Ken Robinson is wereldwijd bekend om zijn betogen over
creativiteit bij kinderen. Hij is ook bezig met het verbeteren van de
bedrijfswereld. Dit doet hij niet in de bedrijfswereld zelf. Zijn stokpaardje
is de toekomstige bedrijfswereld. Hoe wilt hij dit aanpakken? Door de aanpak
van de school compleet te veranderen. Ken werkt samen met regeringen over de
hele wereld om zijn idee te verspreiden. Hij is de meest bekeken TED-talker die
er is. Daarnaast staat hij in de top 50 van beste denkers in de hele wereld.
Daarom wil ik hem toch ook even aan bod laten in deze blog.
Waarom is Ken zo gegeerd? Hij legt op een zeer grappige manier de
problemen uit. Geen saaie en lange toespraken dus. Op maximum 20 minuten tijd
legt hij uit wat het probleem is, geeft hij mogelijke oplossingen en dit doet
hij op een zeer aangename manier. 20 minuten vliegen voorbij. Dat is de kracht
van een goede toespraak.
In deze toespraak heeft hij het over de tekortkomingen van
onderwijs. Waar moet onderwijs op inzetten om in de toekomst betere studenten
af te leveren. Ken geeft drie punten die in het huidige onderwijs anders zouden
moeten. Deze som ik hieronder op.
1. Elk kind is anders. Wanneer
je kijkt naar gezinnen met 2 kinderen zie je ook enorme verschillen tussen
broer en zus. Onderwijs speelt hier veel te weinig op in. Er wordt enorm veel
tijd besteed aan wiskunde en talen. Dit zijn uiteraard belangrijke vakken maar
wat met de creatieve leerlingen? Wat met de kunstenaars? Wat met de sportieve
kinderen? Deze worden compleet vergeten.
10
procent van de kinderen is gediagnosticeerd met ADHD. Ze stellen zich geen
vragen waar dit vandaan zou komen. Wie weet komt het wel omdat kinderen op een
dag 6 uur moeten stilzitten op school. Misschien zijn ze gewoon gefrustreerd?
2. Kinderen zijn van nature goed
in leren. Ze leren graag en snel. Ier is wel een voorwaarde aan verbonden. Wat
ze leren moet ze nieuwsgierig maken naar meer. Ze moeten leren vanuit deze
nieuwsgierigheid. Meneer Robinson zegt: Curiousity is the engine of
achievement. Dat vind ik enorm goed gezegd. Ook volwassenen leren het liefst
en dus ook het meeste over wat ze graag weten.
Jammer
genoeg is ons onderwijssysteem te weinig bezig met het leren. Lesgeven gebeurt
enorm vaak maar effectief leren is iets wat te weinig gebeurt. We weten
allemaal nog wel uit onze eigen schoolcarrière een moment waar we gedwongen
werden om iets te leren. Denk aan de data van geschiedenis. Urenlang heeft u er
waarschijnlijk aan besteed, allicht kende u er ook een hele hoop. Als ik u nu
vraag om 5 data op te sommen loopt dit al een pak moeilijker. Waarom hebben we
dit dan geleerd?
Daarnaast
wil ik iets zeggen over een schoolreis. We hebben allemaal wel een schoolreis
naar het buitenland gemaakt. Londen, Italië, Barcelona, Als ik vraag wat u hier allemaal gezien heeft,
dan kan u waarschijnlijk een avond vullen. Dat is het grote verschil tussen
leren en les krijgen. In het eerste geval heb je les gekregen. In het tweede
heb je effectief geleerd. Scholen zouden veel meer moeten inzetten op het
effectieve leren.
Critici onder jullie zullen nu de bedenking maken: Hoe kunnen we dan
evalueren? Dat is een enorm goede vraag. Deze ga ik beantwoorden met een
andere vraag. Waarom moet er altijd geëvalueerd worden? Als er geleerd wordt
vanuit de interesse van het kind is dit absoluut overbodig. Dit is wat ik het
echte differentiëren noem. Ook Mr. Robinson meldt dit. Testen moeten een
hulpmiddel zijn, geen basismiddel.
3. Het menselijk leven is
creatief. Elk kind is creatief op zijn eigen manier. Daar zou onderwijs ook
rekening mee moeten houden. In plaats van de Vlaamse ministers die rond hun
tafeltje beslissen wat er moet gebeuren zou dit in de school moeten kunnen.
Daar wordt geleerd, niemand weet zo goed wat er leeft als de scholen zelf. Als
je onderwijs wegtrekt van de scholen werkt het niet meer. Als we meer zouden
inspelen op wat de individuele jongeren nodig hebben zou ons onderwijs er veel
beter uitzien.
Ons
rigide onderwijs stoomt jongeren steeds minder klaar voor een omwentelende
wereld
Nieuwe cijfers over het
welzijn van leerkrachten laten een zorgwekkende tendens zien. Psychische
problemen zijn goed voor meer dan een derde van het totale aantal ziektedagen
in het onderwijs. Dat percentage ligt veel hoger dan bij andere functies in
overheidsdienst.
Stress, burn-out, depressie: geen enkele werkvloer blijft ervan gespaard, maar
in de leraarskamer slaat de psychische malaise blijkbaar pas goed toe. Met een
combinatie van groot professioneel engagement, geïsoleerd werk in de klas,
flexibele en vaak lange (naschoolse) werkuren en een gevoel van onderwaardering
vormt het onderwijs dan ook een risicocategorie bij uitstek.
Die onderwaardering is meer
dan een gevoel. Behalve het hoge psychische ziekteverzuim wijst ook de
blijvende uitstroom van jonge werkkrachten uit het onderwijs op een probleem
van personeelsmanagement. Dat heeft vast te maken met de gebrekkige interne
organisatie van scholen en netten, maar ook de overheid draagt hierin een grote
verantwoordelijkheid. Ook nu weer stoten alle vrome politieke beloftes om het
beroep aantrekkelijker te maken op de keuze voor blijkbaar andere en
dringendere budgettaire prioriteiten. Nog altijd blijkt het onmogelijk om
jonge, geëngageerde beginnende leerkrachten enige zekerheid over hun werkplek
te bezorgen. Pogingen om het beroep te verruimen met ervaren instromers met een
andere beroepsachtergrond dreigen ook alweer te stranden.
Daarbij komt dat de maatschappelijke druk op de leerkracht nog toeneemt. Er kan
geen crisis uitbreken of dra klinkt de roep dat kinderen in de klas weerbaar
moeten gemaakt worden met mediawijsheid, wereldonderricht, financiële
geletterdheid en wat al niet meer. Waar gezin en samenleving soms
tekortschieten, wordt de school makkelijk als sociale brandweer te hulp
geroepen. Dat is veel gevraagd in een etnisch, sociaal en ook mentaal
superdiverse omgeving waar de boel bij elkaar houden vaak nog het hoogst
haalbare is.De malaise bij het personeel is dan ook een waarschuwing voor een dieper
liggend probleem van ons onderwijs. De kwaliteit van het Vlaamse onderwijs
blijft een van de grootste verworvenheden van onze welvaartsstaat, maar links
en rechts beginnen rode lampjes te flikkeren. De instroom in het hoger
onderwijs stijgt niet meer, prestaties stagneren, ongelijke kansen nemen weer
toe. Het rigide, op routineuze kennisverwerving gerichte onderwijs maakt
jongeren steeds minder klaar voor een veranderlijke, omwentelende wereld.
Leerkrachten beseffen dat ze 'hun' jongeren enkel kunnen wapenen met een
spreekwoordelijke pijl en een boog. Je zou van minder ziek worden.
Dit lazen we in DeMorgen op
10 december 2015
via http://www.demorgen.be/opinie/ons-rigide-onderwijs-stoomt-jongeren-steeds-minder-klaar-voor-een-omwentelende-wereld-bac6bd69/
Ik vond het enorm
schrijnend om te lezen. Terwijl jongeren het tegenwoordig heel hard nodig
hebben om met verandering om te kunnen gaan lijkt dit net niet het geval te
zijn. Daarnaast blijft het enorm moeilijk om leerkrachten een job aan te bieden
en hen hier goed in te begeleiden. Door de crisis moet er ook in het onderwijs
bespaart worden. Dat is enorm jammer. Dit gaat ten koste van de kinderen, onze
kinderen. Moeten we dit blijven dulden? de overheid blijft verder besparen op
onderwijs, is dat wel ok? Is het geen tijd dat de leerkrachten hun eisen op
tafel leggen?
Onze media (daarmee bedoel ik de internationale media) hebben bijzonder
veel macht. Ze hebben de macht mensen te doen geloven in iets wat ze beweren.
Zeer bekend voorbeeld was het radioprogramma The War of the worlds
uitgezonden op de Engelse zender CBS. Dit was een fictief hoorspel dat
uitgezonden werd op Halloween in de vorm van nieuwsberichten. Het verhaal ging
over de wereld die werd aangevallen door buitenaardse wezens. Hoewel er telkens
herhaalt werd dat het een hoorspel was, ontstond er een massahysterie. Iedereen
dacht dat het waar was, het leek ook zo echt. Mensen waren en zijn nog altijd
gewend dat nieuwsberichten waarheid bevatten. Hieruit blijkt dat nieuws altijd
als waar wordt aanzien. Daarin schuilt een mogelijk gevaar. De media kunnen je
alles wijsmaken wat ze maar willen. Denk ook aan de 1-aprilgrappen die de
nieuwsdiensten elk jaar uithalen. Iedereen gelooft ze, gewoon omdat ze in het
nieuws komen.
In de inleiding heb ik al kort
Rupert Murdoch en Silvio Berlusconi aangehaald. Dit zijn twee zeer bekende
mediamagnaten. Mediamagnaten zijn mannen/vrouwen die zeer veel macht hebben
over de media. Berlusconi heeft bijvoorbeeld mediaset in zijn handen. Mediaset bezit
de belangrijkste zenders in Italië en is ook bezig Spanje te veroveren. Het
heeft alles in zijn greep. Van het plannen tot het maken van programma's, het
uitzenden van reclame, het verkrijgen van uitzendingsrechten tot en met het
uitzenden van signalen. Hij bezit de grootste zenders met als gevolg dat hij er
zijn standpunten laat opkomen en natuurlijk horen de schaars geklede vrouwen
daarbij.
Rupert Murdoch heeft bijzonder
veel zenders/kranten onder zich. Het
lijstje kan je zien op (http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_assets_owned_by_News_Corp) Hij bezit niet alleen de zenders. Hij zorgt
er ook voor dat ze uitzenden wat hij wilt. Decorrelatie van Fox-news, het meest
bekeken nieuws in Amerika, en de overwinning van George Bush Junior als
president is zeer hoog. Waarom? Murdoch is een republikein pur sang en zijn
utopie is dat iedereen republikein is. Het is bekend geraakt dat hij
medewerkers onderdrukt hun eigen mening te zeggen, dat hij democraten die aanwezig waren in de
nieuwsshow liet uitkafferen, dat hij modder gooide naar John Kerry, Hij zorgt voor grote angst bij de bevolking.
De mensen krijgen versluierd nieuws, ze weten niet echt wat er gebeurt. Er
wordt gezegd dat het slecht gaat met Amerika en alleen de GOP (republikeinen)
kan het oplossen. Dus iedereen stemt er effectief voor. Het ergste is dat
niemand iets kan doen aan de zaken die Rupert Murdoch allemaal doet. De man is
zo groot dat je hem niet kan vervolgen.
Sensatie, het begrip dat de
media van de afgelopen tien jaar omvat. In bijlage 1 vindt u een voorpagina van
een van de bekendste kranten van Vlaanderen. (Ik wil even vermelden dat dit
geen aanval is tegen het Laatste Nieuws, er zijn nog kranten die zulke
voorpaginas gebruiken). De rode kaders zijn delen die geen relevantie
hebben. De groene kader is de kader met maatschappelijk relevant nieuws. Wat
valt op? Dat een krant (aanzien als een medium om ons iets bij te brengen en feiten
te geven van wat er gebeurd in de wereld) meer waarde hecht aan sensatie. Dit
fenomeen zien we ook op de frequente nieuwsuitzendingen. Zowel VRT als VTM
eindigen met sport en weinig relevant nieuws.
Met de moordende concurrentie waarin journalisten vandaag moeten
opereren, voelen ook kwalititeitsmedia zich verplicht te focussen op het
choquante in plaats van het interessante. Gewone menselijke fouten worden
opgeblazen en - onder meer omdat journalisten zich graag de nieuwe
Nixon-onthoofders Woodward en Bernstein wanen - gepresenteerd als een
samenzwering. De interpretaties die de media geven van wat politici zeggen,
worden door een soortgelijke vorm van paranoia gevoed. Dit zegt Buelens in een
stuk over de kwaliteitsvolle media en dit is wat er echt gebeurd. Dé droom van
een journalist is iets groots ontdekken. Of het waar gebeurd is maakt niet uit,
zolang iedereen het maar geloofd.
De media vervullen in onze maatschappij een zeer belangrijke taak. Ze
hebben vier zeer belangrijke maatschappelijke functies. De informerende,
opiniërende, de controlerende en de spreekbuis-functie. Bij de controlerende
functie wringt het schoentje. De media fungeren als waakhond. Ze houden alle in
het oog wat de overheid doet, maar wie houdt in het oog wat de media doen? Naast
de vierde macht ook een vijfde macht die bericht of de media goed bezig zijn.
(Ramonet.) In Januari 2003 werd op het Wereld Sociaal Forum in Porto Alegre
voorgesteld een Media Watch Global (MWG) op te richten om als tegengewicht te
dienen voor de mainstream media en hun propaganda,(9) met andere woorden om een
"vijfde macht" te vormen. MWG wil een "vreedzaam instrument zijn
dat burgers in staat stelt zich te verzetten tegen de nieuwe 'supermacht' van
de massamedia. Dat is er uiteindelijk niet doorgekomen.
Juist heb je kunnen lezen dat de media een grote macht heeft/is. Wanneer
deze macht zijn informerende functie slecht doet merk je al dat de volgers
foute of onvolledige informatie door zullen krijgen. Het gebeurt vaker en vaker
dat de media hapklare stukken van persbureaus of de zogenoemde geheime
bronnen overneemt zonder te controleren of dit juiste informatie is. Tussen 8
en 13 procent van de berichten uit De
Standaard en De Morgen is authentieke berichtgeving. De rest wordt
gefabriceerd door journalisten die artikels van AP en Reuters afkopen en zonder
controle in hun krant, uitzending, .. te plaatsen.
Teruggaan naar vroeger is niet altijd een slechte zaak. Dat is direct
een van de oplossingen. Journalistiek moet terug een ambacht worden. Nu is het
een zonder passie schrijvende bende die vaak geen benul hebben van wat ze doen.
Ze werken voor hun geld en voor niets anders. Tussen de soep en de patatten
schrijven ze snel een stuk dat hen weer weet ik het hoeveel euro- op zal
leveren waar ze weer mee op reis kunnen. Dat is een volkomen foute mentaliteit.
Als we dertig jaar terug gaan in de tijd had je mensen die stukken schreven
omdat dat is wat ze graag deden. Ze begonnen met een onderzoek. Nu moet het
snel af zijn, dan krijgen ze meer geld.
We moeten ook oppassen dat we in volle
passie niet teruggaan naar de verzuilde media.
In het buitenland merken we op dat kwaliteitskranten vaak dun zijn. Dit
komt omdat ze al hun informatie checken en dubbel checken. Dat kost tijd,
daardoor kunnen ze minder aanbieden maar wat ze aanbieden is wel beter. In
België is de tendens dat de kwaliteitskranten dikker worden (net het
tegenovergestelde van wat er zou moeten gebeuren). Dat toont goed aan dat
onderzoek hier nauwelijks of niet gebeurt, er is gewoon geen tijd voor.
Als krant mag je
gerust zeggen dat je fout was. Het moet niet in de doofpot gestopt worden. Als
krant moet je de verantwoordelijkheid durven nemen en zeggen dat je mis was.
Kranten zijn ook niet Goddelijk. Iedereen kan fouten maken. De Nederlandse
krant De Pers nam zijn verantwoordelijkheid op een humoristische manier. Onderaan hun beursrubriek staat de
waarschuwing dat elk advies relatief is en al helemaal aangezien het afgedrukt
staat in een krant waarvan de hoofdredacteur zijn geld had belegd bij een IJslandse
bank.
Voor het vak EMCV moest ik een blog aanmaken over education. Omdat het iets is dat enorm dicht ligt bij mijn interesses zet ik het bij deze blog. Ik zal de posts voor EMCV aanduiden met #EMCV. Zo weten jullie ook waarvoor dit staat.
Ziggo heeft zeer recent een nieuw lessenpakket mediawijsheid ontwikkelt voor groep 7 en 8. Dit is ongeveer het 5de en 6de leerjaar. Ga zeker eens een kijkje nemen op de link onderaan. Met deze link kunnen je leerlingen aan de slag. Ze leren bij over wat ze zelf doen op het internet en zijn tevens bezig met het vormen van een mediawijze houding. Al de opdrachten zijn zo gemaakt dat het de kinderen doet nadenken over hun eigen mediagebruik. De oefeningen dragen ook bij tot een kritische en zelfbewuste houding.
Wat mogen we ons gelukkig prijzen dat we een organisatie
hebben die zich bezighoudt met het klimaat. De United Nations Framework
Convention on Climate Change of kortweg de UNFCCC komt jaarlijks bij elkaar om nieuwe
richtlijnen vast te leggen die het klimaat beschermen. Jammer genoeg zijn ze
meer geïnteresseerd in de economie dan in het klimaat. Wat doen ze eigenlijk op
deze vergaderingen behalve pronken met hun uitbundige wagenpark? Niemand heeft een
goed beeld van wat er gebeurt op deze conferenties. Een conclaaf is
toegankelijker voor de pers dan een COP. Dit zegt toch genoeg over de
zinvolheid van deze bijeenkomsten.
Wat is het verloop van deze vergaderingen hoor ik u denken?
Met hun milieuvriendelijke privéjet komen ze aanvliegen, waarna ze in hun
gigantische wagen stappen. Daarna even nadenken wat ze kunnen doen om het
klimaat te redden. Uiteindelijk kunnen ze weer geen consensus bereiken en gaan
ze terug naar huis. Moe en voldaan na het zware werk stappen ze in hun
prachtige wagen en rijden ze terug naar de vlieghaven. Lang leve de UNFCCC,
lang leve onze vertegenwoordigers!
Het laatste dat ze effectief bereikt hebben is het
Kyoto-protocol, wat ondertussen ook al 18 jaar oud is. Het doel was: tegen 2012
moeten al de landen de uitstoot van broeikasgassen met 8 procent doen dalen. Na
jaren enorm zware inspanningen geraakten men nog niet aan het vooropgestelde
doel. Nu zitten de politieke toppers met de handen in het haar. Oplossing:
laten we het Kyotoprotocol verlengen.
Ondertussen is er enorm veel veranderd. In het Kyotoprotocol
is er een onderscheid tussen de industrielanden die gebonden zijn aan het
verdrag en de ontwikkelingslanden waarvoor de regels niet bindend zijn. De
toenmalige ontwikkelingslanden zijn ondertussen economische grootmachten
(China, Brazilië, ). Zij staan, in het verouderde Kyotoreglement, nog steeds
bekend als ontwikkelingslanden. Zij stoten dus uit wat ze willen zonder er de
gevolgen van te moeten dragen. In tegenstelling, doordat zij geen rekening
moeten houden met Kyoto kunnen ze zo goedkoop blijven produceren. Jammer genoeg
is dit niet het enige probleem. Het allergrootste probleem is het Lobbywerk.
Puma, Ikea, Renault, Nissan, Ongegeneerd staan ze te
blinken tussen de verschillende ondersteunende actoren van deze top. De
geloofwaardigheid van de COP is helemaal onderuit gehaald door één pagina, die
dan nog staat te pronken op hun eigen website. Zonder schaamrood op de wangen
maken ze reclame voor multinationals met een disputabele reputatie. Hoe kan de
top nu objectief oordelen over reglementering van de luchtvaart als één van de
grootste sponsors de Parijse luchthaven is. Hoe kunnen ze nu het gebruik van de
auto aan banden leggen en terwijl samenwerken met Nissan en Renault.
Dit Lobbywerk is wat deze conferenties kenmerkt. Al de
landen houden de schijn hoog dat ze verandering nastreven. Geen enkel land wil
in zijn eigen voet schieten door te strenge maatregelen te nemen. Hoe vaak
horen we dat er iets moet gebeuren en hoe vaak gebeurt er ook effectief iets. Dit
zou de economie onderuit kunnen halen. We weten allemaal dat de economie de
wereld in zijn macht heeft en de landen dus eigenlijk niets kunnen ondernemen. Maar
door het grote rookscherm dat de politici optrekken rond dit gegeven, blijven
we dit pikken.
Ten tijde van Marx werd de godsdienst beschouwt als opium
voor het volk. Dit is helemaal verdwenen met de seculiere visie van de
postmoderne maatschappij. Het volk heeft echter wel zijn opium nodig om de
macht van derden te blijven slikken. Dit idee zit nu verscholen in dit soort
organisaties. Het volk wordt voorgelogen en wij blijven dit pikken. Hoog tijd
dus om zelf de koe bij de hoorns te vatten. Hoog tijd om te kijken wat wij
kunnen veranderen!
Het eten van vlees wordt jammer genoeg ernstig onderschat. De
hoeveelheid Co2 uitgestoten door de consumptie van vlees is groter dan de
Co2-uitstoot van autos. Als we allemaal 1 dag per week geen vlees eten zou dat
het equivalent zijn van 400.000 autos minder op de baan en veel minder
watergebruik. Soja heeft enorm veel water nodig en we gooien dit weg door in
veevoeding te stoppen.
Toch blijven regeringen zwijgen over de vleesconsumptie. Waarom houden zij deze
informatie ostentatief achter? Als de overheid een campagne zou voeren kan dit
enorme gevolgen hebben maar toch zwijgen ze. Zoals ik al zei, we zullen zeer
consequent moeten zijn als we de aarde willen redden. Jammer genoeg zit dat
niet in onze natuurlijke aanleg, deze consequentie.
Hoewel mensen steeds zeggen dat het vroeger allemaal veel
beter was hebben ze wel schrik om terug te gaan in de tijd. Als we allemaal in
plaats van naar de supermarkt te stappen onze groenten bij de plaatselijke boer
gaan halen. Het zou onze economie ten goede komen, we betalen rechtstreeks aan
de boer. Weg met economische grootmachten.
Waarom hebben we eigenlijk nood aan grootwarenhuizen, aan
regeringen, aan economie, aan werk, aan de structuur zoals we het nu kennen.
Wij, mensen kunnen ons perfect alleen redden zonder al deze (hulp)middelen.
Waarom hebben we mensen nodig die ons regels geven als elke gezonde mens op
aarde een normbesef heeft? Het is aan ons, niet aan de mensen achter hun
bureau!
In de Independent mail van 17/11/2015 stond een Interview
met Johnny Donald Jr. Hij is pastoor in Belton maar is nu ook aangewezen
als lid van de raad van bestuur van de
Anderson County school. In het interview geeft hij op zeer boeiende wijze zijn
(onderwijs)visie weer. Het was zeer interessant om eens te lezen. Ik heb het
voor u samengevat omdat dit zeker ook iets zegt over hoe ik onderwijs zie.
Om zijn theorie samen te vatten gebruikt hij het acroniem: LACE.
Dit staat voor Love, Acceptance, Creativity
en Education. Dit zijn de pijlers waarop hij zijn visie baseert. Doorheen
het artikel legt hij uit wat elk woord voor hem betekent.
Een kind moet niet te horen krijgen dat hij geliefd is, hij moet dit voelen. Anderzijds
moet het kind ook weten dat het geaccepteerd wordt door de omgeving. Dit is
zeer belangrijk in de verdere ontwikkeling van het kind. Zo kan hij/zij zonder
schaamte fouten maken.
Elk kind wordt geboren met een creatieve geest. Dit zou
gestimuleerd moeten worden in het onderwijs. Het onderwijs zou dan ook
afgestemd zijn op de creatieve geest van het kind. In het onderwijs zou elk
kind over evenveel mogelijkheden moeten kunnen beschikken.
De kinderen betekenen effectief veel voor hem, zo zegt hij.
Hij wilt samenwerken met de ouders om zo een optimale omgeving te creëren. Dit
wilt hij verwezenlijken door zowel aan cognitieve als aan emotionele gezondheid
te werken. Zonder een emotionele stabiele omgeving zal er niet geleerd worden
volgens Donald.
Hij hecht dus zeer veel belang aan emotionele veilige
omgeving. Dit verwezenlijkt hij door de kinderen zichzelf te laten zijn en te
ondersteunen waar nodig en zeker de creativiteit proberen te bevorderen. Dit
zijn ook dingen waar ik enorm veel waarde aan hecht. Te vaak worden ze vergeten
in het huidige onderwijssysteem.
Bron: independent mail
Geschreven door Ken Ruinard
Voor het originele artikel open: http://www.independentmail.com/news/rev-donald-a-successful-education-needs-love-acceptance-and-creativity-24c1906f-73f6-6a15-e053-01000-351242151.html
Omdat ik een opleiding Lichamelijke opvoeding volg lijkt het me logisch dat sport een uitlaatklep is voor mij. Mijn persoonlijk doel is dan ook zo veel mogelijk mensen aan het sporten krijgen. Hoe mooi zou het zijn als ik hier mee aan kan helpen. Ik probeer dan ook op stages om de kinderen warm te krijgen om mee te sporten. Plezier staat centraal in mijn lessen, niets moet en 'alles' kan. Ik merkte al snel op dat ik tijdens mijn lessen zeer weinig mensen bereik. Daarom ging ik op zoek naar een ander middel om mensen te bereiken.
Op zoek naar een geschikt medium stelde ik mezelf enkele vragen. Hoe ziet mijn dag eruit? Waar besteed ik veel tijd aan? Het antwoord: internet. Bijna iedereen heeft toegang tot internet. Dit is dan ook de manier om veel mensen te bereiken en aan het sporten te krijgen.
Hoe kon ik nu het internet gebruiken om mensen te doen sporten? Is dit geen contradictio in terminis? Mensen doen sporten door gebruik te maken van een passief medium? Dit is zeker de tegengestelde wereld? Volgens mij is dit totaal niet het geval. De mensen die je kan bereiken via passieve media hebben vaak het meeste nood aan sport. Dit is het publiek dat ik wil bereiken.
Omdat tutorials tegenwoordig erg hip zijn heb ik ook besloten er een te maken. Dit was mijn eerste stap om via het internet mensen te doen sporten. Neem gerust eens een kijkje, ik post de link bij dit bericht. Wie weet kan jij ook je skateboard skills bijschaven.
Heb je weinig tijd om zelf te sporten? Stuur gerust een mail, dan gaan we samen op zoek naar een leuk alternatief dat perfect in uw dagschema past.
Mijn naam is Toon, ik ben een student lichamelijke opvoeding en bewegingsrecreatie aan de Thomas More hogeschool. Ik heb de opdracht gekregen een blog te maken. Deze kans wil ik ook met beide handen grijpen om er iets interessant van te maken. De rode draad doorheen deze blog is voor u misschien niet eenvoudig te vinden. Daarom zal ik dit kort toelichten. Deze blog zal gaan over alles wat mij boeit.Dit kan dan ook gaan van sport tot de actualiteit, van mediawijsheid tot een onderwijsvisie.
Kortom, al wat ik interessant vind kan je lezen in deze blog. Op het einde zal je dan ook een beter beeld krijgen van wie ik ben en wat ik doe.
