”. Dat is er uiteindelijk niet doorgekomen.

1.1.5       Prefab journalistiek

Juist heb je kunnen lezen dat de media een grote macht heeft/is. Wanneer deze macht zijn informerende functie slecht doet merk je al dat de volgers foute of onvolledige informatie door zullen krijgen. Het gebeurt vaker en vaker dat de media hapklare stukken van persbureaus of de zogenoemde ‘geheime bronnen’ overneemt zonder te controleren of dit juiste informatie is. Tussen 8 en 13 procent van de berichten uit De  Standaard en De Morgen is authentieke berichtgeving. De rest wordt gefabriceerd door journalisten die artikels van AP en Reuters afkopen en zonder controle in hun krant, uitzending, .. te plaatsen.

1.2       Oplossingen?

1.2.1       “Back to the future”

Teruggaan naar vroeger is niet altijd een slechte zaak. Dat is direct een van de oplossingen. Journalistiek moet terug een ambacht worden. Nu is het een zonder passie schrijvende bende die vaak geen benul hebben van wat ze doen. Ze werken voor hun geld en voor niets anders. Tussen de soep en de patatten schrijven ze snel een stuk dat hen weer –weet ik het hoeveel euro- op zal leveren waar ze weer mee op reis kunnen. Dat is een volkomen foute mentaliteit. Als we dertig jaar terug gaan in de tijd had je mensen die stukken schreven omdat dat is wat ze graag deden. Ze begonnen met een onderzoek. Nu moet het snel af zijn, dan krijgen ze meer geld.
We moeten  ook oppassen dat we in volle passie niet teruggaan naar de verzuilde media.

1.2.2       Kwantiteit ≠kwaliteit.

In het buitenland merken we op dat kwaliteitskranten vaak dun zijn. Dit komt omdat ze al hun informatie checken en dubbel checken. Dat kost tijd, daardoor kunnen ze minder aanbieden maar wat ze aanbieden is wel beter. In België is de tendens dat de kwaliteitskranten dikker worden (net het tegenovergestelde van wat er zou moeten gebeuren). Dat toont goed aan dat onderzoek hier nauwelijks of niet gebeurt, er is gewoon geen tijd voor.

1.2.3       Neem verantwoordelijkheid

Als krant mag je gerust zeggen dat je fout was. Het moet niet in de doofpot gestopt worden. Als krant moet je de verantwoordelijkheid durven nemen en zeggen dat je mis was. Kranten zijn ook niet Goddelijk. Iedereen kan fouten maken. De Nederlandse krant De Pers nam zijn verantwoordelijkheid op een humoristische manier.   Onderaan hun beursrubriek staat de waarschuwing dat elk advies relatief is en al helemaal aangezien het afgedrukt staat in een krant waarvan de hoofdredacteur zijn geld had belegd bij een IJslandse bank.

Toon

Wat mogen we ons gelukkig prijzen dat we een organisatie hebben die zich bezighoudt met het klimaat. De United Nations Framework Convention on Climate Change of kortweg de ‘UNFCCC’  komt jaarlijks bij elkaar om nieuwe richtlijnen vast te leggen die het klimaat beschermen. Jammer genoeg zijn ze meer geïnteresseerd in de economie dan in het klimaat. Wat doen ze eigenlijk op deze vergaderingen behalve pronken met hun uitbundige wagenpark? Niemand heeft een goed beeld van wat er gebeurt op deze conferenties. Een conclaaf is toegankelijker voor de pers dan een COP. Dit zegt toch genoeg over de zinvolheid van deze bijeenkomsten.

Wat is het verloop van deze vergaderingen hoor ik u denken? Met hun ‘milieuvriendelijke’ privéjet komen ze aanvliegen, waarna ze in hun gigantische wagen stappen. Daarna even nadenken wat ze kunnen doen om het klimaat te redden. Uiteindelijk kunnen ze weer geen consensus bereiken en gaan ze terug naar huis. Moe en voldaan na het zware werk stappen ze in hun prachtige wagen en rijden ze terug naar de vlieghaven. Lang leve de ‘UNFCCC’, lang leve onze vertegenwoordigers!

Het laatste dat ze effectief bereikt hebben is het Kyoto-protocol, wat ondertussen ook al 18 jaar oud is. Het doel was: tegen 2012 moeten al de landen de uitstoot van broeikasgassen met 8 procent doen dalen. Na jaren ‘enorm zware inspanningen’ geraakten men nog niet aan het vooropgestelde doel. Nu zitten de politieke toppers met de handen in het haar. Oplossing: laten we het Kyotoprotocol verlengen.

Ondertussen is er enorm veel veranderd. In het Kyotoprotocol is er een onderscheid tussen de industrielanden die gebonden zijn aan het verdrag en de ontwikkelingslanden waarvoor de regels niet bindend zijn. De toenmalige ontwikkelingslanden zijn ondertussen economische grootmachten (China, Brazilië,…). Zij staan, in het verouderde Kyotoreglement, nog steeds bekend als ontwikkelingslanden. Zij stoten dus uit wat ze willen zonder er de gevolgen van te moeten dragen. In tegenstelling, doordat zij geen rekening moeten houden met Kyoto kunnen ze zo goedkoop blijven produceren. Jammer genoeg is dit niet het enige probleem. Het allergrootste probleem is het Lobbywerk.

Puma, Ikea, Renault, Nissan, … Ongegeneerd staan ze te blinken tussen de verschillende ondersteunende actoren van deze top. De geloofwaardigheid van de COP is helemaal onderuit gehaald door één pagina, die dan nog staat te pronken op hun eigen website. Zonder schaamrood op de wangen maken ze reclame voor multinationals met een disputabele reputatie. Hoe kan de top nu objectief oordelen over reglementering van de luchtvaart als één van de grootste sponsors de Parijse luchthaven is. Hoe kunnen ze nu het gebruik van de auto aan banden leggen en terwijl samenwerken met Nissan en Renault.

Dit Lobbywerk is wat deze conferenties kenmerkt. Al de landen houden de schijn hoog dat ze verandering nastreven. Geen enkel land wil in zijn eigen voet schieten door te strenge maatregelen te nemen. Hoe vaak horen we dat er iets moet gebeuren en hoe vaak gebeurt er ook effectief iets. Dit zou de economie onderuit kunnen halen. We weten allemaal dat de economie de wereld in zijn macht heeft en de landen dus eigenlijk niets kunnen ondernemen. Maar door het grote rookscherm dat de politici optrekken rond dit gegeven, blijven we dit pikken.

Ten tijde van Marx werd de godsdienst beschouwt als opium voor het volk. Dit is helemaal verdwenen met de seculiere visie van de postmoderne maatschappij. Het volk heeft echter wel zijn opium nodig om de macht van derden te blijven slikken. Dit idee zit nu verscholen in dit soort organisaties. Het volk wordt voorgelogen en wij blijven dit pikken. Hoog tijd dus om zelf de koe bij de hoorns te vatten. Hoog tijd om te kijken wat wij kunnen veranderen!

Het eten van vlees wordt jammer genoeg ernstig onderschat. De hoeveelheid Co2 uitgestoten door de consumptie van vlees is groter dan de Co2-uitstoot van auto’s. Als we allemaal 1 dag per week geen vlees eten zou dat het equivalent zijn van 400.000 auto’s minder op de baan en veel minder watergebruik. Soja heeft enorm veel water nodig en we gooien dit weg door in veevoeding te stoppen.

Toch blijven regeringen zwijgen over de vleesconsumptie. Waarom houden zij deze informatie ostentatief achter? Als de overheid een campagne zou voeren kan dit enorme gevolgen hebben maar toch zwijgen ze. Zoals ik al zei, we zullen zeer consequent moeten zijn als we de aarde willen redden. Jammer genoeg zit dat niet in onze natuurlijke aanleg, deze consequentie.

Hoewel mensen steeds zeggen dat het vroeger allemaal veel beter was hebben ze wel schrik om terug te gaan in de tijd. Als we allemaal in plaats van naar de supermarkt te stappen onze groenten bij de plaatselijke boer gaan halen. Het zou onze economie ten goede komen, we betalen rechtstreeks aan de boer. Weg met economische grootmachten.

Waarom hebben we eigenlijk nood aan grootwarenhuizen, aan regeringen, aan economie, aan werk, aan de structuur zoals we het nu kennen. Wij, mensen kunnen ons perfect alleen redden zonder al deze (hulp)middelen. Waarom hebben we mensen nodig die ons regels geven als elke gezonde mens op aarde een normbesef heeft? Het is aan ons, niet aan de mensen achter hun bureau!

Toon

In de ‘Independent mail’ van 17/11/2015 stond een Interview met Johnny Donald Jr. Hij is pastoor in Belton maar is nu ook aangewezen als  lid van de raad van bestuur van de Anderson County school. In het interview geeft hij op zeer boeiende wijze zijn (onderwijs)visie weer. Het was zeer interessant om eens te lezen. Ik heb het voor u samengevat omdat dit zeker ook iets zegt over hoe ik onderwijs zie.

Om zijn theorie samen te vatten gebruikt hij het acroniem: ‘LACE’. Dit staat voor Love, Acceptance, Creativity  en Education. Dit zijn de pijlers waarop hij zijn visie baseert. Doorheen het artikel legt hij uit wat elk woord voor hem betekent.

Een kind moet niet te horen krijgen dat hij geliefd is, hij moet dit voelen. Anderzijds moet het kind ook weten dat het geaccepteerd wordt door de omgeving. Dit is zeer belangrijk in de verdere ontwikkeling van het kind. Zo kan hij/zij zonder schaamte fouten maken.

Elk kind wordt geboren met een creatieve geest. Dit zou gestimuleerd moeten worden in het onderwijs. Het onderwijs zou dan ook afgestemd zijn op de creatieve geest van het kind. In het onderwijs zou elk kind over evenveel mogelijkheden moeten kunnen beschikken.

De kinderen betekenen effectief veel voor hem, zo zegt hij. Hij wilt samenwerken met de ouders om zo een optimale omgeving te creëren. Dit wilt hij verwezenlijken door zowel aan cognitieve als aan emotionele gezondheid te werken. Zonder een emotionele stabiele omgeving zal er niet geleerd worden volgens Donald.

Hij hecht dus zeer veel belang aan emotionele veilige omgeving. Dit verwezenlijkt hij door de kinderen zichzelf te laten zijn en te ondersteunen waar nodig en zeker de creativiteit proberen te bevorderen. Dit zijn ook dingen waar ik enorm veel waarde aan hecht. Te vaak worden ze vergeten in het huidige onderwijssysteem.

Bron: independent mail

Geschreven door Ken Ruinard

Voor het originele artikel open: http://www.independentmail.com/news/rev-donald-a-successful-education-needs-love-acceptance-and-creativity-24c1906f-73f6-6a15-e053-01000-351242151.html 

Samengevat door         Toon  

Bijlagen:
https://www.youtube.com/watch?v=Clx5QGsxScg   

Beste lezers